ตอนที่ 96 ลูบหัวเบา ๆ

"ทำไมคุณไม่ห้ามไม่ให้ฉันตายล่ะคะ"

"เคารพชะตากรรมของผู้อื่น มีความสุขกับชีวิตอิสระครับ"

"ถ้าฉันตาย คุณก็จะได้โอนเงินให้หลินซู่เอินไงคะ"

พอเอ่ยถึงหลินซู่เอิน เจียงหลิวก็เริ่มเงียบลงกะทันหัน

เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"คุณกับหลินซู่เอินมีเรื่องอะไรกันเหรอคะ"

"ไม่ตอบข้อความมาเจ็ดวันแล้วครับ"

"ปกติคุณเก่งกาจมีทางออกให้ทุกเรื่องไม่ใช่เหรอคะ"

เจียงหลิวยิ้มเจื่อนแล้วส่ายหน้า

เขาบอกว่านั่นเขาแค่ขี้โม้ไปเรื่อย

จากนั้นเขาก็บอกว่า จะลงไปข้างล่าง

เฉินซูหวั่นถามเขาว่าจะไปทำอะไร

"ไม่รู้สิครับ จู่ ๆ ก็อยากไปตากแดดที่สวนสาธารณะเด็กเล่น แล้วก็ถือโอกาสดื่มน้ำในทะเลสาบเทียมสักอึก"

"นี่เป็นอาการทางจิตของคุณค่ะ"

"ช่างมันเถอะครับ ยังไงตอนนี้ผมก็อยากทำ ไม่แน่ผมอาจจะคอสเพลย์เป็นนางพญางูขาวเหมือนคุณ แช่อยู่ในทะเลสาบไม่ยอมขึ้นมาก็ได้"

เฉินซูหวั่นพลันไม่อยากตายขึ้นมา เธอจะเริ่มแผนการตายเมื่อไหร่ก็ได้

แต่ในฐานะหมอ เธอไม่อาจยอมให้เจียงหลิวตายเพราะอาการป่วยทางจิต

"เจียงหลิวคะ อาการทางจิตของคุณยังคงอยู่ ถ้าไม่ยอมแก้วิธีการแสดงออกพวกนี้ คุณจะต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดไปอีกนาน"

"แล้วไงต่อครับ คุณหมอ"

"ฉันจะรักษาให้คุณเอง แต่คุณต้องยอมรับวิธีการของฉัน"

"ว่ามาสิครับ"

"ก่อนที่ฉันจะประกาศว่าสิ้นสุดการรักษา คุณต้องมาที่บ้านฉันทุกวันค่ะ"

"ได้ครับ"

เฉินซูหวั่นโกหก

เจียงหลิวไม่จำเป็นต้องมาทุกวันเลยสักนิด

ตอนที่เธอประกาศแผนการรักษา เธอได้ปะปนสถานะระหว่างหมอกับเรื่องส่วนตัวเข้าด้วยกัน

ในฐานะหมอไม่ได้ต้องการให้เขามาทุกวัน

แต่เฉินซูหวั่นต้องการ

"ขอแค่ใจฉันรู้ชัดเจนก็พอ"

สถานะของพวกเขาจากผู้ดูแลกับคนไข้

ได้เปลี่ยนกลับมาเป็นคนไข้กับหมออีกครั้ง

ในเวลาว่างเจียงหลิวจะมานั่งคุยที่ห้องตรวจ เฉินซูหวั่นก็ทำหน้าที่ของหมอได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ทว่าหลังจากเสร็จสิ้นการบำบัด

เฉินซูหวั่นจะขอให้เจียงหลิวพาเธอออกไปเดินเล่นรอบหนึ่ง

ลำพังตัวเธอเองนั้นหวาดกลัว แต่พอมีเจียงหลิวอยู่ด้วยก็ไม่กลัวอีกต่อไป

ในฐานะจิตแพทย์เธอรู้ดีว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เพราะเธอรู้สึกว่าบนโลกใบนี้ นอกจากรังของตัวเองแล้ว ที่ไหน ๆ ก็ไม่ใช่ที่ของเธอเลย

เป็นพฤติกรรมของการขาดความรู้สึกปลอดภัยอย่างรุนแรง

ก็แค่บาดแผลในวัยเด็ก

แต่เธอเชื่อมั่นในคำสัญญาของเจียงหลิว

แม้ภาพนี้จะดูคล้ายกับการลงมาพาสัตว์เลี้ยงไปเดินเล่นทุกวันไปสักหน่อย

แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เธอพึงพอใจ

เธอมีความสุขกับช่วงเวลานี้มาก ความคิดที่จะฆ่าตัวตายไม่เคยผุดขึ้นมาในหัวเธออีกเลย

เพราะบนโลกใบนี้ เธอได้สร้างสายสัมพันธ์ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

จนกระทั่งวันหนึ่งที่เจียงหลิวมานั่งอยู่หน้าโต๊ะอีกครั้ง

"ผมถูกเลี้ยงดูแล้วครับ หลังจากนี้คงต้องหาเวลาว่างถึงจะแวะมาได้สักครั้ง"

"อาการป่วยของคุณล่ะคะ"

"ไว้ค่อยว่ากันเถอะครับ ตั้งสามแสนเชียวนะ"

"เจียงหลิวคะ การรักษาของเราเพิ่งจะเข้ารูปเข้ารอย ช่วงนี้คุณแทบจะไม่ค่อยมีความคิดแปลก ๆ แล้ว..."

"ป่วยเมื่อไหร่ก็รักษาได้ครับ แต่โอกาสหาเงินมันไม่คอยใคร"

ครั้งนั้นเฉินซูหวั่นควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง

"ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ หลินซู่เอินเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณป่วย แต่ฉันกำลังตั้งใจรักษาอาการให้คุณ ทว่าคุณกลับ..."

"จะโยงไปไกลทำไมกันครับ แฟนช่วยแฟนแก้ปัญหา มันคือการแสดงออกถึงความรับผิดชอบต่างหาก"

"นี่มันไม่ปกติเลยสักนิด เพราะคุณไม่ได้รักเธอเลยด้วยซ้ำค่ะ"

"แฟนผม ผมไม่รักแล้วใครจะรักล่ะครับ"

"พฤติกรรมของคุณไม่ได้มาจากความรักเลย มันคือการแก้แค้นต่อความไร้ความรับผิดชอบของพ่อคุณในวัยเด็ก คุณแค่พยายามสวมบทบาทเป็นคนมีความรับผิดชอบต่างหาก"

"ผมไม่เห็นด้วยครับ ถ้าอะไร ๆ ก็ต้องเอามาวิเคราะห์จิตใจไปหมด โลกนี้คงไม่มีคนดีแล้วล่ะ

คนที่ทำงานการกุศลก็ไม่จำเป็นต้องมีจิตใจเมตตาเสมอไป แต่ไม่ว่าจะทำไปด้วยจุดประสงค์ทางธุรกิจที่แปลกประหลาดแค่ไหน ขอเพียงทำให้เด็กในชนบทได้เรียนหนังสือจริง ๆ เขาก็ถือเป็นคนมีเมตตาแล้วครับ"

เจียงหลิวยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ คว้ากระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากไปด้วยกลิ่นเหล้าคลุ้งทั่วตัว

เฉินซูหวั่นไม่ได้เอ่ยปากรั้งไว้ เพราะคำพูดเมื่อครู่ของเธอได้ก้าวข้ามขอบเขตของหมอไปแล้ว

เธอยังไม่อาจเอ่ยเรื่องให้เงินได้อีกด้วย

ที่ไหนจะมีหมอให้เงินคนไข้กัน

ยามที่ลูกค้าต้องการยุติการรักษา สิ่งที่เธอต้องทำมีเพียงแค่แจ้งผลกระทบ แล้วปล่อยให้ลูกค้าเป็นฝ่ายเลือกเอง

ไม่ใช่มาแผดเสียงตะโกนเหมือนคนที่ถูกทอดทิ้งแบบนี้

เจียงหลิวไม่มาติดต่อกันถึงสามวัน

เฉินซูหวั่นนั่งไม่ติดที่

"เจียงหลิวจะไปแขวนคอบนต้นไม้อีกไหมนะ ครั้งนี้ไม่มีอาชิงคอยช่วยเขาแล้วด้วย"

เธอไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านมาสามวันแล้ว

ไม่มีใครมารับพาเธอออกไปเดินเล่นเลยสักคน

เธอทนรอไม่ไหวจนต้องกดโทรศัพท์หาเจียงหลิว

ในฐานะจิตแพทย์ การโทรติดตามผลตามระยะเวลาก็ถือเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ

วิดีโอคอลเชื่อมต่อติด เจียงหลิวกำลังทำกับข้าวอยู่

เสียงเครื่องดูดควันดังหึ่ง ๆ ตลอดเวลา

"มีอะไรเหรอครับ"

"แค่อยากถามอาการทางจิตช่วงนี้ของคุณน่ะค่ะ"

"ดีมากเลยครับ มื้อหนึ่งฟาดข้าวสวยได้ตั้งสามชาม"

รอยยิ้มคุ้นตาของเจียงหลิวแวบผ่านหน้าจอ

เฉินซูหวั่นรู้สึกว่าขอเพียงได้มองรอยยิ้มที่เปี่ยมชีวิตชีวานี้สักแวบเดียว ห้องที่มืดมิดก็พลอยอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน

"เห็นคุณสบายดีฉันก็วางใจแล้ว ว่าง ๆ อย่าลืมแวะมานะคะ"

ประโยคนี้ไม่ได้คำตอบรับที่ชัดเจนจากเจียงหลิว

เจียงหลิวเดินไปยกกับข้าวเสิร์ฟ

โทรศัพท์ถูกวางไว้บนเตา ในวินาทีต่อมา หญิงสาวตาสีฟ้าก็พลันปรากฏตัวขึ้นในกล้อง เธอมองเฉินซูหวั่นในจออย่างสงสัย

"เธอเป็นใคร"

"ฉันเป็นจิตแพทย์ของเจียงหลิวค่ะ"

"เขามีปัญหาทางจิตจริงเหรอ"

"จริงแท้แน่นอนค่ะ หวังว่าเวลาคุณอยู่กับเขา จะไม่กดดันเขาจนเกินไปนะคะ"

"เรื่องนี้ไม่ต้องให้เธอมาสั่งหรอก เขาอยากได้เงิน ฉันก็แค่ให้เงินเขาเพิ่มขึ้นก็พอแล้ว"

ตอนนี้เจียงหลิวเดินกลับเข้ามาในครัวพอดี และยืนเคียงข้างหญิงสาวตาสีฟ้า

"หมอของนายบอกว่านายมีปัญหาทางจิตเหรอ"

"เรื่องเล็กน้อยครับ"

"งั้นลางานทางมหา'ลัยไว้หน่อยละกัน เดี๋ยวให้เงินไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน แต่ก่อนฉันกลับถึงบ้าน นายต้องอยู่ที่บ้านนะ"

"รับทราบครับบอส!"

ใบหน้าของเจียงหลิวเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มประจบ เขาบีบนวดไหล่ให้เจียงอวี่เจินอย่างเอาอกเอาใจ

เจียงอวี่เจินเพลิดเพลินกับสิ่งนี้มาก เธอก้มมองโทรศัพท์:

"ต่อไปนี้ไม่ต้องโทรหาเขาอีกแล้วนะ อาการป่วยของเขาไม่มีปัญหาอะไรหรอก ฉันมีวิธีแก้ปัญหาของฉันเอง"

เฉินซูหวั่นพยายามรักษาสมดุลทางอารมณ์ทั้งหมดเอาไว้

ในฐานะหมอ เธอรู้สึกเบาใจ

เพราะสำหรับเจียงหลิวแล้ว ปัญหาของเขาเกิดจากเป้าหมายที่เกินขอบเขตความสามารถ ถ้าหาเงินได้เขาก็จะไม่กำเริบ

วิธีแก้ปัญหาที่เรียบง่ายและตรงจุด

นี่เป็นเรื่องดี

ทว่าในฐานะเฉินซูหวั่น เธอไม่อาจยอมรับได้

เพราะตอนนี้เจียงหลิวไม่มา และวันข้างหน้าก็คงไม่มาอีกแล้ว

อารมณ์อันซับซ้อนปะทะกันในสมอง

เธอยิ้มขื่นยอมรับทุกสิ่งอีกครั้ง

เหมือนกับทุกเรื่องที่เคยเกิดขึ้นตลอดทั้งชีวิตนี้

ทุกสิ่งมักจะบุกรุกเข้ามาในชีวิตเธออย่างกะทันหันเสมอ

ไฟไหม้ที่ไม่คาดฝัน อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ไม่คาดคิด...

ยามที่พฤติกรรมของเธอเริ่มสุดโต่ง ก็มักจะมีความงดงามบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอชั่วคราว

เหมือนกับพ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรมของเธอ รวมถึงเสียงนั้นที่เอ่ยถามเธอว่ากำลังคอสเพลย์อยู่หรือเปล่า

ความสุดโต่งจะค่อย ๆ สงบลง

เพราะพระเจ้ามอบโอกาสสำนึกผิดให้แก่เด็กทุกคน

แต่พอยามที่เด็กคนนั้นแบกรับความหวังออกเดินทางอีกครั้ง พระเจ้ากลับยัดประทัดสองท่อนที่จุดไฟแล้วใส่ปากเด็ก พร้อมกับแผดเสียงตะโกนลั่น:

"บึ้ม! ช่างหัวมึงสิ ใครจะไปอยากฟังมึงสำนึกผิด"

"ฉันเป็นแค่หมอ จิตแพทย์จะสร้างความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนไข้ไม่ได้"

เฉินซูหวั่นพึมพำประโยคนี้ในปาก ก่อนจะเป่าเทียนดับแล้วขดตัวอยู่บนเก้าอี้

จิตแพทย์สั่งยาไม่ได้ ยิ่งผ่าตัดให้คนอื่นไม่ได้

แต่มือของเธอกำลังถือมีดอยู่

เธอลงมีดไม่ลง เธอกำลังปรารถนาให้มีเงาร่างใครสักคนเคาะประตูอยู่ด้านนอก

เธอกล้ารับประกันเลยว่า ขอเพียงมีคนเคาะประตู เธอจะลงมีดทันที

เธอจะไม่ไปเปิดประตู และจะไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกไป

เธอปรารถนาให้เขาเห็นภาพนี้แล้วต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

แล้วเธอก็นั่งรออยู่ที่นี่ถึงสิบเจ็ดชั่วโมง แต่ก็ยังไม่มีเสียงเคาะประตู

ตัวเธอที่มีอาการป่วยอยู่แล้วไม่ได้แตะน้ำเลยแม้แต่หยดเดียว ร่างกายผอมบางขดตัวคุดคู้อยู่บนเก้าอี้

เธอเกลียดเจียงหลิว

เหมือนกับที่เธอเกลียดพ่อแม่ ย่า และพ่อบุญธรรมของเธอ

เดิมทีเธอก็เป็นคนที่มีจิตใจสุดโต่งเช่นนี้อยู่แล้ว

"ฉันเตรียมตัวเตรียมใจที่จะตายอยู่แล้วเชียว ทำไมถึงต้องเข้ามาด้วยนะ"

"เข้ามาแล้วทำไมถึงต้องจากไปอีกล่ะ"

"จะมีวิธีไหนที่จะรั้งเขาไว้ได้ตลอดไปบ้างนะ"

เธอรู้ดีว่าตัวเองตายไม่ลง เพราะในใจเธอยังมีความคาดหวังอยู่

ใครกันที่จะรั้งเขาไว้ได้ยาวนาน

หลินซู่เอิน

เขารักหลินซู่เอินงั้นเหรอ

แต่จะทำยังไงให้เขามารักฉันได้ล่ะ

"ช่างหัวหมอสิวะ!"

เธอไม่เป็นมันแล้วจิตแพทย์

เธอคือเฉินซูหวั่น

เธอกดโทรศัพท์หาเจียงหลิว:

"ฮัลโหล เจียงหลิวเหรอคะ"

"มีอะไรเหรอครับหมอเฉิน"

"ฉันไม่ใช่หมอเฉิน ฉันคือเฉินซูหวั่นค่ะ"

"เชี่ย โทรมาแต่เช้าตรู่เพื่อจะเล่นเกมสวมบทบาทเหรอครับเนี่ย ผมแอบบอกความลับให้อย่างนะ สำหรับผู้ชายแล้ว หมอในชุดกาวน์มีเสน่ห์ดึงดูดใจมากกว่าคนทั่วไปอีกนะ"

น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคย คำพูดไร้สาระที่คุ้นเคย

และความเหนื่อยล้าที่คุ้นเคย

"เจียงหลิว ช่วงนี้ดูเหมือนคุณจะเหนื่อยมากเลยนะคะ"

"ทะเลาะกับซู่เอินอีกแล้ว แล้วทางนายจ้างก็ยังมีเรื่องเฮงซวยอีกเป็นกอง"

"คุณอยากมาคุยกันที่ห้องตรวจหน่อยไหมคะ"

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับหมอเฉิน แต่ช่วงนี้ผมยุ่งมากจริง ๆ ไว้คราวหลังค่อยไปแล้วกัน ถ้าไม่มีอะไรผมจะขอนอนชดเชยหน่อยนะ เมื่อคืน..."

"เจียงหลิว ฉันไม่ใช่หมอเฉิน ฉันคือเฉินซูหวั่น ฉันรู้สึกอยากตายขึ้นมาแล้ว คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ"

เฉินซูหวั่นไม่รู้เลยว่าน้ำตาตัวเองเริ่มไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอรู้เพียงแค่ว่าหลังจากเสียงกรีดร้องคร่ำครวญหลุดออกไป ปลายสายก็เงียบกริบ

ครู่ใหญ่ถึงมีเสียงตอบกลับมา:

"วางมีดลง แล้วรอผม"

ตอนที่เจียงหลิวเดินเข้าประตูมา เขาหิ้วอาหารเช้ามาพะรุงพะรัง ไม่ได้ซักไซ้ถามว่าทำไมเธอถึงคิดจะฆ่าตัวตาย

"กินข้าว ซาลาเปาไส้หมูลูกโตใต้ตึกบ้านผม หอมจนคุณต้องยอมสยบแน่"

"ฉันไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันแล้วค่ะ"

"นี่มันเรื่องน่าอวดตรงไหนกันครับเนี่ย ผมต้องชมคุณด้วยไหม"

"ฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่คุณพอจะคิดวิธีช่วยแก้ปัญหาให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ"

"เรื่องมากจริง ถ้าอดมื้อไหนก็โอนเงินมาให้ผมมื้อละร้อยหยวน ดูซิว่าจะยอมกินไหม"

"ได้ค่ะ ให้คุณ"

เฉินซูหวั่นโอนเงินหนึ่งร้อยหยวนให้อย่างเด็ดขาดรวดเร็ว

เจียงหลิวมองเธออย่างอึ้ง ๆ :

"สมองคุณพังไปแล้วเหรอครับ"

"เงินร้อยหยวนหยุดฉันไม่ได้หรอกค่ะ"

"งั้นก็หมื่นหยวน เพิ่งเคยเห็นคนทำตัวเป็นกุมารทองแจกเงินแจกทองเป็นครั้งแรกนี่แหละ"

"ได้ค่ะ ให้คุณ"

เฉินซูหวั่นทำทุกอย่างอย่างเงียบเชียบ เธอไม่ใช่หมอเฉิน

เธอคือเด็กน้อยที่ไม่มีใครต้องการ

เธอเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว

เธอหวังว่าเจียงหลิวจะยอมรับตัวตนอื่นของเธอที่ไม่ใช่หมอ

เจียงหลิวเหวอไป เขาย่อตัวลงแล้วลูบหัวเฉินซูหวั่นเบา ๆ

ชั่วพริบตานั้นเขาอยากจะผ่ากะโหลกเธอออกมาดูจริง ๆ ว่าข้างในบรรจุอะไรไว้กันแน่

จากนั้นเฉินซูหวั่นก็ขยับศีรษะ เอาหัวคลอเคลียถูไถกับ

"แย่แล้ว คุณมีปัญหาแล้วละครับหมอเฉิน"

"ฉันไม่ใช่หมอ เราไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบหมอกับคนไข้สักหน่อย"

"คุณไม่ใช่หมอจริง ๆ ด้วย คุณควรไปหาหมอรักษาได้แล้วครับ"

"ฉันจ่ายเงินจ้างเธอได้นะ ฉันจะเลี้ยงดูเธอก็ยังได้..."

"หมอเฉินครับ ผมชอบหาเงินก็จริง แต่เงินของคุณมันร้อนมือเกินไป ผมรับไว้ไม่ไหวหรอก"

เจียงหลิวดึงมือออก แล้วพูดกับเฉินซูหวั่นด้วยสีหน้าจริงจัง

"หมอเฉิน คนที่คิดจะฆ่าตัวตายมักไม่พูดออกมาหรอกครับ พวกเขาแค่ต้องการความรักบ้างต่างหาก ดังนั้นบางทีคุณอาจจะต้องไปพบแพทย์หรือไม่ก็ลองมีความรักดูนะครับ"

"ฉันคบกับเธอไม่ได้เหรอ"

"ผมมีแฟนแล้วครับ ถึงระหว่างผมกับแฟนจะมีเรื่องขัดแย้งกันอยู่นิดหน่อย แต่การกระทำทุกอย่างของผมรวมถึงการพูดคุยกับคุณล้วนได้รับความยินยอมจากเธอแล้วทั้งนั้น ทว่าเรื่องมีความรักเนี่ย ผมคิดว่าเธอคงไม่ยอมแน่"

"เธอรักคนที่ทำให้เธอต้องป่วย แต่กลับไม่รักฉันเนี่ยนะ"

"ถ้ายังพูดแบบนี้อีก ผมจะไปแล้วนะครับ"

"อย่าเพิ่งไปสิ ฉันล้อเล่นน่า แน่นอนอยู่แล้วว่าฉันคือหมอเฉิน"

เฉินซูหวั่นยิ้มพลางรับอาหารเช้าไป เธอเป็นได้แค่หมอเฉินเท่านั้น

เพราะเจียงหลิวไม่ยอมรับเฉินซูหวั่น

เขาไม่มีวันตกหลุมรักเฉินซูหวั่น

เพราะบนโลกใบนี้ไม่มีใครรักเด็กที่มีจิตใจผิดปกติขั้นรุนแรงหรอก

ตั้งแต่ต้นจนจบมันก็เป็นแบบนี้มาตลอดไม่ใช่หรือไง

แต่คราวนี้เธอจะใช้วิธีการที่สุดโต่งเพื่อจัดการเรื่องทั้งหมด

หากไร้ซึ่งความรัก ก็จงเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังเสีย

เธอจะต้องรั้งเขาไว้ให้ได้