ตอนที่ 94 ซ้อมตามขั้นตอน

เจียงหลิวโทรตามเบอร์บนนามบัตรทีละเบอร์

แม้ว่าจะเป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืนแล้ว

แต่ก็ยังมีคนรับสาย คนพวกนี้ทำงานสายงานศพอยู่แล้ว ย่อมเตรียมใจพร้อมรับโทรศัพท์ตลอดเวลา

ไม่มีกฎข้อไหนบอกเสียหน่อยว่าคนเราจะตายได้เฉพาะตอนกลางวัน

"ขบวนรถเท่าไหร่ครับ เท่าไหร่นะ ขอผมคิดดูก่อนแล้วกัน"

ระหว่างคุยโทรศัพท์ เจียงหลิวก็เอาเท้าเตะดินบนพื้นไปเรื่อย

ในที่สุดหลังจากโทรไปรอบหนึ่ง เขาก็เดินกลับมาหยุดตรงหน้าเฉินซูหวั่น

"ตายคนหนึ่งนี่ต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้เลยแฮะ"

"ฉันบอกตอนไหนว่าจะตายคะ" ใบหน้าของเฉินซูหวั่นซีดเผือด คำว่า 'ฝืนยิ้มกลบเกลื่อน' ปรากฏอยู่บนหน้าเธออย่างชัดเจนทุกกระเบียดนิ้ว

"ถ้าวันนี้ผมไม่ได้มาพบคุณเป็นครั้งสุดท้าย คราวหน้าก็คงได้เห็นรูปหน้าศพของคุณบนหน้าข่าวแล้วล่ะครับ"

เจียงหลิวเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเขาสังเกตเห็นเรื่องนี้ได้ยังไง

คงเป็นตอนที่สังเกตเห็นว่าภาพลักษณ์ของเฉินซูหวั่นเริ่มเปลี่ยนไปกระมัง

เขารู้เพียงแค่ว่า เมื่อป้ายกำกับบนตัวคนเปลี่ยนเป็นแง่ลบอย่าง "บิดเบี้ยว" หรือ "มืดมน" นั่นแปลว่าคนๆ นั้นต้องอยาก "ได้" อะไรบางอย่างแน่นอน

อย่างเช่นเงิน อำนาจ ความรักทั่วๆ ไป หรือไม่ก็การยอมรับจากผู้อื่น

สรุปคือเพราะอยาก "ได้" ถึงได้เกิดความรู้สึกลบๆ ขึ้นมา

แต่ถ้าความรู้สึกลบพวกนี้หายไป จะหมายความว่าคนๆ นั้นไม่อยาก "ได้" แล้วอย่างนั้นหรือ

ในทางทฤษฎีมันก็ใช่

แต่จากประสบการณ์สายปฏิบัติอย่างเจียงหลิวแล้ว สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์แทบไม่มีทางตัดขาดจากความคิดความต้องการของตัวเองได้หมดจดขนาดนั้น

ดังนั้นในกระบวนการเปลี่ยนผ่านจากอยากได้ กลายเป็นไม่อยากได้

ย่อมต้องเกิดการดิ้นรนและขัดแย้งในตัวเองอย่างแน่นอน

ถ้าอย่างนั้น การเปลี่ยนไปของภาพลักษณ์เธอก็มีคำอธิบายแล้ว

ความปล่อยวางของเธอไม่ได้เกิดจากคิดตก แต่เกิดจากการจะจบชีวิตตัวเองต่างหาก

"คุณกำลังเกลี้ยกล่อมไม่ให้ฉันตายเหรอคะ"

"ถ้าว่ากันตามค่านิยมทั่วไปก็ควรทำแบบนั้นครับ แต่ผมค่อนข้างเอนเอียงไปทางเคารพความคิดและโชคชะตาของคนอื่นมากกว่า

เพราะงั้นผมแค่พาคุณมาสัมผัสขั้นตอนที่ต้องเจอเวลาตายล่วงหน้า ทำความเข้าใจไว้ก่อนว่าหลังจากตัวเองตายแล้วจะเป็นยังไง มันก็ดีเหมือนกันนะครับ"

เจียงหลิวเอียงคอพลางเปิดเครื่องคิดเลขขึ้นมา

"พี่ชายคนเมื่อกี้ที่โรงพยาบาลก็ฆ่าตัวตายเหมือนกัน ผมนั่งรอตั้งครึ่งคืนกว่าจะเจอเคสฆ่าตัวตายสักคน

พอเขาตาย ภรรยาของเขาก็เอาแต่พร่ำพูดเรื่องเงินกู้กับพวกญาติๆ ไม่หยุด ผมเลยสรุปสาเหตุการตายของเขาแบบกว้างๆ ว่ามาจากแรงกดดันในการใช้ชีวิตแล้วกัน"

"เมื่อกี้ผมแอบถ่ายรูปมาด้วย พูดตามตรงว่าน่ากลัวพอสมควร คุณตายไปก็คงสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่

เพื่อให้คุณได้เห็นสภาพอันน่ามองหลังความตาย ผมถึงได้เลือกทำตัวต่ำช้าด้วยการแอบถ่ายมา

แต่ผมยัดเงินหนึ่งพันหยวนใส่กระเป๋าเสื้อลูกชายวัยประถมของเขาไปแล้ว ต่อให้พี่คนนั้นยังมีชีวิตอยู่ เขาก็คงชูสองนิ้วโพสท่าให้ผมถ่ายรูปด้วยซ้ำ"

"ผมวางขั้นตอนคร่าวๆ ให้คุณไว้แล้ว คุณสามารถไปทำพินัยกรรมที่สำนักงานรับรองเอกสารไว้ล่วงหน้า จองเตาเผาของฌาปนสถานไว้ก่อน พอถึงตอนที่คุณตัดสินใจจะลงทัณฑ์ตัวเองจริงๆ ก็อย่าลืมทำเสียงเบาๆ หน่อย จะได้ไม่ทำให้คุณยายข้างห้องตกใจ

คุณน่าจะมีครอบครัวใช่ไหมครับ ถ้าพวกเขาอยู่ต่างเมือง คุณก็ต้องแจ้งล่วงหน้า แล้วบอกให้มากันน้อยๆ หน่อย เพราะห้องจัดเลี้ยงราคาแพงหูฉี่เลย

เรื่องเงินคุณน่าจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง คงพอจ่ายไหว

ขั้นตอนที่โรงพยาบาลก็คงเหมือนกับที่คุณเห็นนั่นแหละ ปั๊มหัวใจกู้ชีพแล้วก็ประกาศเวลาเสียชีวิต เพียงแต่ตอนนั้นสภาพคุณคงห่างไกลจากคำว่าสวยเยอะ

ส่วนขั้นตอนที่ฌาปนสถานก็อยู่ตรงหน้าคุณนี่ไงครับ

พ่อแม่ของคุณจะคุกเข่าร้องไห้อยู่ตรงนี้ พวกญาติๆ ก็จะคุยกันว่าหลายปีมานี้คุณหาเงินได้สักเท่าไหร่ จะเหลือพอให้พ่อแม่มีรายได้เพิ่มนอกจากเงินประกันชราภาพหรือเปล่า

คนมีการศึกษาที่เคยไปเรียนต่อนอกอย่างคุณ ในงานศพก็คงชอบมีลูกเล่นอะไรสักหน่อย

เพราะงั้นคุณสามารถเขียนบทล่วงหน้าแล้วจ้างผมมาอ่านให้ได้นะ แต่ขออย่างเดียว อย่าให้มันสละสลวยเกินไป เดี๋ยวคนอื่นจะฟังไม่เข้าใจ

ถือเสียว่าเป็นการระลึกถึงการเดินทางครั้งสุดท้ายของคุณบนโลกมนุษย์"

พอพูดยาวเหยียดจบ เจียงหลิวก็โบกมือลาพี่ชายคนดีที่เพิ่งแบ่งบุหรี่ให้เมื่อครู่

คราวนี้บุหรี่ที่ได้มาในมือไม่ได้เอาไปให้ลุงตรงป้อมยาม

ที่ที่ตาแก่นั่นแนะนำต้องมีค่านายหน้าให้แหงๆ เผลอๆ จะได้เงินเยอะกว่าคนทำงานจริงด้วยซ้ำ

เสียงร่ำไห้และกลิ่นกระดาษเงินกระดาษทองเผาไฟถาโถมเข้าใส่สมองของเฉินซูหวั่นพร้อมๆ กัน

เธอมองดูกลุ่มคนที่สวมผ้าไว้ทุกข์สีขาวบนศีรษะเดินผ่านไปมาตรงหน้า

เวลาที่มนุษย์ถูกความรู้สึกจู่โจมอย่างรุนแรง ย่อมไม่อาจนึกหาคำบรรยายออกมาได้ทันท่วงที

เพราะมีข้อมูลหลั่งไหลเข้ามาในสมองไม่ขาดสาย

"ฉัน...ฉันจะตายเหรอคะ"

"เรื่องนี้ต้องถามตัวคุณเองแล้วล่ะครับ"

"การฆ่าตัวตายมันยุ่งยากขนาดนี้เลยเหรอคะ"

"นี่เป็นวิธีที่ยุ่งยากน้อยที่สุดเท่าที่ผมคิดออกแล้วครับ ถ้าคุณแอบกินยาแปลกๆ ตายไปเงียบๆ ตำรวจคงแยกไม่ออกง่ายๆ ว่าเป็นการฆ่าตัวตายหรือฆาตกรรม ไม่แน่ว่าศพของคุณอาจจะถูกแพทย์นิติเวชผ่าชันสูตรด้วยมีดอีกต่างหาก"

"ฉันไม่ได้อยากตายสักหน่อย แค่อยากหยิบมีดขึ้นมาดูเลือดไหล..."

"ไหลจนหมดตัวก็ตายสิครับ"

"แต่ว่าเจียงหลิวคะ นี่มันเป็นทางเลือกของฉันเอง คนเราย่อมเลือกทางที่ดีกว่าในสองทางเลือกเสมอ"

"ผมไม่เห็นด้วยครับ เพราะคนเราอาจต้องเผชิญกับตัวเลือกที่แย่พอกันทั้งสองทางก็ได้"

เจียงหลิวหยิบรูปในโทรศัพท์มือถือออกมา ในรูปคือชายที่เพิ่งผูกคอตายในโรงพยาบาล

"ผมกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า พี่ชายเซลส์ขายบ้านในโรงพยาบาลคนนี้ หากต้องเลือกระหว่าง 'นั่งดูบอลโลกพลางดื่มเบียร์กับเพื่อน' กับ 'ฆ่าตัวตาย'

เขาต้องเลือกอย่างแรกแน่นอน

แล้วอะไรคือปัจจัยที่บีบให้ตัวเลือกตรงหน้าของเขากลายเป็น หาเชือกสักเส้นมาผูกคอตายหรือไม่ก็กระโดดลงมาจากดาดฟ้ากันล่ะครับ"

"ปัจจัยอะไรเหรอคะ"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันต้องมีสิ่งแปลกๆ บางอย่างคอยบงการอยู่แน่

เพราะการฆ่าตัวตายทั้งหมดล้วนเป็นการฆาตกรรมที่ไร้หลักฐาน"

เฉินซูหวั่นตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นมีเหตุผลและอ่อนหวานอยู่เสมอคู่นั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา

เธอเงยหน้าขึ้นมองเจียงหลิว

"แล้วใครเป็นต้นเหตุให้ฉันตายล่ะคะ"

"ผมไม่รู้หรอกครับ เพราะงั้นผมถึงเตรียมจะเล่นบทเป็นยอดนักสืบอยู่นี่ไง"

"เจียงหลิว คุณพูดถูกแล้วล่ะ ฉันมันเป็นคนป่วย ฉันมันเป็นพวกน่ารังเกียจที่ชอบคลานอยู่ในเงามืด..."

"นักสืบมีหน้าที่แค่ตามหาคนร้ายตัวจริงเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าความตายของคุณจะเกี่ยวข้องกับผมอยู่นิดหน่อย จากจุดนี้ก็สามารถสืบสาวต่อขึ้นไปได้อีก

สาเหตุที่ทำให้คุณตายคือความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยว เพราะฉะนั้นผมจำเป็นต้องรู้ต้นตอของความบิดเบี้ยวทั้งหมดนี้

ถ้างั้นตอนนี้ก็กรุณาเล่าเรื่องของคุณออกมาเถอะครับ ให้ผมได้หาตัวฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าคุณให้เจอ"

ไม่มีใครมานั่งเล่าเรื่องในโรงเก็บศพหรอก

เว้นเสียแต่ว่าคุณอยากจะเจอกับเสียงเย็นเยียบที่โผล่มาจากข้างหลังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยตอนกำลังกระดกน้ำดื่มระหว่างเล่าเรื่องไปได้ครึ่งทาง แถมยังถามด้วยน้ำเสียงถมึงทึงว่าทำไมถึงไม่เล่าต่อ

พวกผีชอบฟังนิทานกับดูงิ้วพื้นบ้านจะตายไป

เฉินซูหวั่นที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับเริ่มนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

เงียบจนไม่ยอมต่อบทสนทนาอะไรเลยสักคำ

มือของเธอยังคงกำชายเสื้อของเจียงหลิวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"คุณไม่เชื่อเรื่องผีไม่ใช่เหรอครับ"

"เจียงหลิว คุณกอดฉันไปด้วยขับรถไปด้วยได้ไหมคะ"

"ปฏิกิริยาของคุณนี่แปลกชะมัด พอมนุษย์เราถูกจับได้ว่ากำลังจะฆ่าตัวตาย ไม่ระบายความเศร้าของตัวเองออกมา ก็ต้องละอายใจจนรู้สึกว่าตัวเองเรียกร้องความสนใจเกินไป แล้วทำไมคุณถึงยังมีอารมณ์ใคร่ขึ้นมาอีกล่ะครับ"

เฉินซูหวั่นไม่ตอบ เธอรวบกระโปรงขึ้นแล้วทำท่าจะปีนข้ามมาที่เบาะคนขับตรงๆ

แต่ถูกเจียงหลิวยื่นมือออกไปขวางไว้ตรงนั้น

"คุณอยากให้ผมตายไปพร้อมกับคุณใช่ไหมครับเนี่ย"

"เจียงหลิว ฉันรู้ว่าคุณดูออกว่าฉันจะฆ่าตัวตาย ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ทิ้งรอยเลือดท่วมพื้นไว้ให้คุณเห็นหรอกค่ะ"

"ถ้าเกิดผมดูไม่ออกขึ้นมาล่ะครับ"

"คุณดูออกสิ คุณดูออกเสมอแหละ"

"สรุปว่าพฤติกรรมแบบนี้เกิดขึ้นมาหลายครั้งแล้วเหรอครับ"

"ครั้งแรกคุณก็ดูออกแล้ว ตอนนั้นคุณบอกกับฉันว่า คนที่อยากตายก็แค่ต้องการความรักสักนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

แววตาของเฉินซูหวั่นเริ่มเคลิบเคลิ้มล่องลอย มือของเธอยังคงกำชายเสื้อของเจียงหลิวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงน้ำเสียงหงุดหงิดของเจียงหลิว

"ผมช่วยคุณไว้ทุกครั้ง แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาคือความเกลียดเนี่ยนะ"

"ก็เพราะไม่ได้รับความรักน่ะสิคะ ถึงได้มีความเกลียด"

ถนนขากลับจากชานเมืองมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองโล่งกว้างมาก แทบจะมองไม่เห็นรถคันอื่นเลย

ในสายตาที่ค่อนข้างเอียงของเจียงหลิว ไฟข้างทางส่องสว่างดูราวกับดวงอาทิตย์สีขาว

มีรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่เร่งเดินทางตลอดทั้งคืนวิ่งผ่านไปเป็นระยะ

เสียงเหล็กกล้าของตู้บรรทุกที่สั่นสะเทือนไปมาทำให้อดระแวงไม่ได้ว่า สลิงเหล็กจะหลุดลงมาทับรถคันเล็กคันอื่นจนแบนแต๊ดแต๋เข้าสักวัน

เวลาฟังเรื่องเล่าเขาต้องการบรรยากาศเสียด้วยสิ ความรู้สึกแบบภาพยนตร์แนวโรดมูฟวี่แบบนี้ถือว่าเข้าท่าไม่เลว

บนถนนเข้าเมืองอันกว้างใหญ่ ฝั่งขวาคือแสงสีอันเจริญรุ่งเรืองของเมืองใหญ่ ส่วนฝั่งซ้ายคือขุนเขาสูงชันในความมืดมิดที่มองเห็นได้ไม่ถนัดตา

ถนนหนทางกว้างขวางจนคุณสามารถขับรถเลื้อยไปมาเป็นรูปงูได้เลย

เวลาขับรถตอนกลางคืนก็ต้องเปิดเพลง เย่เชอ เป็นธรรมดา นี่คือนิสัยติดตัวของเจียงหลิว

"ไม่ต้องมองแล้ว ไม่มีใครสนใจฉันหรอก ชีวิตตัวคนเดียว~

ออกไปใช้ชีวิตคนเดียว อยู่คนเดียวก็มีความสุขได้เหมือนกัน~

จะเล่าเรื่องของฉันให้เธอฟัง เธออาจจะไม่เคยได้ยินมาก่อน~"

เฉินซูหวั่นเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเบาะที่นั่ง

เธอกำลังจะเริ่มเล่าเรื่องแล้ว

"ฉันเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ฉันเสียชีวิตในกองเพลิง ตัวฉันรอดมาได้เพราะไปพักอยู่ที่บ้านคุณย่า"

"เปิดเรื่องมาแบบคลาสสิกเลย เพื่อความสะดวก เรื่องเล่าของพวกศิลปินมักจะเริ่มจากเด็กกำพร้าทั้งนั้น แล้วตอนนี้คุณย่าสุขภาพเป็นยังไงบ้างครับ"

"สองเดือนต่อมาคุณย่าก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ คนบนรถเมล์คันนั้นตายหมดทั้งคัน จากนั้นคุณอาก็มารับฉันไป"

"เปิดเรื่องมาแบบดาวพิฆาตญาติมิตรชัด ๆ โอเค แล้วคุณอาของคุณเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกล่ะครับ"

"คุณอาของฉันไม่ได้เกิดเรื่องอะไรหรอกค่ะ แต่เธอมีลูกตั้งสามคน เลยไม่มีกำลังพอจะเลี้ยงดูฉัน"

ในที่สุดก็มาถึงสี่แยกไฟแดงจนได้

รถหยุดนิ่งลง

เฉินซูหวั่นราวกับหาช่วงเวลาว่างเจอในที่สุด แม้จะมีเวลาแค่แปดสิบกว่าวินาที เธอก็ยังปีนข้ามมาที่เบาะคนขับ

นั่งลงบนตักของเจียงหลิว

เจียงหลิวจึงตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางไปเลย เขาไม่อยากโดนตำรวจจราจรเรียกเตือนหรอกนะ

ตอนขับรถเหมาะที่จะฟังเรื่องเล่าเบาสมองแบบไม่ต้องคิดอะไรตาม

แต่เรื่องเล่าที่เข้มข้นน่าติดตามขนาดนี้

เขาอยากจะตั้งใจฟังให้ดี

"ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ามีการกลั่นแกล้งกันจริง ๆ เหรอครับ เด็กผู้ชายคนอื่นแย่งบิสกิตกับนมของคุณไปเหรอ"

"เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในสถานสงเคราะห์หรอกค่ะ ก็เหมือนกับเด็กประถมที่อยู่โรงเรียนแค่วันละไม่กี่ชั่วโมง แต่ก็ไม่มีทางหยุดการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนได้เลย

นับประสาอะไรกับสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าที่ต้องกินอยู่ร่วมกันตลอดเวลาล่ะคะ"

"ครั้งที่ฉันจำได้ฝังใจที่สุด คือตอนที่พวกเขาไม่ยอมให้ฉันกลับเข้าห้องตัวเอง

สาเหตุเพราะฉันชอบขังตัวเองอยู่ในห้องแล้วเขียนจดหมายถึงตัวเอง พวกเขาเลยเข้าไปในห้องแล้วอ่านเนื้อหาในจดหมายของฉันเสียงดังลั่น เพื่อให้ฉันที่ยืนอยู่นอกห้องได้ยิน"

"แล้วยังไงต่อครับ เข้าอีหรอบเดิมคือเจ้าหน้าที่สถานสงเคราะห์ไม่สนใจจะจัดการใช่ไหมครับ"

"ฉันไม่ได้ไปบอกเจ้าหน้าที่หรอกค่ะ แต่ฉันจุดไฟเผาผ้าปูที่นอนของพวกเขา แล้วตะโกนลั่นว่าช่วยด้วย ไฟไหม้!

พวกนั้นชอบแอบไปสูบบุหรี่กันอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่เองก็ขี้เกียจมาคอยตามดูเด็กเยอะขนาดนั้น

แต่ถ้าเกิดไฟไหม้ขึ้นมา เรื่องมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ พวกเขาจะต้องโดนลงโทษอย่างหนัก"

"ฉันแค่ใช้วิธีสุดโต่งบีบให้พวกเขาต้องขอโทษฉันน่ะค่ะ" เฉินซูหวั่นสรุปการกระทำในวัยเด็กของตัวเอง

"เทียบกับการต้องไปร่วมงานศพของพ่อแม่และคุณย่าตั้งแต่ยังเด็กแล้ว เรื่องแค่นี้ในสถานสงเคราะห์ไม่คุ้มค่าให้พูดถึงเลยค่ะ

อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องกังวลว่าลืมตาตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นแล้วจะโดนเตะส่งไปส่งมาราวกับลูกบอล

แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ไม่เป็นไปดั่งใจ ฉันยังคงถูกสถานสงเคราะห์เตะส่งไปให้ครอบครัวใหม่อยู่ดี

แม้ว่ารถที่มารับฉันจะเต็มไปด้วยดอกไม้สดและตุ๊กตา และพ่อแม่คนใหม่ของฉันจะยิ้มถามว่าอยากไปดิสนีย์แลนด์ไหมก็ตาม"

นอกจากหยอดมุกตลกไปในตอนแรกแล้ว เจียงหลิวก็ไม่ได้พูดอะไรแทรกอีก

เขาไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะการเล่าของใคร

เพียงแต่คนที่เล่าเรื่องมักจะรู้สึกประหม่าตอนเพิ่งเริ่มเปิดปากพูด

เจียงหลิวแค่อยากให้บรรยากาศผ่อนคลาย เพื่อที่พวกเธอจะได้เปิดใจและพูดได้สบายใจขึ้น

เรื่องเล่ายังคงดำเนินต่อไป

เธอบอกว่าตัวเองเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาก เพราะไม่ว่าใครก็ตาม หากต้องระหกระเหินย้ายที่พักมานับครั้งไม่ถ้วน ความปรารถนาก็คงเปลี่ยนจากอยากได้ของเล่นชิ้นใหม่ไปเป็นขอแค่ไม่ต้องโดนไล่ออกไป

พ่อแม่บุญธรรมดีต่อเธอมาก ครอบครัวที่ตั้งใจไม่มีลูกคู่นี้ไม่มีเด็กคนอื่นอีก

หากจะพูดให้ตรงเป๊ะจริง ๆ ต้องบอกว่าเป็นพ่อบุญธรรมที่ปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี ในฐานะศาสนิกชนผู้เคร่งครัด

ในขณะที่เขาสอนเด็กให้อธิษฐาน เขาก็จะแอบกระซิบอยู่ลับหลังไปด้วยว่า

"รู้สึกว่าสวดอธิษฐานแล้วไม่ได้ผลใช่ไหมล่ะ งั้นเธอก็ด่าพระองค์แทนพ่อสักคำสิ"

"ทำไมต้องให้ฉันด่าด้วยคะ"

"ก็เธอไม่ได้นับถือศาสนานี่นา ด่าเพิ่มอีกสักสองสามคำก็ไม่เห็นเป็นไรเลย"

ประสบการณ์ชีวิตที่ดีและอบอุ่น สามารถเยียวยาวัยเด็กอันเลวร้ายของเด็กคนหนึ่งได้ดียิ่งกว่ายารักษาขนานใด

เธอเริ่มเปลี่ยนจากคนที่เหนียมอายยอมคนไปหมดมาเป็นร่าเริงแจ่มใส

สิ่งนี้เห็นได้ชัดจากการที่เวลาไปร้านอาหาร เธอกล้าที่จะเป็นฝ่ายสั่งอาหารเอง แทนที่จะเป็นคนอื่นสั่งอะไรเธอก็กินแบบนั้น

แต่มันก็แค่นั้น เธอไม่ใช่คนที่กล้าหาญอะไรเลย

เธอยังคงแอบอยู่ในห้องเพื่อเขียนจดหมายถึงตัวเองในอนาคตและในอดีต โดยบอกกับพวกเขาว่า

"เฉินซูหวั่นในอดีต เธอไม่ต้องเสียใจนะ ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่ในที่ที่จะไม่มีวันโดนไล่ออกไปแล้ว"

"เฉินซูหวั่นในอนาคต ฉันขอรบกวนเวลาถามคำถามสักข้อได้ไหม ฉันโดนไล่ออกไปหรือเปล่า"

แม้จะยังคงแคลงใจและหวาดระแวงเรื่องการถูกไล่ออกไปอยู่ก็ตาม

แต่พ่อบุญธรรมก็สอนไม่ให้เธอใช้วิธีการสุดโต่งไปทำร้ายคนอื่น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่สนิทชิดใกล้กับตัวเอง

ต้นสายปลายเหตุเกิดจากแม่บุญธรรมแอบอ่านจดหมายของเธอ แล้วถูกเธอจับได้คาตา

เธอจึงแอบถ่ายรูปตอนที่แม่บุญธรรมลอบคบชู้เก็บไว้ และเตรียมจะเอาไปให้พ่อบุญธรรมดู

แม่บุญธรรมผู้ฉลาดหลักแหลมชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาก่อนว่า "เด็กคนนี้พูดจาโกหกพกลมไปเรื่อย

เธอจะอยู่ที่บ้านเราต่อไปไม่ได้แล้วค่ะ"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการทะเลาะเบาะแว้งระหว่างภรรยากับลูกสาว โดยที่พ่อบุญธรรมยังไม่ทันได้เห็นรูปถ่าย

เขาก็นั่งยองๆ ลงมาอย่างอบอุ่นแล้วพูดว่า

"พระองค์ทรงสอนพวกเราว่า การปฏิบัติต่อคนใกล้ชิด การให้อภัยและความเข้าใจคือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"

จากนั้นเฉินซูหวั่นก็ยื่นรูปถ่ายให้พ่อบุญธรรม

พ่อบุญธรรมยังคงยิ้มมองเธอพลางลูบศีรษะของเธอ

แล้วเดินออกจากบ้านไปหาทนายความเพื่อทำพินัยกรรมไว้ฉบับหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น เสียงรถตำรวจก็ทำลายความสงบลง

พ่อบุญธรรมถูกตำรวจคุมตัวไป ส่วนแม่บุญธรรมถูกคลุมด้วยผ้าขาว

พ่อบุญธรรมยังคงยิ้มมองเธอแล้วกล่าวว่า

"พ่อส่งเธอไปพบพระเจ้าแล้ว ให้พระองค์ทรงอภัยให้เธอแทนพ่อแล้วกัน"

1. ก่อนหน้านี้ผมเห็นความคิดเห็นของนักอ่านท่านหนึ่งที่พิมพ์มาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า ช่วงนี้เขามีความคิดอยากคิดสั้นขึ้นมาจริงๆ ถึงขั้นไปรับคำปรึกษาทางจิตวิทยามาแล้วทำนองนั้น

ในฐานะพี่น้องที่ไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อน ผมคงไม่อาจเข้าใจชีวิตและอดีตที่ผ่านมาของคุณได้

ทำได้แค่เตือนคุณสักประโยคว่า ความตายมันยุ่งยากมากนะ ลองพยายามใช้ชีวิตดูต่ออีกหน่อยดีไหม

2. ต้นแบบหรือแรงบันดาลใจของหมอเฉินเพิ่งจะโทรศัพท์มาบอกผมว่า

"ถ้านิยายของนายยังใช้คำว่าคลานคืบอย่างมืดมนมาบรรยายถึงฉันอีกล่ะก็ ฉันจะแชร์นิยายของนายลงหน้าโมเมนต์เลยคอยดู

ให้คนอื่นเห็นกันไปเลยว่านายกำลังเขียนอะไรอยู่กันแน่" (ไม่ใช่อัตชีวประวัตินะครับ)