ตอนที่ 89 ใครกันที่จะต้องพลิกตัวกระสับกระส่ายในยามค่ำคืน

มีหัวใจดวงหนึ่งแตกสลายลงอย่างเงียบงัน

เฉินซูหวั่นรู้ดีว่าความแปรปรวนทางอารมณ์ส่วนใหญ่ในโลกนี้ ล้วนเกิดจากการตั้งความหวังไว้สูงเกินไป

ดังนั้นในช่วงเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่เดินจากร้านกาแฟมาถึงบนรถ

เธอจึงพยายามบีบให้ตัวเองลดความคาดหวังลงอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้พร้อมยอมรับผลลัพธ์ไม่ว่าจะออกมาในรูปแบบไหนก็ตาม

ใช่แล้ว ไม่ว่าอะไรเธอก็ยอมรับได้ทั้งนั้น

เธอจึงดูคลิปวิดีโอจนจบอย่างเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

แม้ว่าความยาวของคลิปจะปาเข้าไปถึงสี่สิบสองนาที แต่เธอก็ยังคงฝืนดวงตาที่แห้งผากจ้องมองดูโดยไม่กะพริบตา

ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายกลับพิสูจน์ว่า มนุษย์เราไม่ได้สามารถยอมรับได้ทุกเรื่อง

เรื่องนี้ยอมรับไม่ได้จริง ๆ

แต่เฉินซูหวั่นก็ยังคงรักษากิริยาท่าทางที่สำรวมและเหมาะสมเอาไว้ได้

จิตแพทย์เองก็ควบคุมความรู้สึกภายในใจของตัวเองไม่ได้เช่นกัน สิ่งที่พวกเขาพยายามทำให้ได้คือ "การยอมรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น"

เพราะคนเราไม่อาจคิดบวกได้ตลอดเวลา สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงการเผชิญหน้าและยอมรับอารมณ์แปลกประหลาดที่ผุดขึ้นมาในใจ

"ประธานเจียง ฉันยอมรับว่าฉันรับไม่ไหวแล้วค่ะ เป้าหมายของคุณบรรลุแล้ว"

"เป้าหมายของฉันไม่ใช่การถ่ายคลิปมาให้เธอดู แต่คือการไสหัวเธอไปต่างหาก"

"ในฐานะแฟนสาว การได้เห็นคลิปการออกกำลังกายบนเตียงของแฟนตัวเองกับผู้หญิงคนอื่น ย่อมเป็นสัญญาณของการเลิกราจริง ๆ นั่นแหละค่ะ

แต่บางขั้นตอนก็ข้ามไปไม่ได้ เช่นการที่ฉันต้องไปคุยกับแฟนก่อน"

เฉินซูหวั่นไม่มีทางแสดงความอ่อนแอต่อหน้าศัตรูเด็ดขาด เพราะการอ่อนข้อให้ศัตรู รังแต่จะทำให้ถูกรังแกหนักข้อยิ่งขึ้น

"แล้วแต่เธอสิ ก็คงมีแต่เธอนั่นแหละที่ยึดติดกับตำแหน่งแฟนอะไรนี่เป็นเรื่องจริงจัง"

เจียงอวี่เจินเขี่ยตุ๊กตาจูจูเสียในรถเล่นตามสบาย เจ้าหมูโง่ที่ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กกำลังยิ้มเยาะอย่างน่าหมั่นไส้

ท่าทางแบบนี้เหมือนเจียงหลิวไม่มีผิด

"ฉันไม่ได้คิดจริงจังค่ะ" เฉินซูหวั่นยิ้มบาง ๆ

"ถ้าไม่จริงจัง วันนี้เธอคงไม่ยอมมาเจอฉันหรอก"

"น้ำเสียงมั่นใจขนาดนี้... ประธานเจียงศึกษาจิตวิทยาในเวลาว่างด้วยเหรอคะ"

"ไม่มีเวลาไปศึกษาเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรอก แค่เป็นความรู้สึกของผู้หญิงด้วยกันก็เท่านั้น" มือของเจียงอวี่เจินยกขึ้นมาแตะบนใบหน้าของเฉินซูหวั่นกะทันหัน

"ถ้าฉันได้ตำแหน่งผู้ชนะมาล่ะก็ สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือตามหาพวกเธอทีละคนแล้วตบหน้าคนละฉาดหรือไม่ก็ด่าให้เละเทะไปเลย สรุปคือฉันจะประกาศสิทธิ์ครอบครองอย่างเอิกเกริกด้วยทัศนคติของผู้ชนะ

ซึ่งโดยเนื้อแท้แล้วก็ไม่ต่างอะไรจากการที่เธอนั่งรอฉันในร้านกาแฟหรอก"

เฉินซูหวั่นปัดมือที่วางอยู่ข้างแก้มออกเบา ๆ

"น่าเสียดายนะคะประธานเจียง คุณไม่มีทางเป็นผู้ชนะได้หรอกค่ะ"

นี่คือมุมมองที่เฉินซูหวั่นยึดมั่นมาโดยตลอด

ตัวอย่างเช่นการที่เธอขังตัวเองไว้ในห้องมืดทุกวัน มีเวลาและพลังงานมหาศาลในการศึกษาสิ่งที่คนอื่นมองว่า "ไร้สาระ" เหล่านี้

เช่นการคำนวณโอกาสชนะ

ในมุมมองของเธอ เจียงอวี่เจินกับเจียงหลิวดวงชะตาไม่สมพงษ์กันแต่กำเนิด

ด้านอื่น ๆ ยิ่งไม่เข้ากันเข้าไปใหญ่

หากบังเอิญทั้งคู่ได้แต่งงานมีลูกด้วยกันจริง ๆ

นอกจากข้อดีที่ว่าลูกที่เกิดมาคงจะหน้าตาดีแล้ว เธอก็จินตนาการไม่ออกเลยว่าวัยเด็กของเด็กคนนั้นจะต้องโชคร้ายและน่าสงสารขนาดไหน

"อย่างน้อยโอกาสชนะของฉันก็สูงกว่าของปลอมอย่างเธอก็แล้วกัน"

"ยินดีรับฟังคำชี้แนะค่ะ"

คำว่าของปลอมทำให้ในใจของเฉินซูหวั่นรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง เธอเกลียดคำว่าปลอม

ทว่าเธอก็ยังตัดสินใจจะลองฟังดูว่าเวลาที่เจียงอวี่เจินเดือดดาลจนคุมอารมณ์ไม่อยู่จะพ่นอะไรออกมาได้บ้าง

คงเป็นการระบายอารมณ์ปนคำหยาบคายกระมัง

เจียงอวี่เจินเผยอารมณ์ออกมาบ้างจริง ๆ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับดูเหมือนความสงสัยมากกว่าอย่างชัดเจน

"เธอเป็นจิตแพทย์ไม่ใช่เหรอ เรื่องแค่นี้ยังดูไม่ออกอีกหรือไง"

"ถ้าประธานเจียงไม่มีความเห็นเชิงลึกอะไรเป็นพิเศษ แต่คิดจะใช้ประโยคคำถามชุดนี้เพื่อให้ฉันเกิดความสงสัยในตัวเองล่ะก็ กลยุทธ์ของคุณคงเลือกผิดแล้วล่ะค่ะ"

"เธอไม่เห็นเหรอว่าเจียงหลิวต่อต้านการพูดเรื่องความรักมากแค่ไหน"

เจียงอวี่เจินนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมีคนที่ไร้สมองได้ถึงขนาดนี้

จิตแพทย์มีฝีมือแค่นี้เองเหรอ ฉันก็เป็นได้เหมือนกันแหละ

ขอแค่ได้สัมผัสหรือพูดคุยกับเจียงหลิวสักนิด ใคร ๆ ก็ย่อมสัมผัสได้ถึงการหลบเลี่ยงอย่างจงใจของเขา

เจียงอวี่เจินไม่ได้คิดเลยว่า หลังจากเหตุการณ์แฟลชไดรฟ์ เฉินซูหวั่นเพิ่งจะได้เจอเจียงหลิวแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

แถมยังเป็นการเจอเจียงหลิวในสภาพที่ "มีเจตนาแอบแฝง" อีกต่างหาก

ส่วนที่ว่าเจียงอวี่เจินดูออกได้อย่างไรน่ะหรือ

ง่ายมาก

เจียงหลิวเป็นชายหนุ่มอายุราว ๆ ยี่สิบปี ผู้ชายในวัยนี้ย่อมมีฮอร์โมนพลุ่งพล่านเป็นธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เคยสัมผัสกับร่างกายของเจียงหลิวด้วยตัวเองมาแล้ว

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธออีกแล้วว่า เจียงหลิวคือผู้ชายที่มีฮอร์โมนหลั่งออกมาตามปกติคนหนึ่ง

ตอนที่เจียงอวี่เจินบอกว่าจะ "ทดสอบรสนิยมของเขา" ที่ร้านอิซากายะคราวก่อน เธอดูออกถึงความปรารถนาที่ชายคนนี้พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ในแววตา

ความจริงเธอค่อนข้างดีใจ ผู้ชายของคุณมีความต้องการในตัวคุณ เรื่องพรรค์นี้มันน่าดีใจอยู่แล้ว

แต่เจียงหลิวกลับดันต้องพูด "คำแถลงไม่รับผิดชอบ" ออกมาเสียก่อน

ขอเพียงเจียงอวี่เจินพยักหน้ายอมรับ "คำแถลงไม่รับผิดชอบ" ฉบับนี้ คืนนั้นก็คงได้เข้าสู่ช่วงเวลาออกกำลังกายที่ห่างหายไปนานแล้ว

เพราะอย่างไรเสีย อุบัติเหตุรถชนของเจียงหลิวมันทำให้เขาความจำเสื่อม ไม่ได้เป็น "โรคแบบเจียงซิน"

แน่นอนว่าเธอไม่มีทางยอมรับคำแถลงแบบนี้

เห็นฉันเป็นคนยังไงกัน?

แต่จากจุดนี้เธอจึงดูออกว่า การพูดเรื่องความรู้สึกกับเจียงหลิวในตอนนี้มันก็เหมือนกับการเอาแว่นสายตายาวไปสวมให้คนตาบอดชัด ๆ

พอย้อนจากผลลัพธ์กลับไปหาเหตุมันก็ง่ายนิดเดียว

ทุกคนต่างต่อคิวรอเลื่อนขั้นกันอยู่ แล้วทำไมหนุ่มน้อยวัยละอ่อนอย่างเขาถึงไม่กินล่ะ?

ก็เพราะเขายังมีเรื่องบางอย่างที่สางไม่ตกน่ะสิ

เรื่องนี้มันไร้ทางออก เขาถึงได้ต่อต้านมากขนาดนี้

และก็จากจุดนี้เช่นกัน เธอถึงได้สัมผัสถึงทัศนคติของเจียงหลิว

เขากำลังบอกว่า ระหว่างเราสองคนไม่ได้มีแค่เรื่องรักใคร่กามารมณ์แค่นี้

คืนนั้นต่อให้ไม่มีคำแถลงไม่รับผิดชอบ

แล้วเจียงหลิวจับเธอกลืนกินลงท้องไปตรง ๆ รุ่งเช้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เจียงอวี่เจินจะฆ่าเขาหรือเปล่า?

เลิกเล่นได้แล้ว

แค่เจียงอวี่เจินคิดถึงตรงนี้ก็ยังอยากจะหัวเราะ

ครั้งแรกก็ให้ไปแล้ว ยังจะกั๊กครั้งที่สองอีกหรือ เรื่องแบบนี้ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องทำกับเขาอยู่ดี

ดังนั้นแม้เจียงอวี่เจินจะยังไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงมีความสุขมาก

นาน ๆ ทีเจียงอวี่เจินจะนึกย้อนถึงรายละเอียดพวกนี้ในยามว่าง

เธอรู้สึกว่าคนอย่างตัวเอง ไม่เฉียดใกล้คำว่าพวกคลั่งรักเลยแม้แต่น้อย

ไม่อย่างนั้นตอนอยู่ที่ร้านอิซากายะ เธอคงทุ่มเงินมหาศาลไถ่ตัว "ดาวเด่น" ไปแล้ว ไม่ใช่แค่เลี้ยงดูพาเข้าบ้านมาเป็นสัตว์เลี้ยงแบบนี้

แรกเริ่มเดิมที เธอแค่ต้องการคนที่ถูกรสนิยมมาอยู่ในบ้าน นอกจากจะเป็นสัตว์เลี้ยงคอยคลายเหงาแล้ว ยังช่วยดูแลบ้านช่องให้เป็นระเบียบเรียบร้อยได้ด้วย

แถมเธอยังต้องยอมรับว่า "หน้าที่ของสัตว์เลี้ยงตัวน้อย" นั้นยากมาก

ถูกรสนิยมเธอ หน้าตาผ่านเกณฑ์ อารมณ์มั่นคง มีความน่าสนใจ และมีความสามารถในการจัดการเรื่องราวต่าง ๆ

เจียงอวี่เจินจึงกะว่าจะเลี้ยงเขาไปตลอดชีวิต

อย่างไรเสียทุกเดือนก็ต้องจ่ายเงินเดือนพนักงานตั้งเยอะแยะอยู่แล้ว ไม่ได้ขาดไปแค่เขาคนเดียวเสียหน่อย

ทว่าเขากลับมักจะนำความประหลาดใจมาให้อยู่เสมอ

อย่างเช่นตอนที่เพิ่งได้ยินคำแถลง "ไม่รับผิดชอบ" ที่ร้านอิซากายะ

จริง ๆ แล้วเธอโกรธมาก

แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็หายโกรธ

เขากำลังยอมรับความรู้สึกระหว่างเราด้วยปากตัวเองไม่ใช่หรือไง?

ในมุมมองของเฉินซูหวั่น

ประธานเจียงในยามนี้ส่งสายตาหวานฉ่ำ ราวกับกำลังแอบยิ้มเขินอยู่ลึก ๆ

จากการวินิจฉัยตามประสบการณ์ของเธอ นี่น่าจะเป็นสัญญาณเตือนของการเกิดอาการคลั่งรัก

เธอน่าจะกำลังมโนไปเองจากการกระทำของเจียงหลิวอยู่สินะ?

แย่ละ เธอตกอยู่ในห้วงแห่งความรักไปแล้ว

ต้องรีบทำให้เธอว่ายขึ้นมาจากห้วงแห่งความรักเดี๋ยวนี้!

รีบกลับเข้าเรื่องหลักมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย!

"ประธานเจียงคะ การที่เจียงหลิวต่อต้านเรื่องความรู้สึกถือเป็นเรื่องปกติมาก ผลกระทบจากหลินซู่เอินที่มีต่อเขา..."

"ไม่ใช่ผลกระทบจากหลินซู่เอินค่ะ แต่เป็นพวกเราต่างหาก"

การถูกขัดจังหวะช่วงเวลาเพ้อฝันทำให้เจียงอวี่เจินหงุดหงิดมาก และความหงุดหงิดนี้ก็ถูกระบายลงที่เฉินซูหวั่นโดยตรง

"หมอเฉิน คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอคะ เราแบ่งเจียงหลิวออกเป็นสามช่วง

ก่อนความจำเสื่อม ช่วงเพิ่งออกจากโรงพยาบาล และหลังเหตุการณ์แฟลชไดรฟ์...

เจียงหลิวที่เพิ่งเดินออกจากโรงพยาบาลเปรียบเหมือนกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง ฉันถึงขั้นใช้บุญคุณมาเป็นเงื่อนไขให้เขาเซ็นสัญญาที่บ้าน เขายังยอมเซ็นสัญญาแต่โดยดี

เรื่องพรรค์นี้ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีทางทำเด็ดขาด

สาเหตุที่เป็นแบบนี้ก็เพราะสมองของเขาว่างเปล่าหลังจากความจำเสื่อม

ลึก ๆ ในใจเขาจึงวาดฝันถึงประสบการณ์ความรัก และคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าการคบหากับพวกเราคือความสุข

ความเพ้อฝันแบบนี้ช่วยกลบความเจ็บปวดจากการสูญเสียความทรงจำของตัวเองไปได้ในระดับหนึ่ง

เขาถึงได้กระตือรือร้นอยากจะตามหาความทรงจำของตัวเองกลับคืนมา

แต่พวกเรากลับไม่มีใครอยากช่วยเขาในเรื่องนี้เลย พวกเรากำลังหลอกลวง กำลังปกปิด...

ในนามแล้วเหมือนพวกเรากำลังพยายามช่วยเขาขจัดความเจ็บปวดในอดีต แต่ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง สรุปคือฉันคิดว่าฉันทำผิด

ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์แฟลชไดรฟ์เฮงซวยนั่น

นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็คิดว่าความทรงจำที่หายไปมันซับซ้อนเกินไป เขาจึงเริ่มต่อต้านอดีตโดยไม่รู้ตัว

ตัวเขาเองอาจจะยังไม่รู้ตัวถึงปัญหานี้ด้วยซ้ำค่ะ"

"ฉันไม่เข้าใจเรื่องการแพทย์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระบบประสาทสมองที่ซับซ้อน แต่ฉันขอเปรียบเทียบอาการความจำเสื่อมกับอาการอื่นที่คล้ายกันได้ไหมคะ

อย่างเช่น เจียงหลิวสูญเสียแขนไปจนกลายเป็นคนไร้แขน

ความปรารถนาสูงสุดของคนไร้แขน ย่อมไม่ใช่การเข้าไปพัวพันกับการแก่งแย่งชิงดีในตระกูลหรือการมีความรัก

เพราะในยามที่เขาเริ่มหยิบจับชามและตะเกียบไม่ได้ ทำได้แค่ใช้ปากคาบปากกาเขียนหนังสือ แม้กระทั่งตอนที่คนอื่นตบหน้าฉาดหนึ่ง เขาก็ยังเอาคืนไม่ได้

เขาจะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุด แม้แต่ในฝันก็ยังอยากได้แขนที่จากเขาไปกลับคืนมา

คุณคิดว่าตอนที่เจียงหลิวนึกอะไรไม่ออก ตอนที่ถูกคนอื่นหลอกลวงปั่นหัวเล่นเป็นคนโง่

เขาจะมีความรู้สึกแบบเดียวกันไหมคะ

แต่คุณดูเจียงหลิวในตอนนี้สิ

ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมา เขาเคยไปหาหมออีกครั้งไหม แม้แต่การตรวจติดตามอาการเขายังไม่เคยไปเลย

เพราะลำดับความสำคัญของเรื่องการตามหาความทรงจำกลับคืนมา มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินในใจเขาไปแล้ว

แต่ตอนที่ออกจากโรงพยาบาล เขาไม่ได้เป็นแบบนี้นี่คะ

'คนไร้แขนไม่อยากได้แขนที่เสียไปกลับคืนมา' เรื่องนี้มันผิดปกติตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอคะ

คุณ ฉัน หรือแม้กระทั่งหลี่เสินอวี้ที่ดูไร้เดียงสา พวกเราทุกคนต่างกำลังทำลายคนไข้ที่น่าสงสารคนหนึ่ง

และคุณ คุณหมอผู้หญิง คุณนั่นแหละคือตัวการใหญ่ที่สุด

ตอนนี้คุณเข้าใจหรือยังคะ"

น้ำเสียงของเจียงอวี่เจินสั่นไหวด้วยความสะเทือนอารมณ์ น้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตา

ถึงขั้นฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ปกติแล้วเธอไม่มีทางคิดว่าตัวเองทำผิด

ทว่าเธอจะทบทวนและประเมินการกระทำของตัวเองเสมอ นี่เป็นความเคยชินจากการทำงาน

ในช่วงเวลานี้ มีหลายค่ำคืนที่เธอนอนพลิกตัวไปมาจนข่มตาไม่หลับ

เธอคิดว่าตัวเองทำถูกต้องแล้ว แต่บ่อยครั้งกลับเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่าตัวเองกำลังทำผิด

เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอรู้ดีว่าพฤติกรรมแปลกๆ ที่มีต่อเพศตรงข้ามอาจมีต้นตอมาจากการมีอยู่ของ 'ความรัก'

"หมอเฉินคะ ฉันไม่รู้ว่าความรักคืออะไร ในโลกของฉันไม่เคยมีแนวคิดแบบนี้อยู่เลย

สิ่งที่ฉันเคยไขว่คว้ามาตลอดล้วนเป็นเรื่องผิวเผิน

ผิวเผินขนาดที่ว่าขอแค่เจียงหลิวอยู่บ้าน ทำกับข้าว ทำงานบ้าน เอาอกเอาใจให้ฉันมีความสุข ฉันก็ยอมให้เงินตามที่เขาต้องการ

ฉันคิดว่าจะทำแบบนี้ไปได้ตลอดชีวิต การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่สมน้ำสมเนื้อมันมั่นคงพอแล้ว"

"แต่หมอเฉินคะ ทำไมฉันถึงร้องไห้ล่ะ ฉันยอมจ่ายค่าปรึกษาให้คุณ

คุณบอกฉันทีสิคะ ทำไมในยามดึกสงัด พอคิดถึงภาพที่เจียงหลิวต้องร้องไห้แทบขาดใจเพราะคำหลอกลวงของฉัน

ฉันถึงต้องหลั่งน้ำตาออกมาด้วยล่ะคะ"

เจียงอวี่เจินอยากมาหาเฉินซูหวั่นตั้งนานแล้ว

การนอนหลับของเธอไม่อาจได้รับการเยียวยา

การทบทวนเรื่องราวแบบนี้ สิ่งที่พึงระวังที่สุดก็คือยิ่งทบทวนก็ยิ่งคิดฟุ้งซ่านเตลิดเปิดเปิง

เมื่อรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ถูกนำมาส่องด้วยแว่นขยาย ก็ย่อมพบแต่รอยปริแตกและตำหนิเต็มไปหมด

พอคิดไม่ตก เธอก็นอนพลิกตัวไปมาบนเตียง สับสนลังเลวนเวียนอยู่ระหว่างความถูกกับความผิด

แนวคิดเรื่องความรักของเธอนั้นเลือนรางมาก หรือจะพูดให้ถูกคือไม่ว่าเรื่องอะไร เธอก็ต้องการคำอธิบายที่เป็นรูปธรรมเสมอ

อย่างเช่นแนวคิดคำว่า 'ขาดทุนเล็กน้อย' ในที่ประชุม ปกติแล้วเธอไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด

ขาดทุนอย่างไรในเชิงรูปธรรม

เอาตารางข้อมูลตัวเลขมาชำแหละอธิบายให้ฉันฟัง ฉันไม่ต้องการแนวคิดนามธรรม

นี่คือตรรกะและรูปแบบการกระทำของเธอ

แต่ของบางสิ่งก็ถูกกำหนดมาแล้วว่าไม่มีคำอธิบายที่เป็นรูปธรรม

นอกจากว่าคุณจะบอกกับเธอว่า

ความรักคือการได้กินข้าวด้วยกันหลายๆ มื้อ ความรักคือการที่คุณยอมให้เปล่าๆ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ความรักคือการที่คุณปรารถนาจะให้มีเขาอยู่ในบ้านตลอดไป ความรักคือการที่คุณต้องหลั่งน้ำตาเพื่อเขา

เธอถึงอาจจะเข้าใจได้อย่างแท้จริง และพยักหน้าพลางตระหนักรู้แจ้งว่า เธอรักเขา

ดังนั้นเธอจึงไม่มีวันรู้ตัวเลย

ว่าถ้าหากไม่ใช่เพราะความรักแล้ว ใครเล่าจะนอนพลิกกระสับกระส่ายอยู่ทั้งคืน