ตอนที่ 88 รอยยิ้มหายไปอีกครั้ง

"ลูกสะใภ้คนนี้ทำไมไม่แนะนำให้พ่อรู้จักหน่อยล่ะ"

"ไม่ใช่ลูกสะใภ้ครับ"

เจียงซินเหนียนในชุด รปภ. ยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่ สีหน้าเต็มไปด้วยแวว 'อยู่ต่อหน้าพ่อยังจะมาอมพะนำอีกเรอะ'

"สวัสดีค่ะคุณลุง"

"โอ้ๆ สวัสดี แม่หนูหน้าตาสะสวยจริงเชียว เหมาะสมกับลูกชายลุงมาก!"

เจ้าอันธพาลเฒ่าเสียงดังฟังชัด แถมหนังหน้าหนาเตอะ พูดจาทำนองนี้ได้โดยหน้าไม่แดงหัวใจไม่เต้นแรงสักนิด

ในสมองเขาไม่เคยมีความคิดที่ว่าลูกชายตัวเองจะไม่คู่ควรกับใครเลย

ข้าคือเหล่าซาน! ลูกชายข้ามีตรงไหนไม่คู่ควรกับใครกัน!

เหมาะสมจนตายกันไปข้าง!

"คุยเรื่องงานก่อน ทางเจียงซินเป็นยังไงบ้างครับ"

"เรื่องแค่นี้ขังเขาไม่ได้หรอก เขาแค่ตีมึนไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง สวมบทเป็นผู้เสียหายก็พอแล้ว"

"เจียงซินเป็นผู้เสียหายเนี่ยนะ?"

"ใช่ เรื่องนี้ต้องโทษนังหนูหม่าหลินหลิน ประวัติการคุยระหว่างเธอกับแฟนหนุ่มถูกบันทึกเป็นหลักฐานไว้หมด ชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้นเตี๊ยมกันว่าจะหลอกแกโดยบอกว่าเลิกกันแล้ว กะจะลากแกมาเป็นพระเอกถ่ายคลิปไปหาเงิน"

เรื่องของเธอค่อนข้างใหญ่ ทั้งเผยแพร่ลงเว็บต่างประเทศเพื่อหาเงิน ทั้งฉ้อโกง แถมเธอยังส่งคลิปให้แฟนหนุ่มตัดต่อแบบสดๆ ในที่เกิดเหตุอีก"

เจียงหลิวเบิกตากว้าง

ร้ายนักนะหม่าหลินหลิน หน้าตาก็ดีแต่กลับเป็นพวกต้มตุ๋นงั้นเหรอ

ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่ได้เกินความคาดหมายของเจียงหลิวนัก

เพียงแต่ปล่อยให้เจียงซินรอดไปได้ หากเขาอยู่ในฐานะผู้เสียหาย

ก็คงแค่แจ้งญาติมาจ่ายเงินประกันตัวก็ปล่อยตัวออกมาได้แล้ว

ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็นับเป็นสถานการณ์เหนือความคาดหมาย

ได้สร้างความขยะแขยงให้มันบ้าง ก็นับเป็นผลพลอยได้แล้ว

"เจียงซินถูกลุงรองมารับตัวไปแล้วเหรอครับ"

"ยังเลย เรื่องนี้เจ้าสองคงยังไม่รู้เรื่อง เพราะไม่มีใครแจ้งไป"

"ไม่ใช่ว่าต้องแจ้งญาติตามกฎเหรอครับ"

"อาสามก็เป็นญาติเหมือนกัน พ่อแจ้งความในฐานะอาสาม แถมยังนั่งเฝ้าอยู่ที่สถานีตำรวจตลอดเวลา ไม่จำเป็นต้องแจ้งคนอื่นให้วุ่นวาย"

ดวงตาของเจียงหลิวเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

ถ้าลุงรองยังไม่รู้เรื่องนี้ ดูเหมือนว่าจะมีช่องให้เล่นงานต่ออยู่นี่นา?

คนเจ้าเล่ห์สองพ่อลูกหันมาสบตากันพร้อมกับผุดรอยยิ้มชั่วร้ายออกมาพร้อมกัน

ทุกอย่างเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

"ยังมีอีกเรื่องที่เป็นผลดีกับเรา เจียงซินยอมรับสถานะญาติของพ่อโดยดุษณี แสดงว่าเรื่องนี้มันเองก็ไม่กล้าให้พ่อมันรู้เหมือนกัน"

"เป็นผม ผมก็ไม่กล้าเหมือนกันครับ"

เรื่องพรรค์นี้มันไม่เหมือนกับเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิงทั่วไป

แม้ว่าลุงรองจะผ่านโลกมามาก แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนรุ่นเก่า

ถ้าได้ยินเรื่องการเล่นท่าพิสดารซับซ้อนขนาดนี้ คงกระอักเลือดออกมาสามถังแน่

"ลูกเอ๋ย แกจะไปกลัวอะไร หากแกทำเรื่องแบบนี้แล้วถูกจับให้รีบโทรบอกพ่อเลย พ่อมีแต่จะยกนิ้วโป้งชื่นชมแกด้วยซ้ำ"

"ไสหัวไปเลยครับ"

เจียงอวี่เจินฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก ไอ้การเล่นพิสดารซับซ้อนที่ว่านั่นมันคือเรื่องอะไรกันแน่

เธอรู้สึกถึงความผิดปกติ รู้สึกแปลกๆ พิลึก

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ"

"เจียงซินเล่นท่ายากซับซ้อนเรื่องผู้หญิงไปหน่อย เลยโดนรวบตัวครับ"

"คุณพ่อคุณบอกว่าเดิมทีตั้งใจจะมาหลอกคุณงั้นเหรอคะ"

"คนมันหล่อจนมีคนจ้องจะเคลม ช่วยไม่ได้นี่ครับ"

ตอนนั้นที่บาร์เย่เหว่ย

เจียงอวี่เจินเคยพบหม่าหลินหลินมาแล้ว แถมยังเคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกันด้วย

"เจียงหลิว สรุปแล้วคุณมีแฟนกี่คนกันแน่คะ"

"ไม่มีสักคนเลยครับ"

"แล้วหมอเฉินล่ะคะ"

"อ้อๆ คุณไม่พูดผมก็ลืมไปเลย เธอก็น่าจะนับได้แหละครับ"

เจียงหลิวจงใจหลีกเลี่ยงที่จะพาเฉินซูหวั่นมาเจอกับเจียงอวี่เจินมาโดยตลอด

เพราะพลังการต่อสู้ของเจียงอวี่เจินสูงเกินไป แถมพฤติกรรมยังคาดเดาไม่ได้

จึงง่ายต่อการก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวายโดยไม่จำเป็น

"พวกเราเป็นหุ้นส่วนกัน อย่ามาใส่ใจเรื่องชีวิตรักของผมมากเกินไปเลยครับ"

"ค่ะ"

เจียงอวี่เจินไม่พูดอะไรต่อ เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนช่างพูดอยู่แล้ว

ทว่าเธอเป็นพวกเน้นการกระทำตัวจริงเสียงจริง

อีกทั้งยังได้วางกลยุทธ์ชุดหนึ่งในการรับมือกับเจียงหลิวไว้เรียบร้อยแล้ว

ในใจเธอรู้กระจ่างดี สถานะหุ้นส่วนคือฐานที่มั่นหลักที่จะผูกมัดทุกคนไว้ด้วยกัน

จากนั้นค่อยใช้ "กลยุทธ์ท่านประธานจอมเผด็จการ" ที่เธอร่ำเรียนมา เพื่อกล่อมเกลาจิตใจเขาผ่านการกระทำในชีวิตประจำวัน

การลงทุนของเธอแต่เดิมก็มุ่งหวังที่จะเก็บเกี่ยวทั้งด้านการงานและความรักไปพร้อมกันอยู่แล้ว

เธอไม่เคยคิดจะปิดบังจุดนี้เลย

เธอเป็นคนที่พร้อมจะชนะและพร้อมจะยอมรับความพ่ายแพ้

ทว่าไม่มีใครอยากเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ไม่ว่าจะเรื่องการงานหรือเรื่องความรักก็ตาม

เส้นทางกลับบ้านของเจียงหลิวอาจไม่ประสบความสำเร็จ และการกล่อมเกลาความรู้สึกก็อาจไม่สำเร็จเช่นกัน

หากพูดให้เป็นทางการ ทั้งสองเรื่องล้วนเป็นการกระทำที่มีความเสี่ยงสูงยิ่ง

ดังนั้นการจะคว้าไว้ได้ทั้งสองอย่างจึงยากเย็นแสนเข็ญ

แต่ลองจินตนาการดูสิ หาก "เจียงหลิวกลับบ้านไม่สำเร็จ"

แล้วเธอร่วมพ่ายแพ้ไปพร้อมกับเขา

โอกาสความสำเร็จด้านความรักมันจะยิ่งสูงขึ้นไม่ใช่เหรอ

ไม่ว่าจะมองมุมไหน เธอก็ไม่ได้ขาดทุนย่อยยับเสียหน่อยจริงไหม

สิ่งนี้เรียกว่าการบริหารความเสี่ยง

แต่ตอนนี้เจียงหลิวถึงขั้นกล้าตบโต๊ะใส่เธอ บอกว่าไม่กลับไปนอนที่บ้านก็คือไม่กลับ

เธอต้องเพลาๆ ลงหน่อยแล้ว

นี่ไม่ได้เรียกว่าปอดแหก

เขาเรียกว่าการหลีกเลี่ยงความเสี่ยง

"เจียงหลิว ฉันไปก่อนนะ"

"คุณไม่ได้อยากมีสิทธิ์รับรู้เหรอครับ"

"ฉันจะไปทวงสิทธิ์รับรู้เรื่องอื่นน่ะสิ"

"อ๋อๆ"

เจียงหลิวก็รู้สึกว่าเรื่องพรรค์นี้ ถ้าพาเธอติดสอยห้อยตามไปด้วยคงพิลึกน่าดู

"ขับรถช้าๆ นะครับ"

"อืม"

เจียงอวี่เจินขับรถออกไปจนพ้นสายตาของเจียงหลิว แล้วค่อยๆ จอดข้างทาง

เธอกดโทรหาผู้ติดต่อที่ชื่อ "หมอเฉิน"

"แฟนงั้นเหรอ หึ"

เจียงซินได้รับการประกันตัวออกมาสำเร็จ

เรื่องแค่นี้ขังเขาไว้ไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ

ในเมื่อไม่ได้สร้างผลกระทบต่อสังคมมากมาย เจียงซินย่อมมีวิธีเอาตัวรอดได้สารพัด

ทว่าสิ่งที่เจียงหลิวทำได้ถูกต้องที่สุด

ก็คือการให้เจียงเหล่าซานมารับผิดชอบเรื่องนี้นี่แหละ

ไม่มีใครเข้าใจลูกเล่นสกปรกชั้นต่ำไปดีกว่าเจียงเหล่าซานอีกแล้ว

"หลานชายคนโต มองกล้องหน่อย อาจะได้ส่งให้พ่อแกดูว่าปลอดภัยดี"

"อาสาม อย่าครับๆๆ"

แม้เจียงซินจะรีบยกมือบังกล้องทันควัน แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ช่วงเวลานี้ไม่รู้ว่าเจียงเหล่าซานแอบถ่ายคลิปไปมากเท่าไรแล้ว

กระทั่งคลิปตอน "เปิดศึก" ก็ยังอุตส่าห์ไปหามาจนได้

แก๊งคุณธรรมสามสหายเดินคอตกตามหลังสองพ่อลูกตระกูลเจียง

คนทั้งห้าเบียดกันขึ้นรถซากิตตามือสอง

แก๊งสามสายนั่งเบาะหลัง สองพ่อลูกนั่งข้างหน้า

"เจียงหลิว มึงเล่นกูเรอะ!"

เดิมทีหลิวเฉิงหลงก็ไม่ชอบขี้หน้าเจียงหลิวอยู่แล้ว พอตั้งสติได้ก็เริ่มแผดเสียงตะคอกอย่างเดือดดาล

"อืม เชิญไปฟ้องศาลเอาผิดผมได้เลยครับ"

เจียงหลิวนอนเกยพนักพิงพลางมองแก๊งสามสหายด้วยสายตานึกสนุก

คำว่าแก๊งสามคนนี่ก็แปลกดีเหมือนกัน

มีทั้งแก๊งสามคนพลังรบทะลุพิกัดอย่างสามพี่น้องร่วมสาบานในสวนท้อ

และยังมีแก๊งสามคนสายฮาตัวตลกอย่างกาน เหวิน ชุย อีกด้วย

เจียงซินยื่นมือไปดึงตัวหลิวเฉิงหลงที่กำลังหัวร้อนเอาไว้

"น้องชาย ขอบใจนายกับอาสามมากนะ"

"ไม่ต้องเกรงใจครับ คิดเงิน"

"เท่าไหร่ฉันก็ยอมจ่าย แต่เรื่องฝั่งพ่อฉัน นายช่วยปิดเป็นความลับที..."

ต่อให้เจียงซินจะโง่เง่าแค่ไหน เขาก็รู้อยู่ดีว่าโดนตลบหลังเข้าให้แล้ว

ทว่าต่อให้ฟันแหลกละเอียด เขาก็ต้องกลืนลงท้องไปให้ได้

หากเป็นแค่เรื่องผู้หญิงเฮงซวยธรรมดา เจียงจิ้วซุ่ยคงไม่แม้แต่จะชายตามอง

ที่เขากลัวคือกลัวเจียงจิ้วซุ่ยจะถามว่า ทำไมถึงถูกเจียงหลิวส่งเข้าตะรางได้

แล้วเขาจะตอบอย่างไรเล่า

จะให้บอกว่า ผมคิดแผนการเล่นงานเจียงหลิวมาอย่างเลิศเลอ กะจะทำให้เจียงหลิวมางานเลี้ยงตระกูลไม่ได้งั้นหรือ

แค่คิดไม่ถึงว่าตัวเอกของเรื่องกลับกลายเป็นตัวเองเสียฉิบ

พอเขานึกถึงสายตาของผู้เป็นพ่อ ก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ

การสื่อสารระหว่างพ่อลูกตามขนบเดิมๆ ช่างแปลกประหลาด ผู้ชายมักเป็นประเภทที่ยิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งไม่อยากแสดงความรู้สึกของตัวเอง

เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ก็จะค่อยๆ ซุกซ่อนเรื่องราวในใจไว้ข้างในจนมิด

บางครั้งเจียงซินก็อยากให้พ่อพูดอะไรออกมาบ้าง แม้จะเป็นการด่ากราดสาดเสียเทเสีย ก็ยังดีกว่า "สายตาที่ผิดหวัง"

สายตาผิดหวังในความมืดมิดนั้น กลายเป็นฝันร้ายตลอดการเติบโตของเขาไปแล้ว

"เจ้าหลิว ช่วยปิดเรื่องนี้ไว้ที ฉันยอมทำทุกอย่างเลย"

"ไม่มีอะไรให้คุณต้องทำหรอกครับ พวกเราเป็นคนครอบครัวเดียวกันแท้ๆ"

"เจ้าหลิว นายคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ"

"แน่นอนครับ"

บนรถเหลือเพียงสองพ่อลูกตระกูลเจียง

"หลายปีมานี้แกมัวทำบ้าอะไรอยู่กันแน่"

"ก็นี่ไง เป็นรปภ. อยู่นี่ไง"

เจียงซินเหนียนอัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ อดคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ว่าอยากพาลูกชายไปนวดเท้า เพื่อให้ได้เป็นลูกผู้ชายตัวจริงสักครั้ง

"ถ้าไม่พูด ในงานเลี้ยงตระกูลผมจะเรียกลุงรองว่าพ่อ ยอมรับศัตรูเป็นพ่อให้ดู"

"อะไรนะ! ไม่ได้เด็ดขาด!"

เจียงซินเหนียนร้อนรนขึ้นมาจริงๆ เขาอึกอักอยู่นานราวกับไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าจากตรงไหนดี

"บอกมาว่าพ่อทำอะไรได้บ้าง ผมแค่อยากนับดูว่าในมือตัวเองมีไพ่ให้เล่นกี่ใบ"

"ถ้าถึงจุดที่การต่อสู้ดุเดือดถึงขีดสุดจริงๆ ให้ไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรืออเมริกาใต้ ที่นั่นถึงจะเป็นถิ่นของพ่อ"

"ถิ่นแค่ไหนกันเชียว"

"ถึงเวลาแกไปดูก็รู้เอง แต่เรื่องในประเทศพ่อช่วยอะไรไม่ได้มากจริงๆ"

"ผมเข้าใจแล้ว"

เจียงหลิวทอดสายตามองออกไปไกล ในที่สุดก็จะได้ก้าวเข้าสู่ประตูใหญ่ตระกูลเจียงแล้วสินะ

สถานที่อันแสนแปลกประหลาดแห่งนั้น

"พ่ออยากกลับตระกูลเจียงไหม"

"พ่อมีวิธีเข้าไปอยู่แล้ว จะปีนกำแพงหรืออะไรก็เถอะ รปภ. เห็นก็ทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้าง"

"ผมหมายถึงเดินเข้าทางประตูหน้าอย่างสง่าผ่าเผยต่างหาก"

"อยากสิ"

ในร้านกาแฟเหลือเพียงเฉินซูหวั่นอยู่คนเดียว

เธอสั่งกาแฟแก้วที่สอง ใช้ช้อนคนไปมาอยู่นานแต่ไม่ได้แตะเลยสักอึก

เจียงหลิวยังคงไม่ติดต่อหาเธอเลย

"มั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือว่าฉันจะกระวนกระวายจนจิตตกไปเอง" เฉินซูหวั่นยังคงคาดเดาความเคลื่อนไหวของเจียงหลิวไม่หยุด

ในเมื่อการคาดเดาก็คือการคาดเดา ย่อมบ่งบอกถึงความไม่แน่นอนของคำตอบ

และการที่พฤติกรรมการคาดเดาเกิดขึ้น ย่อมหมายความว่าคุณกำลังโหยหาคำตอบที่ไม่แน่นอนนั้น

ความซับซ้อนของความรู้สึกไม่ใช่สิ่งที่จะอธิบายได้ด้วยคำพูดเพียงสองสามประโยค

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ประโยค "กินข้าวฝีมือแม่ของเขา" แว่วเข้าหูมา

แม้กระทั่งเฉินซูหวั่นเองก็ยังไม่อาจเผชิญหน้ากับความรู้สึกส่วนลึกในใจได้ตรง ๆ

ดังนั้นฉันจึงไม่ได้ก้าวเข้าไปในโลกของเขาจริง ๆ งั้นหรือ

ความคิดของเธอบอกตัวเองว่า นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดตกผลึกมาตั้งนานแล้วหรอกหรือ เขาไม่ได้มีเจตนาบริสุทธิ์มาตั้งแต่แรก

ทว่าความรู้สึกของเธอกลับบอกว่า เธอต้องการมัน

เธอเป็นแฟน แต่สิ่งที่หลี่เสินอวี้มี เธอกลับไม่มีเลยสักอย่าง

"หลี่เสินอวี้พิเศษอยู่แล้ว ครั้งแรกในชีวิตนับครั้งไม่ถ้วนได้มอบคุณค่าอันแปลกต่างให้แก่ประสบการณ์เหล่านั้น"

เฉินซูหวั่นปรับอารมณ์ของตนอย่างรวดเร็ว

เธอใช้หลักการเปรียบเทียบ

ครั้งแรกในชีวิตเหล่านั้น หากเปลี่ยนมาเกิดกับตัวเอง ตนจะแสดงออกว่ามีความสุขเหมือนอย่างเธอไหม

มีความสุขสิ

แต่ครั้งแรกพวกนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรมากมายขนาดนั้น

อีกทั้งหลี่เสินอวี้ยังพิเศษมากสำหรับเจียงหลิว

การที่ตนเทียบเธอไม่ได้ถือเป็นเรื่องปกติ คนอื่นไม่มีทางได้รับการปฏิบัติที่พิเศษขนาดนี้หรอก

หลังจากปรับอารมณ์ตนเองได้อย่างรวดเร็ว เฉินซูหวั่นก็มองไปยังรถยนต์ที่ค่อย ๆ แล่นมาจอดลงนอกกระจกบานกว้าง

การนั่งดื่มกาแฟอยู่ที่นี่คนเดียว ย่อมเห็นได้ชัดว่ากำลังรออีกคนหนึ่งอยู่

แขกคนนี้ไม่ได้มีความพิเศษอะไร

กระทั่งเธอคนนี้ต่างหากที่เป็นคนที่หมดหวังที่สุด

ระหว่างพวกเธอไม่มีทางมีครั้งแรกในชีวิตมากมายขนาดนั้นหรอก

"ดื่มอะไรหน่อยไหมคะ"

"ไม่หิว"

"จะตั้งแง่เป็นศัตรูกันขนาดนั้นทำไมคะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอกันสักหน่อย"

ระหว่างพวกเธอเคยเจอกันมาก่อน ในเรื่องการส่งมอบแฟลชไดรฟ์

"แอบวางแผนคิดคำนวณอยู่ลับหลังคนอื่นไปมาเนี่ย รู้สึกสะใจมากไหม"

"ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไรค่ะ"

"ฉันบอกว่า การได้เป็นแมลงตัวน่ารังเกียจที่คอยคลานอยู่ในมุมมืดเนี่ย มันสะใจมากเลยใช่ไหม นังตัวน่าขยะแขยง"

คนอย่างหลี่เสินอวี้ทั้งชีวิตนี้คงไม่มีทางพูดจาเชือดเฉือนรุนแรงแบบนี้ออกมาได้แน่

เมื่อเผชิญหน้ากับคำด่าทอเช่นนี้ เฉินซูหวั่นเพียงแค่ยิ้มรับอย่างสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน

"ตั้งใจมาหาเรื่องทะเลาะสินะคะ นึกว่าคุณจะมาเล่าเรื่องครั้งแรกในชีวิตเหมือนกันเสียอีก"

"ฉันมาเล่าเรื่องครั้งแรกในชีวิตจริง ๆ นั่นแหละ ครั้งแรกของฉันกับเขา เพราะฉะนั้นเจียงหลิวขึ้นเตียงได้แค่กับฉันคนเดียว เธอไสหัวไปให้พ้นซะ"

"ประธานเจียง คำพูดของคุณดูจะเผด็จการเกินไปหน่อยนะคะ ระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย ใครจะขึ้นเตียงใคร ยังไงก็ต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแต่ละคนอยู่ดี"

"เขาตัดสินใจเลือกไปแล้ว"

"พูดลอย ๆ ไม่มีหลักฐานนี่คะ"

"ไปดูที่รถฉันไหมล่ะ"

เจียงอวี่เจินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าหมอเฉิน บ่งบอกเป็นนัยว่าตนไม่รังเกียจที่จะเปิดคลิปวิดีโอให้หมอเฉินดูหรอกนะ

แต่คงเปิดดูท่ามกลางที่สาธารณะแบบนี้ไม่ได้จริงไหม

รอยยิ้มของเฉินซูหวั่นพลันเลือนหายไปอีกครั้ง

พรุ่งนี้น่าจะขอลาหยุดหนึ่งวัน ถ้าไม่ได้อัปเดต พี่น้องทุกคนไม่ต้องรอนะครับ

รักทุกคนนะ