ตอนที่ 95 คำสัญญา

"ทำไมคุณไม่เริ่มเล่าตั้งแต่ยุคผานกู่เบิกฟ้าสร้างโลกเลยล่ะครับ"

ในฐานะผู้ฟัง เขาควรจะไม่ซักไซ้ ไม่ขัดจังหวะ และไม่เข้าไปก้าวก่าย

แต่เขาอยากฟังเรื่องราวที่ตัวเองมีส่วนร่วมและอินตามได้มากกว่า

ช่วยเล่าเรื่องระหว่างเราสองคนหน่อยสิ!

"สรุปก็คือ พ่อบุญธรรมทิ้งมรดกไว้ให้ฉัน ฉันทำตามความปรารถนาสุดท้ายของเขาด้วยการเป็นผู้ศรัทธา และสุดท้ายก็ไปเรียนต่อด้านจิตวิทยาที่ยุโรปค่ะ"

เธอบอกว่าช่วงเวลาที่อยู่ในเยอรมนีนั้นไม่ได้ราบรื่นเลย

นอกจากอาหารการกินที่แย่จนทนไม่ไหวและเกณฑ์การจบการศึกษาที่เข้มงวดสุดขีดของเยอรมนีแล้ว ความหวาดกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอคือการไร้บ้าน

พ่อบุญธรรมทิ้งเงินก้อนโตไว้ให้เธอ แต่เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะไปที่ไหน

พอได้ยินถึงตรงนี้ เจียงหลิวก็ยิ่งไม่อินเข้าไปใหญ่

เขาอดไม่ได้ที่จะแอบบ่นเจ้าคนแก่กวนโอ๊ยในใจ

ดูสิ ขนาดพ่อบุญธรรมเขายังทิ้งเงินก้อนโตไว้ให้ แล้วตาแก่คนนั้นทำไมถึงไม่มีให้สักแดงเดียวเลยนะ

เธอวนเวียนไปมาจนในที่สุดก็กลับมาที่หนานเจียง

จริงๆ แล้วการที่เธออยู่เยอรมนีต่อจะมีโอกาสก้าวหน้าในหน้าที่การงานมากกว่า

เพราะถึงอย่างไรเธอก็แทบไม่มีเส้นสายอะไรในประเทศเลย

แต่เพื่อนของพ่อบุญธรรม ซึ่งก็คือเหล่าผู้ศรัทธาที่มีความเชื่อเดียวกันได้แสดงความปรารถนาดีต่อเธอ

ยินดีที่จะช่วยเธอสร้างและพยุงหน้าที่การงานขึ้นมา

คนคนเดียวในชีวิตที่เธอรู้สึกขอบคุณคือพ่อบุญธรรม และคนที่เธอไว้ใจที่สุดก็คือพ่อบุญธรรมเช่นกัน

เธอจึงเดินทางกลับมาที่หนานเจียง

ในตอนนั้น เธอผ่านการเดินทางที่ยาวนานขึ้น ทั้งยังได้ศึกษาต่อด้านจิตวิทยา

เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าพฤติกรรมที่สุดโต่งจะส่งผลลัพธ์ที่ไม่อาจย้อนกลับมาแก้ไขได้

ดังนั้นเธอจึงรู้สึกเสียใจกับพฤติกรรมในอดีตของตัวเองมาโดยตลอด

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การที่ครอบครัวของพ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรมพังทลายลง ล้วนเกี่ยวข้องกับวิธีการอันสุดโต่งของเธอทั้งสิ้น

บางทีถ้าใช้วิธีที่ประนีประนอมกว่านี้ มันอาจจะดีกว่านี้หรือเปล่า

เธอจึงเริ่มเรียนรู้ท่าทางการสารภาพบาปตามพ่อบุญธรรม หวังจะใช้หนทางที่พ่อบุญธรรมยอมรับมา "ปลดเปลื้องบาป" ของตัวเอง

"ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า โปรดให้ข้าพเจ้ายิ้มให้แก่ท้องฟ้าเพื่อรับรู้ถึงความเมตตาของพระองค์"

ในช่วงเวลานี้ กิจการงานของเฉินซูหวั่นถือได้ว่ากำลังไปได้สวย

และก็เป็นช่วงนี้เองที่เธอได้พบกับเจียงหลิวที่พยายามฆ่าตัวตายเป็นครั้งแรก

เธอรู้สึกสนใจในวิธีการพูดคุยอาการป่วยสุดประหลาดของเขา รวมถึงพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นของเขาด้วย

เธอไม่เคยเห็นใครที่เมื่อคืนก่อนเพิ่งจะพยายามฆ่าตัวตาย

พอคืนถัดมากลับมาเล่าอย่างกระตือรือร้นว่า ตนเองได้รับความชื่นชมจากบอสใหญ่ และอีกไม่นานก็จะได้เงินแล้ว

ราวกับว่าเรื่องฆ่าตัวตายนั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

พลังชีวิตอันล้นเหลือนี้ทำให้เฉินซูหวั่นรู้สึกประหลาดใจและใคร่รู้เป็นอย่างมาก

ทว่าพวกเขาก็ยังคงรักษาระยะห่างตามมาตรฐานความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับคนไข้เอาไว้

สิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์เกิดจุดเปลี่ยนอย่างแท้จริงคืองานรวมตัวของเหล่าผู้ศรัทธาครั้งหนึ่ง

เพื่อนร่วมความศรัทธาของพ่อบุญธรรมได้ส่งมอบสมุดบันทึกของพ่อบุญธรรมให้แก่เธอ

"พ่อของเธอเคยพูดด้วยตัวเองว่า เธอคือของขวัญที่พระผู้เป็นเจ้ามอบให้เขา ดังนั้นสมุดบันทึกเล่มนี้จึงควรตกเป็นของเธอ"

เฉินซูหวั่นรับสมุดบันทึกปกหนังวัวมาอย่างจริงจัง เตรียมจะเปิดดูว่าข้างในมีความปรารถนาสุดท้ายที่พ่อบุญธรรมยังทำไม่สำเร็จอยู่หรือไม่

แล้วตั้งใจว่าจะนำสมุดบันทึกเล่มนี้ไปวางไว้ที่หน้าหลุมศพของพ่อบุญธรรม

แต่เมื่อเธอเปิดหน้าแรกของสมุดบันทึก เธอก็ได้เห็นข้อความประโยคบนสุด

"ข้าพเจ้ายินดีก้าวเดินไปในโลกมนุษย์เพื่อชำระล้างบาปทั้งปวงบนโลก และเด็กผู้หญิงคนนี้ก็คือต้นตอของบาปทั้งหมด"

ด้านบนนั้นเขียนบันทึกวีรกรรมสุดดุเดือดในอดีตของเฉินซูหวั่นไว้อย่างครบถ้วน

รวมไปถึงเรื่องที่การถือกำเนิดของเธอทำให้พ่อแม่แท้ๆ ต้องจบชีวิตในกองเพลิง และย่าต้องเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

ยิ่งไปกว่านั้น ในบันทึกช่วงหลัง พ่อบุญธรรมยังได้เขียนแจกแจงรายละเอียดไว้อย่างละเอียดว่า จะทำอย่างไรให้เฉินซูหวั่นในวันบรรลุนิติภาวะอายุสิบแปดปี

ต้องสำนึกผิดในความชั่วร้ายของตัวเองท่ามกลางความสิ้นหวัง

ความรักจอมปลอมทั้งหมดเป็นเพียงการยอมประนีประนอมกับปีศาจชั่วคราวเท่านั้น

ทว่าต่อให้เป็นผู้ศรัทธาที่เคร่งครัดเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานการทรยศของภรรยาได้ จึงแทงภรรยาไปหนึ่งมีดส่งไปพบพระเจ้า

"จงมอบบันทึกเล่มนี้ให้เธอ ฉันจินตนาการถึงสีหน้าสิ้นหวังของปีศาจเมื่อได้เห็นสิ่งนี้ได้ล่วงหน้า เธอจะต้องสำนึกบาปท่ามกลางความซาบซึ้งใจและความสิ้นหวังที่มีต่อฉัน"

นี่คือประโยคสุดท้ายที่พ่อบุญธรรมทิ้งไว้

สายสัมพันธ์ระหว่างคนบางคนกับโลกใบนี้ช่างสั้นแสนสั้น สั้นจนเหลือเพียงเส้นด้ายบางๆ ที่เปราะบางเส้นเดียวคอยเหนี่ยวรั้งไว้อย่างยากลำบาก

เฉินซูหวั่นมองดูใบหน้าของเหล่าผู้ศรัทธา พวกเขาเห็นได้ชัดว่าเคยอ่านเนื้อหาในสมุดบันทึกเล่มนี้มาก่อนแล้ว

พวกเขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าแค่รอชมเรื่องตลกเรื่องหนึ่งเท่านั้น

เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้ใช้วิธีสุดโต่งเพื่อแก้แค้น

แต่กลับยอมรับมันด้วยรอยยิ้มขมขื่น

เธอทำเช่นนี้มาโดยตลอดเส้นทางชีวิต ยามต้องเผชิญกับการพลัดพรากจากลา ไร้ที่อยู่อาศัย และชีวิตที่ล่องลอยเคว้งคว้าง

เธอล้วนยอมรับมันด้วยรอยยิ้มขมขื่นเสมอ

หากแก้ปัญหาได้อย่างง่ายดายแล้ว ใครกันจะอยากใช้วิธีสุดโต่งเพื่อแก้แค้นเล่า

แต่ถ้าคนเราต้องฝืนยิ้มยอมรับกับทุกสิ่งทุกอย่าง

ก็จะกลายเป็นคนด้านชาไปในที่สุด

ในคืนนั้น เธอใช้มีดกรีดลงบนแขนตัวเองด้วยวิธีที่คุ้นเคยในห้องอันมืดมิด

ความเจ็บปวดคือความรู้สึกเพียงหนึ่งเดียวที่เธอสัมผัสได้หลังจากผ่านชีวิตอันยาวนาน

หัวใจของเธอด้านชาจนไม่หลงเหลือความรู้สึกใด ๆ

เธอนอนอยู่บนพื้นเฝ้ามองโลหิตหลั่งริน เลือดเปรียบเสมือนต้นน้ำอันใสสะอาดของลำธาร และสิ่งที่ลอยล่องตามต้นน้ำลงมาก็คือบาปกำเนิดที่ติดตัวเธอมาแต่เกิด

จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะหมดสติไป

ยามเผชิญหน้ากับความตาย มนุษย์เราจะเกิดสัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดพรั่งพรูออกมา นี่คือกลไกที่มีมาแต่กำเนิดของร่างกาย

เธอคลานไปตามทางจนถึงหน้าประตู คราบเลือดบนพรมดูราวกับรอยเลื้อยของอสรพิษ

เสียงสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในหูของเธอก็คือ

"เฮ้ยคุณพระ หมอเฉินเล่นคอสเพลย์อยู่เหรอครับเนี่ย นี่นางพญางูขาวหรือว่าเสี่ยวชิงกันแน่เนี่ย"

เฉินซูหวั่นที่ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมาบนเตียงผู้ป่วย กวาดสายตามองห้องพักผู้ป่วยอันว่างเปล่า

เธอไร้ความรู้สึกบนใบหน้า สายตากวาดมองไปรอบห้องผู้ป่วยเพื่อค้นหาวิธีการตายทุกรูปแบบที่อาจเป็นไปได้

แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับอ่อนแรงเกินไป แม้แต่จะยกแขนขึ้นมายังค้างไว้ได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

วิธีการปลิดชีพตัวเองด้วยการดึงเข็มคาหลอดเลือดดำออกจึงใช้การไม่ได้

เธอคงต้องหาวิธีการที่ออกแรงไม่มากนัก

ลองจมน้ำตายดูดีไหมนะ

รอจนกระทั่งเธอใช้เวลาไปถึงครึ่งชั่วโมงเต็ม ๆ ในการกระดึ๊บตัวไปยังห้องน้ำ และเปิดประตูห้องน้ำออกได้ในที่สุด

เธอก็พบว่าวิธีการตายแบบนี้ก็ใช้การไม่ได้เช่นกัน

"เฮ้ยคุณพระ หมอเฉินโรคจิตเหรอครับเนี่ย มาแอบดูคนอื่นเข้าห้องน้ำทำไมกัน"

"นาย... แค่ก ๆ... นายอยู่ในห้องน้ำมาตลอดเลยเหรอ"

"ก็นานไปนิดนึงมั้งครับเนี่ย โทษซีรีส์เรื่องนี้เลย สนุกเกินไปหน่อย เวลาคุณเข้าห้องน้ำไม่ดูซีรีส์บ้างเหรอครับ"

"นาย... แค่ก ๆ ๆ"

"คุณออกไปก่อนสิครับ ให้ผมดึงกางเกงขึ้นหน่อยไม่ได้เหรอ"

เฉินซูหวั่นไม่ได้พูดอะไรต่อ ไม่ใช่เพราะไม่มีคำจะพูด

แต่เพราะเธอเป็นลมหมดสติไปแล้ว

เฉินซูหวั่นตัดสินใจว่าจะรอออกจากโรงพยาบาลก่อนแล้วค่อยตาย

เพราะการฆ่าตัวตายในโรงพยาบาลมันช่างโง่เขลาเกินไป ไม่แน่ว่าแค่หมอแวะกินข้าวแคะฟันอยู่ก็อาจจะวิ่งมาช่วยชีวิตเธอทันแล้ว

อีกอย่างเจียงหลิวก็ชอบแวะมาก่อกวนเธออยู่เรื่อย

หมอนี่มีพลังงานล้นเหลือในทุก ๆ วันราวกับฉีดเลือดไก่มา

ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ต้องคอยจัดการทั้งเรื่องเรียน แชตคุยกับแฟน ดื่มเหล้า และทำงานพิเศษไปพร้อม ๆ กันในแต่ละวัน เอาเรี่ยวแรงมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน

พอว่างปุ๊บก็ชอบมานอนฟุบอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยแล้วโม้เรื่องเรื่อยเปื่อยไม่มีหยุด

เล่าว่าอาชิงมีเรื่องขัดแย้งกับสตรีมเมอร์สาวที่ใส่กางเกงโยคะอีกแล้ว กำลังหาวิธีขู่ขอเงินคืนแบบผู้เยาว์เพื่อสั่งสอนให้หล่อนรู้สำนึกเสียบ้าง

เล่าว่าโค้ชทีมมหาลัยส่งวีแชตมาตามตัวเขาไม่หยุด เพื่อขอให้เขากลับไปกอบกู้แนวหลังอันอ่อนแอของทีมมหาวิทยาลัย

"นายพูดจ้อไม่หยุดแบบนี้ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ"

"แฟนผมบอกเลิกอีกแล้วครับ ความอยากระบายของผมเลยไม่มีที่ให้ปล่อย"

"นายดูไม่เห็นจะเสียใจตรงไหนเลย"

"เดี๋ยวก็คืนดีกันแล้วครับ มีอะไรต้องเสียใจล่ะ" เจียงหลิวปอกเปลือกแอปเปิลเป็นรูปดาวห้าแฉกแก้เบื่อ

"เจียงหลิว ไม่ว่าจะด้วยสภาพแวดล้อมที่นายเติบโตมาหรือประสบการณ์ชีวิตของนาย ล้วนทำให้ฉันไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ว่านายจะเป็นพวกคลั่งรักบริสุทธิ์

นายรักหลินซู่เอินจริง ๆ เหรอ"

"ผมไม่รู้เหมือนกันครับ"

"แล้วนายโอนเงินไปทำไมกัน"

"ผมเคยสัญญากับเธอไว้ว่าจะปกป้องเธอครับ"

"ฟังดูเหมือนคำพูดตอนเด็ก ๆ เล่นพ่อแม่ลูกเลยนะ"

"พูดให้ชัด ๆ คือตอนอายุสิบสองครับ ถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงวัยที่ไร้เดียงสามากจริง ๆ แต่คำสัญญาที่ให้ไว้ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ต้องรักษาไว้สิครับ"

"เจียงหลิว การยึดมั่นในคำสัญญาที่ไม่จำเป็นมันคือการสร้างพันธนาการให้ตัวเองนะ"

"แต่แม่ผมสอนผมมาแบบนี้นี่ครับ แม่บอกว่านับตั้งแต่วันที่หย่า แม่ก็สาบานว่าจะเลี้ยงดูผมให้เติบโตมาอย่างแข็งแรงสมบูรณ์ต่อให้ต้องลำบากแค่ไหนก็ตาม และปฏิเสธข้อเสนอเรื่องดรอปเรียนของผมทุกครั้งเลย"

เฉินซูหวั่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเจียงหลิวเขม็ง

เธอรู้ซึ้งดีว่าสิ่งจำพวกคำสัญญามันไม่มีความหมายอะไรเลย แค่มีลมพัดหรือใบไม้ไหวเพียงเล็กน้อยก็พังทลายคำสาบานอันเปราะบางลงได้แล้ว

ปัญหาทางจิตใจของเจียงหลิวก็เกิดขึ้นจากเรื่องนี้นี่เอง

"เจียงหลิว อาการป่วยทางจิตใจของนายล้วนเกิดจากการดื้อรั้นอย่างไร้ความหมาย

แรงกดดันในการทำงานที่หลินซู่เอินเผชิญอยู่มันเกินขอบเขตความสามารถของนายไปไกลมากแล้ว การปล่อยมือคือทางเลือกที่ดีที่สุดนะ"

"ผมยอมรับเรื่องเลิกกันได้ครับ แต่เหตุผลในการเลิกต้องไม่ใช่เพราะว่าผมเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ไร้น้ำยาจะปกป้องแฟนตัวเอง"

"แต่นายในตอนนี้ทำไม่ได้จริง ๆ นี่คือความจริงที่เป็นอยู่"

"แต่ผมทำได้แล้วนะครับ"

จู่ ๆ เจียงหลิวก็ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือยื่นให้เธอดู ใบหน้าของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี

"ดูยอดผมสิครับ อันดับหนึ่งของทั้งร้านอิซากายะเลย ดาวเด่นโฮสต์อัจฉริยะชัด ๆ!"

"นายไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปสักโอกาสเลยจริง ๆ นะ"

เฉินซูหวั่นไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นของเจียงหลิวมันมาจากเรื่องพวกนี้นี่เอง

การทำยอดได้เป็นอันดับหนึ่งถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี

แต่หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็เอาไปให้คนอื่นหมด

เรื่องนี้มันพูดยากจริง ๆ

"ลำบากนายแย่เลย เป็นถึงอันดับหนึ่งยังต้องมาดูแลฉันที่โรงพยาบาลอีก"

"ไม่ลำบากหรอกครับ คิดเงินอยู่แล้ว ผมคิดเรตแบบผู้ดูแลทั่วไป วันละเก้าสิบหยวน"

เป็นเรื่องยากนักที่เฉินซูหวั่นจะมีความรู้สึกอะไรขึ้นมาแวบหนึ่ง

ช่างเถอะ

ให้เงินก็สมเหตุสมผลดี

ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้มีความจำเป็นต้องใช้เงินอยู่แล้ว

เดี๋ยวนะ?

ถ้าเงินของฉันมันไม่มีประโยชน์ล่ะก็...

"เจียงหลิว ออกจากโรงพยาบาลแล้วนายยังจะดูแลฉันต่อไหม"

"ผู้ดูแลที่บ้านคิดอีกราคานะครับ"

"ดูแลฉันจนกว่าฉันจะตาย แล้วฉันจะยกบ้านกับเงินทั้งหมดให้นาย โดยมีเงื่อนไขว่านายห้ามโอนเงินให้แฟนอีก"

"รับประกันภารกิจลุล่วงครับ! ผู้ดูแลแบรนด์เจียงหลิวขอรับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของคุณหลังออกจากโรงพยาบาลเอง"

เฉินซูหวั่นปรายตามองเขา

ที่เธอทำแบบนี้เพราะอยากลองใจเจียงหลิวดูว่าเขาเป็นคนรักษาคำพูดเหมือนอย่างที่ปากว่าจริงไหม

พยายามจะมองหาความรู้สึกบนใบหน้าของเขา

ตามความเข้าใจของเธอ ดูเหมือนเจียงหลิวจะไม่ค่อยชอบให้ใครเข้ามาก้าวก่ายชีวิตเขาสักเท่าไหร่

"เขียนสัญญาลายลักษณ์อักษรไว้สิ"

"นายจะไม่โอนเงินให้แฟนแล้วจริง ๆ เหรอ"

"ตอนนี้เราเลิกกันแล้ว ถือว่าเป็นแฟนเก่า โอนเงินให้แฟนเก่าคงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ"

เฉินซูหวั่นหลุดขำออกมาจนได้

สำหรับคนที่ตายด้านไปแล้ว เรื่องธรรมดาทั่วไปไม่อาจสร้างระลอกคลื่นใด ๆ ในใจได้เลย

แต่เด็กหนุ่มประหลาด ๆ แบบนี้กลับน่าสนใจดี

เธออยากคุยกับเขาอีกสักสองสามประโยคก่อนที่จะตาย

"ก่อนฉันตายห้ามโอนเด็ดขาด"

"บ้าเอ๊ย ผมเป็นคนดูแลคุณนะ ปล่อยให้คุณตายนี่ถือว่าผมบกพร่องต่อหน้าที่เลยนะ"

"นายไม่อยากได้เงินเร็ว ๆ หรือไง"

หลังออกจากโรงพยาบาล เฉินซูหวั่นเริ่มมีความกังวลเพิ่มขึ้นในการเลือกวิธีตาย

เพราะเจียงหลิวมาหาทุกวัน

เธอทำให้เจียงหลิวต้องมาพัวพันกับคดีการตายไม่ได้

เพราะทุก ๆ วันเจียงหลิวจะคอยบ่นว่าเบี้ยขยันของร้านอิซากายะมันได้ยากแค่ไหน ลูกค้ารับมือยากเพียงใด อาจารย์วิชาเอกก็หลอกยากชะมัด

จุดประสงค์คือพรรณนาว่าเวลาของตัวเองมีค่ามากแค่ไหน หวังจะให้เฉินซูหวั่นขึ้นค่าจ้างให้

เรื่องขึ้นค่าจ้าง เฉินซูหวั่นปล่อยให้เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

เธอตั้งใจไว้แล้วว่าหลังตายจะยกเงินทั้งหมดให้เจียงหลิว

ต่อให้เธออยากยกให้คนอื่นก็ไม่รู้จะให้ใครอยู่ดี

แต่เรื่องที่เวลาของเขามีค่านั้น เธอจำใส่ใจไว้

เพื่อไม่ให้เจียงหลิวต้องมาบ่นในงานศพเรื่องที่ถูกตำรวจพาตัวไปสอบสวน

จึงต้องพยายามทำให้การตายไม่เกี่ยวข้องกับเจียงหลิวให้ได้มากที่สุด

เธอตัดสินใจขับรถไปชานเมืองเพื่อกระโดดทะเลสาบฆ่าตัวตาย ให้ดูเหมือนอุบัติเหตุพลัดตกน้ำ

ก่อนออกจากบ้าน เธอปรึกษากับเจียงหลิวว่ามีทะเลสาบไหนน่าไปเดินเล่นบ้าง

"ทะเลสาบเสวียนหยางครับ ธรรมชาติสวยงาม ดูฮวงจุ้ยก็รู้ว่าดี"

ฮวงจุ้ยดี เหมาะเป็นสุสาน

เพียงแต่เวลาออกไปข้างนอกคนเดียว เธอจะรู้สึกหวาดกลัวอยู่นิดหน่อย

ทว่าครั้งนี้คือความตาย เธอจึงพยายามอย่างยิ่งที่จะเอาชนะความหวาดกลัวของตัวเอง

วันนั้นเธอสวมชุดกี่เพ้าลายหมึกจีน ความจริงเธอไม่ได้สนใจภาพลักษณ์ก่อนตายของตัวเองสักเท่าไหร่

นี่คือชุดที่เจียงหลิวเลือกให้ก่อนออกจากบ้าน

เธอว่ายน้ำเป็น แต่น้ำในทะเลสาบเย็นเยียบ

ทว่าสัมผัสเหนอะหนะของชุดกี่เพ้าที่แนบไปกับเนื้อตัวทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย

คนที่กำลังจะตายย่อมไร้ความรู้สึก เธอแทบไม่ตะเกียกตะกายเลยด้วยซ้ำ

ปักหัวดิ่งลงไปในน้ำเตรียมดำลงไป

ก่อนที่คนเราจะตายคงจะมีภาพความทรงจำแล่นผ่านเข้ามาในหัวสินะ?

สรุปคือภาพเหล่านั้นแล่นผ่านเข้ามาจริง ๆ

ความสิ้นหวังท่ามกลางกองเพลิง ความเงียบงันหลังอุบัติเหตุทางรถยนต์ ความสุดโต่งในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ความตายด้านที่พ่อบุญธรรมมอบให้...

เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นท่อนไม้ผุที่ถูกฟ้าผ่า

กระทั่งภาพในหัวถูกร่างของใครบางคนที่พูดจาจู้จี้จุกจิกเข้ามาแทนที่จนเต็มไปหมด

เรื่องความเข้ากันได้ สำหรับจิตแพทย์แล้วย่อมมีความหมายที่ต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด

ผู้ชายที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิตเช่นนั้น ดึงดูดคนที่ไร้ซึ่งพลังชีวิตอย่างเธอตามธรรมชาติอยู่แล้ว

"เจียงหลิวต้องดูออกตั้งนานแล้วแน่ ๆ ว่าฉันจะฆ่าตัวตาย เขาคงตั้งตารอให้ฉันตายอยู่ล่ะสิ"

"ตายไปเงินก็เป็นของเขาทั้งหมด"

"เจียงหลิวน่ะชอบเงินที่สุดเลย"

อารมณ์ที่เรียกว่าความกังวลค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่รู้เลยว่าความกังวลนี้มาจากไหน

แต่นี่เป็นครั้งแรกบนเส้นทางสู่ความตายที่เธอไม่รู้สึกตายด้านอีกต่อไป

เธอเริ่มตื่นตระหนก และพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะบนผิวน้ำที่มีเพียงใบไม้กับขวดพลาสติก

แต่กลับไม่มีจุดให้ยึดเหนี่ยว ร่างกายที่เพิ่งฟื้นไข้ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะว่ายน้ำได้อีกต่อไป

จนกระทั่งเธอรู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังเคลื่อนที่

เธอที่สติเริ่มเลือนรางไม่รู้เลยว่ามีอะไรกำลังดึงรั้งตัวเธออยู่

กระทั่งเสียงบ่นพึมพำอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู

"ถ้าอยากจะคอสเพลย์เป็นนางพญางูขาว ต้องไปที่ทะเลสาบซีหูโน่น"

"คุณช่วยฉันทำไมคะ"

"ผมเคยสัญญาไว้แล้ว"

"สัญญาไว้ว่าถ้าฉันตายจะโอนเงินให้แฟนไม่ใช่เหรอคะ"

"ที่ผมสัญญาไว้คือจะรับประกันว่าคุณจะไม่ตายต่างหาก"