ตอนที่ 86 คนที่คุณพูดถึงคือเฉินซูหวั่นเหรอ

"คืนนี้ยังจะมานอนอีกไหมคะ?"

"ระวังตัวหน่อยจะดีกว่า คุณยังเป็นคู่หมั้นของเจียงซินอยู่นะ"

"อ้อ"

"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ! ตาแก่เจียงคนรองนั่นเหลี่ยมจัดจะตาย เป็นสายลับสองหน้าก็หัดเซฟตัวเองด้วย"

"คุณเป็นห่วงฉันเหรอคะ?"

"ไม่เข้าใจผู้หญิงแบบพวกคุณจริง ๆ คุยไปคุยมาก็ชอบวกเข้าเรื่องนี้ตลอด"

เจียงหลิวเดินจากมาอย่างหงุดหงิด

แต่ก่อนไปเขาก็ยังขอรหัสผ่านห้องของเผยอานหนิงเอาไว้

หากมองจากมุมประสบการณ์ส่วนตัว เขาก็ยังชอบมานอนที่นี่อยู่ดี

ไม่มีอะไรมาก แค่สบายล้วน ๆ

เรื่องบางเรื่องจะโทษเจียงหลิวก็ไม่ได้จริง ๆ

บ้านของเจียงอวี่เจินทั้งใหญ่ทั้งหรูหรา กะดูแล้วจะเล่นซ่อนแอบก็ยังไม่มีปัญหา

แต่ในแง่ประสบการณ์การอยู่อาศัยแล้ว ยังเทียบกับอะพาร์ตเมนต์ของเผยอานหนิงไม่ติดฝุ่น

ให้คุณเลือก คุณจะเลือกยังไงล่ะ!

คุณอยากไปอยู่วิลล่าหลังใหญ่เพื่อคอยปรนนิบัติคนอื่น หรือจะมาที่นี่เพื่อเสวยสุขแบบมีคนประเคนข้าวปลาอาหารคอยปรนนิบัติให้ถึงที่?

ตลกตายล่ะ!

ใครจะอยากไปอยู่วิลล่าหลังใหญ่ที่เย็นชืดของคุณกันเล่า!

"จริง ๆ แล้วผมอยากไปนอนที่วิลล่ามากเลยครับ แต่เห็นว่าดึกแล้ว กลัวจะรบกวนคุณ"

แววตาของเจียงหลิวใสซื่อเป็นพิเศษ ขณะตบอกตัวเองดังปัก ๆ

"อะไรคือไปนอนที่วิลล่า?"

"หา?"

"ต้องเรียกว่ากลับไปนอนที่บ้านสิ"

"ประธานเจียง เราตกลงกันแล้วนะว่าเรื่องธุรกิจก็คือธุรกิจ เรื่องเงินผมสัญญาให้คุณได้ แต่ผมต้องเตือนคุณไว้ก่อนเลยนะ ถ้าเอาความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาปนด้วย คุณขาดทุนยับแน่"

"ฉันเต็มใจ"

เจียงอวี่เจินปรายตามองเขา ไม่ได้สนใจตรรกะชุดนั้นของเจียงหลิวเลยแม้แต่น้อย

เจียงหลิวไม่ได้พูดอะไรต่อ

การพูดดักคอไว้ล่วงหน้าคือสิ่งเดียวที่เขาพอจะทำได้

คำพูดก็บอกไปชัดเจนตั้งนานแล้ว ต่างคนต่างก็มีความคิดเป็นของตัวเอง

อีกอย่าง เจียงอวี่เจินกับเผยอานหนิงไม่เหมือนกัน

ตัวเผยอานหนิงอยู่ในกระดานหมากของตระกูลเจียงอยู่แล้ว เธอจำเป็นต้องเลือกข้าง

เจียงหลิวที่ความจำเสื่อม มองไม่ออกว่าแรงจูงใจที่แท้จริงของเธอคืออะไรกันแน่

จะเป็นหนอนบ่อนไส้ตลบหลัง หรือจะเดิมพันว่าเจียงหลิวจะชนะเพื่อแลกกับผลตอบแทนก้อนโตจริง ๆ เรื่องพวกนี้ยังบอกยาก

ดังนั้นถ้าคะแนนความไว้ใจเต็มสิบ เขาก็ไม่มีให้เผยอานหนิงแม้แต่ครึ่งคะแนน

ทว่าแรงจูงใจของเจียงอวี่เจินนั้นเห็นได้ชัดเจน

เธอเป็นนักลงทุนประเภท "กล้าได้กล้าเสีย" เธอเล็งเห็นและยอมเดิมพันกับอนาคตของเจียงหลิว

ไม่ว่าจะเป็นการเปย์เลี้ยงดูด้วยราคาสูงลิบในอดีต หรือการวางเดิมพันของเธอในปัจจุบัน

แม้ว่าโดยเนื้อแท้แล้วมันจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม และเจียงหลิวก็มีหรืออาจมีข้อแลกเปลี่ยนที่ทัดเทียมกัน

แต่เจียงหลิวก็ยังคงรู้สึกขอบคุณอยู่ดี

เพราะการที่มีคนยอมรับและมองเห็นคุณค่าในตัวคุณในแง่บวก มันก็เป็นเรื่องที่น่าดีใจในตัวเองอยู่แล้ว

บางคนปรารถนาจะได้รับการยอมรับจากคนอื่นไปตลอดชีวิต

ระหว่างพวกเขาก็แค่ไม่เหมาะกันในเรื่องความรู้สึก แต่ความรักก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตเท่านั้น

"ทำไมยังไม่ออกรถอีกล่ะครับ?"

"นั่นรูมเมตนายใช่ไหม?"

เจียงอวี่เจินเคยขับรถมารับเจียงหลิวที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยอยู่หลายครั้ง ย่อมต้องเคยเห็นเขาเดินอยู่กับพวกรูมเมตบ้าง

สามคนกลุ่มลู่เสี่ยวกำลังปะปนอยู่ในฝูงชนที่เพิ่งเลิกเรียนเดินมุ่งหน้าออกนอกมหาวิทยาลัย

"ใช่ครับ แต่คุณจะไปหาพวกเขาทำไม?"

"ไปถามดูว่าเมื่อคืนนายได้นอนที่หอพักหรือเปล่า"

"คนสวย คุณเริ่มล้ำเส้นไปหน่อยแล้วนะ"

"ฉันกำลังทดสอบความซื่อสัตย์ของหุ้นส่วนต่างหาก"

เจียงอวี่เจินเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตรงไปหาลู่เสี่ยว

พูดตามตรง บางครั้งผู้หญิงสวยก็ยากที่จะตัดสินว่าใครเหนือกว่าใคร

ถ้าจะต้องจัดอันดับจริง ๆ ก็คงเหมือนกับงานศิลปะ ที่ขึ้นอยู่กับรสนิยมและความชอบส่วนบุคคลล้วน ๆ

และผู้หญิงประเภทอย่างเจียงอวี่เจินเมื่อเดินอยู่บนท้องถนน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าย่อมดึงดูดสายตาผู้คนได้มากที่สุด

ความเป็นลูกครึ่งกับส่วนสูงนั้นสร้างความสะดุดตาได้อย่างรุนแรงจริง ๆ

ต่อให้คุณจะไม่ชอบสเปกแบบนี้ แต่ก็ยังต้องถูกภาพลักษณ์อันโดดเด่นสะกดสายตาเอาไว้

วันนี้เธอยังสวมเสื้อโค้ตตัวสั้น แม้จะผูกสายรัดเอวจนบดบังสัดส่วนอันงดงามไปบางส่วน แต่สัดส่วนที่เกินจริงก็ยังเผยให้เห็นเรียวขายาวคู่นั้นอย่างชัดเจน

"น้องคะ เมื่อวานเจียงหลิวนอนที่หอพักหรือเปล่า?"

สามหนุ่มประจำห้องพักยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่เมื่อเจอกับคำถามกะทันหัน

สมแล้วที่ลู่เสี่ยวเป็นคนมีไหวพริบเข้าสังคมสูง เขาชิงก้าวออกมารับหน้าก่อนทันที

เพราะเขาจำผู้หญิงคนนี้ได้

มีความสัมพันธ์กับเจียงหลิวชัวร์

หลังจากสมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง เขาก็อ่านสถานการณ์ขาดในชั่วพริบตา

นี่มันตามมาเอาเรื่องชัด ๆ!

เมื่อวานเพิ่งจะไปกินข้าวกับพี่สะใภ้เฉิน วันนี้คนนี้ก็โผล่มา

มาเอาเรื่องร้อยเปอร์เซ็นต์!

"เมื่อคืนไอ้หลิวนอนที่หอครับ!"

ลู่เสี่ยวคิดทบทวนมาทั้งวันแล้วว่า การตอบคำนี้ออกไปอาจจะไม่ถูกร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เป็นคำตอบที่ปลอดภัยและรัดกุมที่สุดแน่นอน

พ่อบุญธรรม ผมฉลาดไหมล่ะ!

เจียงหลิวเดินทอดน่องมาจากด้านหลัง พอได้ยินคำตอบของลู่เสี่ยวก็ยกนิ้วโป้งให้

แต่ก็เพียงแค่นั้น

เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

เพราะจะตอบอะไรก็ไม่สำคัญเลยสักนิด

ก่อนหน้านี้ที่โกหกไปก็แค่รู้สึกผิดในใจนิดหน่อยเท่านั้น

แต่ถ้าจะมาซักไซ้ไล่เลียงกันจริง ๆ ก็แค่พูดความจริงไปเสียก็สิ้นเรื่อง

ต่อให้รู้จริง ๆ ว่าเมื่อคืนผมไม่ได้นอนที่หอพักแล้วมันจะทำไมล่ะ?

ไปฟ้องศาลเอาผิดผมเลยสิ

"เจียงหลิวนอนดิ้นอยู่เรื่อย เมื่อคืนพวกคุณคงนอนไม่ค่อยสบายกันใช่ไหมคะ? เย็นนี้ฉันเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อดีไหมคะ?"

บนใบหน้าของทั้งสี่คนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

แก๊งสามคนหันไปมองเจียงหลิว ส่วนเจียงหลิวก็หันไปมองเจียงอวี่เจิน

เจียงอวี่เจินเอ่ยชวนกลุ่มสามคนด้วยความจริงใจ

เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะติดใจเอาความเรื่องที่เขานอนหรือไม่นอนที่หอพักอยู่แล้ว

ถ้าเจียงหลิวคิดจะแต่งเรื่องโกหกให้แนบเนียนไร้รอยต่อขึ้นมาจริง ๆ เธอก็ไม่มีทางจับผิดได้หรอก

นี่คือประสบการณ์ที่ได้มาตอนอยู่ด้วยกัน

ที่เธอมาที่มหาวิทยาลัยก็แค่เพราะเมื่อคืนดึก ๆ เธอไปเจอกระทู้หนึ่งเข้า

"หากอยากเอาใจแฟนสาวก็ต้องให้ความสำคัญกับเพื่อนสนิทของเธอ ต้องทำให้เหล่าเพื่อนสนิทเห็นว่าคุณให้ความสำคัญกับแฟนสาวมากแค่ไหน"

คำแนะนำข้อนี้บอกได้แค่ว่าแล้วแต่มุมมองของแต่ละคน

มันจะดีหรือไม่ดีขึ้นอยู่กับสถานการณ์

แต่เห็นได้ชัดว่าเจียงอวี่เจินคิดว่านี่เป็นความคิดที่ "ฉลาดปราดเปรื่อง" มาก เธอจึงเดินทางมาที่มหาวิทยาลัย

คนที่ต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยอย่างเจียงหลิว ใช้ชีวิตยุ่งวุ่นวาย แถมยังต้องแบ่งพลังงานส่วนใหญ่ไปรับมือกับผู้หญิง

ย่อมไม่มีเพื่อนสาวคนสนิทที่เป็นเพศเดียวกันคอยปรับทุกข์อย่างแน่นอน

เช่นนั้นก็เหลือเพียงแค่เพื่อนร่วมห้อง

ตอนนี้แก๊งสามคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

โดนเลี้ยงข้าวติด ๆ กันแบบนี้ ต่อให้พวกเขายกย่องให้เจียงหลิวเป็นพ่อบุญธรรมอย่างเป็นเอกฉันท์ ก็ยังรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

"พวก...พวกเราคงไม่ไปดีกว่าครับ"

ส่วนเจียงหลิวก็มองเจียงอวี่เจินด้วยความตกตะลึง

อยู่นานสองนานกว่าจะเค้นประโยคหนึ่งออกมาได้:

"ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร รีบออกจากร่างเจียงอวี่เจินเดี๋ยวนี้เลยนะ ลุงใหญ่ผมเป็นนักพรตเหย่เซิงเชียวนะ มีวิชาอาคมติดตัวด้วย"

"พวกเขาไม่ใช่เพื่อนสนิทของคุณเหรอคะ?"

"เล่นมุกประธานจอมเผด็จการแบบนี้อีกแล้วใช่ไหม? ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปผมคงต้องควบคุมคุณจริง ๆ แล้วนะ"

เจียงหลิวรู้สึกอับอายขายหน้าจนหน้าร้อนผ่าวไปหมด

ต้องเปิดอกคุยกับเธอจริงจังแล้ว

ไม่อย่างนั้นขืนรอจนวิชาประธานจอมเผด็จการของเธอสำเร็จขั้นสุดยอด มันจะไม่แย่เอาเหรอ?

ไม่แน่วันดีคืนดีเธออาจจะผลักเขาติดกำแพงกะทันหัน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียง "ทุ้มต่ำเซ็กซี่" ว่า: ผู้หญิงคนนี้ เธอทำให้ฉันสนใจได้สำเร็จแล้วนะ

ถึงเวลานั้นเจียงหลิวคงนึกเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว

"รีบไปกันเถอะ ไปเร็ว"

เจียงหลิวดึงแขนเธอแล้วหมุนตัวเตรียมเดินจากไปทันที

เจียงอวี่เจินนับเป็นคนที่ค่อนข้างเข้าใจเจียงหลิว ตราบใดที่เขาไม่ได้พูดจาหยอกล้อไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย

นั่นแปลว่าเขาใส่ใจกับเรื่องนี้จริง ๆ อย่างแน่นอน

ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์แบบไหน ขอแค่มีความรู้สึกหวั่นไหวก็ถือว่าใช้ได้แล้ว

ดูท่าฉันจะทำถูกทางแล้วสินะ

"รอให้ฉันบอกลาเพื่อนร่วมห้องของคุณก่อนสิคะ"

ปกติแล้วเจียงอวี่เจินไม่ใช่คนที่จะมาคอยสร้างภาพลักษณ์อะไรแบบนี้อย่างจงใจ

แต่ "ต้องสร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าเพื่อนสนิทของแฟนสาว"

และในจังหวะนั้นเอง แฟนสาวของลู่เสี่ยวก็เดินมาเจอกันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยพอดี คู่รักคู่นี้อยู่คนละคณะกัน

เธอเห็นสาวสวยขายาวกำลังยืนคุยกับลู่เสี่ยวอยู่แต่ไกล

ก็เลยรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาถามลู่เสี่ยวว่า: เธอเป็นใครน่ะ?

"แฟนไอ้หลิวมั้ง ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

"จะหลอกใครยะ แฟนของเจียงหลิวฉันเพิ่งเจอตอนไปกินข้าวเมื่อวานเอง ไม่ใช่หมอเฉินหรอกเหรอ?"

"เบาเสียงหน่อยสิ!"

ความจริงเสียงก็ไม่ได้ดังมาก แฟนของลู่เสี่ยวแค่ถามตามประสาคนเป็นแฟนตามปกติ

ทว่าเจียงอวี่เจินกลับได้ยินเข้าเต็มสองหู

"หมอเฉินที่คุณพูดถึง ใช่เฉินซูหวั่นหรือเปล่าคะ?"