ตอนที่ 93 เตรียมความตายล่วงหน้า

ข้อดีที่สุดของคำว่าความรู้สึกก็คือ

"คุณไม่มีทางรู้ล่วงหน้าได้เลยว่าในวินาทีที่ 'ความรู้สึกมาเยือน' คุณจะรู้สึกอย่างไรกันแน่"

ฟังดูอาจจะวกวนไปสักหน่อย

แต่ถ้าลองยกตัวอย่างก็จะเข้าใจได้ง่ายขึ้น

ภายใต้อิทธิพลของฮอร์โมนวัยรุ่นและสื่อภาพยนตร์ คนเราในวัยแรกรุ่นมักจะมีความเพ้อฝันบางอย่างเกี่ยวกับจูบแรก

ยิ่งถ้าคุณแก่แดดสักหน่อย ก็คงเคยจินตนาการถึงสัมผัสยามริมฝีปากประกบกันมานับครั้งไม่ถ้วนในหัว

แต่เมื่อเด็กสาวในฝันจูบคุณ พร้อมกับมอบสายตาเป็นประกายระยิบระยับดั่งผืนน้ำต้องแสงอาทิตย์อัสดงให้

รับรองได้เลยว่าสัมผัสอันแสนหวานนี้จะทำลายทุกสิ่งที่คุณเคยคาดคิดเอาไว้จนหมดสิ้น

ราวกับไม้ตีกลองขนาดยักษ์กำลังกระหน่ำตีลงบนหน้ากลองในใจคุณอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งหน้ากลองแตกทะลุแล้วมีนมผสมน้ำผึ้งซึมทะลักออกมา

เพราะนมสดธรรมดามันหวานไม่พอ

ทว่าสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเฉินซูหวั่นมีเพียงแอลกอฮอล์

เธอคิดว่าตัวเองเตรียมใจพร้อมรับทุกสิ่งไว้หมดแล้ว

เตรียมพร้อมรับมือกับทุกทางเลือก

ไม่ว่าเจียงหลิวจะพูดหรือไม่ได้พูดประโยคนั้นออกมา เธอก็มีวิธีรับมือทั้งสิ้น

แต่พอน้ำเสียงผ่อนคลายของเจียงหลิวดังขึ้น เธอกลับรู้สึกขื่นขมขึ้นมาในใจอย่างไร้เหตุผล

เพราะเธอไม่สามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวจากคำพูดของเขา

ในบรรดา "ผู้ป่วยจิตวิทยาด้านความรัก" ส่วนใหญ่ที่เธอเคยดูแล กว่าครึ่งล้วนจมอยู่กับวังวนอารมณ์อันซับซ้อนหลังทะเลาะกับคนรัก

แล้วเลือกมาระบายกับจิตแพทย์

พวกเขาพูดอย่างหนักแน่นเด็ดขาดว่าทนพฤติกรรมของอีกฝ่ายไม่ไหวแล้ว

แต่หลังจากระบายอารมณ์ในห้องตรวจจนหนำใจ พวกเขาก็ยังคงกลับไปคืนดีกับคนรักอยู่ดี

เพราะคนที่อยากจะจากไปจริง ๆ ย่อมไม่มีอารมณ์หลงเหลืออยู่

เหมือนอย่างเจียงหลิวในตอนนี้

ความรู้สึกผ่อนคลายนั้นไม่เหมือนอยู่บนดาดฟ้า แต่เหมือนกำลังมาแคมปิ้งมากกว่า

เขาโบกมือปฏิเสธวิธีบอกลาที่ "ป่วยไข้" ของเฉินซูหวั่น

นี่คือทักษะที่เจียงหลิวใช้จนชินในการเข้าสังคม

พฤติกรรมของเฉินซูหวั่นแปลกจริง แต่เจียงหลิวก็ไม่ได้ประหลาดใจนัก

คนแบบนี้ในแวดวงวัฒนธรรมย่อยมีให้เกลื่อนกลาด คนที่แปลกกว่าเธอยังมีอีกเยอะแยะ

ในร้านอิซากายะ เขาต้องต้อนรับลูกค้าตั้งมากมายทุกวัน

ทุกคนต่างมีค่านิยมและวิถีการแสดงออกของตัวเอง

เจียงหลิวไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับจังหวะของลูกค้าทุกคนได้อย่างสมบูรณ์ เพราะการต้องอยู่ในจังหวะของคนอื่นจะทำให้คุณรู้สึกอึดอัดและทำอะไรไม่คล่องตัว

เขาจึงพยายามช่วงชิงการคุมเกมในทุกความสัมพันธ์อยู่เสมอ

ทว่าเรื่องนี้ยากมาก

เพราะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์อาจยอมจำนนทางกาย แต่ยากนักที่จะยอมจำนนทางจิตวิญญาณ

ไม่มีใครยอมละทิ้งมุมมองของตัวเอง เหมือนพวกที่ชอบหาเรื่องวิวาทตามท้องถนน ฝ่ายชนะมักจะถามอีกฝ่ายเสมอว่า "ยอมหรือยัง"

คนที่มีลูกฮึดสักหน่อย ต่อให้โดนซ้อมจนเลือดกลบหน้าก็ยังจะแหกปากตะโกนว่า "ไม่ยอมโว้ย"

นี่คือการสะท้อนถึงเจตจำนงที่ไม่ยอมสยบในยีนของมนุษย์ ต่อให้แพ้ราบคาบในทุกเงื่อนไขที่เป็นจริง ก็ยังจะ "เก็บหลักฐานชัยชนะไว้ให้ตัวเอง" ในเชิงความรู้สึกส่วนตัว

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ เจียงหลิวจะเลิกใช้คำพูดใด ๆ

แล้วหาวิธีให้อีกฝ่ายไปสัมผัสรับรู้ด้วยตัวเอง

การปล่อยให้คนเราโน้มน้าวตัวเองต่างหากที่ง่ายที่สุด

"แผนนี้เดิมทีคงไม่ต้องเอามาใช้หรอก ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวหน้าไหนเข้ามายุ่งแล้วชวนคุณคุย"

เจียงหลิวลุกขึ้นวิ่งเหยาะ ๆ บนดาดฟ้าสองสามรอบ ตั้งใจจะขับกลิ่นเหล้าออกจากตัวสักหน่อย

จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปอุ้มเฉินซูหวั่นพาดบ่าขึ้นมา

พาดบ่าจริง ๆ

ร่างกายผอมบางขี้โรคของเธอกะดูแล้วน่าจะหนักสักสี่สิบห้ากิโลกรัมได้

"จะทำอะไรคะ"

"ตอนนี้ผมสั่งให้คุณหุบปากครับ"

เฉินซูหวั่นหุบปากฉับทันที

แต่เธอใช้นิ้วเขียนตัวหนังสือลงบนแผ่นหลังของเจียงหลิว

พวกเขากลับเข้ามาในห้อง เฉินซูหวั่นอยากจะลง

แต่เจียงหลิวยังคงแบกเธอไว้บนบ่าพลางเอ่ยถาม

"ไปค้างคืนข้างนอกต้องเตรียมอะไรบ้างครับ"

ไม่มีเสียงตอบ

เพราะเฉินซูหวั่นกำลังเขียนตัวหนังสือบนหลังเขา

"ผมสั่งให้คุณพูดครับ"

"ตั้งแต่ซื้อบ้านมา ฉันยังไม่เคยไปค้างคืนข้างนอกเลยค่ะ"

"งั้นตอนนี้หุบปากได้แล้วครับ"

เจียงหลิวไม่ได้หยิบอะไรไปเลย นอกเสียจากกุญแจรถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 3 แล้วผลักประตูเดินออกไป

ภาพนี้ดูยังไงก็เหมือนโจรปล้น แถมคงเป็นการปล้นทรัพย์พ่วงลักพาตัวอะไรเทือกนั้น

หญิงสาวร่างบอบบางถูกแบกไว้บนบ่าโดยไม่ส่งเสียงสักแอะ

พลางกระหน่ำเขียนตัวหนังสือลงบนหลังของเจียงหลิวอย่างเอาเป็นเอาตาย

"อ่านไม่ออกหรอกว่าเขียนอะไร พูดสิครับ... ผมสั่งให้คุณพูด"

"ช่วยเอาฉัน..."

"ไม่ได้ครับ ผมยอมเป็นแท็กซี่มนุษย์ให้ นี่ยังทำให้คุณรู้สึกลำบากใจอีกเหรอ"

"เปลี่ยนท่าแบกหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากมองดูทางข้างหน้า"

จุดหมายแรกของพวกเขาคือโรงพยาบาล

"แผลของฉันไม่มีปัญหาอะไรค่ะ"

"หุบปากแล้วอย่าเพิ่งพูดครับ"

เจียงหลิวยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล รอรถพยาบาลค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอด ทุกครั้งที่มีคนไข้ถูกส่งตัวมาถึงที่นี่

เขาก็จะปรี่เข้าไปช่วยเข็นเตียงคนไข้อย่างกระตือรือร้น

ใครมองมาก็คงคิดว่าเป็นพลเมืองดีตัวอย่าง

ทว่าพอเข็นเข้าไปพ้นประตูกระจกหมุนของโรงพยาบาล เขาก็จะแอบปลีกตัวออกมาอย่างเงียบเชียบ

แล้วก็รอคนไข้คนถัดไปที่รถพยาบาลพามาส่ง

"ฉันพูดได้หรือยังคะ"

"พูดมาครับ"

"ที่คุณพาฉันมาโรงพยาบาล คงตั้งใจจะให้ฉันมาสัมผัสบรรยากาศอันหนักอึ้งด้วยตัวเอง

ให้ฉันได้เห็นการสวดภาวนาของญาติคนไข้ เพื่อจะได้ตระหนักว่าการมีชีวิตที่มีสุขภาพดีเป็นเรื่องที่น่ายินดีขนาดไหนงั้นเหรอคะ

แล้วค่อยบอกฉันว่าห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล ได้พบเห็นการอธิษฐานและความอาลัยอาวรณ์มากกว่าเตียงในโรงแรมเสียอีก?"

"ไม่ใช่ครับ"

"ถ้าคุณคิดแบบนั้นจริง ก็ควรพาฉันไปหน้าห้องผ่าตัด ตรงนั้นถึงจะ..."

"หุบปากเถอะครับ"

มีรถพยาบาลคันใหม่แล่นเข้ามาอีก คราวนี้เจียงหลิวเหมือนจะเจอกับเป้าหมายที่เขารอคอยเสียที

เขาช่วยเข็นเตียงคนไข้เดินตามเข้าไปในโรงพยาบาล

ครั้งนี้เขารออยู่นานถึงสิบห้านาทีเต็มกว่าจะเดินออกมา

จากนั้นก็พูดจาพิลึกกึกกือออกมาเป็นชุด

"พี่ชายคนนี้ชื่อหลิวเฟย เป็นเซลส์ขายอสังหาฯ มีลูกเรียนอยู่ประถม ท่าทางจะไม่รอด เสียเลือดมากเกินไปเพราะคนมาเจอช้าไป"

"แล้วยังไงต่อคะ"

"แล้วเราก็ไปสถานีถัดไปกันครับ"

เจียงหลิวสตาร์ตรถอย่างเงียบขรึม แล้วพาเฉินซูหวั่นไปยังอีกสถานที่หนึ่ง

ฌาปนสถาน

ปกติฌาปนสถานมักจะตั้งอยู่ชานเมือง บริเวณเขตรอยต่อระหว่างเมืองกับชนบทโดยรอบจึงเรียงรายไปด้วยร้านขายกระดาษเงินกระดาษทอง... แถมยังมีบ้านกระดาษ ตู้เย็นกระดาษ และสาวงามกระดาษกงเต๊กอีกด้วย

เจียงหลิวซื้อผ้าไว้ทุกข์ แล้วถือโอกาสแวะซื้อบุหรี่หนึ่งซองจากซูเปอร์มาร์เก็ตข้าง ๆ

จงหัว

การโผล่มาสถานที่แบบนี้กลางดึก มันให้ความรู้สึกวังเวงอยู่ไม่น้อยจริง ๆ

เจียงหลิวเพื่อบิ้วด์บรรยากาศ เลยเล่าเรื่องผีขึ้นมาเรื่องหนึ่ง

"เสี่ยวหมิงได้รับแจ้งจากคุณครูกะทันหันว่าที่บ้านมีงานศพ แม่ก็เลยทำเรื่องลาให้

พอกลับถึงบ้านแล้วผลักประตูเข้าไป เสี่ยวหมิงกลับพบว่ารูปที่ตั้งอยู่บนศาลาตั้งศพในบ้านคือรูปของตัวเอง..."

"เสี่ยวหมิงเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเจ็ดวันก่อน นี่คือวิญญาณของคนที่ตายโหงกลับมาบ้านค่ะ" เฉินซูหวั่นไม่มีอารมณ์ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับกำลังนึกย้อนถึงนิทานในวัยเด็ก

"เวร สมองผมต้องพังไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้มาเล่าเรื่องผีให้คุณฟัง ดูจากการจัดห้องกับบรรยากาศบ้านคุณแล้ว ถ้ามีคนบอกว่าคุณเป็นแม่มดเล่นของทำคุณไสยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผมยังเชื่อเลย"

"ฉันเคยอ่านเจอในหนังสือจริง ๆ นะคะเรื่องคุณไสย มีมนตร์ดำที่ทำให้คนตกหลุมรักแพะตัวเมียด้วย"

เฉินซูหวั่นยังคงท่าทางอ่อนหวานนุ่มนวลแบบนั้นเสมอ บนใบหน้านอกจากรอยยิ้มตามสัญชาตญาณเวลาพูดคุยและการพยักหน้ารับตอนตอบคำถามแล้ว

ก็มองไม่เห็นอารมณ์ความรู้สึกอื่นใดเลยจริง ๆ

"ไปเถอะ เข้าไปดูข้างในกัน"

"มาที่ฌาปนสถานเพื่อจะให้ฉันสัมผัสถึงอารมณ์อันซับซ้อนยามต้องลาจากกับคนในครอบครัวเหรอคะ ถึงยังไงที่นี่ก็เป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีความโศกเศร้าอย่างแท้จริงไม่กี่แห่งบนโลกมนุษย์"

แม้เฉินซูหวั่นจะคาดเดาไปสารพัด แต่เธอก็ยังไม่ได้คำตอบอยู่ดี

เธอทำได้เพียงคาดเดาเจตนาของเจียงหลิวไปเรื่อยเปื่อย

เจียงหลิวไม่ได้ตอบ ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเศร้าสลดในชั่วพริบตา

เขาหยิบผ้าไว้ทุกข์ที่เพิ่งซื้อมาขึ้นมาโพกไว้บนศีรษะ

แล้วปาดน้ำตาพลางส่งเสียงสะอึกสะอื้นยกใหญ่

เจียงหลิวร้องไห้ได้ปิ่มว่าจะขาดใจเกินไปจริง ๆ ประกอบกับที่เขายังค่อนข้างอายุน้อย จึงชวนให้ผู้คนเกิดความสงสารเห็นใจได้ง่าย

มีคนใจดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

"น้องชาย เสียใจด้วยนะ ที่บ้านนาย..."

"พี่ลูกพี่ลูกน้องผมเสียแล้วครับ ผม... ฮือ ๆ ๆ"

"นายกับพี่ชายนายคงผูกพันกันมากแน่ ๆ เขาเห็นภาพนี้คงจะนอนตายตาหลับแล้วละ"

เฉินซูหวั่นมองดูฉากนี้โดยไม่รู้เลยสักนิดว่าเจียงหลิวกำลังเล่นบ้าอะไรอยู่

ที่นี่เต็มไปด้วยพวงหรีดและตัวอักษร 'ไว้อาลัย' ที่เห็นได้เกลื่อนกลาด อารมณ์จึงอดไม่ได้ที่จะหม่นหมองลงตามไปด้วย

หากเจียงหลิวตั้งใจให้เธอมาสัมผัสความหนักอึ้งทางใจ เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของเขาบรรลุแล้ว

แต่นี่มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องระหว่างพวกเขาสองคนกันล่ะ

เจียงหลิวจะสะบัดก้นเดินหนีไปเลย ปล่อยให้เธออยู่ในห้องรอรับชะตากรรมไปตามยถากรรมก็ย่อมได้

ทำไมจะต้องพาเธอมาดูอะไรพวกนี้ด้วย

เจียงหลิวที่เพิ่งแกล้งแหกปากร้องไห้โฮในฌาปนสถาน ตอนนี้เหน็บบุหรี่จงหัวที่พี่ชายที่เพิ่งรู้จักยื่นให้ไว้ตรงซอกหู

ก่อนจะส่งต่อให้คุณลุงยามที่ป้อมรปภ. อย่างใจกว้าง

"คุณลุงครับ ถ้าผมอยากจองเตาเผาศพต้องไปติดต่อใครเหรอครับ"

"คนเสียไปแล้วเรอะ"

"ใกล้แล้วครับ"

"เดี๋ยวฉันพาไป"

คุณลุงรับบุหรี่ที่เจียงหลิวยื่นให้ พลางโบกไม้โบกมือบอกว่าเรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมาเลยสักนิด

จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าตรงช่องหน้าต่างมีบุหรี่วางเพิ่มมาอีกซองหนึ่ง

"พ่อหนุ่ม ลุงไม่เอาของพรรค์นี้หรอกนะ"

"คุณลุงครับ ที่บ้านผมไม่เคยจัดงานศพมาก่อน บางเรื่องก็เลย..."

"เรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น"

คุณลุงเปิดลิ้นชักหยิบนามบัตรออกมาปึกหนึ่ง ดึงออกมาอย่างละใบแล้วยื่นให้เจียงหลิว

"นี่ขบวนรถ คณะดนตรี ห้องจัดเลี้ยง สุสาน... ถ้าไม่อยากฌาปนกิจแต่อยากฝัง ลุงให้เบอร์ส่วนตัวได้นะ แต่ต้องจ่ายเงินเพิ่มหน่อย..."

"ขอบคุณมากครับคุณลุง"

เจียงหลิวหยิบนามบัตรกองนั้นขึ้นมาพลิกดูซ้ายดูขวา แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

ทำเอาเฉินซูหวั่นมองตามด้วยความงุนงง

นี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่

"คนในครอบครัวคุณเสียชีวิตเหรอคะ"

"เปล่าครับ"

"แล้วนี่คืออะไร เตรียมการล่วงหน้าเหรอคะ"

"ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามปกติ วันนี้คงได้ใช้แล้วล่ะครับ"

"ใช้กับใครคะ"

"ใช้กับคุณไงครับ"