ตอนที่ 98 ที่รัก อย่าได้อ่อนแอ

โบสถ์

แสงที่ส่องผ่านช่องรับแสงบนหลังคาคล้ายกับแบ่งโบสถ์อันกว้างขวางออกเป็นสองฝั่ง หรือไม่ก็ซาตานกับไมเคิลกำลังเล่นเกมแย่งชิงอาณาเขตกันอยู่ในโบสถ์

สรุปคือไมเคิลน่าจะเหนือกว่าอยู่ก้าวหนึ่ง

แสงยามเช้าจึงสาดส่องลงบนใบหน้าของเฉินซูหวั่น ปีกจมูกดูโปร่งแสงจนแทบจะโปร่งใสภายใต้แสงอันศักดิ์สิทธิ์

ชุดกระโปรงยาวสีขาวทำให้เธอดูเหมือนนางฟ้า

แบบที่เป็นตัวประกอบยืนเป็นแนวหน้ารับกระสุนอยู่ข้างหลังไมเคิลทำนองนั้น

เฉินซูหวั่นสวดอธิษฐานตามความเคยชินในความทรงจำ เธอรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร

แต่เธอก็ไม่มีที่อื่นให้ไป

คำพูดของเจียงหลิวนั้นเธอจำได้ แต่บางทีเธออาจไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจียงหลิวก็ได้

เธอก็เป็นคนที่ผ่านมรสุมมาตัวคนเดียวเหมือนกัน

แค่ออกมาข้างนอกนิดหน่อย รวบรวมความกล้าอีกสักนิดก็ทำได้แล้ว

เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าจะไปไหนดี

ซูเปอร์มาร์เก็ต ช็อปปิ้ง หอสมุด หรือนิทรรศการศิลปะ?

"ฉันอยากเดินเล่นสักหน่อย แต่ไม่รู้ว่าจะไปไหนดีค่ะ" เฉินซูหวั่นเงยหน้ามองบาทหลวง

"ไปยังที่ที่หัวใจของเจ้าปรารถนาเถิด"

คำพูดนี้พูดเหมือนไม่ได้พูด

กะดูแล้วในชุดคำพูดของบาทหลวงคงมีพวก: ทำเรื่องที่หัวใจอยากทำ พบคนที่หัวใจอยากพบ รวมอยู่ด้วยแน่ๆ

มีความคล้ายคลึงกับคารมครอบจักรวาลของหมอดูข้างถนนอย่างน่าประหลาด

"ขอบคุณค่ะ"

"พ่อไม่อาจบอกคำตอบแก่เจ้าได้ แต่จงเชื่อมั่นในหัวใจของเจ้า"

บาทหลวงชี้นิ้วไปที่หัวใจของตัวเอง

เฉินซูหวั่นไม่ได้ไปสถานที่ใดๆ ในแผนของเธอเลย พวกนั้นเอาไว้ค่อยไปทีหลังก็ได้

เธอไปสวนสาธารณะสำหรับเด็ก

เธออยากดูว่ากำแพงเตี้ยด้านหลังสวนเด็กเล่นมีอะไรน่าอัศจรรย์กันแน่

ทำไมเจียงหลิวถึงชอบที่นี่นักหนา?

แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เธอผิดหวังอย่างยิ่ง เพราะนอกจากภาพวาดระบายสีสารวัตรแมวดำบนกำแพงแล้ว ที่นี่ก็ไม่มีอะไรเลย

มีเพียงเด็กไม่กี่คนที่ยังไม่ถึงวัยเข้าเรียนและไม่ต้องไปโรงเรียนกำลังเล่นเป็นสงต้ากับสงเอ้อร์อยู่ที่นี่

จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

"สวมหัวมาสคอตดีๆ สิ"

"เจียงหลิว หัวของฉันมันอบอ้าวไปหน่อย เราสลับกันเถอะ"

"ขอร้องละ คนกบใส่หัวไดโนเสาร์มันดูเข้าท่าตรงไหน?"

เฉินซูหวั่นหลบอยู่ข้างกำแพงเตี้ย เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องหลบ

ร่างในชุดมาสคอตสองตัวกำลังเดินมาแต่ไกล

ตัวหนึ่งเป็นคนกบ อีกตัวเป็นไดโนเสาร์ยักษ์

"เจียงหลิว ใส่ทั้งวันได้ร้อยเดียวมันไม่ค่อยคุ้มเลยมั้ง?"

"ไหนเธอบอกว่าอยากหาเงินช่วยที่บ้านไง"

"ฉันเป็นเด็กบ้านจนนี่นา ก็ต้องหาเงินช่วยที่บ้านอยู่แล้ว"

"งั้นก็ใส่ไว้เฉยๆ ดีๆ"

"อ๋อๆ"

คนกบกับไดโนเสาร์ยักษ์เดินโซซัดโซเซมาข้างกำแพงเตี้ยแล้วทิ้งตัวนั่งแหมะลง

คนกบเดินไปถอดหัวมาสคอตไดโนเสาร์ยักษ์ออก เผยให้เห็นใบหน้าสะสวยที่กำลังหัวเราะคิกคัก

"เจียงหลิว กบยักษ์ของนายตลกชะมัด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ!"

"เธอก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันเท่าไหร่หรอก"

"ทำไมเราต้องมาสวนสาธารณะสำหรับเด็กด้วยล่ะ?"

"มาดูเครื่องเล่นสร้างแรงผลักดันให้เธอก่อนไง พอตกค่ำพวกเราค่อยไปเล่นม้าหมุนกับเรือไวกิ้งกัน"

"ใช้เงินที่พวกเราหามาได้เอง! เย้!"

"อย่าเพิ่งเย้ รอให้ไปยืนแจกใบปลิวริมถนนใหญ่ก่อนเถอะ รับรองว่าเธอจะยิ้มไม่ออก คุณนายไดโนเสาร์หลี่เสินอวี้"

เฉินซูหวั่นที่ยืนอยู่ด้านหลังของพวกเขา

พอได้ยินชื่อหลี่เสินอวี้ก็หันหลังกลับอย่างเด็ดขาด

สวนสาธารณะสำหรับเด็กไม่เหมาะกับเด็ก อย่างน้อยก็ไม่เหมาะกับเด็กโข่งอย่างเธอ

เธอจะกลับบ้าน

จิตแพทย์ต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้ากับจิตใจของตัวเอง ไม่เช่นนั้นคงรับมือกับระเบิดความทุกข์ระทมที่คนไข้พรั่งพรูออกมาไม่ไหว

เธอยังคงอยากได้มาครอบครอง

เพียงแต่เธอรู้สึกว่าความคิดของตัวเองยังสุดโต่งไม่พอ

การหาวิธีทำให้เจียงหลิวกับหลินซู่เอินเลิกกันนั้นใช้ไม่ได้ผล

มีคนคอยโผล่มาชุบมือเปิบแย่งลูกท้อของเธอไปกินอยู่เรื่อย

บุคลิกหญิงร้ายกาจชั่วร้ายที่ถูกฝุ่นเกาะปิดตายมานานเริ่มเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่าย

โหมดหญิงร้ายกาจเปิดใช้งาน!

แผนการนั้นเรียบง่ายมาก

เธอส่งข้อมูลเรื่องที่เจียงหลิวทำงานในร้านอิซากายะไปให้แม่ของหลี่เสินอวี้

ส่งรูปที่หลี่เสินอวี้อยู่กับเจียงหลิว แนบเนียนส่งไปให้เศรษฐินีคนหนึ่งที่กำลังรู้สึกถึงความผิดปกติและตามสืบพฤติกรรมของเจียงหลิวอยู่

และไม่ลืมที่จะส่งข้อความจากคนแปลกหน้าไปให้หลินซู่เอิน

เธอไม่กลัวที่จะต้องแบกรับคำด่าทอ ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้เธอโดนด่ามาน้อยเสียเมื่อไหร่?

เธอชาชินไปตั้งนานแล้ว

"คราวนี้เขาคงเกลียดฉันแล้วใช่ไหมนะ?"

เจียงหลิวมาแล้ว

มาพร้อมกับข่าวดีด้วย

เรื่องก็ประมาณว่าแม่ของหลี่เสินอวี้มาหาเธอเมื่อเช้านี้ ตัวเขาก็บอกความจริงกับหลี่เสินอวี้ไปแล้ว คืนนี้ก็จะไปพบเศรษฐินีเพื่อยกเลิกสัญญา แล้วเขาก็รับสายของหลินซู่เอินพร้อมปฏิเสธความคิดเรื่องแอบแต่งงานของเธอไปแล้ว (บทที่ 52)

เขาบอกว่าตอนนี้เขารู้สึกโล่งตัวสบายใจไปหมด

"เรื่องของหลี่เสินอวี้ไม่ทำให้คุณเสียใจเหรอคะ"

"ผมคิดว่าแม่เธอพูดถูก อีกอย่างช้าเร็วเธอก็ต้องไปอยู่ดี เราไม่ใช่คนทางเดียวกันตั้งแต่แรกแล้วครับ"

โลกของเฉินซูหวั่นแทบจะถล่มทลายลงมา

ขนาดนี้แล้วเขายังไม่เกลียดฉันอีกเหรอ?

"เรื่องทั้งหมดนี้เกิดจากฉันนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงช้าเร็วก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี"

"ฉันก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของคุณ ฉันไม่ใช่หมอที่มีคุณสมบัติเลยสักนิด"

"มีคุณสมบัติไหมผมไม่รู้หรอก แต่คุณยอมให้ผมติดเงิน เติมเงินรอบแรกแค่สองร้อยแต่ใช้บริการมาได้จนถึงตอนนี้"

จุดประสงค์หลักที่เจียงหลิวมาครั้งนี้ ก็เพื่อเคลียร์ค่าใช้จ่ายทั้งหมด

"เจียงหลิว คนอย่างคุณต้องโดนด่าว่าเป็นพวกพ่อพระแม่พระแน่ ๆ"

"ตอนนี้ผมอารมณ์ดี อยากด่าก็ด่าไปเถอะครับ เผลอ ๆ เอาผมไปตั้งบูชาแล้ววางตู้บริจาคไว้ข้าง ๆ คงเน้นหาเงินแบบอัตโนมัติได้สบายเลย"

"พ่อพระเจียงช่วยรักษาฉันหน่อยได้ไหมคะ อาการของฉันหนักมากเลยนะ"

"คนอารมณ์ดีพร้อมรับได้ทุกข้อเสนอแหละครับ บอกมาสิว่าจะให้รักษายังไง"

"มัดฉันไว้...พอฉันเริ่มขัดขืน...ก็ตีฉัน...แล้วบอกว่าคุณจะเกลียดฉันไปตลอดกาล..."

ตอนนั้นเจียงหลิวอ้าปากค้างกว้างเท่าฮิปโปโปเตมัส

เขาเดินวนไปวนมาในห้องเป็นสิบรอบ พยายามทำความเข้าใจคำพูดอันไร้สาระพิลึกพิลั่นนี้

"คุณเป็นสายมาโซคิสม์เหรอครับ?"

"หลังจากรู้จักคุณ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเบนเข็มไปทางนั้นน่ะ"

"ช่วยใช้ความรู้ทางทฤษฎีของคุณโน้มน้าวผมทีเถอะ ไม่อย่างนั้นผมคงทำได้แค่เคารพชะตากรรมของคนอื่นแล้วล่ะครับ"

"ฉันพยายามใช้วิธีแห่งความเกลียดชังเพื่อให้คุณจดจำฉันไปตลอดกาล เกลียดฉันจนทุกครั้งที่เจอหน้าก็อยากจะทุบตีฉันสักยก...แอบสะใจเวลาเห็นฉันดิ้นรนหลังถูกจำกัดการเคลื่อนไหว...แบบนี้ความผูกพันระหว่างเราถึงจะคงอยู่ตลอดไป"

เฉินซูหวั่นส่งเสียงเค้นออกมาจากลำคอ

"หมอเฉินครับ ผมยอมรับว่าผมพอจะเป็นคนไข้ได้ แต่ผมไม่ได้เป็นผู้ก่อการร้ายนะ"

"นี่คือยาที่ได้ผลดีที่สุดในการรักษาฉัน เห็นแก่ที่ฉันเคยพยายามช่วยรักษาอาการป่วยของคุณ คุณช่วยฉันหน่อยเถอะ"

"ผมรู้ว่าสถานการณ์ของคุณมันพิเศษ แต่ในใจผมมันยังข้ามกำแพงนี้ไปไม่ได้จริง ๆ"

"คุณอย่ามองว่ามันคือการใช้ความรุนแรงสิ คิดซะว่ามันเป็นการสารภาพรักอย่างหนึ่ง

เจียงหลิว นี่คือการช่วยเหลือซึ่งกันและกันระหว่างคนไข้นะ เงินสองร้อยที่เติมไว้ใช้มาได้ถึงป่านนี้ คุณติดค้างการสารภาพรักอย่างเป็นทางการกับฉันสักครั้ง มันไม่เกินไปหรอกใช่ไหม?"

"ผมพูดไม่ออกหรอกครับ"

"เจียงหลิว คุณยอมทำตามคำขอของคนอื่นได้ทุกคน ฉันอิจฉาจนแทบบ้าอยู่แล้วนะ"

"มีอะไรให้อิจฉากันครับ ทั้งหมดนั้นกำลังจะกลายเป็นอดีตแล้ว"

"หรือไม่งั้นคุณก็ด่าฉันก็ได้ ยังไงคุณก็ยังติดค้างคำสารภาพรักอย่างเป็นทางการกับฉันอยู่ดี"

"ผมเขินน่ะครับ ถ้าเป็นการกระทำแทนจะได้ไหม?"

"ได้สิ"

เจียงหลิวทำตามคำขอของเฉินซูหวั่น ถือว่าเป็นการช่วยเหลือซึ่งกันและกันระหว่างคนไข้

แต่เขากลัวจริง ๆ ว่าร่างกายที่ดูขี้โรคนี้จะทนรับไม่ไหว

"ตีแบบนี้ไม่เจ็บจริง ๆ เหรอครับ"

"ไม่เป็นไร ฉันยอมรับคุณได้เสมอ (บทสนทนาส่วนนี้อยู่ในบทที่ 52)"

เจียงหลิวส่ายหน้า พลางมองเฉินซูหวั่นที่มีรอยฟกช้ำตามตัวแต่กลับยิ้มเต็มใบหน้า

"ไปโรงพยาบาลตรวจดูหน่อยไหมครับ"

"คุณจะอยู่ต่อไหมคะ"

"ไม่ครับ"

เจียงหลิวตอบอย่างเด็ดขาด แล้วดื่มค็อกเทลที่เฉินซูหวั่นชงให้ไปหลายแก้ว

เอนกายนอนข้างเธอด้วยความมึนเมา

การมาของเขาในครั้งนี้ เดิมทีก็เพื่อแบ่งปันข่าวดีกับเพื่อน และเคลียร์หนี้สินที่ค้างอยู่ทั้งหมด

การบอกลาเฉินซูหวั่นก็เป็นหนึ่งในรายการที่เขาต้องสะสาง

ชีวิตในอดีตยุ่งเหยิงเป็นบ้า เขาจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว

"เจียงหลิว ฉันขอพูดในฐานะหมออย่างรับผิดชอบเลยนะว่า อาการทางจิตเวชของคุณยังไม่หายดี พฤติกรรมของคุณดูเหมือนกำลังอ้าแขนรับชีวิตใหม่ แต่ความจริงแล้วมันคือการหลบหนี"

"หลบหนียังไงกันครับ"

"ถ้าไม่ได้หลบหนี คุณก็คงใช้วิธีที่เคยชิน จัดการกับคำชวนของหลี่เสินอวี้ ความพึ่งพาของผู้อุปถัมภ์ คำสัญญาของหลินซู่เอิน ทีละเรื่องไปแล้ว..."

"สองคนแรกผมก็ใช้ข้ออ้างว่าแฟนเก่ากลับมาคุยเรื่องแต่งงานปฏิเสธไปแล้ว ส่วนคนหลังผมแค่ไม่อยากแต่งงานเลยจริง ๆ"

"แต่ทำแบบนี้แล้วคุณมีความสุขเหรอคะ"

เจียงหลิวไม่ได้พูดอะไร

ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังให้เฉินซูหวั่นมอง

วันต่อมา เจียงหลิวก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

วินาทีที่เฉินซูหวั่นได้ยินข่าวนี้ เธอทรุดฮวบลงกับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้

เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะฆ่าตัวตายในค่ำคืนนี้แท้ ๆ

"พวกเราจะตายไปด้วยกันเหรอคะ"

รอยยิ้มพิลึกพิลั่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า ชุดกระโปรงยาวสีแดงขับผิวขาวผ่องดูราวกับดอกกุหลาบแดงชวนลุ่มหลงแต่แปลกประหลาด

เมื่อในที่สุดเธอหาวิธีแฝงตัวเข้าไปในโรงพยาบาลและสืบข่าวคราวของเจียงหลิวได้แล้ว

เธอก็พลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เจียงหลิวความจำหายไปงั้นเหรอ แถมปัญหายังไม่ได้เกิดจากความเสียหายทางสมองขั้นรุนแรงด้วย

ความคิดแปลกประหลาดและชวนขนลุกก่อตัวขึ้นในหัว หรือจะมีสาเหตุมาจากอาการป่วยทางจิต

เจียงหลิวกำลังหลบหนีจากความเจ็บปวด และความเจ็บปวดนี้ก็เหมือนกับแผลที่ถูกพลาสเตอร์ปิดทับเอาไว้ในฤดูร้อนอันอบอ้าว

มีแต่จะค่อย ๆ กลัดหนอง

หลี่เสินอวี้กับเจียงอวี่เจินไม่กล้ามาหรอก เพราะภายในใจพวกเธอรู้สึกผิด

พวกเธอจะต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้เจียงหลิวลืมหลินซู่เอินอย่างแน่นอน

พวกเธอไม่ใช่จิตแพทย์ ในสายตาของพวกเธอ ความเจ็บปวดของเจียงหลิวมาจากหลินซู่เอิน

พระผู้เป็นเจ้าดูเหมือนจะประทานโอกาสให้เด็กสาวคนนี้ได้สารภาพบาปอีกครั้ง

เธอมีโอกาสทำให้เจียงหลิวเกลียดเธอได้อีกครั้งแล้ว

คราวนี้คงต้องกลายเป็นคู่ต่อสู้

เธอมาที่โบสถ์อีกครั้ง

คุกเข่าลงทั้งสองข้างแล้วสวดภาวนาด้วยเสียงแผ่วเบา

ราวกับเป็นตัวแทนของทวยเทพที่ย่างก้าวอยู่บนโลกมนุษย์

เธอกล่าวว่า

คุกเข่าลงทั้งสองข้าง ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าโปรดนำทางสู่ปลายทาง

ตัวข้าพร้อมลุยน้ำลุยไฟ

ความรักและความเกลียดชังไม่แบ่งแยกเธอและฉัน

ยามที่คนรักแปรเปลี่ยนเป็นคู่ต่อสู้ในวันหนึ่ง

ครานี้

ที่รัก เธอจะอ่อนแอไม่ได้

ในวันออกจากโรงพยาบาล

เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วย มองดูเจียงหลิวที่เดินเซ่อซ่าตรงเข้ามา

"คุณก็เป็นแฟนผมเหมือนกันเหรอครับ"

"กลางวันแสก ๆ พูดอะไรกันคะ ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาด้านจิตวิทยาของคุณนะ"

"อ๋อ ๆๆ ครับ"

น้ำเสียงของเฉินซูหวั่นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ราวกับแสงตะวันที่สาดส่องลงบนผืนหิมะ

"เจียงหลิว ฟ้าแห่งรักก็คือทะเลแห่งความชัง"

"คุณมีแฟนคนที่สารภาพรักด้วยอยู่คนหนึ่ง ต้องไปหาเธอให้เจอนะคะ"

เฉินซูหวั่นนั่งอยู่ในรถแล้วยิ้มพลางให้กำลังใจเจียงหลิว

"ที่รัก ในยามที่คุณเข้าใกล้ความสุขที่แท้จริงในชั่วขณะนั้น

ฉันจะหลั่งน้ำตาเพื่อคุณ"

เฉินซูหวั่นมองดูเจียงหลิวที่เดินกลับเข้ามาในห้องตรวจอีกครั้ง

ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

แต่เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดปัญหา จึงตัดทอนไปเยอะพอสมควร และพยายามเล่าเรื่องของเธอให้คลุมเครือที่สุดเท่าที่จะทำได้

ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจครับ