ตอนที่ 90 ซี้ด~

"ประธานเจียง การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมทุกอย่างล้วนมีจุดเริ่มต้นมาจากการเปลี่ยนแปลงทางการรับรู้ค่ะ"

"ขอรูปธรรมกว่านี้หน่อย"

"ถ้าคุณไว้ใจในความเป็นมืออาชีพของฉัน บางทีคุณอาจจะลองเล่าดูว่าในอนาคตเตรียมจะปฏิบัติตัวกับเจียงหลิวอย่างไรบ้าง"

เฉินซูหวั่นเป็นจิตแพทย์ที่มีความเป็นมืออาชีพสูงมาก

เมื่อเผชิญกับคำขอของเจียงอวี่เจิน เธอก็ตั้งใจรับมืออย่างจริงจัง

แต่ถ้าคำถามแบบนี้ตอบแค่ว่า "คุณอาจจะตกหลุมรักเขาเข้าแล้วก็ได้ค่ะ" เช่นนี้แล้วจะมีจิตแพทย์ไว้ทำไมกัน

หาเอไอที่ไหนมาตอบก็ยังได้เลย

ทุกอย่างยังคงต้องวิเคราะห์จากพฤติกรรม และย้อนกลับไปสู่พฤติกรรมอยู่ดี

"ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย"

คนคนนี้ทำไมถึงพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเร็วกว่าเปิดหนังสือเสียอีก

อีกอย่าง ไม่ใช่คุณเองหรอกเหรอที่ถามฉันน่ะ

"ฉันแค่อยากสร้างแบบจำลองสภาพจิตใจของคุณจากแผนการในอนาคตเท่านั้นค่ะ"

"ไม่จำเป็น ฉันมีวิธีแก้ปัญหาของฉันเอง"

"แล้วคุณยังจะบอกว่าจ่ายเงินมาปรึกษาอีกหรือคะ"

"วิธีแก้ปัญหาของฉันเกี่ยวข้องกับเธอ และคงจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ฉันถึงได้จ่ายเงินไง"

เฉินซูหวั่นขมวดคิ้ว รอฟังคำพูดต่อไปของเจียงอวี่เจิน

"ต่อไปนี้ไสหัวไปให้ไกลๆ อย่าโผล่มาให้เห็นในโลกของพวกเราอีก"

"โลกของพวกคุณ หมายถึงคุณกับเจียงหลิวงั้นหรือคะ"

"ตอนนี้ฉันกับเจียงหลิวมีความสัมพันธ์แบบหุ้นส่วนกัน"

"ความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับความสัมพันธ์ส่วนตัวมันขัดแย้งกันตรงไหนหรือคะ"

"มีสิ เพราะเธอมันตัวสร้างปัญหาไงล่ะ"

เจียงอวี่เจินอยากมาหาเฉินซูหวั่นตั้งนานแล้ว จุดประสงค์เพียงเพื่อจะไล่อีกฝ่ายไปให้พ้นหน้า

เห็นได้ชัดว่าเพื่อให้เฉินซูหวั่นตัดสินใจถอยห่างไปจริงๆ เธอจึงเตรียมตัวมาไม่น้อยลับหลัง

"หมอเฉิน เธอคิดว่าคนไข้ต้องการอะไรกันแน่"

"การรักษาค่ะ"

"ไม่ใช่ แต่เป็นการสนับสนุนต่างหาก" ดวงตาเรียวยาวของเจียงอวี่เจินเปี่ยมไปด้วยความก้าวร้าว เธอพูดต่อว่า

"วกกลับมาที่ประเด็นเดิม ทำไมโอกาสชนะของแฟนสาวตัวปลอมถึงต่ำที่สุดน่ะเหรอ เพราะเจียงหลิวไม่ได้คิดจะมีความรักกับใครตั้งแต่แรกแล้ว ดังนั้นเธอถึงตกรอบไปแล้วไงล่ะ"

"ตรรกะของคุณดูเพ้อฝันไปหน่อยนะคะ"

"จำที่ฉันเคยบอกได้ไหม มีเพียงตอนที่พูดถึงเรื่องความรู้สึกจริงๆ เท่านั้น เจียงหลิวถึงจะมีปฏิกิริยาต่อต้านโดยไม่รู้ตัว ในเมื่อเธอกลายมาเป็นแฟนสาวของเขา นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ได้คิดจะมีความรู้สึกอะไรกับเธอเลย"

ปัง!

โครม!

ความจริงแล้วไม่มีเสียงปังหรือเสียงโครมอะไรหรอก

เพราะการเอาอาการฟ้าถล่มแผ่นดินทลายมาเปรียบกับแผ่นดินไหวในใจทุกครั้ง มันดูเหมารวมเกินไปจริง ๆ

จิตใจของเฉินซูหวั่นในตอนนี้ เหมือนกับหยากไย่ที่พันทับถมกันหลายชั้นแล้วถูกเครื่องพ่นไฟจุดเผาพรึ่บเดียวเสียมากกว่า

พรึ่บ!

หหยากไย่ที่พันทับถมกันเป็นชั้นๆ นั้นคือเกราะป้องกันทางจิตใจที่เธอสร้างขึ้นมาเอง เช่น "ดึงสติตัวเองหน่อย เจียงหลิวเจตนาไม่น่าไว้ใจ" หรือ "แค่ใจตัวเองกระจ่างก็พอ" เป็นต้น

แต่ในวินาทีนี้เธอถึงเพิ่งตระหนักได้

ใยแมงมุมไม่ได้กำลังปกป้องเธอ แต่มันคือการสะกดจิตตัวเองต่างหาก

เธอหวังจะใช้วิธีนี้เพื่อให้ตัวเองยอมรับสถานะ "แฟนสาว"

หากเธอมีสติรู้ตัวดีพอ เธอไม่มีทางยอมรับสถานะนี้ได้อย่างหน้าตาเฉยแน่นอน

ไม่ใช่หรือไง

แต่กลับเป็นเกราะป้องกันทางใจพวกนี้ ที่ทำให้เธอยอมรับมันอย่างย่ามใจไม่เกรงกลัวอะไร

"ไม่มีความรู้สึกงั้นเหรอ"

แม้จะพยายามปรับอารมณ์ตัวเองอยู่ตลอด แต่ความรู้สึกขื่นขมก็ยังคงเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

มันคือความเจ็บปวดจากการที่คำตอบถูกเปิดโปง

และความเจ็บปวดแบบนี้ก็ดันทำให้เธอรู้สึกฟินขึ้นมาอีก

สภาพจิตใจของคนประเภทนี้นั้นอธิบายยากจริงๆ อารมณ์คงประมาณบริการนวดครบวงจร

ที่ให้ความรู้สึกร้อนสลับเย็นสุดขั้วกระมัง

อืม... บางทีทุกคนอาจจะมีด้านมาโซคิสม์แฝงอยู่ลึกๆ ก็ได้

"หลังจากเรื่องแฟลชไดรฟ์ฉันไม่ได้มาหาเธอ เพราะฉันเองก็มีส่วนร่วมด้วย ฉันเลยไม่มีหน้าไปด่าเธอ

แต่หลังจากนี้อย่าได้โผล่หน้ามารบกวนชีวิตใหม่ของเจียงหลิวอีก"

"ฉันแค่กำลังรักษาอาการป่วยของเขาอยู่ค่ะ"

"ฉันไม่เข้าใจเรื่องโรคทางจิตเวชหรอกนะ แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เจียงหลิวยังไม่ต้องการความช่วยเหลือด้านนี้"

"โรคทางจิตใจของเขารุนแรงมาก ต้องได้รับการรักษา ฉันไม่ได้พูดเล่นนะคะ"

"โลกนี้มีจิตแพทย์แค่เธอคนเดียวหรือไง"

เจียงอวี่เจินไม่ได้พูดแบบนี้ในมุมมองของศัตรูหัวใจ

เธอไม่ได้มองเฉินซูหวั่นเป็นศัตรูหัวใจด้วยซ้ำ

เพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้คนพวกนี้ไม่มีความหวังเลยสักนิด

นอกจากว่าวันใดวันหนึ่งเจียงหลิวนอนหลับตื่นขึ้นมาแล้วความทรงจำฟื้นกลับมาอย่างกะทันหัน

ตรงกันข้าม คู่หมั้นที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนคนนั้นต่างหากที่น่าจับตามองกว่า

ต้องเก็บคลิปวิดีโอเอาไว้

เฉินซูหวั่นเดินกลับบ้านตามลำพัง รถยนต์ถูกทิ้งไว้ที่หน้าร้านกาแฟ

สภาพของเธอในตอนนี้ไม่เหมาะจะขับรถ

เพราะจิตใจกำลังเหม่อลอย

เจียงอวี่เจินคิดจะใช้มุกปลูกฝังค่านิยมสั่งสอนเธอแบบนี้ ฝีมือยังนับว่าอ่อนหัดไปหน่อย

ทว่าคำพูดบางคำกลับยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจของเธอไม่ยอมจางหาย

"มีแค่ฉันคนเดียวที่ยังย่ำอยู่กับอดีตอย่างนั้นเหรอ"

เฉินซูหวั่นเงยหน้าขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มองดูการจราจรอันคับคั่งบนสะพานยกระดับ การสนทนานี้ยืดเยื้อมาจนถึงช่วงค่ำ

พ่อค้าแม่ค้าริมถนนทยอยกันตั้งแผง บรรยากาศชีวิตชีวาของตลาดผู้คนและแสงไฟนีออนสว่างไสวที่ส่องทะลุออกมาจากย่านศูนย์กลางธุรกิจ ทำให้รู้สึกราวกับกำลังก้าวเดินอยู่ระหว่างสองโลก

หลี่เสินอวี้หลังจากรู้สถานะความเป็นแฟนสาวของเธอแล้ว ก็ยังคงแน่วแน่ไม่เคยเปลี่ยนความคิดเดิม เธอจะเดินหน้าแผนการผจญภัยในชีวิตต่อไป

หลินซู่เอินหลังจากรู้เรื่องก็ไม่ได้กระหน่ำโทรมาเหมือนที่คาดไว้ หรือแม้กระทั่งไม่ติดต่อหาเฉินซูหวั่นเลยสักนิด ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

เจียงอวี่เจินก็ผูกตัวเองเป็นหุ้นส่วนของเจียงหลิวไปเสียเลย เธอไม่เห็นหัวตนเองด้วยซ้ำ แถมยังออกปากเตือนอีกต่างหาก

ในขณะที่เจียงหลิวกำลังก้าวเข้าสู่ช่วงชีวิตบทใหม่อย่างต่อเนื่อง

พวกเธอก็กำลังก้าวเดินอยู่บนเส้นทางที่ตนเองเลือกเช่นกัน

"แล้วฉันผูกพันแนบแน่นกับเจียงหลิวเพราะอะไรกันแน่"

เรื่องที่เฉินซูหวั่นติดเหล้าไม่ใช่ความลับ เธอต้องดื่มสักแก้วทุกคืน

วันนี้เธอก็อยากจะดื่มสักแก้วเช่นกัน

แต่เธอแทบไม่เคยดื่มเหล้ากับคนอื่นข้างนอกเลย

ดังนั้นเธอจึงกลับมายังห้องเล็ก ๆ อันมืดมิดห้องนั้น ไม่มีเจียงหลิวที่แอบซ่อนอยู่หลังประตูเพื่อมอบ 'เซอร์ไพรส์' ครั้งใหญ่ให้เธออย่างที่คาดคิดไว้

เปลวเทียนถูกจุดขึ้น

ใบหน้าซีดเซียวดูป่วยไข้ปรากฏเลือนรางท่ามกลางแสงเทียนที่ริบหรี่วูบวาบ

นี่คือชีวิตประจำวันของเธอ รับรองคนไข้บางคนที่ 'กระหายจะส่งต่ออารมณ์เจ็บปวดให้ผู้อื่น พยายามดึงให้คนอื่นมารู้สึกร่วมไปด้วย' อ่านหนังสือสักหน่อย และหยิบแฟ้มประวัติลงมาจากชั้นวางเพื่อนำไปผึ่งแดดในยามบ่ายอันอบอุ่น

เปลี่ยนภาพแขวนในห้องเป็นครั้งคราว ภาพวาดเพียงภาพเดียวที่ไม่มีวันถูกปลดลงมาคือภาพของเทพีอโฟรไดต์

ในเมืองอันทันสมัยและเจริญก้าวหน้า นอกจากการออกไปซื้อของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันแล้ว เธอสามารถขลุกอยู่ในห้องนี้โดยไม่ก้าวออกไปไหนได้ตลอดกาล

เธอตระหนักได้ว่าความคิดและความรู้สึกของตัวเองกำลังตีกัน

ซึ่งแสดงออกมาให้เห็นโดยตรงในความคิดของเธอ

"ตัวเองควรจะนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ดื่มเหล้าสักแก้ว แล้วค่อยไปนอนบนเตียง"

ทว่าเธอกลับเกิดความรู้สึกคาดหวังขึ้นมา เธอคาดหวังว่าวินาทีถัดไปจะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

มีเจียงหลิวที่ยังมีชีวิตชีวายืนอยู่หน้าประตู แล้วพูดกับเธอด้วยท่าทางกวนประสาทว่า ผมนอนเพลินจนถึงป่านนี้เลย ขอโทษด้วยนะ

ใครกันจะนอนหลับยาวรวดเดียวจนฟ้ามืดได้ขนาดนั้น

แต่ไม่เป็นไร เธอเต็มใจที่จะเชื่อและทำได้เพียงแค่เชื่อเท่านั้น

ทว่าประตูก็ไม่มีทางดังขึ้นอยู่แล้ว

แต่หัวใจของเธอกลับยังคงคิดถึงเรื่องนี้ไม่หยุด

เธอค่อย ๆ เชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน

การทำความเข้าใจเรื่องแค่นี้นับว่าง่ายดายมากสำหรับเธอ

"เจียงหลิวเกลียดฉัน เขาถึงได้พยายามใช้ความรู้สึกของการมีความรักมาดึงดันรั้งฉันไว้ไม่หยุด ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด นี่คือการแก้แค้นที่ฉันเข้าไปก้าวก่ายชีวิตเขาโดยพลการ"

เฉินซูหวั่นพึมพำประโยคเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด

พฤติกรรมนี้ของเธอคือการสร้างสายสัมพันธ์ทางอารมณ์ระหว่างประธานกับกรรม (เกี่ยวข้องกับประเด็นความรู้เรื่องรสนิยมเฉพาะกลุ่มบางอย่าง ซึ่งตรงนี้คงพูดไม่ได้)

หากอธิบายให้เห็นภาพชัดขึ้นก็คือ เธอกำลังวาดภาพขึ้นมาในหัว และอาศัยการพึมพำคำพูดเหล่านี้ซ้ำ ๆ มาเป็นสายเชื่อมโยง เพื่อดึงเอาความเจ็บปวดออกมาจากภาพลักษณ์ของเจียงหลิว

คนจำนวนมากเวลาร้องไห้เพราะถูกทำร้ายจิตใจมักมีนิสัยเช่นนี้ ตัวอย่างเช่นเวลาทะเลาะกับแฟนสาว หากคุณเป็นฝ่ายที่ถูกทำร้าย คุณก็จะพึมพำถ้อยคำเชือดเฉือนใจที่เธอเคยพูดกับคุณซ้ำไปซ้ำมา

ทำไมถึงเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นน่ะหรือ

ใช่แล้ว เพราะคุณร้องไห้จนสะใจ คุณจงใจทรมานตัวเองทางอารมณ์เพื่อเร่งเร้าความเจ็บปวดนี้ โดยหวังจะให้อารมณ์รุนแรงยิ่งขึ้นเพื่อความสะใจที่มากขึ้นไปอีก

นี่ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรเลย

เพราะคนที่ชอบกินพริกโดยเนื้อแท้แล้วก็เป็นเพราะความสะใจที่เกิดจากความเจ็บปวดเช่นกัน (ต้องมองความต้องการทางจิตวิทยาของตัวเองให้ถูกต้องนะ)

ทุกอย่างเงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เฉินซูหวั่นยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ สีหน้าเรียบสงบ

"ฉันเตรียมจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเจียงหลิว"

การสะกดจิตกระตุ้นความคิดทั้งหมดพังทลายลงภายใต้การรุกคืบของเจียงอวี่เจิน เธอไม่สามารถก้าวเข้าไปในจังหวะของเจียงหลิวได้อีกต่อไป

อันที่จริงนี่นับเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ

เพียงแค่วันเดียวเท่านั้น เธอก็ติดกับดักการยื้อยุดชักเย่อของเจียงหลิวเข้าเสียแล้ว

เธอไม่มีทางคิดให้กระจ่างได้เลย

เธอจะเพลิดเพลินและลุ่มหลงในความรู้สึกนั้น จนกระทั่งโยนความคิดทุกอย่างทิ้งไปไว้เบื้องหลัง

เฉินซูหวั่นในสภาวะที่มีสติสัมปชัญญะแจ่มชัด เตรียมตัวที่จะถอยห่างออกจากชีวิตของเจียงหลิวอย่างเด็ดขาด

"ให้อภัยตัวเองกับความไม่รู้สติในช่วงสองวันนี้ก็แล้วกัน"

เจียงหลิวรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองยุ่งจนแทบจะตายอยู่แล้ว

เขารีบรุดเดินทางไปยังบ้านของเฉินซูหวั่นโดยไม่หยุดพัก

สำหรับเหตุการณ์นองเลือดที่ร้านกาแฟเมื่อช่วงบ่ายวันนี้

เรื่องส่วนของหลี่เสินอวี้เขารู้แล้ว ยัยเด็กนั่นโทรมาคุยโม้กับเขาเรียบร้อย

แต่ส่วนของเจียงอวี่เจินกลับไม่มีใครพูดถึงให้เขาฟังเลย

เจียงหลิวจึงยังคงดำเนินตามแผนการเดิมมาตลอด

ความรู้สึกที่เขามีต่อเฉินซูหวั่นนั้นไร้ซึ่งเยื่อใยจริง ๆ

ทำไมเขาต้องมีใจให้ด้วยล่ะ?

ประการแรก จากข้อมูลที่เจียงหลิวรับรู้มา ในอดีตพวกเขาเป็นความสัมพันธ์แบบหมอกับคนไข้ แล้วจู่ ๆ ก็มีการสารภาพรักกันอย่างน่าประหลาด

ข้อมูลที่ขาดหายไปตรงกลางนี้มีมากเกินไป

จากมุมมองของเขา เฉินซูหวั่นน่าจะเป็นคนที่ควรเล่าเรื่องราวออกมามากที่สุด

แต่เธอกลับไม่ยอมเล่า นั่นก็แสดงว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ

ประการที่สอง นิสัยของเธอด้านมืดเกินไป

เจียงหลิวยอมรับว่าคนเราย่อมมีด้านมืด แต่คนเราจะมืดมนเกินเบอร์ขนาดนี้ไม่ได้ไหม?

คุณต้องเปิดม่านออกไปรับแสงตะวันบ้างสิ?

จริง ๆ แล้วเจียงหลิวก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น มุกประเภทรับบทแบดบอยปั่นหัวหลอกเล่นกับความรู้สึกของหมอเฉิน แล้วค่อยเฉดหัวทิ้งอย่างไร้ความปรานี สำหรับเขาแล้วมันดูชั้นต่ำเกินไป

เขาแค่ต้องการให้ชีวิตของหมอเฉินมีสีสันและสมบูรณ์ขึ้นอีกนิดก็เท่านั้น

ส่วนพฤติกรรมประเภทส่งรูปไปให้ดู พอเธอโทรกลับมาแล้วดันไม่ยอมรับสายนั่น เจียงหลิวยอมรับว่ามันแอบใจร้ายไปหน่อยจริง ๆ

แต่วิธียื้อยุดชักเย่อแบบนี้มันเร่งจังหวะได้เร็วดีออก!

เขามีเวลามากมายขนาดนั้นมาผลาญทิ้งให้กับเฉินซูหวั่นเสียที่ไหน

"ป่านนี้เฉินซูหวั่นน่าจะรู้ตัวอย่างสมบูรณ์แล้วล่ะมั้ง ว่าผมกำลังปั่นหัวเธออยู่"

ตรรกะเบื้องหลังการกระทำชุดนี้ของเจียงหลิวนั้นเรียบง่ายมาก

ก็แค่พาผู้หญิงที่เอาแต่หมกตัวคลานต้วมเตี้ยมอยู่ในห้องมืด ๆ ทั้งวัน ออกมารับรู้ชีวิตของโลกภายนอกและเกิดความคาดหวัง จากนั้นก็ค่อยทำเฉยชาใส่สักหน่อย ให้จิตใจของเธอตกลงไปสู่ก้นเหว

ความรู้สึกมันหลอกกันได้ เฉินซูหวั่นจะต้องแอบมีความคาดหวังต่อชีวิตนอกห้องมืดนั้นอยู่ลึก ๆ อย่างแน่นอน

แต่เจียงหลิวไม่ได้คิดจะคบหาดูใจกับเธอ

ถึงตอนนั้นเจียงหลิวค่อยบุกไปหาถึงหน้าประตูแล้วพูดว่า เรามาเปิดอกคุยกันดี ๆ เถอะ อยู่ด้วยกันดี ๆ เดี๋ยวผมพาคุณไปเที่ยวเล่นเอง

ถ้าคุณอยากเป็นแฟนก็ยอมให้เป็น แค่ตำแหน่งลอย ๆ ไม่ได้สลักสำคัญอะไรอยู่แล้ว

แต่ผมไม่รับผิดชอบหรอกนะ

ทุกคนหันมาใช้ชีวิตจริงอย่างมีความสุขไม่ดีกว่าหรือไง?

ก่อนที่ประตูบ้านของเฉินซูหวั่นจะเปิดออก ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความคิดแบบนี้จริง ๆ

เขาสาบานได้เลย ถ้าหากรู้ว่าเจียงอวี่เจินแอบมาพบกับเธอเป็นการส่วนตัว

และทำให้หมอเฉินตัดสินใจถอยห่างออกจากชีวิตของเขาไปอย่างเด็ดขาดแล้วล่ะก็

วันนี้เขาคงจะเปิดเหล้าฉลองที่ร้านอิซากายะอย่างมีความสุขไปแล้ว

และบ้านของเฉินซูหวั่นเขาก็จะไม่มีวันเหยียบย่างเข้าไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว

แต่ทว่าในวินาทีที่ประตูเปิดออก และได้เห็นภาพภายในห้อง

เจียงหลิวก็รู้สึกว่าตัวเองมันโคตรโง่เง่าบัดซบสิ้นดี

เขาถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

"ซี๊ด..."