ตอนที่ 97 หมอเฉิน ขอบคุณครับ

ภายในรถบีเอ็มดับเบิลยู

เจียงหลิวนอนเอียงคอฟังเรื่องเล่า

ถ้าเขาไม่เอียงคอ หัวของทั้งสองคนก็คงจะซ้อนเกยกันอยู่

"ขาผมชาไปหมดแล้ว นั่งเองสักแป๊บได้ไหมครับ"

"ไปเปิดโรงแรมนอนคุยก็ได้นะคะ"

"สู้ไปบ้านคุณดีกว่า บรรยากาศบ้านคุณเหมาะกับการฟังเรื่องเล่าที่สุดแล้ว"

"อยู่กับคุณ ฉันไม่อยากกลับบ้านค่ะ"

แม้ว่าเฉินซูหวั่นจะมีน้ำหนักตัวน้อย แต่เธอกลับทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวของเจียงหลิว

แขนทั้งสองข้างก็กอดรัดแน่นเป็นพิเศษ

ราวกับกลัวว่าเขาจะหนีหายไปอย่างไรอย่างนั้น

"คุณได้ยินเสียงอะไรสั่นไหมครับ"

"อย่าหาข้ออ้างหนีเลยน่า ฉันขอแค่คืนเดียวเท่านั้นค่ะ"

"ผมไม่หนีหรอกครับ"

เจียงหลิวไม่คิดจะหนีอยู่แล้ว

เรื่องเล่าแบบนี้แม้จะแยกแยะจริงเท็จได้ยาก แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เขารู้ภาพรวมคร่าว ๆ

เขาไม่มีทางปล่อยโอกาสดี ๆ ในการตามหาความทรงจำเช่นนี้หลุดมือไปแน่

เพียงแต่เขาคงลืมไปแล้วว่า

คืนนี้ตัวเองนัดไว้ว่าจะไปนอนที่บ้านของสุภาพสตรีตาสีฟ้าท่านหนึ่ง

สุภาพสตรีตาสีฟ้าซึ่งอยู่ไกลถึงบนเตียงใหญ่ในวิลล่า

ก้มมองชุดกระโปรงลูกไม้กับถุงน่องสีดำบนตัว เงยหน้ามองกล่องเล็กใส่ของใช้คุมกำเนิดบนโต๊ะข้างเตียง

เธอซื้อมาเป็นเดือนแล้ว จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้แกะกล่องบรรจุภัณฑ์เลยด้วยซ้ำ

แล้วหันกลับไปมองโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงว่า "ไม่มีผู้รับสาย"

สุภาพสตรีตาสีฟ้าตกอยู่ในความเงียบงันอันไร้ที่สิ้นสุด

ไม่ระเบิดอารมณ์ท่ามกลางความเงียบ ก็คงดับสูญไปในความเงียบ

เธอเลือกระเบิดอารมณ์

ถอดเสื้อผ้าบนตัวออกอย่างรุนแรง แล้วยัดลงถังขยะไปพร้อมกับกล่องเล็กบนโต๊ะข้างเตียง

เดินเปลือยกายไปหน้ากระจกเงา สำรวจเรือนร่างของตัวเอง

เรื่องที่ว่าผู้ชายพอเบื่อแล้วจะเปลี่ยนไป เธอก็พอได้ยินมาบ้างอยู่หรอก

แต่ว่านี่มันเพิ่งแค่ครั้งเดียวไม่ใช่เหรอ

แถมคุณก็ลืมไปหมดแล้ว ปัดเศษไปปัดเศษมาก็เท่ากับไม่เคยมีอะไรกันเลยไม่ใช่หรือไง

เดิมทีวันนี้เธอเตรียมจะยอมตกลงตามคำแถลงไม่รับผิดชอบของเจียงหลิวแล้วด้วยซ้ำ เพียงแต่จะขอเพิ่มเงื่อนไขอีกสักสองสามข้อ อย่างเช่นสัปดาห์หนึ่งต้องมานอนที่บ้านกี่วัน

ค่อย ๆ วางแผนไปทีละก้าว ยังไงก็ดีกว่าไม่ได้เจอกันเลย

"เจียงหลิว ชาตินี้คุณอย่าหวังว่าจะได้ขึ้นเตียงฉันอีกเลย!"

เจียงอวี่เจินสวมชุดนอนด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม

เธอโกรธจริง ๆ แล้ว

"แต่แล้วตอนนี้เขาไปอยู่บนเตียงใครกันแน่ล่ะ"

เรื่องบางเรื่องก็ไม่กล้าคิดให้ลึก

สำหรับผู้หญิงที่เคยผ่านเรื่องแบบนั้นมาแล้ว ในหัวของเธอย่อมมีภาพปรากฏขึ้นจริง ๆ

และที่ต่างจากการจินตนาการไปเรื่อยเปื่อยของคนอื่นก็คือ ภาพในหัวของเธอนั้นคือตัวเจียงหลิวเองจริง ๆ

เจียงอวี่เจินตกอยู่ในความเงียบงันอันไร้ที่สิ้นสุดอีกครั้ง

ถ้าไม่ระเบิดออกมาท่ามกลางความเงียบงัน ก็มีแต่จะดับสูญไปในความเงียบงัน

ทว่าครั้งนี้ สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความดับสูญ

เพราะระเบิดอารมณ์ออกไปก็ไร้ประโยชน์

ในห้องไม่มีเสียงพูดคุยอีกต่อไป มีเพียงเสียงโคมไฟตั้งโต๊ะที่ถูกขว้างลงพื้นจนแตกกระจาย

"เล่าเรื่องต่อสิครับ"

"คืนนี้จะนอนเป็นเพื่อนฉันไหมคะ"

"ได้ครับ"

เวลานี้ดึกเกินไปแล้ว แม่ของเขาเป็นคนหลับตื้น

แต่คำว่ากระต่ายสามโพรงของเจียงหลิวไม่ใช่แค่พูดเล่น ๆ เสียหน่อย บ้านใครเขาก็พอจะซุกหัวนอนแก้ขัดได้สักคืนทั้งนั้นแหละไม่ใช่หรือ

ต่อให้เฉินซูหวั่นไม่เอ่ยปากชวน เขาก็ต้องหาที่นอนอยู่ดี

โอกาสสูงที่จะเป็นบ้านของเผยอานหนิง หรือไม่ก็ไสหัวไปขอนอนห้องพักแขกที่ร้านอิซากายะ

ส่วนบ้านของหญิงสาวตาสีฟ้านั้น ไม่อยู่ในตัวเลือกของเจียงหลิวตั้งแต่แรกแล้ว

กระทั่งไม่ได้โผล่ขึ้นมาในหัวด้วยซ้ำ

ช่วงเวลาเล่าเรื่องเริ่มต้นขึ้น

เธอบอกว่านับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

เจียงหลิวก็เจียดเวลามาที่ห้องตรวจบ่อยขึ้นมาก

น้ำเสียงของเขาแฝงความเหนื่อยล้าอยู่เสมอ บางครั้งคุย ๆ ไปยังเผลอหลับในห้องตรวจไปพักหนึ่งเลยด้วยซ้ำ

เฉินซูหวั่นย่อมยินดีที่เห็นเขาใช้ที่นี่เป็นที่พักพิงชั่วคราว

ยามนั่งสนทนากันต่อหน้าตรงโต๊ะทำงาน เธอคือจิตแพทย์

คอยรับฟังสิ่งที่เจียงหลิวบอกเล่าอย่างอ่อนโยน พร้อมทั้งให้การวิเคราะห์และข้อเสนอแนะอย่างมีเหตุผล

แต่กับเรื่องของหลินซู่เอินนั้น ข้อเสนอแนะของเธอกลับเด็ดขาดและสุดโต่งเป็นอย่างยิ่ง

"ฉันคิดว่าคุณควรตัดขาดการติดต่อกับหลินซู่เอินไปสักพัก ใจเย็นลงหน่อยน่าจะดีต่อทั้งสองฝ่ายนะคะ"

หากเป็นคนอื่นยื่นข้อเสนอแนะแบบนี้ เจียงหลิวคงไม่มีทางฟัง

ทว่าเธอเป็นจิตแพทย์ เจียงหลิวจึงยอมทำตามคำแนะนำนี้อย่างเสียไม่ได้

จนแผนการรักษาทั้งหมดของเธอได้กลายเป็นการพุ่งเป้าไปที่เรื่องของหลินซู่เอิน

กระทั่งเริ่มวิเคราะห์แยกแยะจิตใจส่วนลึกของเจียงหลิวออกมา:

"ต้นตอของอาการป่วยของคุณมาจากความรับผิดชอบที่ย่ำแย่ของคุณค่ะ

แม้การมีความรับผิดชอบจะเป็นเรื่องดี แต่ตรรกะของคุณมันผิด ความรับผิดชอบควรตั้งอยู่บนพื้นฐานของความรัก และเป็นการกระทำที่อยากรับผิดชอบซึ่งเกิดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

ไม่ใช่การจงใจดันทุรังไขว่คว้าหาความรับผิดชอบ

ฟังดูอาจจะเข้าใจยากไปสักหน่อย แต่ฉันยกตัวอย่างให้ฟังได้ค่ะ

ภายใต้อิทธิพลของการศึกษาที่เน้นการสอบ เด็กทุกคนต่างก็อยากสอบให้ได้คะแนนสูง ๆ กันทั้งนั้น"

พวกเขาจะตะลุยทำโจทย์อย่างบ้าคลั่ง เรียนรู้แบบเครื่องจักรกลเพื่อคะแนนสอบปลายภาค แล้วก็ทำคะแนนได้สูงในการสอบจริง

แต่วิธีการที่ถูกต้องควรจะเป็น

การที่คุณเกิดความอยากรู้อยากเห็นและความกระหายในความรู้ เรียนรู้มันด้วยแรงขับเคลื่อนจากตัวเอง แล้วถึงได้คะแนนสูงในการสอบจริง

ผลลัพธ์อาจจะดูเหมือนกัน แต่ตรรกะต่างกันโดยสิ้นเชิง และส่งผลต่อชีวิตแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงด้วยค่ะ"

เจียงหลิวเห็นด้วยกับมุมมองนี้ แต่เขาก็ยังมีจุดที่ไม่เข้าใจ

"แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนเลือกเองได้นี่ครับ มันเป็นผลมาจากสภาพแวดล้อมและเบื้องหลังครอบครัว"

"ใช่ค่ะ คุณเองก็เหมือนกัน เพราะความรู้สึกต่อต้านและปฏิเสธพฤติกรรมไร้ความรับผิดชอบของพ่อในวัยเด็ก มันเลยหล่อหลอมรูปแบบพฤติกรรมของคุณขึ้นมาอย่างเงียบๆ"

คำพูดนี้มีเหตุผลมากทีเดียว

เจียงหลิวพยักหน้าเห็นด้วย บ่งบอกว่าเขาจะทำตามนั้น

จากนั้นก็เดินอย่างเหนื่อยล้าไปที่เก้าอี้โยกตรงระเบียง เตรียมจะงีบสักพัก

ราวสิบห้านาทีต่อมา เฉินซูหวั่นก็ถอดแว่นตาบนใบหน้าออก เดินเข้าห้องนอนไปหยิบผ้าห่มมาสองผืน

ผืนหนึ่งห่มบนตัวเจียงหลิว

อีกผืนห่มบนตัวเธอเอง

เธอนั่งขดตัวอยู่ข้างเท้าของเจียงหลิวบนพื้น ซบศีรษะลงบนขาของเขา และห่มผ้าอีกผืนไว้บนตัว

นี่คือภาพที่เงียบสงบยิ่ง คนที่เหนื่อยล้ากำลังมองหาที่พักพิง ส่วนคนที่เฝ้าติดตามกำลังรอคอยการมาถึงของเขา

ตอนนี้เธอคือเฉินซูหวั่น

เส้นแบ่งระหว่างหมอกับเรื่องส่วนตัวเริ่มพร่าเลือนไปแล้ว

เพราะการจัดการระหว่างเจียงหลิวกับหลินซู่เอินนั้น แท้จริงแล้วไม่จำเป็นต้องสุดโต่งถึงขนาดนี้เลย

หรือกระทั่งเฉินซูหวั่นยังมั่นใจอย่างยิ่งว่า

ขอแค่หลินซู่เอินมีเวลาว่าง กลับมาหนานเจียงเพื่ออยู่เป็นเพื่อนและเปิดใจคุยกับเจียงหลิวสักสองสามวัน ทั้งคู่ก็สามารถกลับมาหวานชื่นกันเหมือนเดิมได้

แต่หลินซู่เอินไม่มีเวลา

และสุดท้ายนี่ก็แก้ปัญหาที่เป็นแกนหลักของเจียงหลิวไม่ได้อยู่ดี

เธอต้องการทำให้ความรู้สึกรับผิดชอบนี้ของเจียงหลิวสลายหายไป

แม้ว่าหลังจากทั้งคู่เลิกกัน เจียงหลิวจะต้องตระหนักได้อย่างแน่นอนว่าใครเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

และเกลียดเธอเพราะเหตุนั้น

เธอก็ไม่สนใจ

สิ่งที่เธอต้องการก็คือแบบนี้

เจียงหลิวไม่มาอีกแล้ว

นานทีปีหนที่เขาแวะมาสักครั้ง บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ด้วยการเกลี้ยกล่อมของเจียงหลิวบวกกับใบคะแนนสอบ เสี่ยเลี้ยงถึงยอมปล่อยให้เขาออกมาเข้าเรียนตอนกลางวันเสียที

แต่ลำพังแค่การเข้าเรียน ย่อมไม่อาจทำให้เจียงหลิวกลับมามีชีวิตชีวาได้ขนาดนี้แน่

"ไปเจอเรื่องดีๆ อะไรที่มหาวิทยาลัยมาเหรอคะ"

"ไปเที่ยวเล่นกับเด็กสาวคนหนึ่งชื่อหลี่เสินอวี้มาครับ เลี้ยงข้าวผมทุกวันเลย"

"เลี้ยงแค่ข้าวแต่ไม่ให้เงินเหรอคะ"

"ผมก็ไม่ได้มีเงินเยอะแยะอะไรนี่ครับ มีคนเลี้ยงข้าวก็ดีถมไปแล้ว"

"ฉันก็เลี้ยงข้าวคุณนะ ทำไมไม่เห็นคุณจะมาหาบ่อยๆ บ้างล่ะ"

เจียงหลิวถูกจับโกหกได้ จึงเกาหัวแก้เก้อแล้วพูดกระซิบกระซาบอย่างมีลับลมคมใน

"เด็กคนนี้น่าสนใจมากเลยครับ ใส่แวนคลีฟแอนด์อาร์เพลส์แต่ยังยืนกรานว่าตัวเองเป็นยาจกน้อย แม้แต่ตกกุ้งเครย์ฟิชยังไม่เคยเลย ฮ่าๆๆๆๆ"

เจียงหลิวทำไม้ทำมือเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาในช่วงสองสามวันนี้อย่างออกรส

เขาเล่าว่าก่อนที่จะไปร้านอิซากายะ

พวกเขาเคยเจอกันที่ร้านเน็ตมาก่อน

แต่ช่วงระหว่างนั้นเด็กสาวตามหาเขาหลายครั้ง เขากลับไม่ได้อยู่ในมหาวิทยาลัย

คราวนี้พอถูกเธอจับตัวได้ที่มหาวิทยาลัย เธอก็โวยวายจะให้เจียงหลิวเลี้ยงเน็ตเพื่อชดเชยจิตใจที่บอบช้ำ

แต่เธอก็ไม่ได้ให้เจียงหลิวเลี้ยงฟรีๆ เพราะเรื่องอาหารการกินเธอรับผิดชอบเอง

การมาของเจียงหลิวในครั้งนี้ เขาไม่ได้ระบายความคิดประหลาดๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัวเป็นครั้งคราวเลย ทุกบทสนทนาล้วนหมุนวนอยู่รอบตัวหลี่เสินอวี้

เฉินซูหวั่นนั่งอยู่หน้าโต๊ะด้วยใบหน้าซีดเผือด

เมื่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะ บทบาทของเธอก็คือคุณหมอ

"นี่เป็นเรื่องดีนะคะ คุณได้พบคนที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาในช่วงเวลาที่พลังชีวิตของตัวเองกำลังตกต่ำ"

"ไม่ใช่เรื่องดีหรอกครับ ซู่เอินทะเลาะกับผมแล้ว"

ในที่สุดเจียงหลิวก็เผยจุดประสงค์ในการมาของตน

ทุกการกระทำของเขาล้วนรายงานให้เธอทราบเสมอ และหลินซู่เอินก็เข้าใจความเหนื่อยยากของเขาพร้อมกับแสดงความใจกว้างมาโดยตลอด

แต่สำหรับหลี่เสินอวี้ เธอรับไม่ได้

เฉินซูหวั่นยิ่งรับไม่ได้เข้าไปใหญ่

เพราะเห็นได้ชัดว่าเจียงหลิวมาเพื่อทำโจทย์เลือกคำตอบ ระหว่างหลินซู่เอินกับหลี่เสินอวี้

คนหนึ่งมาจากความรับผิดชอบ อีกคนมาจากแรงดึงดูดใจ

ไม่มีเธออยู่ในนั้นเลย

เฉินซูหวั่นไม่เคยมีช่วงเวลาที่สองสถานะในตัวตีกันรุนแรงขนาดนี้มาก่อน

ในฐานะหมอ เธอควรจะบอกเจียงหลิวด้วยความยินดีว่า ให้ไปเลือกคนที่ทำให้คุณมีความสุขเถอะ

คุณทำเพื่อหลินซู่เอินมามากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องถูกความรับผิดชอบฉุดรั้งไว้อีก

แต่ในฐานะเฉินซูหวั่น เธออยากจะร้องไห้แล้วถามเขาเหลือเกินว่า ทำไมถึงไม่มองฉันบ้างล่ะ?

"คุณเองก็ให้คำแนะนำไม่ได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะครับ? หรือว่าจะลองคำแนะนำคราวที่แล้วของคุณดูดี?"

"คำแนะนำอะไรคราวที่แล้วคะ?"

"ที่ให้ผมกับหลินซู่เอินตัดการติดต่อกันไปสักพัก แล้วต่างคนต่างคิดทบทวนดูให้ใจเย็นลงน่ะครับ"

"ช่วงที่ผ่านมานี้คุณไม่ได้ตัดการติดต่อหรอกเหรอคะ?"

"แหะๆ ก็มันยุ่งจนลืมไปเลยนี่ครับ"

เจียงหลิวยืนขึ้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

การตัดสินใจเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว

เขาตัดสินใจจะเปิดอกคุยทุกเรื่องกับหลินซู่เอิน รวมถึงสารพัดปัจจัยที่ทำให้ชีวิตของทั้งคู่เหนื่อยล้า

ตอนนั้นหลินซู่เอินควักเงินตัวเองทำซิงเกิล (โดยใช้เงินที่เจียงหลิวให้) และเข้าตาบริษัทต้นสังกัดได้สำเร็จ เธอเองก็กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นที่ยุ่งวุ่นวายไม่แพ้กัน

ผู้จัดการส่วนตัวของเธอก็เริ่มเข้ามาแทรกแซงเรื่องความรักส่วนตัวแล้ว

ในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็เหนื่อยมาก งั้นก็ตัดการติดต่อกันจริงๆ เพื่อให้ใจเย็นลงสักหน่อยเถอะ

ในความสัมพันธ์ของคู่รักคู่นี้ คนที่คอยตัดสินใจมาโดยตลอดคือเจียงหลิว

"หมอเฉินครับ ว่าแต่คุณไม่อยากลองคบกับนักศึกษาหนุ่มๆ ดูบ้างเหรอ? เดี๋ยวผมแนะนำให้"

เจียงหลิวมีระบบหมุนเวียนพลังชีวิตเป็นของตัวเอง ขอแค่ไม่ใช่เรื่องที่เกินขอบเขตความสามารถของเขามากเกินไป

เขาก็สามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างใจเย็น และสัญญาณที่บ่งบอกว่าเขาจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยแล้วก็คือการเริ่มพูดจาไร้สาระ

"ห่วงตัวเองให้มากกว่านี้เถอะค่ะ"

เฉินซูหวั่นได้แต่ฝืนยิ้ม

ในฐานะคนนอก เธอมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่า ว่าจุดเริ่มต้นที่ทำให้เจียงหลิวเปลี่ยนแปลงไปไม่ได้มาจากเธอ

แต่เป็นหลี่เสินอวี้

ผู้ชายหน้าทะเล้นคนนี้ถึงกับโยนคำแนะนำของเธอทิ้งไปไว้ข้างหลัง

"คุณจะเลือกหลี่เสินอวี้เหรอคะ?"

"ทำไมต้องคบเป็นแฟนกันด้วยล่ะครับ? ผมรู้สึกว่าไปเที่ยวเล่นกับเธอก็สนุกดีออก"

"ไม่อยากมีความรัก หรือไม่อยากแบกรับความรับผิดชอบอีกแล้วกันแน่คะ?"

"ความรับผิดชอบนี้มันหนักเกินไปน่ะครับ อีกอย่างเธอบอกว่าจะดรอปเรียนเร็วๆ นี้เพื่อไปเที่ยวรอบโลก พวกเราเป็นคนละโลกกันอยู่แล้ว"

ตอนที่เจียงหลิวพูดประโยคนี้ เขาไม่ได้แสดงท่าทีที่หนักอึ้งอะไรเลย

ตรงกันข้าม เขากลับดูปลอดโปร่งสบายใจมาก

เฉินซูหวั่นมองภาพนี้ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

เพราะเจียงหลิวตระหนักได้แล้วว่า ความรู้สึกรับผิดชอบที่ไร้ความหมายมันเป็นพันธนาการที่ยิ่งใหญ่เพียงใด และเขาก็กำลังเริ่มก้าวไปในทิศทางที่ไม่ต้องคอยรับผิดชอบอะไรอีก

นี่อยู่ในขอบเขตของแผนการรักษาของเธอ

แต่เธอไม่ได้ทั้งความรัก และไม่ได้ทั้งความเกลียดชัง

ตอนที่เจียงหลิวกำลังจะก้าวออกจากห้องตรวจอย่างสบายอารมณ์ เพื่อเตรียมกลับบ้านไปทำกับข้าวให้ผู้มีพระคุณทางการเงิน

จู่ๆ เขาก็หันหลังกลับมา เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานแล้วถอดแว่นตาของเธอออก

ดึงร่างของเฉินซูหวั่นให้นั่งลงบนเก้าอี้โยก

"เฉินซูหวั่น ชีวิตของผมมันแออัดเกินไป บางเรื่องมันไม่ยุติธรรมกับคุณเลย เพราะงั้นอย่าคิดฟุ้งซ่านอีกเลยนะครับ

โลกใบนี้ไม่ได้แย่อย่างที่คุณคิดหรอก ในสวนสาธารณะยังมีเด็กๆ วิ่งเล่นตากแดด สุนัขจรจัดริมถนนยังนอนกอดกันเพื่อความอบอุ่น วันไหนที่คุณวิ่งตามรถเมล์ไม่ทัน คนขับก็ยังยอมจอดรอคุณสักแป๊บ

ในห้องตรวจนี้คุณช่วยผม ส่วนโลกภายนอกถ้าคุณเจอเรื่องที่แก้ไม่ตก คุณก็มาหาผมได้ มันก็แค่คนป่วยคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันเท่านั้นเอง

ผมจัดการได้น่า"

เฉินซูหวั่นน้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบงัน เธอคว้ามือใหญ่ของเจียงหลิวมาวางไว้บนศีรษะของตน แล้วเป็นฝ่ายเอาหัวถูไถกับมือของเขา

เธออยากจะละลายเข้าไปในร่างกายของเจียงหลิวเหลือเกิน

แต่เจียงหลิวค่อยๆ ชักมือกลับอย่างเงียบเชียบ แล้วสวมแว่นตากลับคืนให้เฉินซูหวั่น

"หมอเฉิน ขอบคุณนะครับ ไว้เจอกันใหม่"