ตอนที่ 87 วิชาลบรอยยิ้ม

ร้านกาแฟหนานเซี่ยง

แม้จะตั้งอยู่ตรงประตูรั้วมหาวิทยาลัยหนานเจียง แต่ลูกค้ากลับไม่ค่อยมีเท่าไรนัก

นักศึกษาที่ถึงช่วงเวลาอาหารเย็นต่างก็หิวโซรีบไปกินข้าวกันหมด ไม่มีเวลามานั่งเก๊กทำตัวชิค ๆ อยู่ที่นี่

เฉินซูหวั่นใช้ช้อนคนเบา ๆ สายตาคอยมองไปยังเด็กสาวผู้เปี่ยมชีวิตชีวาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ

ในใจของเธอกำลังทอดถอนใจกับสองเรื่อง

เรื่องแรก หากเธอเป็นนักศึกษาหนุ่มวัยรุ่น คงยากที่จะไม่หลงรักเด็กสาวหน้าตาสะสวยที่เปี่ยมไปด้วยคอลลาเจนเต็มใบหน้าแบบนี้ ผิวพรรณเต่งตึงราวกับบีบแล้วจะมีน้ำซึมออกมาได้

เรื่องที่สอง หลี่เสินอวี้กำลังประหม่า

"ทำตัวตามสบายเถอะค่ะ แค่คุยกันเล่น ๆ เท่านั้นเอง"

"ฉันไม่ได้ประหม่าสักหน่อยค่ะ"

หลี่เสินอวี้ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ตามปกติแล้วเธอไม่มีทางตื่นเวทีจนถึงขั้นนี้

ต้องมีสาเหตุบางอย่างที่ทำให้เธอประหม่าแน่นอน

แต่ถ้าคิดให้ลึกถึงสาเหตุนี้ หลี่เสินอวี้ก็ยิ่งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปใหญ่

'ผู้หญิงดูขี้โรคคนนี้ผอมจัง แต่ทำไมของเธอถึงได้ใหญ่ขนาดนั้นนะ...'

นี่คือสิ่งที่อยู่ในความคิดของหลี่เสินอวี้

ใช่แล้ว สิ่งที่สะกดข่มเธอไว้ไม่ใช่หมอเฉิน แต่เป็นลูกบาสเกตบอลต่างหาก

มิน่าล่ะพวกผู้ชายถึงชอบแบบนี้ ขนาดฉันเห็นยังชอบเลย!

ความประหม่าอย่างหนักของหลี่เสินอวี้ ทำให้เธอไม่กล้าเงยหน้ามอง และไม่ยอมต่อบทสนทนา

หมอเฉินจึงไม่สามารถดึงเธอเข้ามาในจังหวะของตัวเองได้

ลำพังแค่เดา ย่อมเดาสาเหตุที่แท้จริงไม่ออกอย่างแน่นอน

แต่เธอมีเวลา ค่อย ๆ นั่งคุยไปก็ได้

หมอเฉินถูกระดาษเช็ดมือเบา ๆ พลางกวาดสายตามองลูกค้าในร้านกาแฟรอบหนึ่ง

คนสองคนที่สไตล์ต่างกันคนละขั้วมานั่งด้วยกันเช่นนี้ ย่อมดึงดูดสายตาผู้คนได้มากพออยู่แล้ว

หญิงงามสไตล์ตะวันออกผู้ดูบอบบางขี้โรคกับเด็กสาววัยรุ่นผู้เปี่ยมชีวิตชีวา ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็เป็นคู่ที่ไม่สามารถใช้ฟิลเตอร์แต่งรูปเดียวกันได้อย่างแน่นอน

"คุยเรื่องแผนการผจญภัยของคุณกันไหมคะ แม้ฉันเองจะไม่ได้ออกไปท่องโลกกว้างมากเท่าไหร่ แต่ก็เคยไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิชอยู่พักหนึ่ง เล่าเรื่องที่พอรู้ให้ฟังได้นะ..."

"พวกเราไม่ได้มาคุยเรื่องเจียงหลิวกันหรอกเหรอคะ"

"ไม่ได้มีแค่เรื่องเจียงหลิวนี่คะ ระหว่างเรายังมีหัวข้ออื่นให้คุยกันอีกตั้งเยอะแยะ"

"ไม่จริงสักหน่อย! ถ้าไม่มีเจียงหลิว ใครจะมานั่งคุยกับคุณที่นี่กันล่ะคะ"

หลี่เสินอวี้รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สมองมีปัญหาจริง ๆ

ถ้าไม่มีเจียงหลิว พวกเราสองคนรู้จักกันด้วยเหรอ

สมองฉันช็อตไปแล้วหรือไง ถึงได้มานั่งโต๊ะเดียวกันกับคุณเนี่ย

ยัยผู้หญิงเจ้าเล่ห์!

"ก็ได้ค่ะ งั้นเรามาคุยเรื่องเจียงหลิวกัน"

"ไม่เอาหรอก เดี๋ยวคุณก็ต้องอวดเรื่องจับมือ ถ่ายรูป อะไรพวกพฤติกรรมของคู่รักแน่ ๆ ไม่ฟังหรอก ไม่ฟัง ฟังแล้วมันปวดใจ"

อาจเป็นเพราะกลัวเสียงของยัยผู้หญิงเจ้าเล่ห์จะแว่วเข้าหู

หลี่เสินอวี้จึงเอามือปิดหูไว้เสียเลย ไม่ยอมฟังเด็ดขาด!

คุณอาจจะบอกได้ว่าพลังโจมตีของเธอต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่คงต้องยอมรับในพลังป้องกันของเธอ

ตั้งรับอย่างเดียวไม่คิดจะบุก ตัวเบาสบายไร้กังวล

ทำเอาหมอเฉินถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ไม่คุยก็ไม่ได้

จะคุยก็ยังไม่ได้อีก

สรุปแล้วจะให้ฉันพูดอะไรกันแน่

"งั้นเรามาคุยเรื่องระหว่างคุณกับเจียงหลิวดีไหมคะ"

"Yes! วิชาแพทย์ของหมอเฉินนี่เก่งกาจสมคำร่ำลือจริง ๆ!"

"เป็นเพราะคุณเอาเรื่องในใจเขียนไว้บนหน้าต่างหากล่ะคะ"

หลี่เสินอวี้เอามือออกจากหู

ให้ฉันฟังเรื่องราวระหว่างพวกคุณน่ะ ต่อให้ตายก็ไม่ฟังหรอก

แต่ถ้าให้เล่าเรื่องระหว่างฉันกับเขาล่ะก็ ตาสว่างขึ้นมาทันที

"เรื่องของฉันกับเจียงหลิวน่ะมันยาวมากเลยนะคะ..."

เฉินซูหวั่นทำท่าทางตั้งใจฟัง แต่ไม่ได้จดจ่อขนาดนั้น

เพราะเรื่องราวของเด็กหนุ่มสาวคู่นี้ล้วนถูกบันทึกไว้ในแฟ้มประวัติหมดแล้ว

ในใจของเธอพอจะรู้อยู่ก่อนแล้ว

หลี่เสินอวี้น่าจะเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนเจอกันครั้งแรกที่ร้านเน็ต เล่าประสบการณ์สนุก ๆ ในช่วงชีวิตที่อิสระที่สุดของพวกเขา

แต่ยิ่งฟังไปเรื่อย ๆ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันแปลก ๆ

ทำไมถึงเหมือนแฝงพลังโจมตีมาด้วยล่ะเนี่ย

"การดื่มเหล้าครั้งแรกในชีวิตของฉันน่ะดื่มกับเจียงหลิวค่ะ ฉันดื่มไปแค่สองแก้วก็เมาแอ๋แล้ว เขาก็เลยแบกฉันขึ้นหลังเดินกลับ"

หลี่เสินอวี้เล่าด้วยสีหน้าท่าทางเบิกบาน ลำพังแค่ประโยคนี้ย่อมไม่มีพลังโจมตีอะไร

แต่เธอดันต้องแถมท้ายมาอีกประโยคหนึ่ง

"การดื่มเหล้าครั้งแรกในชีวิตของคุณ ได้อยู่กับเขาหรือเปล่าคะ เขาเคยแบกคุณไหม"

นี่คือกระบวนท่าที่หลี่เสินอวี้เค้นสมองคิดมาอย่างดี

เปิดการโจมตีแบบกวาดล้างโดยใช้ประเด็น "ฉันมี แต่คุณไม่มี" เป็นจุดตั้งต้น

เฉินซูหวั่นสัมผัสได้ถึงพลังโจมตีที่ง่อยเปลี้ยเสียขาอย่างที่สุด ราวกับเด็กน้อยที่ทุ่มแรงชกผู้ใหญ่หมัดหนึ่ง

จนเกือบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

ช่างเป็นเด็กที่น่ารักน่าแกล้งจริง ๆ

"ไม่เคยค่ะ"

เธอยอมรับอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา

แม้เธอจะรู้ดีว่า "ครั้งแรก" ในเรื่องต่าง ๆ ของชีวิต ล้วนมีความหมายอันแสนพิเศษอย่างยิ่งก็ตาม

แต่เห็นได้ชัดว่าแค่การดื่มเหล้าเพียงอย่างเดียวนั้นไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษ

"ครั้งแรกที่ฉันไปโต้รุ่งร้านเน็ตก็อยู่กับเจียงหลิว คุณเคยไหมล่ะ"

"ครั้งแรกที่ฉันไปนวดก็อยู่กับเจียงหลิว คุณเคยไหมล่ะ"

"ครั้งแรกที่ฉันไปนอนกางเต็นท์ก็อยู่กับเจียงหลิว คุณเคยไหมล่ะ"

"ครั้งแรกที่ฉันโดนเจ้าของบ่อปลาวิ่งไล่กวดก็อยู่กับเจียงหลิว คุณเคยไหมล่ะ"

"ครั้งแรกที่ฉันนึกอยากรู้อยากเห็นขอลองสูบบุหรี่ แล้วโดนเจียงหลิวต่อยไปหมัดหนึ่ง คุณเคยไหมล่ะ"

รูปประโยคแบบก็อบวางซ้ำ ๆ ทำเอาเฉินซูหวั่นฟังแล้วปวดหัวตึบ

แม้ล้วนเป็นประสบการณ์เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไร แต่หลี่เสินอวี้อายุเท่าไหร่กันเชียว

'ครั้งแรก' นับไม่ถ้วนต่างมีเจียงหลิวอยู่เคียงข้าง สิ่งนี้เพียงพอที่จะทำให้เด็กสาวคนหนึ่งเกิดความผูกพันและยึดเหนี่ยวจิตใจ

จะบอกว่าเฉินซูหวั่นไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงเป็นการโกหก

ต่อให้เป็นในฐานะคนนอก

แค่ได้ฟังเรื่องราวประเภท "ครั้งแรกหลาย ๆ อย่างในชีวิตของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง มีเด็กผู้ชายที่ชอบคอยอยู่เคียงข้าง" ก็น่าจะทำให้รู้สึกทึ่งและอดอิจฉาขึ้นมาบ้างแล้ว

ทว่าเธอไม่ใช่คนนอก แต่เป็นคู่แข่ง

"เรื่องราวงดงามมากจริง ๆ ค่ะ แต่ฉันเป็นแฟนเขา"

"หมอเฉิน คุณขี้แพ้ชวนตีนี่!"

หลี่เสินอวี้อยากจะยกมือขึ้นปิดหู แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ผู้หญิงใจร้ายใช้พลังโจมตีระดับสูงสุดสยบทุกสิ่งทุกอย่างอย่างรวดเร็ว

เฉินซูหวั่นเองก็ไม่อยากใช้สถานะนี้เป็นท่าไม้ตายหรอก เพราะถึงอย่างไรสถานะแฟนของเธอกับเขามันก็ไม่ได้เป็นจริงเสียหน่อย

แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

หลี่เสินอวี้เปิดโหมดป้องกันเต็มพิกัด ไม่ยอมคุยเรื่องอื่นกับเธอเลย

แม้พลังโจมตีจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่อีกฝ่ายก็คอยลอบโจมตีตอดทีละนิดอยู่เรื่อย

ต่อให้โดนเข้าแล้วไม่เจ็บ แต่มันก็คันยุบยิบชวนรำคาญ

เธอเพิ่งจะรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าตำแหน่งแฟนนี่มันดีจริง ๆ

อย่างน้อยก็ทำให้หลี่เสินอวี้หยุดดิ้นพล่านได้

"เสินอวี้ ฉันยอมรับนะว่าเรื่องราวของพวกคุณมันงดงามมาก แต่นั่นส่งผลอะไรกับฉันไม่ได้หรอกค่ะ ฉันนัดคุณออกมาแค่อยากจะคุยกันดี ๆ เท่านั้นเอง"

"ไม่จริง! ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ!"

"พูดต่อสิคะ ฉันฟังอยู่"

"ตอนไปเที่ยวสวนน้ำเหอกู่! ครั้งแรกที่มีผู้ชายช่วยผูกสายชุดว่ายน้ำให้ฉัน...

ครั้งแรก..."

หลี่เสินอวี้พูดไปพูดมา เสียงก็ค่อย ๆ แผ่วเบาลงเรื่อย ๆ

เอาเถอะ เธอยอมรับก็ได้ว่าพลังโจมตีของตัวเองมันต่ำเตี้ยจริง ๆ

เจียงหลิวก็เคยบอกแล้วนี่นา ว่าหมอเฉินเป็นแค่คนไข้คนหนึ่งเท่านั้น

ถ้าตัวเองเปิดฉากโจมตีเต็มกำลังมันคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ฉันยังไม่ได้เอาจริงสักหน่อย!

เอาเถอะ ถึงเอาจริงขึ้นมา พลังโจมตีก็ไม่ได้สูงขึ้นเท่าไหร่อยู่ดี

จนในที่สุดหลี่เสินอวี้ก็ทำได้แค่อ้าปากพะงาบ ๆ ส่งเสียงแผ่วเบาราวกับยุงบิน

เฉินซูหวั่นมองดูหลี่เสินอวี้ที่ยังคงพยายามฝืนทนอย่างยากลำบาก เธอก็รู้สึกอยากจะหัวเราะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

เธอไม่ใช่เด็กสาวประเภทใสซื่อไร้เดียงสาจนโง่เขลา

การทำประเมินพฤติกรรมและวิเคราะห์บุคลิกภาพทางจิตวิทยาแบบเผชิญหน้ากันเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าทำให้ค้นพบอะไรที่แตกต่างออกไปหลายอย่าง

เธอมองออกว่าความผิดหวังของหลี่เสินอวี้ หากว่ากันตามตรงแล้ว ไม่ได้มาจาก 'หมอเฉินผู้เป็นศัตรูหัวใจ'

เพราะในรายละเอียดคำพูดทั้งหมดของเธอ ล้วนไม่มีการโจมตีหรือมีอคติต่อตัวเฉินซูหวั่นเลยแม้แต่น้อย

อารมณ์ของเธอเกิดขึ้นเพียงเพราะ 'ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในการต่อสู้' เท่านั้น

เชื่อได้เลยว่าถ้าเริ่มเล่นเกมแล้วโดนฆ่าจนแต้มเป็น 0 ต่อ 8 เธอก็คงทำสีหน้าแบบนี้เหมือนกัน

ผู้คนจำนวนมากเวลาเผชิญหน้ากับอารมณ์ด้านลบ มักจะไม่สามารถหาสาเหตุของอารมณ์นั้นได้ในทันที ทำได้เพียงก่นด่าพร่ำบ่นไปเรื่อยอย่างไร้ทิศทาง

หรือไม่ก็ตะโกนตัดพ้อว่า "ฟ้าดินกว้างใหญ่ ไยช่างใจดำกับข้านัก"

เพราะนี่คือความสามารถอย่างหนึ่งที่หล่อหลอมมาจากการเติบโต ครอบครัว และปัจจัยในทุก ๆ ด้าน

หลี่เสินอวี้มีความสามารถในการระบุต้นตอของอารมณ์ด้านลบได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ด้วยเหตุนี้ อารมณ์ด้านลบแบบนี้จึงอยู่ได้ไม่นาน เผลอ ๆ พอเดินพ้นประตูร้านกาแฟนี้ไป เธอก็คงกลับมายิ้มแย้มได้ใหม่อีกครั้ง

เพราะในจิตใต้สำนึก อารมณ์ด้านลบเรื่องแพ้ชนะทำนองนี้ ช่างเล็กกระจ้อยร่อยราวกับก้อนกรวดก้อนหนึ่งในชีวิตเท่านั้น

คนส่วนใหญ่ต่างเข้าใจหรือเคยได้ยินหลักเหตุผลข้อนี้กันทั้งนั้น

แต่หลักการก็เป็นเพียงหลักการอยู่วันยังค่ำ

เฉินซูหวั่นแค่ลองนำไปประมวลเข้ากับภูมิหลังครอบครัวของหลี่เสินอวี้ก็รู้ได้ทันที

พ่อแม่ของเธอต้องลงทุนลงแรงอย่างมหาศาล เพื่อให้ลูกสาวได้สัมผัสและเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเองเป็นแน่

โดยใช้การกระทำให้เห็นเป็นแบบอย่างแทนคำสั่งสอน

ทายาทเศรษฐีไม่ได้มีเส้นทางการเติบโตที่เหมือนกันทุกคน และไม่มีสายพานโรงงานที่คอยปั๊มทายาทคนรวยออกมาตามแม่พิมพ์

หลี่เสินอวี้ไม่ได้มีเงินค่าขนมจำนวนมหาศาล ซึ่งนั่นทำให้เธอไม่สูญเสียความเข้าใจและคุณค่าที่แท้จริงของเงินไป

ทว่าชีวิตความเป็นอยู่ของเธอกลับเพียบพร้อมและสมบูรณ์พูนสุขอย่างเห็นได้ชัด

และเมื่อเทียบกับการให้เงินค่าขนมก้อนโตแก่ลูกสาว

เห็นได้ชัดว่าพ่อแม่ของเธอ ได้ตระเตรียมของขวัญที่ล้ำค่ายิ่งกว่านั้นไว้ให้ลูกสาวมากมายนัก

ของขวัญที่จะทำให้เข้าถึงความสุขในชีวิตได้ง่ายดายยิ่งขึ้น

เงินทองที่ต้องจ่ายไปเบื้องหลังสิ่งเหล่านี้นั้น มากมายเกินกว่าเงินค่าขนมก้อนโตไปไกลโข

บางคนต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเยียวยาบาดแผลในวัยเด็ก ทว่านั่นย่อมไม่นับรวมหลี่เสินอวี้อย่างแน่นอน

เธอคงเป็นคนประเภทที่ไม่จำเป็นต้องไปพบจิตแพทย์ตลอดชีวิต ไม่ใช่เพราะเธอถูกกำหนดให้ชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรค

หากแต่เป็นยามเมื่อเผชิญกับความยากลำบาก ของขวัญเหล่านั้นที่ซุกซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ จะกลายเป็นจิตแพทย์ที่ดีที่สุด

ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าจิตแพทย์คนใดในโลก

การทำแบบประเมินบุคลิกภาพทางจิตวิทยา

ช่วยให้หมอเฉินมั่นใจในการควบคุมสถานการณ์ตรงหน้าได้มากยิ่งขึ้น

สีหน้าของเธอกลับมาสงบนิ่งเรียบเฉยอีกครั้ง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้สุดกากที่แทบไร้เรี่ยวแรงตอบโต้ ศึกครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าเธอคือผู้ชนะ

"เสินอวี้ เราคุยเรื่องอื่นนอกจากเรื่องของเจียงหลิวกันได้จริง ๆ นะคะ ฉันเชื่อว่าเราน่าจะมีเรื่องที่คุยกันถูกคออยู่บ้าง"

เฉินซูหวั่นรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ตลกดีจริง ๆ

ทั้งที่ไม่มีพลังรบแท้ ๆ แต่ปากยังคงขยับพึมพำไม่หยุด

ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่

เธอหยุดมือที่กำลังขยับ ชะโงกหน้าไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วตั้งใจฟังเสียงบ่นพึมพำที่แผ่วเบาราวกับเสียงยุงบิน

เธอจับใจความคำสำคัญบางคำได้ราง ๆ

ประมาณว่า "ชีวิต" "ครั้งแรก" "เจียงหลิว"

แถมยังเป็นรูปประโยคทำนอง "ฉันมี แต่เธอไม่มี" เสียด้วย

เฉินซูหวั่นยิ้มออกมา

ทำไมถึงยังไม่ยอมเลิกโจมตีฉันอีกล่ะ

ยังคงเค้นสมองรวบรวม 'ครั้งแรกในชีวิต' ที่เคยผ่านมาร่วมกับเจียงหลิวอยู่อีกเหรอ

เธอพยายามปะติดปะต่อคำสำคัญเหล่านั้นเข้าด้วยกัน จนได้ความหมายประมาณว่า

"ครั้งแรกในชีวิตที่ฉันไปกินข้าวบ้านผู้ชายตอนกลางดึก คือไปกับเจียงหลิว

ฉันได้กินกับข้าวฝีมือแม่ของเขา เธอเคยไหมล่ะ"

รอยยิ้มของเฉินซูหวั่นพลันเหือดหายไปทันที