ตอนที่ 99 รักษาอาการความจำเสื่อม

อีกเรื่องเล่าหนึ่งจบลง

พูดตามตรง เรื่องนี้ฟังดูพิลึกพิลั่นอยู่บ้าง

"ถ้าดูจากความหักมุมซับซ้อนของเรื่องนี้ ผมแทบอยากจะเปย์ของขวัญให้เลยนะเนี่ย"

เฉินซูหวั่นนิ่งเงียบไม่ส่งเสียง

"ตกลงแล้วผมป่วยเป็นโรคทางจิตเวชอะไรกันแน่ครับ มันไม่มีชื่อเรียกเฉพาะเหมือนพวกลิ่มเลือดอุดตันในสมอง หรือหัวกระดูกสะโพกตายบ้างเหรอ"

"วินิจฉัยแน่ชัดไม่ได้หรอกค่ะ เพราะอาการป่วยของคุณทรุดลงแน่นอนอยู่แล้ว แต่ช่วงก่อนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ พวกเราคุยกันน้อยเกินไป"

"แล้วคุณวินิจฉัยอาการที่ว่าทรุดลงนี้ออกมาได้ยังไงครับ"

"คุณไม่คิดเหรอคะว่า พฤติกรรมที่จัดการตัดความสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามทุกคนจบในวันเดียวนั้น ตัวมันเองก็บ่งบอกอะไรบางอย่างแล้ว"

"มันก็บ่งบอกว่าผมรำคาญยังไงล่ะครับ!"

"คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับจิตวิทยาเลย พฤติกรรมที่เกินขอบเขตจากแบบแผนเดิมก็คือการส่งสัญญาณเตือนว่าอาการกำลังทรุดลงค่ะ"

เอาเข้าจริงเจียงหลิวไม่ได้สนใจเรื่องนี้นัก

อย่างน้อยตอนนี้เขาปกติดีก็พอแล้ว

หากมองจากผลลัพธ์ก็นับว่าโชคดีอยู่บ้าง อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งเดียวทำให้เขาได้เกิดใหม่อีกครั้ง

เขาพูดติดตลกด้วยรอยยิ้มว่า

"งั้นการที่ความจำเสื่อมก็เป็นเรื่องดีจริงๆ สินะครับ"

"คุณไม่อยากได้ความทรงจำกลับคืนมาเหรอคะ"

เจียงหลิวหุบยิ้มทันที

ดูเหมือนว่าการสูญเสียความทรงจำจะเป็นเรื่องดีจริงๆ

แต่ถ้าเป็นไปได้ เขาก็ยังอยากได้ความทรงจำกลับคืนมาอยู่ดี

สมมุติว่าข้อต่อแขนของคุณมีปัญหา ทุกๆ วันเจ็บปวดทรมานแทบเป็นแทบตาย

วันหนึ่งแขนของคุณถูกตัดทิ้ง ทุกคนต่างโห่ร้องดีใจที่คุณไม่ต้องทนทรมานกับความเจ็บปวดอีกต่อไป

แต่คุณกลับยังคงคิดถึงแขนข้างที่มีปัญหานั้น

เพราะนั่นคือแขนที่เป็นของคุณแต่เพียงผู้เดียว แขนเทียมอันไหนก็ไม่อาจเทียบได้

ต่อให้เป็นกัปตันดราก้อนฟลายที่เป็นตัวแทนแห่งความยุติธรรมอันสมบูรณ์แบบ

มายืนตรงหน้าเจียงหลิวแล้วเล่าความทรงจำของเขาทั้งหมดออกมาให้ฟังอย่างครบถ้วน

เจียงหลิวก็ยากที่จะเชื่อได้ทั้งหมดอยู่ดี เพราะความรู้สึกที่ขาดหายไปนั้นไม่อาจชดเชยได้

"คุณมีวิธีรักษาไหมครับ"

"มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่รักษาได้ค่ะ"

"คุณเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอในวงการจิตวิทยา"

"เพราะมีแค่ฉันคนเดียวที่เข้าอกเข้าใจความรู้สึกของคุณได้ค่ะ"

"รู้สึกเหมือนคุณกำลังจะเล่นพิเรนทร์อะไรอีกแล้วนะ"

"ไม่หรอกค่ะ ฉันยอมแพ้เรื่องที่จะทำให้คุณเกลียดฉันแล้ว

ขนาดฉันไม่ทำอะไรเลยก็ยังทำให้คนอื่นเกลียดได้ แต่พอฉันงัดเอาทุกวิถีทางออกมาใช้กลับไม่สามารถทำให้คุณเกลียดฉันได้เลย"

เฉินซูหวั่นเงียบขรึมลงอย่างผิดปกติ เธอเหนื่อยล้าแล้วจริงๆ

รีดเค้นเอาความสามารถทั้งชีวิตออกมาจนหมดเกลี้ยง ก็ยังไม่อาจทำให้เจียงหลิวเกลียดเธอได้

"เพราะความเกลียดที่คุณว่ามันไม่บริสุทธิ์น่ะสิครับ"

"อธิบายเพิ่มสิคะ"

"คุณยังคิดไม่ตกด้วยซ้ำว่า เป้าหมายสุดท้ายของการทำให้ผมเกลียดคุณคืออะไรกันแน่"

เฉินซูหวั่นส่ายหน้า เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเจียงหลิว

เธอเองก็ต้องการคำตอบเช่นกัน

"คุณอยากให้ผมเกลียดคุณ อยู่บ้านคุณทุกวัน นึกอยากจะตบตีคุณเล่นเมื่อไหร่ก็ทำ แล้วก็ครอบครองคุณอย่างบ้าคลั่งใช่ไหมล่ะครับ"

"ค่ะ"

"นี่มันไม่ได้แปลว่ายังอยากได้ความรักอยู่หรอกเหรอครับ"

เจียงหลิวไม่เข้าใจผู้หญิงคนนี้จริงๆ ปากก็พร่ำบอกว่าอยากให้เกลียด

แล้วทำไมไม่ทำเรื่องที่ชวนให้คนเขาเกลียดจริงๆ เข้าหน่อยล่ะ

เรื่องบ้าบอในอดีตพวกนั้น สุดท้ายแล้วก็ยังหนีไม่พ้นขอบเขตของความรักๆ ใคร่ๆ อยู่ดี

ขนาดนี้แล้วยังกล้าเรียกตัวเองว่าจิตแพทย์อีกนะ!

ในแง่นี้ยังสู้เจียงซินไม่ได้เลย

แค่หมอนั่นส่งรถสปอร์ตเปย์ในไลฟ์ให้ผมตรงๆ คุณลองดูสิว่าผมจะเกลียดมันไหม

พอนึกถึงตรงนี้ก็อยากจะตบหน้าเจียงซินสักสองฉาดขึ้นมาอีกแล้ว

คันไม้คันมือชะมัด

"ทำยังไงถึงจะได้ตบหน้าเจียงซินสักสองฉาดนะ"

"ตบฉันสิคะ"

"ผมยังไม่ได้ยกโทษให้คุณนะ อย่าเพิ่งได้ใจไปหน่อยเลย"

รถยนต์เริ่มเคลื่อนตัวออกไปอีกครั้ง

ลมเย็นพัดกรูเข้ามาจากหน้าต่างรถที่เปิดแง้มไว้ ช่วยทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้น

ก่อนหน้าวันนี้ เจียงหลิวไม่ได้ยึดติดกับการตามหาความทรงจำในอดีตเท่าไรนัก

ถ้ารักษามีวิธีก็รักษา ถ้ารักษาไม่ได้ก็ช่างมัน

ทว่าหลังจากฟังเรื่องเล่าของเฉินซูหวั่นจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา

หากเป็นจริงอย่างที่เธอว่า

ในช่วงเวลาก่อนเกิดอุบัติเหตุ ตัวเขาแทบไม่ได้ไปที่ห้องตรวจเลย

แล้วในช่วงเวลาที่ไม่มีการบันทึกไว้เหล่านั้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้ผมตัดสินใจเด็ดขาดที่จะทิ้งชีวิตในอดีตไป

และตัดสินใจโบกมือลาทุกคน

เขาสูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าไปเฮือกใหญ่เพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์อันซับซ้อน

เขากำลังพยายามเค้นสมองคิด

"เจียงหลิว อย่าคิดจะควบคุมสิ่งต่างๆ ที่เกินขอบเขตความสามารถของตัวเองเลยค่ะ อย่าลืมต้นตอของอาการป่วยของคุณสิคะ"

"ไม่มีทางฟื้นความจำได้จริงๆ เหรอครับ"

"ฉันมีวิธีค่ะ"

"ลองว่าแผนมาสิครับ"

"ยังต้องปรับปรุงอีกหน่อยค่ะ คุณต้องเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากสูญเสียความทรงจำให้ฉันฟังอย่างละเอียดก่อน"

เจียงหลิวลองคิดดูอย่างจริงจัง ก็ไม่มีอะไรที่เล่าไม่ได้

ข้อขัดแย้งระหว่างพวกเขาก็เป็นแค่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เท่านั้นเอง

เจียงหลิวค่อยๆ เล่าเรื่องราวให้เฉินซูหวั่นฟังตามลำดับตัวละคร

ทั้งเรื่องของหลี่เสินอวี้ เจียงอวี่เจิน และหลินซู่เอิน แต่ไม่ได้เล่าเรื่องของเผยอานหนิง

เพราะเผยอานหนิงนั้นยากจะแยกแยะว่าจริงหรือเท็จ

ส่วนที่เหลือก็คือเรื่องของตระกูลเจียง แต่การจะเล่าส่วนนี้ดูเหมือนจะเลี่ยงการเอ่ยถึงเผยอานหนิงไม่ได้

เขาจึงทำได้แค่แปะป้ายให้เธอว่าเป็น "พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องที่หมายปองเรือนร่างของผม"

เฉินซูหวั่นเอื้อมมือไปหยิบกระดาษกับปากกามาจากเบาะหลังรถ

เธอจดบันทึกอย่างตั้งอกตั้งใจ

"เจียงซิน พี่ลูกพี่ลูกน้องของคุณจิตใจบิดเบี้ยวเหรอคะ"

"พี่สะใภ้ว่าอย่างนั้นครับ ผมดูๆ แล้วก็น่าจะมีส่วนอยู่บ้าง แต่เรื่องราวเป็นยังไงแน่ยังดูไม่ออกครับ"

"เอาเบอร์โทรเขามาให้ฉันสิคะ"

"คุณกำลังหาลูกค้าเพิ่มเหรอครับ"

เจียงหลิวมองเฉินซูหวั่นด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่านี่คือการกระทำแบบไหน

ไม่ใช่ว่ากำลังคุยเรื่องแก้ปัญหาความจำเสื่อมหรอกเหรอ

ไฉนถึงได้เริ่มรวบรวมคนไข้เสียแล้ว

แต่เมื่อเฉินซูหวั่นเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าของเขา ใบหน้าที่ดูป่วยไข้พลันปรากฏรอยยิ้มดีอกดีใจอย่างยิ่ง

เธอขยับเข้ามาอย่างรวดเร็วพยายามจะจูบเขา

ทว่าถูกเจียงหลิวกันเอาไว้

"ฉันจะช่วยคุณนะคะ อย่าหึงเลยค่ะ"

"ผมยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าไอ้ตัวอย่างเจียงซินยังมีชีวิตอยู่จริงไหม มีอะไรให้ต้องหึงครับ"

"พูดแบบนี้นี่แหละค่ะคือหึงจริงๆ"

"หึงอะไรกันครับ! ผมแค่อยากจะบอกคุณว่าอย่าทำอะไรแผลงๆ ตระกูลเจียงไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดนะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณคือสายสัมพันธ์เพียงหนึ่งเดียวของฉันบนโลกใบนี้"

ในแววตาของเฉินซูหวั่นไม่มีความหนักอึ้งหรือเศร้าโศกจากการเอ่ยถึง "ความตาย" มากมายนัก

มีเพียงความเปิดเผยและจริงใจ

นี่ไม่ใช่เด็กสาววัยรุ่นที่คิดจะกระโดดตึกเพียงเพราะเลิกรากับแฟน

และไม่ใช่เด็กหนุ่มสาวหัวขบถที่ทะเลาะกับพ่อแม่แล้วหนีออกจากบ้าน

แต่นี่คือคนประหลาดที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากประสบการณ์อันแสนพิเศษ

ค่านิยมที่บิดเบี้ยวหล่อหลอมให้เธอมีความเข้าใจเรื่องความตายในแบบฉบับของตัวเอง

ในสายตาของเธอ ขั้นตอนของความตายก็แค่การโหลดแถบสถานะตอนเล่นเกมเท่านั้นเอง

เหมือนกับวงกลมสีขาวที่หมุนวนไม่หยุดยามดาวน์โหลดเกม เมื่อแถบความคืบหน้าถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ คนคนนั้นก็แค่ดับสูญไป

เพียงเท่านั้นเอง

ทว่าไม่รู้ว่าเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ช่วงเวลาไหน

อาจเป็นการฆ่าตัวตายครั้งแรก การพร่ำบ่นที่โรงพยาบาล หรือคำสัญญาที่ริมทะเลสาบ

สรุปคือเธอได้สร้างสายสัมพันธ์กับโลกใบนี้ขึ้นมาใหม่อย่างอธิบายไม่ถูก

ขอเพียงรั้งตัวเขาไว้ได้ แถบความคืบหน้าของเธอก็จะไม่โหลดจนเต็ม

แต่ท่าทีของเจียงหลิวนั้นแน่วแน่เด็ดขาดมาก

"คุณห้ามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลเจียงเด็ดขาดครับ"

เจียงหลิวแค่อยากให้เธอช่วยวิเคราะห์เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้เท่านั้นเอง

จะกระโดดลงกองเพลิงไปทำไมกัน

"แล้วทำไมเจียงอวี่เจินถึงทำได้ล่ะคะ"

"เธอเป็นนักลงทุน การยอมเสี่ยงบ้างเพื่อหาเงินเป็นสิ่งที่เธอควรทำครับ"

"ฉันเป็นหมอ การช่วยรักษาโรคให้คุณก็เป็นสิ่งที่ฉันควรทำเหมือนกันค่ะ"

"แต่การรักษาโรคไปเกี่ยวอะไรกับเจียงซินด้วยล่ะครับ"

"เพราะจำเป็นต้องให้คุณเกิดอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรงค่ะ"

อาการความจำเสื่อมของเจียงหลิวถูกเฉินซูหวั่นจัดให้อยู่ในขอบข่ายของโรคทางจิตเวช

การสร้างอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรงจึงกลายเป็นทางเลือกที่จำเป็นต้องมี

หากพิจารณาจากมุมมองเรื่องอารมณ์แปรปรวนอย่างเดียว ย่อมมีตัวเลือกคนอื่นที่สร้างอารมณ์แปรปรวนได้ดีกว่าเห็นๆ

หากเอาหลี่เสินอวี้มาฟันจนตายต่อหน้าเจียงหลิว ลองดูสิว่าเขาจะเกิดอารมณ์แปรปรวนไหม

ทว่าเมื่อรวมเข้ากับอาการความจำเสื่อมแล้วย่อมใช้ไม่ได้ผล

เพราะเขาขาดความรู้สึกในอดีตที่มีร่วมกับหลี่เสินอวี้ไปแล้ว

ในทางจิตวิทยา การแปรปรวนของอารมณ์เปรียบเสมือนระเบิดตั้งแต่ตอนฝังลงไปจนถึงตอนจุดชนวน

การฝังดินระเบิดแห่ง "ความงดงาม" ไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ ย่อมก่อให้เกิดการระเบิดที่รุนแรงน่าสะพรึงกลัว

เหมือนกับที่คุณมีความผูกพันลึกซึ้งกับแมวสัตว์เลี้ยงของตัวเอง พอมันตายคุณย่อมเสียใจอย่างยิ่งแน่นอน

ทว่าหากเป็นแค่ลูกแมวของเพื่อนบ้าน อารมณ์ของคุณก็คงไม่รุนแรงถึงขนาดนั้น

การฝังลงไปสำคัญยิ่งกว่าการระเบิดเสียอีก

ดังนั้นเมื่ออิงตามสถานการณ์ที่เจียงหลิวเผชิญอยู่

การจะสร้างอารมณ์แปรปรวนผ่านคนที่ถูกลืมไปแล้วจึงเป็นไปไม่ได้

เพราะส่วนที่ถูกฝังเอาไว้นั้นพังทลายไปหมดแล้ว

เช่นนั้นในชีวิตใหม่ของเจียงหลิว ใครกันที่ไม่ใช่คนที่ถูกลืมและยังสามารถส่งผลต่ออารมณ์ของเขาได้

เจียงซิน

เพราะระหว่างพวกเขามีความเกลียดชังฝังอยู่ นี่เองก็เป็นระเบิดที่สามารถจุดชนวนได้

แผนการขั้นที่สองของเฉินซูหวั่น แต่เดิมก็ดำเนินไปโดยมีสิ่งนี้เป็นแกนหลักอยู่แล้ว

เดิมทีเธอพยายามฝังความเกลียดชังลงในก้นบึ้งหัวใจของเจียงหลิว เพื่อหวังจะจุดชนวนมันให้ระเบิดออกอย่างสมบูรณ์ในชั่วขณะใดขณะหนึ่ง

เพื่อก่อให้เกิดอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรง

ทว่ามันกลับฝังไม่ลง เธอก็หมดปัญญาเช่นกัน

เขาไม่ได้เกลียดฉัน

แต่แผนการขั้นที่สองเดิมของเธอก็ไม่ได้ไร้ผล ยังคงสามารถดำเนินไปตามปกติได้

แค่เปลี่ยนตัวเอกเป็นเจียงซินก็พอแล้ว

ทว่าหากเป็นเช่นนี้ เธอก็จำเป็นต้องเข้าหาเจียงซิน

"เจียงหลิว ฉันมีแผนการรักษาเบื้องต้นแล้ว พอเตรียมการเรียบร้อยแล้วฉันจะขอให้คุณให้ความร่วมมือกับฉัน"

"เรื่องเจียงซินไม่ต้องคุยกัน"

"งั้นฉันก็คงต้องหาวิธีเองแล้วล่ะ"

"ผมสั่งคุณ ห้ามไปหาเจียงซินเด็ดขาด"

"ตอนนี้ฉันคือหมอเฉิน ไม่ใช่เฉินซูหวั่น"

"คุณนี่มัน******"

เมื่อได้ยินอารมณ์ฉุนเฉียวของเจียงหลิว

เฉินซูหวั่นก็ทัดผมข้างหู พลันทำตัวว่าง่ายขึ้นมาทันที

"เจียงหลิว จริง ๆ คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันไม่เหมือนเด็กสาววัยรุ่นที่คิดจะฆ่าตัวตายเพื่อความรักในความเข้าใจของคุณหรอกนะ"

"เพราะคุณแก่กว่าเหรอ"

"พูดจาให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหม!"

เฉินซูหวั่นค้อนใส่เขาหนึ่งวง ใบหน้าที่ดูป่วยไข้กลับเผยรอยยิ้มออกมาได้ยากยิ่ง

"เจียงหลิว พวกเธอไปตายเพื่อให้ได้ความรักมา พยายามใช้ความตายเป็นเครื่องข่มขู่เพื่อจะได้ความรักกลับคืนมาอีกครั้ง

แต่ฉันเลือกจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกนิดเพราะความรัก ทว่าโชคชะตาของฉันมันถูกกำหนดไว้ตั้งนานแล้ว"

"ยังอยากตายอยู่อีกใช่ไหม"

"ทุกคนก็ต้องตายทั้งนั้นแหละ"

"ประสาท"

รถแล่นเข้าไปจอดในช่องจอดรถ

เจียงหลิวเตรียมจะสแกนจักรยานสาธารณะเพื่อปั่นกลับร้านอิซากายะ

"ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วว่าจะมาพักที่บ้านฉันเหรอคะ"

เฉินซูหวั่นรับกุญแจรถมา เอ่ยชวนเจียงหลิวกลับบ้านด้วยความกระตือรือร้น

"ไม่ไปแล้ว กลัวคุณจะตายต่อหน้าผมกลางดึก เมื่อไหร่ที่เลิกคิดเรื่องตาย ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน"

"คุณไม่อยากให้ฉันตายเหรอ"

"เกลียดการคุยกับพวกจิตแพทย์จริง ๆ คุณเอาเรื่องตายไม่ตายพวกนี้มาพูด ก็เพื่อเบี่ยงประเด็นเรื่องเจียงซินใช่ไหมล่ะ"

"จิตแพทย์ก็เกลียดคนไข้ที่ชี้นำยากแบบคุณเหมือนกันนั่นแหละ"

ทั้งสองคนสบตากันครู่หนึ่ง คล้ายกำลังประลองสายตากันอยู่อย่างเงียบ ๆ

ไม่มีใครยอมใคร

สุดท้ายก็เป็นเจียงหลิวที่เอ่ยปากก่อน

"ฟังนะ ผมอนุญาตให้คุณรับรองเจียงซินในฐานะจิตแพทย์เท่านั้น และทุกครั้งที่เจอกันต้องรายงานผมก่อน"

"คุณไม่เป็นห่วงฉันแล้วเหรอ"

"มัวแต่กังวลกับความเสี่ยงที่ยังมาไม่ถึง มันจะทำอะไรสำเร็จได้ยังไง"

"นี่สิถึงจะเป็นเจียงหลิวที่ฉันรู้จัก"

เฉินซูหวั่นยิ้มอย่างโล่งใจ ในการรับรู้ของเธอ เจียงหลิวไม่ใช่คนประเภทกลัวหน้าพะวงหลังเลยสักนิด

แต่เธอก็มีข้อเรียกร้องเช่นกัน

"ครั้งนี้คุณต้องจ่ายค่ารักษาด้วยนะ"

"เท่าไหร่ บอกตัวเลขมา"

"แค่เซ็นชื่อก็พอ ฉันเตรียมจะจ่ายเงินเช่าสตูดิโอสักแห่ง แต่คุณต้องเป็นคนเซ็นสัญญา"

"โอ้โห"

เจียงหลิวไม่ได้ประหลาดใจกับการเช่าสตูดิโอ ต่อให้เงินก้อนนี้เขาจะต้องเป็นคนจ่าย มันก็ไม่ได้เป็นเงินจำนวนมากอะไร

เขาประหลาดใจที่เฉินซูหวั่นคิดจะก้าวออกจากบ้านด้วยตัวเองต่างหาก

"อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิ แค่เพราะฉันมักจะสับสนระหว่างบทบาทหมอกับตัวตนส่วนตัวมากเกินไปก็เท่านั้น การเปลี่ยนสภาพแวดล้อมจะช่วยให้ฉันมีความตระหนักในอัตลักษณ์ได้มากขึ้น ถือเป็นการสะกดจิตตัวเองอย่างหนึ่งแล้วกัน"

"ได้ เงินผมออกให้ แต่คุณเซ็นเองเถอะ จะได้ไม่เกิดปัญหาข้อพิพาทให้ยุ่งยากทีหลัง"

"คุณต้องเป็นคนเซ็นสิ เพราะถ้าได้อยู่ในสถานที่ที่คุณมอบให้ ฉันถึงจะไม่ตื่นตระหนกจนอยากรีบวิ่งกลับบ้าน"

เจียงหลิวพยักหน้าตอบรับข้อเรียกร้องนี้อย่างรวดเร็ว

การยอมก้าวออกจากบ้าน อย่างไรเสียก็ถือเป็นเรื่องดี

"ถ้าวันหลังผมจะมาหาคุณ ก็ต้องไปที่สตูดิโอใช่ไหม"

"คุณต้องสลับไปมาระหว่างสตูดิโอกับที่บ้านต่างหาก"

"ทำไมล่ะ"

"เพราะฉันไม่มีวันทำใจให้เป็นแค่หมอของคุณได้ตลอดไปหรอกนะ"

พอพูดจบ

เฉินซูหวั่นก็ขยับก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขา

"ยินดีต้อนรับให้คุณมาพักที่บ้านได้ตลอดเวลานะคะ เพราะเวลาอยู่ที่บ้าน ฉันคือเฉินซูหวั่น

ไม่ว่าคุณจะขออะไร ฉันก็จะยอมตกลงทั้งหมดเลยล่ะค่ะ"