ตอนที่ 85 เข้าสู่สมรภูมิ!

หลี่เสินอวี้ได้เจอกับโจทย์ยากข้อใหม่ในชีวิต

ขอถามหน่อยว่า เมื่อแฟนสาวของเด็กหนุ่มที่คุณชอบโทรมาหา จะรับหรือไม่รับสาย?

"หมอเฉิน มีธุระอะไรเหรอคะ"

เธอเลือกที่จะรับ

ก็แค่ของปลอม ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินมาว่าเธอเป็นคนไข้ละก็นะ

ฉันคงแฉเธอไปตรง ๆ แล้ว!

"ฉันอยากจะถามหน่อยน่ะจ๊ะว่า เธอมีช่องทางติดต่อรูมเมตของเจียงหลิวไหม"

"มีค่ะ แต่ไม่ให้"

"เธอรู้เลขห้องพักของเขาไหม"

"รู้ค่ะ แต่ไม่บอก"

"แล้วตอนนี้เขาไปเข้าเรียนหรือยังจ๊ะ"

"ไม่รู้ค่ะ ถึงรู้ก็ไม่บอก"

สะใจชะมัด!

หลี่เสินอวี้แกว่งปลายเท้าน้อย ๆ ไปมาอยู่ที่ริมเตียง รอยยิ้มเบิกบานราวกับเพิ่งเคี้ยวหมากฝรั่งเอ็กซ์ตร้าไปสองขวดรวด

ทำเป็นเก๊กดีนัก!

ยัยหมอเฉิน ฉันอุตส่าห์มองเธอเป็นพี่สาวที่รู้ใจ แต่เธอดันมองฉันเป็นยัยน้องสาวเอาไว้ใช้หึงหวงชิงดีชิงเด่นงั้นเหรอ!

"เสินอวี้ เธอไม่จำเป็นต้องตั้งแง่เป็นศัตรูกับฉันขนาดนั้นหรอกนะ ระหว่างฉันกับเจียงหลิวน่ะ..."

เฉินซูหวั่นความจริงอยากจะอธิบายสักหน่อยว่า ความสัมพันธ์แบบคนรักระหว่างพวกเขาสองคนอันที่จริงมันประหลาดมาก

ไม่รู้ว่าเจียงหลิวกำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่ด้วยซ้ำ

แต่คำอธิบายนี้เธอกลับพูดไม่ออก

เพราะน้ำเสียงของหลี่เสินอวี้นั้นมันน่าหมั่นไส้เหลือเกิน

ถึงขั้นชวนให้จินตนาการไปถึงภาพเด็กสาวกำลังยืนเท้าสะเอวพูดจาประชดประชันอยู่ตรงหน้า

ความรู้สึกที่ส่งมาถึงเฉินซูหวั่นประมาณว่า

'ไม่ใช่ว่าเธอเป็นแฟนเขาเหรอ เรื่องแค่นี้คงไม่ได้ถึงกับต้องแล่นมาถามฉันหรอกนะ เป็นแฟนประสาอะไรกันเนี่ย ตกลงทำหน้าที่แฟนเป็นไหม พูดสิ!'

ถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิง แถมยังเป็นผู้หญิงที่เย่อหยิ่งทระนงคนหนึ่ง

ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ทำให้เธอไม่อาจก้มหัวยอมอธิบายได้

และเช่นเดียวกัน เธอไม่มีทางยอมจำนนอยู่แค่นี้แน่

ในแวดวงการเปิดใจพูดคุย เธอไม่เคยแพ้ใครมาก่อน

แม้ว่าภายในห้องจะเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเธอ

แต่ในความเป็นจริง วินาทีนี้เสียงดนตรีประกอบได้สลับไปเป็นเพลงนี้โดยอัตโนมัติแล้ว

"หยาดน้ำตาหันหลังกลับกลางทาง! ฉันทำได้เพียงต่อสู้! ต่อสู้!"

"ไม่ได้เจอกันคุยกันต่อหน้าดี ๆ มาตั้งนาน ถ้างั้นให้พี่สาวเลี้ยงกาแฟเธอสักแก้วดีกว่านะจ๊ะ"

เฉินซูหวั่นปรับน้ำเสียงอย่างรวดเร็ว ต่างหูที่ประดับอยู่แกว่งไหวเบา ๆ

เสียงอันมีเสน่ห์ดึงดูดใจมีมนตร์สะกดที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกสงบลงโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่าพลังการต่อสู้ที่แท้จริงของหลี่เสินอวี้จะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน จนแทบจะเปิดฉากแลกหมัดที่มีประสิทธิภาพไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยสักนิด

เข้าสู่สมรภูมิ!

"ได้ค่ะ ส่งโลเคชันมาให้ฉันสิคะ"

"นัดกันที่หน้ามหาวิทยาลัยของพวกเธอแล้วกันจ้ะ"

"มีอะไรเหรอครับ คุณคนสวยเจียง"

เจียงหลิวนั่งเคี้ยวไข่ดาวคำโตอยู่ที่โต๊ะอาหาร พลางรีบหรี่เสียงโทรศัพท์มือถือลงทันทีหลังจากสายต่อติด

รอจนกะเวลาในใจว่าช่วงเวลาคลุ้มคลั่งของเจียงอวี่เจินน่าจะสิ้นสุดลงแล้ว

ถึงค่อยเร่งระดับเสียงขึ้น

"เจียงหลิว เบี้ยวนัดฉันนี่มันสนุกมากใช่ไหม"

"เมื่อวานมันดึกเกินไปแล้วน่ะครับ ผมเลยไม่อยากรบกวนคุณ"

"แล้วนายไปรบกวนใครล่ะ"

"ก็กลับหอพักไปนอนสิครับ"

นี่คือคำตอบที่เขาคิดเตรียมไว้หลังจากส่งวีแชตบอกเจียงอวี่เจินเมื่อคืนว่าจะไม่ไป

นักศึกษากลับหอนอนมันไม่สมเหตุสมผลตรงไหน

สมเหตุสมผลสุด ๆ เลยต่างหาก!

"เหอะ เห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง"

"นักศึกษากลับหอนอนแล้วมันทำไมเหรอครับ"

"เจียงหลิว เราอยู่ด้วยกันมาตั้งนาน นายก็เคยบอกว่าจะขอกลับไปนอนหอสักวันอยู่บ้างเป็นบางครั้ง"

"ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่ครับ"

"เหตุผลที่นายให้กับฉันคือ บ้านของฉันอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยเกินไป แต่นายจำเป็นต้องกลับไปเข้าเรียนคาบแปดโมงเช้าเพื่อเก็บหน่วยกิตบ้าง

เพราะฉะนั้นถ้านายไปนอนหอเมื่อคืนจริง ป่านนี้นายก็ต้องง่วงแทบตายแต่ก็ต้องถ่อไปเข้าเรียนเพื่อเช็กชื่อ ไม่ใช่มานั่งกินข้าวที่อีหนูทำให้อยู่ตรงนี้ แถมยังส่งเสียงเคี้ยวจั๊บ ๆ ดังลั่นแบบนี้"

ในฐานะคนที่ใช้ชีวิตหลักอยู่นอกรั้วมหาวิทยาลัย เจียงหลิวมักจะเป็นพวกขาดแคลนหน่วยกิตมาโดยตลอด

กิจกรรมน้อยใหญ่ไม่เคยเข้าร่วม ชมรมในมหาวิทยาลัยไม่เคยยุ่ง คาบเรียนก็เข้าบ้างไม่เข้าบ้างกะปริดกะปรอย

เจียงหลิวเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง สบตากับเผยอานหนิงที่นั่งกินข้าวพลางแอบฟังอยู่ฝั่งตรงข้าม

ชิบหายละ ดันเจอเชอร์ล็อก โฮล์มส์ เข้าให้

เรื่องบางเรื่องจะโทษว่าเจียงหลิวไร้ฝีมือก็ไม่ได้จริง ๆ

สาเหตุหลักมันต้องโทษอาการความจำเสื่อมต่างหาก

รายละเอียดพวกนี้กลายเป็นความทรงจำที่ตายไปแล้ว เขาไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เลยสักกระผีก

"แค่ก ๆ นอนหอจริง ๆ ครับ ตอนนี้อยู่โรงอาหารกับรูมเมตเนี่ย"

หลังจากถูกจับโกหกได้ แม้เจียงหลิวจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

ส่วนใหญ่ก็ต้องโทษตัวเองที่ไปวานให้เขาช่วยเช็กกล้องวงจรปิด รับปากว่าจะไปหาแล้วสุดท้ายก็เบี้ยว

แต่ในเวลาแบบนี้จะยอมรับสารภาพออกมาตรง ๆ ได้เรอะ ไม่มีทางอยู่แล้ว!

เจียงอวี่เจินเปลี่ยนน้ำเสียงในทันควัน

"รอฉันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย"

"เดี๋ยวผมมีธุระ ธุระเรื่องเจียงซินน่ะครับ"

"ฉันไปไม่ได้เหรอคะ"

"เรื่องแบบนี้ไม่สะดวกให้คุณไปด้วยหรอกครับ"

"เจียงหลิว ในเมื่อตัดสินใจวางเดิมพันไว้ที่คุณแล้ว เจียงซินก็เป็นศัตรูร่วมของเรา ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันก็มีสิทธิ์รับรู้และมีส่วนร่วมทั้งนั้น"

"เรื่องนี้คุณไม่ต้องออกหน้าเลย สิ่งที่คุณต้องทำคืองานเลี้ยงตระกูลช่วยหนุนหลังผมก็พอแล้ว"

ยกเอาสิทธิ์รับรู้มาอ้างขนาดนี้ ยังไม่เชื่อใจกันอีกเรอะ?

"ฉันขอตั้งข้อสงสัยในความซื่อสัตย์ในฐานะหุ้นส่วนของคุณค่ะ ก็เมื่อกี้คุณเพิ่งโกหกฉันไปหยก ๆ"

"ไป ๆๆๆ ไปด้วยกันเลย! เดี๋ยวผมรอคุณที่หน้าประตูมหา'ลัย!"

ถึงขั้นงัดเอาความซื่อสัตย์ของหุ้นส่วนมาพูด เจียงหลิวก็จนปัญญาที่จะปฏิเสธ

พอบรรลุเป้าหมาย เจียงอวี่เจินก็ตัดสายไปอย่างรวดเร็ว

เจียงหลิวกัดทาร์ตไข่ไว้ในปาก ลุกขึ้นสวมเสื้อโค้ต เขาต้องรีบวิ่งไปที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยอีก

ตอนนี้เขายังไม่ได้เฉลยโป๊ะแตกออกมาเอง

สิ่งที่เจียงอวี่เจินเดาสุ่มไปเรื่อยก็เป็นได้แค่มโนเพ้อเจ้อไปเอง

ถ้าเกิดเธอรู้เข้าจริง ๆ ว่าเขาไม่ได้อยู่ที่มหาวิทยาลัย ผู้หญิงคนนี้คงแผลงฤทธิ์พิเรนทร์อะไรขึ้นมาอีกแน่

"คอยดูเถอะ รอให้ผมรีดผลประโยชน์จากตระกูลเจียงมาให้คุณลิ้มรสความหวานได้จริง ๆ ก่อน แล้วจะดูว่าผมจะจัดการดัดนิสัยคุณยังไง"

ตอนนี้เจียงหลิวยังทำได้แค่ยอมจำนนไปชั่วคราว

ตลอดเวลาเผยอานหนิงไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรสักคำ แม้ว่าตัวเองจะยังกินไม่เสร็จก็ตาม

แต่พอเห็นเจียงหลิวลุกขึ้นจะไป เธอก็รีบลุกมาช่วยหยิบเสื้อผ้าให้

"เรื่องเจียงซินน่าจะต้องแจ้งคนในครอบครัว รอฟังสายโทรศัพท์แล้วกันครับ"

"อืม ๆ งั้นฉันจะรออยู่ที่บ้านนะ"

เผยอานหนิงไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไร

ความจริงแล้วตอนนี้เธอไม่ค่อยกล้าสู้หน้าเจียงหลิวเท่าไร

ก่อนที่จะเปิดอกคุยเรื่องในอดีต เธอสามารถวางตัวในฐานะผู้หญิงร้ายกาจได้อย่างไม่เกรงใจใคร

ไม่มีภาระทางใจอะไรทั้งสิ้น

แต่พอพูดออกไปแล้ว อารมณ์ความรู้สึกก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะกลายเป็นความซับซ้อน

เพราะเธอรู้สึกว่าไม่ว่าตัวเองจะพูดอะไร เจียงหลิวก็คงไม่เชื่ออยู่ดี

เหมือนอย่างที่เขาพูด นิทานมันก็เป็นแค่นิทานเท่านั้น

"ช่วงนี้พ่อคุณติดต่อมาบ้างไหมครับ"

"ไม่มีค่ะ"

"ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าเขามาก่อเรื่องที่หนานเจียง ก็ให้พ่อผมไปขู่เขาสักหน่อยก็พอแล้ว"

"อื้อ ๆ"

เผยอานหนิงรู้สึกดีใจขึ้นมาเล็กน้อย

ความดีใจของเธอไม่ได้มาจากคำพูดทำนองที่ว่า "หากศัตรูบุกเข้าเมือง ให้ปิดประตูปล่อยเจียงเหล่าซาน"

แต่เป็นเพราะเจียงหลิวมีแนวโน้มที่จะเชื่อเธอ เชื่อในเรื่องราวที่เธอเล่า

"เผยอานหนิง ผมชอบพูดเรื่องไม่น่าฟังดักคอไว้ก่อนเสมอ"

"พูดมาสิ"

"ถ้าว่ากันตามหลักแล้ว คุณกับเจียงอวี่เจินก็ไม่ต่างกัน ถือเป็นนักลงทุนความเสี่ยงสูงด้วยกันทั้งคู่

เราไม่จำเป็นต้องมานั่งถกกันเรื่องแรงจูงใจในการลงทุนของคุณ ว่ามาจากผลตอบแทนอันมหาศาล ความรู้สึกส่วนตัว หรือว่าแผนการอุบายอะไร

ผู้ใหญ่ต้องรับผิดชอบผลกำไรขาดทุนของตัวเอง

สิ่งที่ผมสัญญาได้มีเพียงแค่ หากคุณยอมช่วยผม วันข้างหน้าถ้าผมมั่งมี คุณก็จะได้ส่วนแบ่งที่สมควรได้รับ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ผมให้คำสัญญาอะไรไม่ได้เลย

ถ้าแรงจูงใจของคุณคือความรู้สึกส่วนตัว ก็ขอโทษด้วยที่ผมจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น"

นี่คือวิธีจัดการที่ดีที่สุดเท่าที่เจียงหลิวคิดออก

เรื่องเล่าจริงไหม? ฟังดูก็สมจริงมาก

แต่นักเขียนบทอัจฉริยะแต่งบทละครออกมากี่เรื่องมันก็ดูจริงทั้งนั้น

ลืมไปแล้วก็คือลืมไปแล้ว เขาก็หมดปัญญาเหมือนกัน

หลังจากเจียงหลิวพูดจบก็ยืนรออยู่ที่เดิมอย่างใจเย็น นี่นับเป็นข้อตกลงด้วยวาจา

ถ้าตกลง ก็ถือว่าก้าวข้ามธรณีประตูของการเป็นสหายร่วมรบ และเข้าสู่ช่วงทดลองดูความภักดีอย่างเป็นทางการ

ถ้าไม่ตกลง ในอนาคตตอนสะสางบัญชีแค้นเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็จะมีเอี่ยวชื่อเธอด้วยคนหนึ่ง

ง่าย ๆ แค่นี้เอง

"ตกลง"

เผยอานหนิงเงยหน้าขึ้นยิ้ม

ข้อดีที่สุดของผู้หญิงร้ายกาจ คงเป็นการที่ไม่เคยตัดพ้อต่อโชคชะตาอันขรุขระของตัวเองเลยสักครั้ง

จากแม่ผู้อ่อนแอ ภูมิปัญญาในการเอาชีวิตรอดเพียงหนึ่งเดียวที่เธอได้เรียนรู้มาคงเป็น... วันเวลายังอีกยาวไกล มีใครบ้างที่ไม่ต้องหลั่งน้ำตา?

วันเวลายังอีกยาวไกล

ตราบใดที่ยังมีหนทางให้เดิน ต่อให้กระดูกแหลกละเอียด เธอก็จะคลานไปให้ถึงเส้นชัย