ตอนที่ 84 ความรักและความเกลียดชังที่บริสุทธิ์เกินไป

ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้าตามเวลาหนานเจียง

ช่วงเวลานี้คนส่วนใหญ่ได้เริ่มต้นวันใหม่อันสดใสแล้ว

เปี่ยมไปด้วยพลังพร้อมทุ่มเทให้กับหน้าที่การงาน

เฉินซูหวั่นก็เช่นกัน

หลังจากลองเปลี่ยนชุดหน้ากระจกเต็มตัวไปสี่ชุดติด ในที่สุดเธอก็เคาะชุดสำหรับวันนี้ได้เสียที

แต่ตอนนี้เก้าโมงแล้ว เจียงหลิวก็ยังไม่ติดต่อมาหาเธอเลย

"เมื่อคืนนอนดึกเกินไปเหรอ"

"หรือว่าตั้งใจกันแน่"

ในฐานะจิตแพทย์ที่เคยรับมือกับ 'ผู้ป่วยเคสความรัก' มานับไม่ถ้วน

เฉินซูหวั่นคุ้นเคยกับลูกเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ในความรักแบบนี้เป็นอย่างดี

แกล้งทำเป็นนิ่งเพื่อดึงเชิงสินะ

หมอเฉินผู้มีความรู้เชิงทฤษฎีเต็มร้อยแค่นหัวเราะเยาะ

ถามว่าเธอหัวเราะอะไรน่ะหรือ

เธอหัวเราะที่ผู้ชายสารเลวไร้แผนการ และเจียงหลิวตัวแสบก็ช่างด้อยปัญญา

เฉินซูหวั่นเลิกล้มความคิดที่จะโทรหา แล้วหันไปก้มหน้าก้มตากับงานของตัวเองแทน

ถ้านัดก็ออกไป ไม่นัดก็ช่างสิ

ไม่ออกไปข้างนอกก็ไม่ถึงตายสักหน่อย

สิบโมงเช้า เธอนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ

สิบเอ็ดโมงเช้า เธอยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ

เที่ยงตรง เธอเริ่มหิว จึงต้มข้าวโพดหวานกิน

เที่ยงสิบนาที โทรศัพท์มือถือที่เจ้าของหยิบขึ้นมารีเฟรชดูข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็แจ้งเตือนว่าแบตเตอรี่ใกล้หมด

เที่ยงสิบเอ็ดนาที เธออยากจะเอาซังข้าวโพดที่แทะแล้วยัดเข้าไปในสมองของเจียงหลิว

"หรือว่าจะยังนอนอยู่จริง ๆ"

หมอเฉินผู้มีคะแนนทฤษฎีเต็มร้อยเริ่มลังเลใจขึ้นมาบ้างแล้ว

"ก็แค่ลูกไม้ดึงเชิงของผู้ชายเท่านั้นแหละ ลูกเล่นแค่นี้สำหรับเจียงหลิวแล้วแทบจะเป็นทักษะพื้นฐานด้วยซ้ำ"

"แต่ฉันโทรไปถามดูก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา เผื่อเขาไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกล่ะ"

"ไม่ได้เสียเปรียบอะไรสักหน่อย ยังไงในใจฉันก็รู้ทันอยู่แล้ว"

เจียงหลิวยังไม่ตื่นจริง ๆ นั่นแหละ

เมื่อคืนคุยกับเผยอานหนิงจนถึงเช้ามืด ตอนนี้เลยยังนอนหลับปุ๋ยอยู่เลย

ส่วนทำไมโทรศัพท์ถึงไม่ดังน่ะหรือ

ก็เพราะเมื่อคืนเขานอนที่บ้านของเผยอานหนิง

แถมยังเบี้ยวนัดเจียงอวี่เจินอีกด้วย

เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโทรมาพิพากษา เขาเลยปิดเสียงโทรศัพท์ไปเลย

ต่อให้ไม่ปิดเสียง หมอเฉินก็คงไม่ได้รับการตอบรับจากเขาอยู่ดี

เพราะเขาก็ไม่ได้นัดนี่นา

เขาก็แค่ส่งรูปไปสองรูป ไม่ได้พูดสักคำว่า 'ที่รัก พรุ่งนี้เราไปเที่ยวไหนกันดี'

"เจียงหลิว มีสายเข้าค่ะ"

เผยอานหนิงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ชีวิตที่ประณีตงดงามย่อมต้องพิถีพิถันจากภายในสู่ภายนอก

ในช่วงเวลาที่เจียงหลิวกำลังหลับสนิท เธอได้บำรุงผิว ออกกำลังกายกระชับสัดส่วน และตัดแต่งกิ่งดอกไม้เรียบร้อยแล้ว

แม้แต่วัตถุดิบสำหรับมื้อเที่ยงก็เตรียมไว้พร้อมสรรพ รอเพียงเจียงหลิวลืมตาตื่นไปล้างหน้าล้างตาเพื่อเริ่มลงมือปรุง

การจะเป็นหญิงร้ายกาจก็ไม่ง่ายเลย ความมีวินัยอย่างสม่ำเสมอตลอดหลายปีเช่นนี้ คนทั่วไปคงลอกเลียนแบบไม่ได้จริง ๆ

ทุก ๆ ยี่สิบนาทีโดยประมาณ เธอจะเดินเข้ามาช่วยดึงผ้าห่มให้เข้าที่ พร้อมกับดูว่าเขาตื่นหรือยัง

ครั้งนี้เธอเข้ามาประจวบเหมาะกับตอนที่มีสายโทรเข้าพอดี

แม้โทรศัพท์จะปิดเสียงไว้ แต่หน้าจอยังสว่างขึ้นมา

"ใครครับ"

"เฉินซู..."

"ไม่ต้องสนใจครับ"

เจียงหลิวฟังเพียงแค่สองพยางค์ก็ตัดสินได้ทันทีว่าจำเป็นต้องรับสายหรือไม่

เขาเพียงแค่พลิกตัวกอดก่ายผ้าห่มแล้วนอนต่อ

"หิวไหมคะ"

"ไม่หิวครับ ในฝันผมไปแอฟริกาแล้วตุ๋นจระเข้กินไปตัวหนึ่ง"

"อ๋อ ค่ะ"

เผยอานหนิงตอบรับสั้น ๆ แล้วดึงผ้าห่มคลุมตัวเจียงหลิวอย่างแผ่วเบา

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากห้องพักแขก ก็เหลือบมองโทรศัพท์อีกครั้ง

มีสายเข้าอีกแล้ว

"เจียงหลิว คราวนี้เป็นเจียงอวี่เจินค่ะ"

"น่าจะโทรมาพิพากษาผม ไว้รอเธอหายโมโหแล้วผมค่อยโทรกลับ"

"อ๋อ ค่ะ"

คราวนี้เผยอานหนิงไม่ได้เดินออกไป แต่นั่งลงตรงริมเตียง

เธอมีลางสังหรณ์ว่าเดี๋ยวต้องมีโทรศัพท์เข้ามาอีกแน่

ไม่ใช่ว่าเธออยากจะนั่งอยู่ตรงนี้เพื่อคอยรายงานชื่อคนโทรเข้าหรอกนะ

แต่เป็นเพราะเธอพบว่า ตัวเองคล้ายจะมองเห็นท่าทีที่เจียงหลิวมีต่อแต่ละคนผ่านรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้

ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมศึกก็จริง แต่แค่ทำความเข้าใจดูหน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหมล่ะ

ห้านาทีต่อมา

ท่ามกลางสายเรียกเข้าไม่หยุดหย่อนของหมอเฉินและเจียงอวี่เจิน ในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นชื่อใหม่ที่สดใหม่กว่า

"เจียงหลิว สายของหลี่เสินอวี้ คุณจะรับไหมคะ"

"มือถือผมอยู่ไหนครับ"

เจียงหลิวยืดเส้นยืดสายใต้ผ้าห่ม พลางยื่นมือไปคลำหาโทรศัพท์บนหัวเตียง

หญิงสาวผู้เอาใจใส่ได้ส่งโทรศัพท์ใส่มือเขาอย่างเหมาะเจาะพอดี

"ฮัลโหล"

"เจียงหลิว นายไปเปิดศึกด่ากับใครบนเน็ตจนโดนขุดเบอร์มาถล่มหรือไง ทำไมสายถึงไม่ว่างตลอดเลยเนี่ย!"

"มีอะไรก็รีบพูดมา"

"ฉันรอนายมาทั้งคืนแล้ว ยังไม่ยอมอธิบายเรื่องหมอเฉินอีกนะ!"

"โธ่ แค่มีความรักเองน่า"

"ไม่มีทาง! ฉันจะไม่รู้จักนายได้ยังไง! หมอเฉินไม่ได้ผมบลอนด์ ท่าทางก็ดูอมโรค ขาก็ไม่ค่อยจะโชว์ หน้าอก...ใหญ่เกินไปก็ใช่ว่าจะดีสักหน่อย!"

"สมกับเป็นคุณจริง ๆ ที่รู้ใจผม"

เจียงหลิวหลับตาพลางเผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เผยอานหนิงนั่งอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนกำลังจัดผ้าปูที่นอน แต่ความจริงหูกำลังคอยจับคีย์เวิร์ดในโทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง

จากนั้น เธอก็ก้มมองดูตัวเอง

มองไม่เห็นปลายเท้า ต้นทุนยังถือว่าไม่เลวทีเดียว

"ผมกำลังรักษาคนไข้จิตเวชขั้นรุนแรงอยู่ คุณอย่ามาป่วนผมสิครับ"

"ฮิ ๆ ฉันเดาไว้แล้วเชียว! ไม่อย่างนั้นเมื่อวานหมอเฉินเจอฉัน มีหวังโดนฉันตอกกลับจนสู้ไม่ได้แน่!"

"เมื่อวานคุณก็ดูออกแล้วเหรอครับ"

"แหงอยู่แล้ว! ไม่งั้นจะยอมให้เธอมาอวดเก่งเหรอ!"

หลี่เสินอวี้สวมชุดนอนลายหมีสตรอว์เบอร์รี ขอบตาแดงก่ำนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ในหอพัก

สีหน้าซูบโทรมราวกับไปสิงอยู่ร้านเน็ตคาเฟ่ติดกันสามวันสามคืน

ถังขยะใบเล็กที่แขวนไว้ตรงราวเตียง เต็มไปด้วยกระดาษทิชชูที่เธอใช้เช็ดน้ำมูกและคราบน้ำตา

"คุณร้องไห้เหรอครับ"

"เป็นหวัดต่างหากล่ะ โทษรูมเมตเลยเมื่อคืนนอนไม่ยอมปิดหน้าต่าง"

เพื่อนสนิทที่อยู่เตียงข้าง ๆ หลี่เสินอวี้กลอกตาใส่เธอทันที

ไปเปิดหน้าต่างตอนไหนมิทราบ?

อีกอย่าง คิดว่าฉันกล้าเปิดหน้าต่างเรอะ?

ด้วยเสียงร้องไห้คร่ำครวญทั้งคืนของเธอน่ะ ถ้าขืนเปิดหน้าต่าง คนทั้งมหาวิทยาลัยคงได้ยินกันหมดแล้ว

"เจียงหลิว วันนี้นายจะมาหาฉันไหม"

"มีธุระต้องจัดการครับ ตอนเย็นถึงจะไปมหาวิทยาลัย"

วันนี้เจียงหลิวยังต้องหาทางจัดการเจียงซิน เพื่อเตรียมการขั้นสุดท้ายสำหรับงานเลี้ยงของตระกูล

"ก็ได้"

หลี่เสินอวี้วางสายอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

แต่เธอกลับสลัดท่าทางซูบโทรมทิ้ง แล้ววิ่งตึงตังลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันเตรียมตัวกินข้าว

เพื่อนสนิทของหลี่เสินอวี้มีสีหน้างุนงงอย่างยิ่ง

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงอย่างหลี่เสินอวี้ ถึงต้องมาร้องไห้จะเป็นจะตายกระสับกระส่ายเพราะผู้ชายคนเดียว

เธอก็เคยเจอเจียงหลิวอยู่สองสามครั้ง

รูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาจริง

แต่การที่หลี่เสินอวี้จะหาหนุ่มหล่อคนอื่นมาเป็นแฟนมันยากตรงไหนกัน? ไม่ยากสักนิดเลย

"เสินอวี้ เธอเตรียมจะเริ่มแผนการผจญภัยแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องตัดไม่ขาดกับเขาอีกล่ะ"

"สองเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกันตรงไหนเหรอ"

"เธอต้องไปแล้ว ส่วนเขาอยู่ที่นี่ ชีวิตของพวกเธอจะไม่มีจุดตัดกันอีกแล้วนะ"

ในสายตาของใครก็ตาม มันย่อมเป็นแบบนั้น

เธอต้องเดินทางไปทั่วสารทิศ ส่วนเขาอยู่เรียนหนังสือและทำงานที่นี่

ประสบการณ์ชีวิตต่างกัน ผู้คนและเรื่องราวที่พบเจอก็ต่างกัน นั่นหมายความว่าต้องแยกย้ายไปตามเส้นทางชีวิตของตัวเอง

"ใครบอกล่ะ ไปต่างประเทศไม่ได้แปลว่าตายสักหน่อย ฉันก็ยังชอบเขาได้อยู่นี่นา"

"แต่เขาอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นก็ได้นะ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ฉันแก้โปรแกรมในใจเขาไม่ได้สักหน่อยว่าจะต้องเปลี่ยนคำสั่งให้รักหลี่เสินอวี้คนเดียวตลอดไปน่ะ"

"แต่..."

"แต่ฉันแก้โปรแกรมในใจฉันได้ ฉันชอบเขา

เพราะงั้นก็แค่เปลี่ยนคำสั่งเป็น: แสดงความชอบที่มีต่อเขาออกมา

ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วล่ะ"

เพื่อนสนิทอย่างเวยเซิงซิ่วมองหลี่เสินอวี้ที่กระโดดโลดเต้นด้วยแววตาซับซ้อนเล็กน้อย

คงเป็นสีหน้าที่ผสมปนเปกันระหว่างความอิจฉากับความเป็นห่วง

คนที่เข้าใกล้หลี่เสินอวี้คงยากที่จะไม่รู้สึกเอ็นดูและชื่นชอบเธอ แม้แต่ในฐานะเพื่อนสนิทก็เช่นกัน

เพราะความรักและความเกลียดชังของเธอนั้นบริสุทธิ์ผุดผ่องเกินไปจริง ๆ