ตอนที่ 92 เรือบรรทุกเครื่องบินเจียงหลิว

เจียงหลิวเกลียดช่วงเวลาแห่งการรื้อฟื้นความทรงจำที่สุด

จะบังคับให้คนขาเป๋ไปวิ่งมาราธอนให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย

"ที่คุณพูดเรื่องเรื่อยเปื่อยพวกนี้ผมไม่รู้เรื่องด้วยหรอก เอาเป็นว่าฉลองที่คุณจะออกไปจากชีวิตผมก็แล้วกัน"

"เฉินซูหวั่นต่างหากที่จะออกไปจากชีวิตคุณ เพื่อทำลายกำแพงที่ว่าหมอกับคนไข้ไม่อาจสร้างความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันได้ ฉันเลยพยายามใช้สองภาพลักษณ์ในการเผชิญหน้ากับคุณค่ะ"

"ทำไมผมถึงดูไม่ออกเลยว่าคุณมีสองบุคลิก มันไม่เห็นจะชัดตรงไหนเลยนะ"

"เพราะว่ามันเป็นการกระทำที่ล้มเหลวยังไงล่ะคะ"

เฉินซูหวั่นไม่ได้รู้สึกท้อแท้กับความล้มเหลวนั้นเลยแม้แต่น้อย

"เจียงหลิว คุณลองนึกทบทวนดูดี ๆ สิคะ เรื่องการพูดคุยระหว่างฉันกับคุณ"

"ทั้งที่รู้ว่าผมความจำเสื่อม ยังจะบังคับให้ผมจำอีกนะ!"

"เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่คุณความจำเสื่อมต่างหาก เรื่องระหว่างฉันกับคุณน่ะค่ะ"

"เจอหน้าที่โรงพยาบาลแล้วพาผมไปส่งบ้าน พอเกิดเรื่องแฟลชไดรฟ์ผมก็จับไต๋คุณได้ เมื่อวานก็มาเป็นแฟนผมที่มหาวิทยาลัย..."

เรื่องแค่นี้พอนึกย้อนไปแล้วก็ง่ายดายมาก

แต่นึกถึงเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไรกัน

มันสำคัญตรงไหนงั้นเหรอ

"คุณลองคิดดูให้ดีสิคะ ตลอดช่วงเวลานั้น มีคำขอไหนที่คุณเสนอมาแล้วฉันเคยปฏิเสธบ้างไหม"

"มีสิ! ผมถามคุณว่ารู้เรื่องแฟลชไดรฟ์ไหม คุณบอกว่าไม่รู้ไง!"

"ฉันหมายถึงคำขอ ไม่ใช่การถามค่ะ ยกตัวอย่างเช่น เฉินซูหวั่น ฉันขอสั่งให้เธอถอดเสื้อผ้าออกให้หมดเดี๋ยวนี้"

"ผมบอกให้คุณออกไปจากชีวิตผม"

"แต่พอฉันถามคุณว่าถ้าเป็นเบี้ยล่างยอมรับได้ไหม คุณก็ตกลงนี่คะ"

จู่ ๆ เจียงหลิวก็คล้ายจะตระหนักถึงบางสิ่งขึ้นมาได้

ความหมายโดยคร่าวก็คือ เธอจะไม่ปฏิเสธคำขอของเขา

ทว่าเธอจะคอยหาช่องโหว่เล่นแง่ตามอำเภอใจอยู่เสมอ

สั่งให้ไปซื้อขนมเสี่ยวฮว่านสง เธอก็ดันไปซื้อบะหมี่คังซือฝู่มาให้แทน

สถานการณ์แบบนี้ เมื่อนำมารวมกับรสนิยมพิลึกพิลั่นเฉพาะตัวของเฉินซูหวั่นแล้ว

มันก็ทำให้เจียงหลิวนึกเชื่อมโยงไปถึงบางอย่างโดยไม่ทราบสาเหตุ

"คุณหมายความว่า ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับคุณไม่ใช่แค่หมอกับคนไข้ธรรมดา หรือแม้กระทั่งไม่ใช่คู่รักชายหญิงทั่วไป

แต่เป็น... ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เลยอาจจะเปรียบเทียบไม่ตรงนัก คล้าย ๆ กับพี่สาวหลิวข้างบ้านกับลูกแมวที่เธอเลี้ยงไว้งั้นเหรอ"

"อืม"

"แล้วตอนนี้คุณมาบอกเรื่องพวกนี้กับผมทำไม"

"เพื่อให้ออกคำสั่งไสหัวออกไปจากชีวิตคุณอย่างเด็ดขาด แบบที่ไม่เหลือช่องโหว่ให้ฉันเล่นแง่ได้เลยยังไงล่ะคะ"

พอได้ยินคำนี้ ความรู้สึกอันไร้แก่นสารและพิลึกพิลั่นก็แผ่ซ่านขึ้นมาในใจของเจียงหลิว

เดิมทีเขานึกว่าข้อมูลในความทรงจำที่หายไปคงถูกเค้นออกมาจนหมดเกลี้ยงแล้ว

ที่ไหนได้ มาถึงตรงนี้ยังอุตส่าห์เก็บไม้เด็ดไว้เซอร์ไพรส์เขาอีก

ตอนนี้เจียงหลิวต้องการกระจกสักบาน เพื่อจะยืนด่าตัวเองในกระจกให้ยับเยิน

"มึงดูสิ่งที่มึงทำลงไปสิวะ!

มึงมีอดีตอันน่าเศร้ากับแฟนเก่า กูยอมรับได้! ใครมันจะไม่มีเรื่องเศร้าบ้างล่ะวะ

มึงส่งสายตาหวานเชื่อมกับว่าที่พี่สะใภ้ กูยอมรับได้! คนอื่นไม่ได้หวังเรื่องความรัก เรื่องแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้อยู่แล้ว

มึงมีความรู้สึกดี ๆ กับคุณหนูตระกูลร่ำรวย กูยอมรับได้! วัยรุ่นจะมีผู้หญิงที่ชอบมันก็เป็นเรื่องธรรมดา

มึงโดนสาวรวยทุ่มเงินเปย์เลี้ยงดู กูยอมรับได้อีกนั่นแหละ! ชีวิตหาเงินมันไม่ง่ายนี่หว่า

แต่อันนี้มึงอธิบายมาซิ! หา? นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!"

เจียงหลิวไม่ได้มีบุคลิกแตกแยก เขาแค่กำลังเหน็บแนมความจริงอันพิลึกพิลั่นตรงหน้าอย่างไม่ไว้หน้าเท่านั้น

ตอนนี้เขารู้สึกกระสับกระส่ายจนนั่งไม่ติด เพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะทำอย่างไรดี

ลูกเล่นแบบนี้ผมก็ไม่เคยเล่นมาก่อนเหมือนกันนะเว้ย

"หมอเฉิน คุณอย่ามาล้อผมเล่นเลย คุณ..."

เจียงหลิวคิดว่าประสบการณ์ชีวิตของตัวเองไม่ได้ตื้นเขินอะไร แต่เรื่องพรรค์นี้เขากลับไม่มีความรู้เอาเสียเลยจริง ๆ

เขาเคยดูเนื้อหาทำนองนี้มาบ้าง

แต่ผู้หญิงในเรื่องพวกนั้นส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่เด็กสาวมิโกะไร้บ้านในการ์ตูนญี่ปุ่น ก็เป็นสาวน้อยไร้เดียงสาน่าสงสาร

สรุปคือเป็นประเภทที่น่าเวทนา

เขาไม่อาจนำเฉินซูหวั่นกับแมว ยิ่งเป็นแมวของตัวเองด้วยแล้ว มาเชื่อมโยงเข้าด้วยกันได้เลย

เธอมีใบหน้าที่อ่อนหวานเปี่ยมภูมิปัญญาเหมือนพี่สาวข้างบ้าน บนชั้นหนังสือก็เต็มไปด้วยผลงานของเฮเกลกับนีทเชออะไรเทือกนั้น

แทนที่จะอยู่บนดาดฟ้า เธอควรจะไปปรากฏตัวในห้องเรียนสโลป เป็นอาจารย์วิชาเลือกที่กำลังยืนด่าเจียงหลิวเรื่องโดดเรียนมากกว่า

คอยบรรยายเรื่องความฝันและฟรอยด์

แต่ตอนนี้เธอกลับนั่งอยู่เงียบ ๆ ข้างขวดเหล้าบนดาดฟ้า

รอคอยให้คุณออกคำสั่งกับเธอ

โลกใบนี้มันคือหนังติดเรตแห่งความย้อนแย้งขนาดยักษ์ชัด ๆ

"พูดตามตรงนะหมอเฉิน ถ้าตอนนี้คุณบอกว่าตัวเองเป็นปีศาจแมวแปลงกายเป็นคน ผมยังทำใจยอมรับได้ง่ายกว่าคำพูดเมื่อกี้เสียอีก"

"เมื่อก่อนฉันปูทางให้เธอตั้งเยอะ ทั้งรอยฟกช้ำตามแขน ทั้งคำก่นด่าด้วยความโกรธของเธอ..."

"การที่คุณมีรสนิยมแบบนี้ กับการที่เป้าหมายรสนิยมของคุณคือผม มันคนละเรื่องกันเลยนะ!

ก็เหมือนถ้าผมเกิดมีรสนิยมแบบโจโฉขึ้นมา เพื่อนผมอาจจะแค่หัวเราะแล้วบอกว่าไอ้นี่รสนิยมจัดจ้านดีว่ะ แต่ถ้าผมเอารสนิยมนี้ไปใช้กับเมียมัน มันต้องคว้าขวานดับเพลิงมาจามกบาลผมตายแน่"

"หลังจากการคุยกันเมื่อบ่าย ฉันก็เลิกล้มความคิดที่จะให้เธอยอมรับเรื่องนี้แล้ว เธอแค่ต้องตะคอกใส่ฉันอย่างจริงจังก็พอ"

ช่างแตกต่างจากความกระวนกระวายตื่นตระหนกของเจียงหลิวโดยสิ้นเชิง

แววตาของเฉินซูหวั่นเต็มไปด้วยความปล่อยวาง เธอควรจะทำในสิ่งที่จิตแพทย์พึงกระทำเสียที

ทุกคนต่างละทิ้งความสัมพันธ์ในอดีตเพื่อก้าวไปข้างหน้า มีเพียงเธอที่จมปลักอยู่กับอดีตมานานเกินไป

ทำไมเธอถึงต้องการความเกลียดชัง

ก็เพราะความสัมพันธ์แบบพิเศษระหว่างเธอกับเจียงหลิวมันไม่จำเป็นต้องมีความรัก

นั่นเป็นเรื่องที่คู่รักปกติทั่วไปเขาทำกัน

เธอขอแค่ในใจของเจียงหลิวหลงเหลือเพียงเธอคนเดียวก็พอ ความเกลียดดึงดูดความสนใจได้ง่ายกว่าความรักเสียอีก

พูดตามตรง เป้าหมายของเธอเกือบจะสำเร็จอยู่แล้วเชียว

แต่เธอเข้าไม่ถึงเรื่องราวฝั่งตระกูลเจียง จึงไม่เคยรู้เลยว่าความเกลียดชังส่วนนี้นั้น...

ถูกไอ้หนุ่มที่ชื่อเจียงซินแย่งชิงไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว

เจียงหลิวแค้นเจียงซินจนแทบอยากจะเอารถพ่วงคันยักษ์มาขับเหยียบซ้ำไปซ้ำมา

จะเอาเวลาที่ไหนไปเกลียดเธอได้อีกล่ะ

หลังจากเฉินซูหวั่นตัดสินใจเรื่องนี้ เธอก็ผ่านความเจ็บปวดอันยาวนาน ถึงขั้นต้องใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อระบายอารมณ์

ทว่าหลังพายุฝนฟ้าคะนองย่อมเป็นฟ้าหลังฝน และหลังผ่านความเจ็บปวดอันมหาศาลก็คือความปล่อยวาง

ต่อให้ปากเจียงหลิวบอกว่ายอมรับความสัมพันธ์นี้ได้ แต่ลึก ๆ ในใจเขาจะยอมรับจริงหรือ

ไม่มีทาง

คำพูดของเจียงอวี่เจินแทบจะบอกความจริงข้อนี้กับเธออย่างตรงไปตรงมาจนหมดสิ้นแล้ว

ความยึดติดที่ผิดปกติทางจิตของเธอ ถึงเวลาต้องจบลงในวินาทีนี้เสียที

ตอนนี้เธอต้องการเพียงแค่คำสั่งเดียวเท่านั้น

คำสั่งที่จะยุติทุกสิ่งทุกอย่าง

ด้วยท่าทีที่ปล่อยวาง เธอก็เริ่มท้าวแขนกับกำแพงดาดฟ้ารับสายลม

"ตะคอกสักคำมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ พ่อรูปหล่อ"

ความรู้สึกของเจียงหลิวไม่ผิดเพี้ยน เธอหวนกลับมามีท่าทางภูมิฐานเฉลียวฉลาดเหมือนเดิมอีกครั้ง

ไม่ใช่สัตว์หากินกลางคืนที่เลื้อยคลานอยู่ในมุมมืดอันหม่นหมองอีกต่อไป

"เปลี่ยนเป็นวิธีอื่นไม่ได้เหรอครับ มันพูดออกมายากอยู่นะ"

เจียงหลิวรู้สึกกระดากอายจริง ๆ นี่ไม่ใช่การ์ตูนเลือดร้อนสายเบียวสักหน่อย ที่เอะอะอะไรก็ต้องมาตะโกนปาว ๆ ว่า ผมขอสั่งให้เธอทำอย่างนั้นหรือเป็นอย่างนี้

เขารู้สึกอยู่ตลอดว่ารอยยิ้มพริ้มพรายของเฉินซูหวั่นในตอนนี้ดูแปลกชอบกล

เหมือนกับว่าพอเขาพูดจบ เธอก็จะระเบิดหัวเราะกุมท้องเยาะเย้ยว่าเขาเป็นไอ้งั่งคนหนึ่งยังไงยังงั้น

"ผมพูดเบา ๆ หน่อยได้ไหมครับ"

"เธอจะกอดฉันแล้วค่อยพูดก็ยังได้เลยนะ"

เฉินซูหวั่นเดินเข้ามาคล้องคอเขาไว้ สองสายตาสบประสานกันจนรู้สึกเหมือนวินาทีถัดไปจะจูบกันอยู่รอมร่อ

แต่เธอเลือกที่จะขยับชิดเข้าไปอีกก้าว แล้วโอบกอดเขาไว้แน่น

ใบหูของเธออยู่ข้างริมฝีปากของเจียงหลิวพอดิบพอดี

"ก่อนที่เธอจะพูดมันออกมา พวกเราก็ยังเป็นคนที่สนิทแนบแน่นกันอยู่ ถ้าเธอต้องการ เธอถึงขั้นออกคำสั่งให้ฉันมีอะไรกับเธอก็ยังได้เลยนะ"

"ถ้าผมไม่พูด คุณก็จะตามตื๊อผมไปตลอดเหรอครับ หรือบางทีเราอาจจะเป็นเพื่อนสนิทรู้ใจกันก็ได้ คุณเองก็ถือเป็นเส้นสายในวงการจิตวิทยาของผมใช่ไหมล่ะ" เจียงหลิวพยายามประนีประนอมเพื่อคลี่คลายเรื่องนี้อย่างนุ่มนวล

"อย่าใช้มุมมองของคนปกติมาทำความเข้าใจและปฏิบัติต่อฉันสิ มุมมองที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรมแล้วคอยหัวเราะเยาะความพิลึกของคนอื่นน่ะ ตัวมันเองก็ถือเป็นความหยิ่งยโสอย่างหนึ่งแล้ว

เธอบอกเองว่าฉันเป็นคนป่วย การปฏิบัติต่อคนป่วยก็ต้องใช้วิธีการพิเศษ

อย่างเช่นเธอไม่สามารถพูดกับคนเป็นไข้ตัวร้อนว่า 'อุณหภูมิร่างกายคนปกติไม่สูงขนาดนี้นะ เธอไม่เหมือนคนอื่น เพราะฉะนั้นต้องรีบหายเร็ว ๆ เข้าล่ะ'

สิ่งเดียวที่เธอต้องทำก็คือป้อนยาลดไข้ให้เขาต่างหาก"

ชายหญิงบนดาดฟ้าโอบกอดกันอย่างแนบแน่นยามเที่ยงคืน ตามหลักแล้วนี่ควรจะเป็นบรรยากาศสุดแสนโรแมนติก

ทว่าที่ใดมีเจียงหลิวอยู่ที่นั่น บรรยากาศมักจะหลุดโลกจนพิลึกกึกกือเสมอ

เฉินซูหวั่นดูเหมือนจะปล่อยวางทุกสิ่งได้จริง ๆ เธอเอาหน้าคลอเคลียข้างหูเจียงหลิวอย่างช่ำชอง

ทุกการกระทำล้วนมีที่มาที่ไป

ไม่มีใครลึกลับซับซ้อนไปเสียหมด

พฤติกรรมทั้งหมดของเธอล้วนกำเนิดมาจากความยึดติดที่ผิดเพี้ยนและบิดเบี้ยว ไม่ใช่การบำบัดรักษาอะไรนั่นเลย

ที่เธอคิดเรื่องนี้ตกผลึกได้ ก็เป็นเพราะ 'เจตนาไม่ซื่อ' ของเจียงหลิวโดยแท้

เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองทำหน้าที่จิตแพทย์ได้อย่างยอดเยี่ยม สามารถแยกแยะความแตกต่างของทั้งสองอย่างออกจากกันได้อย่างชัดเจน

แต่เธอก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า

เพราะในตอนที่พร่ำพูดว่าใช้เพียงความเกลียดชังก็รักษาอาการป่วยของเจียงหลิวได้นั้น ลึกๆ แล้วเธอกลับโหยหาที่จะได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา

โหยหาอย่างแท้จริง

แม้จะเป็นความรักที่รู้อยู่แก่ใจว่ามีเจตนาไม่ซื่อ เธอก็ยังคงโหยหามัน

"ขอโทษนะ เจียงหลิว เหตุผลข้อหนึ่งที่จิตแพทย์สร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนไข้ไม่ได้ ก็คือการใช้อำนาจที่ไม่เท่าเทียมกัน หากจิตแพทย์เอาจุดอ่อนของคนไข้มาตอบสนองความต้องการทางอารมณ์ของตัวเอง นั่นเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ค่ะ"

"แล้วผมต้องพูดยังไงล่ะ แค่บอกว่า 'ขอสั่งให้คุณไสหัวไปจากชีวิตผม' แค่นี้เหรอครับ"

"แล้วก็ต้องมีข้อห้ามป้องกันไม่ให้ฉันหาช่องโหว่ด้วยค่ะ อย่างเช่น ห้ามไปโผล่หน้าให้ครอบครัวคุณเห็น ห้ามแอบดูโซเชียลมีเดียของคุณลับหลัง ห้ามวานให้คนอื่นไปคอยส่องโซเชียลมีเดียของคุณ"

"แม่งเอ๊ย ใครจะไปพูดหมดวะ"

เจียงหลิวไม่อยากเล่นเกมบทบาทสมมติแปลกๆ นี่อีกแล้ว เขาไม่เข้าใจจุดฟินของมันเลยสักนิด

"ฟังนะ เฉินซูหวั่น พวกเราต่างคนต่างหายไปจากโลกของอีกฝ่ายเถอะ เมืองนี้กว้างใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่ตั้งใจสร้างจังหวะมาเจอกัน เราไม่มีทางบังเอิญเจอกันได้หรอกครับ"

"ฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้ค่ะ"

"งั้นก็แล้วแต่คุณเถอะ เอาที่คุณสบายใจแล้วกัน"

เจียงหลิวทิ้งตัวนอนลงบนพื้นอย่างไม่ยี่หระ

เรื่องบางเรื่องอาจดูหนักหนาสำหรับเฉินซูหวั่น

แต่สำหรับเจียงหลิวมันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นเลย

เรื่องอย่างความรักอยู่ในลำดับความสำคัญท้ายๆ ของเจียงหลิวเสียด้วยซ้ำ

สู้นอนเล่นบนดาดฟ้าสักพักยังดีกว่า

ดาดฟ้านี้ดีจริงๆ พอเงยหน้าขึ้นก็รู้สึกเหมือนดวงจันทร์อยู่ตรงหน้า ม่านราตรีดูราวกับผ้านวมผืนยักษ์สีเข้ม

เขาคาบห่วงดึงฝากระป๋องเบียร์ไว้ในปาก พลางเอียงหน้ามองเฉินซูหวั่น

"เฉินซูหวั่น คุณไม่เคยคิดอยากให้ผมพูดประโยคนั้นออกมาจริงๆ หรอก"

"ฉันคิดทบทวนดีแล้วค่ะ"

"ถ้าคิดดีแล้ว คุณคงไม่ใช้แขนที่เลือดโชกเปิดประตูหรอก เนื้อแท้แล้วมันไม่ต่างอะไรกับแมวน้อยที่แกล้งทำตัวน่าสงสารเพื่อให้เจ้าของเห็นใจเลยสักนิด

คุณมีวิธีตั้งมากมายที่จะบีบให้ผมโมโหแล้วตะคอกใส่คุณ แทนที่จะมาทำตัวน่าเวทนาอยู่ตรงนี้"

เฉินซูหวั่นเงียบงัน

"ให้ผมเดานะ ความรู้สึกกับเหตุผลของคุณยังคงตีกันอยู่ ใจหนึ่งคุณบังคับตัวเองให้ปล่อยวางทุกอย่าง แต่อีกใจความรู้สึกกลับฉุดรั้งไม่ให้คุณเดินจากไป

แต่ผมเป็นเรือในยุคสมัยใหม่ไปแล้ว ตั๋วเรือจากยุคเก่าของคุณน่ะ ขึ้นเรือบรรทุกเครื่องบินเจียงหลิวรุ่นปรับปรุงใหม่ลำนี้ไม่ได้แล้วล่ะครับ"