ตอนที่ 91 ฉันไม่เคยเป็นหมอของคุณ

ภาพบางภาพปรากฏอยู่แค่ใต้ปลายพู่กันของศิลปินเท่านั้น

ศิลปินสามารถทำให้ภาพ "ความงดงาม" หรือ "ความชั่วร้าย" สุดโต่งที่มีอยู่แค่ในจินตนาการ ปรากฏขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริงได้

ทว่าภาพบางภาพก็ยากที่จะนิยามว่าเป็นความงดงามหรือความชั่วร้าย

หากเรือนร่างเปลือยเปล่าคือการแสวงหาความงดงามทางศิลปะ

แล้วถ้ามีเลือดสด ๆ เพิ่มเข้ามาด้วยล่ะ?

เจียงหลิวไม่รู้เหมือนกัน

ในวินาทีที่ภาพนี้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเจียงหลิว

ความรู้สึกแรกของเขาคือขนหัวลุก

ความรู้สึกที่สองคือ เบอร์เรียกรถพยาบาลมันเบอร์อะไรนะ?

หลังประตูมีเพียงหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่พร้อมเลือดที่หยดติ๋ง ๆ ลงมาจากแขน เพราะแขนทิ้งตัวลงตามธรรมชาติ เลือดจึงไหลเปรอะเปื้อนไปอย่างไร้ทิศทาง

รอยเลือดที่ไหลเป็นทางดูคล้ายกับเส้นเลือดนอกร่างกายที่ถูกสร้างขึ้นบนผิวหนัง

จะบอกว่าเปลือยกายก็ไม่เชิง หรือพูดอีกอย่างคือใส่ก็เหมือนไม่ได้ใส่

เสื้อคลุมอาบน้ำพาดอยู่บนร่างอย่างหลวมโพรก

แต่เธอกลับกำลังยิ้ม

ต้องยอมรับว่าในยุคอินเทอร์เน็ต คำว่าเย้ายวนชวนพิศวงมักถูกนำไปใช้กับพวกมารยาหญิง

แต่สำหรับภาพตรงหน้านี้ นอกจากคำว่าเย้ายวนชวนพิศวงแล้ว เจียงหลิวก็คิดคำอื่นไม่ออกเลยจริง ๆ

มันคือความงดงามอันเย้ายวนและชวนขนลุก

เมื่อเปิดประตู ลมโกรกก็พัดกรูเข้ามาทันที ผ้าม่านสีเข้มสะบัดตีกับกระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับกรงเล็บปีศาจ

เสียงของมันเหมือนกับเสียงสะบัดเสื้อผ้าแรง ๆ เสียงแบบเดียวกับตอนหยิบผ้าออกจากเครื่องซักผ้าแล้วสะบัดคลายรอยยับ

เปลวเทียนวูบไหว ดับแล้วก็ติดใหม่ซ้ำไปซ้ำมา

เพราะสายลมกำลังพัดผ่าน

แววตาของเธอก็เปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นสว่างวาบขึ้นมาเช่นกัน

เพราะเขามาแล้ว

"ฉันนึกว่าคุณจะไม่มาแล้วซะอีกค่ะ"

"เชี่ย บ้านคุณโดนปล้นเหรอเนี่ย!"

เจียงหลิวพุ่งเข้าไปในห้อง คว้าขวดน้ำบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ทันที

เขาแค่อยากจะหาอาวุธติดมือสักอย่าง แต่ก็ไม่มีของอื่นที่พอจะจับถนัดมือเลยจริง ๆ

เขากำลังพยายามมองหาคนร้ายที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ในห้อง

บุกปล้นบ้าน หรือขโมยโดนจับได้เลยลงมือทำร้ายกันแน่?

กวาดตามองรอบหนึ่งแล้วไม่เจอใคร เจียงหลิวจึงโยนโทรศัพท์มือถือไว้ข้าง ๆ แล้วมองหาอุปกรณ์ปฐมพยาบาล

แม้ความรู้ด้านการปฐมพยาบาลในหัวจะมีอยู่น้อยนิด แต่คนปกติทั่วไปก็ต้องรู้อยู่ดีว่า

เวลานี้ต้องหาวิธีห้ามเลือดก่อน

แล้วค่อยโทรเรียกรถพยาบาล

"ฉันไม่ได้อยากตาย ไม่ต้องเสียเวลาโทรเรียกรถพยาบาลหรอกค่ะ"

"ประสาท คิดว่าตัวเองเป็นพญายมหรือไง? จะตายหรือไม่ตายมันขึ้นอยู่กับบาดแผล ไม่ใช่คุณคิดว่าไม่อยากตายแล้วจะไม่ตายซะหน่อย"

"ฉันเตรียมกล่องปฐมพยาบาลไว้แล้วค่ะ"

"ผมนับถือคุณเลยจริง ๆ"

เจียงหลิวมองเฉินซูหวั่นหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา ล้างแผลและพันแผลให้อย่างชำนาญด้วยความมึนงง

จากนั้นเธอก็ทำความสะอาดคราบเลือดที่ดูราวกับสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรม

หลังจากใช้ปืนพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉีดพ่นไปรอบหนึ่ง กลิ่นคาวเลือดในห้องก็เหลือเพียงจาง ๆ ถูกกลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้กลบไปจนมิด

ภาพแบบนี้ฟังดูเหมือนไม่มีอะไร

แต่การได้เห็นกับตามันเป็นคนละเรื่องกันเลย

ผู้หญิงที่ดูป่วยไข้คนหนึ่งคุกเข่าเช็ดคราบเลือดอยู่บนพื้น แถมยังหันมายิ้มให้คุณเป็นพัก ๆ

ชวนให้รู้สึกเหมือนฆาตกรต่อเนื่องกำลังเล็งเหยื่ออยู่ยังไงชอบกล

"คุณดูชำนาญเหมือนฆาตกรต่อเนื่องเลย คงไม่ใช่ว่าคุณเป็นคนร้ายเองหรอกนะ?"

"ก่อนจะได้รู้จักกับคุณ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย ๆ ค่ะ"

"นี่คุณทำตัวเองเหรอ? ได้ยินว่านาน ๆ ทีบริจาคเลือดบ้างจะช่วยกระตุ้นการไหลเวียนเลือด ก็ดีนะ... ก็ดี"

เจียงหลิวพูดจาเฉไฉไปเรื่อยพลางค่อย ๆ ก้าวถอยหลังไปทางประตูอย่างระมัดระวัง

เพราะเขาเห็นมีดปอกผลไม้ตกอยู่บนพื้น

ต้องเก็บอาวุธไว้ก่อน

ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็โดนขวางไว้

โดนคนถือมีดมาขวางไว้

"คุณคิดจะแอบมาหยิบมีดไปเหรอคะ?"

"แม่ผมบอกว่าเด็กเล่นมีดจะโดนคนป่าจับไปมีลูก ถ้าคุณไม่อยากโดนคนป่าจับตัวไปล่ะก็..."

"เจียงหลิว มุกพูดจาไร้สาระเบี่ยงเบนความสนใจแบบนี้ เอาไว้ใช้กับลูกค้าเถอะค่ะ"

"โอเค ๆ คุณเก่งพอใจยัง รีบส่งมีดมาให้ผม ไม่งั้นผมจะใช้กำลังแล้วนะ"

เจียงหลิวสาบานเลยว่า การมาที่นี่ในวันนี้

คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเขา

แล้วก็ไม่มีใครบอกผมสักคนเลยนี่หว่า ว่าผู้หญิงคนนี้อาการหนักขนาดนี้!

ตอนที่เขาเห็นภาพเลือดท่วมแล้วพุ่งพรวดเข้ามา มันเป็นแค่ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณล้วน ๆ

เขานึกว่ามีใครมาก่อเหตุร้ายซะอีก!

ที่ไหนได้ คนร้ายกลับเป็นตัวเธอเอง

"เจียงหลิว ระหว่างเราไม่มีความรู้สึกต่อกันจริง ๆ เหรอคะ?"

"หยุดเลยครับ! ถ้าตำรวจมาได้ยินคำพูดแบบนี้ คงคิดว่าเป็นละครฉากผู้ชายสารเลวทำร้ายจิตใจผู้หญิงแน่ ถึงคุณจะฆ่าตัวตายเอง ผมก็พลอยโดนร่างแหไปด้วยอยู่ดี"

"ทำไมคุณไม่ถามฉันล่ะคะ ว่าทำไมถึงกลับมาทำเรื่องแบบนี้อีก"

"ก็เพราะคุณป่วยไงครับ"

เจียงหลิวรีบขยับเข้าไปใกล้ เขาไม่ได้มั่นใจในฝีมือความคล่องแคล่วของตัวเองเท่าไร

แต่มั่นใจในสภาพร่างกายของเฉินซูหวั่น

ด้วยร่างกายที่ดูอ่อนแอขี้โรคขนาดนี้ ต่อให้เจอหมาบ้าข้างทางก็คงเป็นเคราะห์หนักแล้ว

เขาจะต้องโชว์สกิลมือเปล่าแย่งมีดให้ได้แน่

ทว่าในวินาทีที่เขาขยับเข้าไปใกล้

เฉินซูหวั่นกลับเป็นฝ่ายยื่นมีดส่งมาให้เองพร้อมกับคลี่ยิ้ม

"ฉันไม่ได้คิดจะตาย แล้วก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายคุณด้วยค่ะ"

"แล้วคุณเอามีดมากรีดตัวเองทำไมครับ"

"มันเป็นวิธีปลดปล่อยอารมณ์น่ะค่ะ อารมณ์ประมาณเวลาคนเรารู้สึกหงุดหงิดแล้วจะสูบบุหรี่ เล่นเกมสักตา ช่วยตัวเอง หรือแอบไปนั่งขูดสีผนังเล่นตรงมุมห้อง"

"ผมไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง อย่างน้อยก็ไม่ควรทำเรื่องพรรค์นี้ไปพร้อมกับเปิดประตูรับแขก ถ้าคุณยายข้างห้องมาเห็นภาพนี้เข้าคงได้ตกใจตายคาที่แน่"

"ฉันมองผ่านตาแมวเห็นว่าเป็นคุณนี่คะ"

"นี่ผมทำบาปทำกรรมอะไรไว้ใช่ไหมครับ สิ่งดี ๆ มีไม่ให้ดู ดันให้ผมมาดูภาพแบบนี้เนี่ยนะ"

พอพูดถึงตรงนี้ สายตาของเจียงหลิวก็เลื่อนต่ำลง

เมื่อกี้ตอนกำลังรีบร้อน เขาก็ไม่ได้ทันสังเกตความวาบหวิวพวกนี้จริง ๆ

แต่จะพูดว่าอีกฝ่ายไม่ยอมให้ดูก็คงไม่ได้

"เอาเถอะ ไม่มีอะไรแล้วก็รีบไปนอน พรุ่งนี้เช้าค่อยไปลงทะเบียนตรวจที่โรงพยาบาล"

"ที่ฉันเปิดประตู ก็เพื่อจะชวนคุณเข้ามาฉลองด้วยกันต่างหากค่ะ"

"เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่าเรื่องแบบนี้ต้องฉลองด้วย ต้องให้ผมช่วยพิมพ์การ์ดเชิญ จองห้องจัดเลี้ยงเปิดโต๊ะจีน แล้วถือโอกาสเก็บเงินช่วยงานด้วยเลยไหมครับ"

"ได้สิคะ เหตุผลในการฉลองบนการ์ดเชิญก็เขียนว่า ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตของเจียงหลิวแล้ว"

สิ้นเสียงนั้น ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงน้ำตาเทียนดังเปรี๊ยะ ๆ เท่านั้น

ดวงตาสองคู่สบประสานกันในวินาทีนี้

"จริงเหรอครับ"

"จริงแท้แน่นอนค่ะ นี่เป็นการตัดสินใจหลังจากผ่านความโศกเศร้าอย่างมหาศาลของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะปลดปล่อยอารมณ์ไปทำไมล่ะคะ"

"เปิดเหล้าเลยครับ"

การเปลี่ยนแปลงรูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างคนเรา ส่วนใหญ่แล้วมักมีจุดเริ่มต้นมาจากการเปลี่ยนสถานะ

ความประทับใจแรกที่เจียงหลิวมีต่อเฉินซูหวั่น

เป็นแค่จิตแพทย์ผู้มีปัญญาเฉียบแหลม อ่อนหวานนุ่มนวล และมากชั้นเชิง

แต่พอเวลาผ่านไป ป้ายกำกับเหล่านั้นก็กลายเป็น "ผู้หญิงร้ายกาจ" "เจ้าเล่ห์เพทุบาย" "ชอบวางแผนคิดคำนวณ" และ "ผู้ลอบสังเกตการณ์"

ถ้าในชีวิตรักของเจียงหลิวมีคนที่มีป้ายกำกับแบบนี้อยู่ เขาก็คงจะรู้สึกอึดอัดไม่สบอารมณ์มากแน่ ๆ

เป็นใครก็คงไม่ชอบใจทั้งนั้น

ทว่าในมุมมองที่ตัดเรื่องอารมณ์ความรู้สึกออกไปของเจียงหลิวในตอนนี้

ดูเหมือนเฉินซูหวั่นจะค่อย ๆ กลับไปเป็นจิตแพทย์ผู้อ่อนหวานและเฉียบแหลมคนนั้นอีกครั้ง

ก็นั่นแหละนะ ความรักทำให้คนเราน่าเกลียดจริง ๆ

ยามนี้ทั้งคู่อยู่บนดาดฟ้าของตึกหลังนี้

หลังจากเดินผ่านผนังชั้นดาดฟ้าที่เต็มไปด้วยถ้อยคำหยาบคายและรอยขีดเขียนประเภท "XXX เคยมาเยือนที่นี่"

เฉินซูหวั่นก็ควักกุญแจประตูเหล็กบานใหญ่ของดาดฟ้าออกมาเสียอย่างนั้น

ถ้านิติบุคคลมาเห็นสภาพนี้เข้า คงได้เต้นผางด้วยความโมโห แล้วด่ากราดบริษัท รปภ. ภายนอกว่าเป็นพวกไร้ประโยชน์แน่

ส่วนเจียงหลิวที่อยู่ด้านหลังก็ถือขวดเหล้ากับกับแกล้มเดินตามมา

ปกติแล้วเขาไม่ชอบดื่มเหล้า ความชอบใด ๆ ก็ตามพอกลายมาเป็นเครื่องมือทำมาหากิน ย่อมหนีไม่พ้นที่จะเกิดความเบื่อหน่าย

แต่วันนี้ถือเป็นวันดี

ในที่สุดเขากับหมอเฉินที่รับมือยากและตื๊อเก่งที่สุด ก็บรรลุการสงบศึกอันแสนประหลาดร่วมกันได้เสียที

"นี่นับเป็นฐานลับของคุณเหรอครับ"

"เป็นฐานลับของคุณด้วยเหมือนกันค่ะ"

เฉินซูหวั่นชี้ไปยังคำว่า "เจียงหลิวยอมแพ้" ที่เด่นสะดุดตาเป็นพิเศษบนผนังด้านนอก สื่อเป็นนัยว่านี่คือข้อความที่ไอ้หนุ่มโง่คนหนึ่งซึ่งดื่มสู้เธอไม่ได้เป็นคนเขียนทิ้งไว้

"ดูท่าเมื่อก่อนความสัมพันธ์ของพวกเราคงพิเศษจริง ๆ ถึงขนาดทำให้คนคอแข็งระดับมืออาชีพอย่างผมยอมแพ้ได้ สงสัยคงแค่อยากไว้หน้าคุณละมั้งครับ"

"จริง ๆ แล้วคอคุณอ่อนจะตาย ตั้งแต่ความจำเสื่อมไป คุณเคยเมาบ้างหรือยังล่ะคะ"

"ยังครับ เพราะลูกค้าที่ผมรับมีไม่เยอะ แถมแต่ละคนก็ไม่ได้ตั้งใจมาดื่มเหล้ากันทั้งนั้น"

"ไอ้คำว่าคอแข็งระดับมืออาชีพน่ะ เปลี่ยนเป็นสกิลการเนียนเลี่ยงเหล้าระดับมืออาชีพยังจะดีกว่า ถ้าจะวัดกันที่ความคอแข็งจริง ๆ คุณคงไม่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำของร้านอิซากายะด้วยซ้ำค่ะ"

"พูดอะไรแบบนั้นครับ! ผมเป็นถึงโฮสต์อัจฉริยะเชียวนะ! ถ้าคอไม่แข็ง ผมจะหาเงินได้เยอะขนาดนั้นเหรอ"

"คุณก็แค่หน้าเงินเท่านั้นแหละค่ะ ถึงได้ทุ่มสุดตัวย้ายเหล้าจากแก้วก้านทรงสูงลงไปไว้ในท้องตัวเองแบบนั้น"

คำพูดพวกนี้คงมีจุดประสงค์เพื่อบอกให้เจียงหลิวรู้ว่าเมื่อก่อนเขาลำบากแค่ไหน

แต่เจียงหลิวฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

เพราะข้างหูเขามีลมพัดอยู่จริง ๆ

เขายืนอยู่บนดาดฟ้ารับสายลมที่พัดโหมกระหน่ำมาจากทุกทิศทาง จากตรงนี้มองเห็นแม่น้ำหนานเจียงที่คดเคี้ยวได้ด้วยซ้ำ เขากางแขนทั้งสองข้างออกแล้วหลับตาลง

ดูเหมือนเขากำลังดื่มด่ำ

แต่ความจริงคือกำลังเก๊กหล่อ

ถ้าหมอเฉินมีอีคิวสูงจริง ป่านนี้คงช่วยหามุมถ่ายรูปแผ่นหลังเท่ ๆ ให้สักรูปแล้ว

เธอกำลังถ่ายอยู่จริง ๆ

"อย่ามัวแต่ยืนเก๊กสร้างบรรยากาศอยู่เลยค่ะ เหมือนหมีกางมือรอคนโยนอาหารให้ไม่มีผิด"

"ขอบคุณครับ ฝีมือถ่ายรูปไม่เลวเลยนะ เสียแค่วาจาไม่ค่อยเข้าหูเท่าไหร่"

"ยินดีค่ะ"

"เวลาคนอื่นพูดขอบคุณต้องตอบว่าไม่เป็นไรสิครับ หรือไม่ก็พูดภาษาอังกฤษแบบงู ๆ ปลา ๆ ว่า you are welcome"

"แต่นี่มันเป็นสิ่งที่ฉันควรทำจริง ๆ นี่คะ"

เจียงหลิวเกลียดพฤติกรรมชอบเถียงข้าง ๆ คู ๆ แบบนี้จริง ๆ พูดตามมารยาทสักคำมันจะตายไหม?

เวลาเจอคนชอบขัดคอต้องทำยังไง?

ก็ต้องขัดกลับสิ!

"เปิดเหล้าให้ขวดหนึ่ง แล้วป้อนเข้าปากผมที"

เฉินซูหวั่นหยิบเหล้าเทใส่แก้ว จากนั้นยกขึ้นเทใส่ปากที่อ้ากว้างของเจียงหลิว

เพียงแต่ราดจนเปียกโชกไปทั้งหน้าก็เท่านั้น

เจียงหลิวเช็ดหน้าไปพลาง เถียงต่ออย่างหงุดหงิดไปพลาง

"ขอบคุณครับ"

"ยินดีค่ะ"

ยังจะขัดอีกใช่ไหม?

"ช่วยลงไปซื้อบะหมี่กรอบเสี่ยวฮว่านสงให้ห่อหนึ่ง เอาเผ็ดจัดนะ"

เฉินซูหวั่นลุกขึ้นเดินลงบันไดไปจริง ๆ เพียงแต่สุดท้ายสิ่งที่ซื้อกลับมาคือบะหมี่คังซือฟู่ห่อหนึ่ง

สิบนาทีต่อมา เธอยื่นมันมาตรงหน้าเจียงหลิวด้วยอาการหอบเหนื่อย

"ขอบคุณครับ"

"ยินดีค่ะ"

"เดี๋ยวนะ จะตั้งหน้าตั้งตาขัดคอผมไปเพื่ออะไรเนี่ย? คุณต้องการอะไรกันแน่ครับ?"

เจียงหลิวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างเฉียบไว

เฉินซูหวั่นไม่ใช่คนแบบนี้

เธอไม่มีทางมานั่งขัดคอแบบไม่พูดไม่จาแบบนี้หรอก

ท่าทางแบบนี้ มองยังไงก็เหมือนแมวที่กำลังประชดประชันอยู่ชัด ๆ

"หมอเฉิน คุณคงไม่ได้กำลังเล่นพิเรนทร์อะไรเพื่อรักษาผมอยู่อีกหรอกนะ?"

"ฉันไม่ใช่หมอของคุณเลยสักนิด ไม่เคยเป็นมาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ"

กำลังงอนอยู่จริง ๆ ด้วย ผู้หญิงเวลาโกรธก็เป็นแบบนี้กันหมด

แต่ในสายตาของเจียงหลิวตอนนี้นั้น เธอไม่ใช่ผู้หญิง

ไม่จำเป็นต้องง้อ

"เพ้อเจ้ออะไรเนี่ยครับ?"

"เจียงหลิว ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ผู้สอนวิชาเอกหรือจรรยาบรรณของสมาคมจิตวิทยา ต่างก็เตือนไว้เสมอว่าจิตแพทย์ห้ามมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ป่วยเด็ดขาด"

"ก็แสดงว่าคุณไม่ค่อยมืออาชีพเท่าไหร่ไงครับ"

"ฉันคิดว่าตัวเองเป็นหมอที่มีความเป็นมืออาชีพมากนะคะ"

"มืออาชีพกับผีน่ะสิ ผู้ป่วยบอกให้ถ่ายรูป คุณก็ต้องเหน็บแนมสักสองสามคำ ผู้ป่วยบอกให้รินเหล้า คุณก็เทราดเต็มหน้าผม ผู้ป่วยบอกให้ไปซื้อเสี่ยวฮว่านสง คุณก็ดันซื้อคังซือฟู่มา"

"แต่ฉันก็ไม่เคยปฏิเสธคำขอของคุณเลยสักครั้ง ไม่เคยเลยนะคะ"

"คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่ครับ?"

"ฉันไม่เคยเป็นหมอของคุณมาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ"