ตอนที่ 83 เรื่องเล่าก็เป็นแค่เรื่องเล่า

"เจียงจิ้วซุ่ยจะทดสอบทัศนคติของคุณในงานเลี้ยงของตระกูล ถ้าทัศนคติไม่ดี เขาก็จะโยนภาระปัญหาคาราคาซังมากองให้คุณจัดการ"

"แล้วไงต่อครับ"

"กองปัญหาที่ว่านั่นคือเจียสิงมีเดีย ห่วยแตกจนงบการเงินยังดูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

จุดเด่นเพียงอย่างเดียวคงเป็นเน็ตไอดอลตัวเล็กๆ ไม่กี่คนที่แทบไม่มีชื่อเสียง ผันตัวมาจากดาราแถวที่สิบแปดมาไลฟ์สดมั้งคะ"

เรื่องนี้ไม่ได้เกินความคาดหมายของเจียงหลิวนัก อาชิงเคยคุยเรื่องนี้กับเขาแล้ว

"ยังไม่พอครับ"

"คุณอาจจะได้เจอคู่หมั้นของคุณในงานเลี้ยงตระกูลค่ะ"

"ไม่ใช่สิ นี่มันยุคที่รักกันได้อย่างอิสระแล้วนะ ทำไมเรื่องคลุมถุงชนแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ตระกูลแบบนี้ยังคงมีอยู่อีกเนี่ย"

"แค่วิธีการทดสอบทัศนคติเท่านั้นแหละค่ะ

ข้อแรก การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ตระกูลแต่เดิมก็เป็นแบบทดสอบความเชื่อฟังอย่างหนึ่ง

ข้อสอง ในยุคแห่งความรักอิสระนี้ จะมีสักกี่คนที่ตามหารักแท้เจอจริงๆ กันล่ะคะ

ความจริงก็คือมีคนมากมายที่หาไม่เจอ คนที่ต่อต้านการแต่งงานแบบตระกูลฉันเคยเห็นแต่ในละครหรือหนังเท่านั้นแหละ คนที่ตระกูลหาให้อย่างน้อยหน้าตาก็ดี ฐานะก็ใช้ได้ มีคนตั้งเท่าไหร่ที่เฝ้ารอให้ตระกูลช่วยชักนำสร้างสะพานให้"

พอเจียงหลิวได้ฟังแบบนี้ ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง

เขาเกาหัวแล้วยอมตัดบทเรื่องนี้ไป ยังไงทัศนคติของเขาก็ชัดเจนอยู่แล้ว

เรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์นี่ต้องคัดค้านแน่นอน

"ต่อไปรายงานข่าวให้ผมเป็นระยะๆ ด้วยนะ"

"เดิมทีฉันก็เตรียมจะทำแบบนั้นอยู่แล้วค่ะ"

"แต่ผมสงสัยจริงๆ คุณยอมเปิดเผยตัวเองว่ามีส่วนร่วมในอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่กลับไม่ยอมเล่าว่าในอดีตคุณทำไปทำไมเนี่ยนะ"

เรื่องนี้เจียงหลิวสงสัยจริงๆ

ไม่ว่าจะปิดบังให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ รอจนกระทั่งถึงตอนที่ผมค้นพบความจริงว่าคุณมีส่วนร่วมในอุบัติเหตุทางรถยนต์

แล้วค่อยมาสะสางบัญชีกันก็ไม่เห็นเสียหาย

ทำไมถึงต้องมาเปิดโปงตัวเองตอนนี้ล่ะ

ผลลัพธ์มันก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ

ยังไงเจียงหลิวก็รู้ดีว่าเก็บเธอไว้จะมีประโยชน์มากกว่า อย่างน้อยก็ยังส่งต่อข้อมูลออกมาได้บ้าง

รอจนถึงเวลาที่จะสะสางกับเจียงซินให้สิ้นซาก แล้วค่อยสะสางกับเธอไปด้วยก็ยังไม่สาย

แล้วทำไมถึงต้องปิดบังเรื่องในอดีตด้วยล่ะ

อยากให้เจียงหลิวมองเธอในฐานะ "ผู้หญิงร้ายกาจ" ล้วนๆ เลยอย่างนั้นเหรอ

เพื่ออะไรกันแน่

"เพราะฉันรู้ค่ะ ว่าข้ออ้างประเภทที่บอกว่ารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะไม่เป็นอะไร คุณไม่มีทางเชื่อหรอก"

"เข้าประเด็นเถอะครับ"

"เรื่องเล่ายังไม่จบเลย อยากฟังไหมคะ"

"ฟังเป็นนิทานก่อนนอนแล้วกัน กำลังง่วงพอดีเลย"

เผยอานหนิงรวบขาทั้งสองข้างขึ้น ร่างกายส่วนบนพิงกับหัวเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว

เวลาผ่านพ้นไปทั้งคืน ในตอนนี้เส้นขอบฟ้าของหนานเจียงเริ่มมองเห็นโครงร่างรางๆ ของดวงอาทิตย์แล้ว

เธอเล่าว่าคืนนั้นหลังจากที่พวกเขาลุยป่าละเมาะเสร็จก็กลับบ้าน

ในห้องที่มืดมิดห้องนั้น

เจียงหลิวแข็งทื่อเหมือนซากศพ

พอเล่ามาถึงตรงนี้ เจียงหลิวก็ถามอย่างงงๆ

ทางเหนือนี่หนาวขนาดนั้นเลยเหรอครับ

"เพราะมีผ้าห่มแค่ผืนเดียว พวกเราเลยนอนในผ้าห่มผืนเดียวกันค่ะ"

"ผมสงสัยว่าคุณกำลังพูดทะลึ่งอยู่นะ"

"ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัวจริงๆ นะคะ แบบที่ฉันแค่แตะตัวคุณนิดเดียว คุณก็ตกใจจนตัวสั่นเลยล่ะ"

เผยอานหนิงยิ้มแล้วเอื้อมมือไปแตะตัวเจียงหลิวเบาๆ

เธอคงอยากจะจำลองสถานการณ์ในตอนนั้นขึ้นมาใหม่

ทว่าเจียงหลิวไม่ได้สั่นเลยสักนิด

เขากลับปล่อยตัวตามการเคลื่อนไหวของเผยอานหนิงแล้วหนุนลงบนแขนของเธอเสียด้วยซ้ำ

"เผยอานหนิง ผมเชื่อว่ารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สำคัญพวกนี้คุณไม่มีความจำเป็นต้องโกหกหรอก แต่เรื่องเล่าก็เป็นแค่เรื่องเล่าครับ"

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

เผยอานหนิงรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

อย่ามองเจียงหลิวคนนี้ให้เป็นเจียงหลิวในอดีต

เรื่องเล่ายังคงดำเนินต่อไป

เธอเล่าว่าในห้องที่มืดสนิทนั้นไม่มีใครนอนหลับลงเลยสักคน

เธอเริ่มถามถึงความรู้สึกของเจียงหลิวในการเดินทางครั้งนี้

เจียงหลิวบอกว่าการเดินทางมันเหนื่อยมาก เขาไม่ชอบเลย

"เจียงหลิว คุณคิดว่าเรื่องที่ฉันแต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ มันถูกหรือผิดกันแน่คะ"

"พูดยากครับ"

ในห้องที่มืดมิดนั้น คำวิจารณ์ของเจียงหลิวได้เปลี่ยนไปเป็นครั้งแรก

ในร้านอิซากายะ เขาจะเน้นไปที่การเกลี้ยกล่อมเป็นหลักมาโดยตลอด

แต่สิ่งของบางอย่างหากไม่ได้เห็นกับตาตัวเองก็ไม่มีทางรู้สึกได้อย่างแท้จริง

ห้องที่ไร้แสงไฟ จักรเย็บผ้าที่ใช้เป็นโต๊ะหนังสือ ปฏิทินแขวนที่นำมาแปะแทนวอลเปเปอร์ ซอกเขาในชนบทที่หนีออกไปไม่ได้...

เจียงหลิวรู้สึกว่าด้วยประสบการณ์ชีวิตอันน้อยนิดของตัวเอง คงยากที่จะตัดสินเรื่องที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้

"เจียงหลิวคะ ฉันมีหนี้สินล้นพ้นตัว นอกจากการขายตัวเองเพื่อใช้หนี้ และใช้ชีวิตที่เหลือทั้งชีวิตในฐานะเมียน้อยแล้ว

ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ก็คือการแต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ ฉันถึงจะยังมีโอกาสได้ควบคุมชีวิตของตัวเองค่ะ"

"ก็ดีแล้วนี่ครับ แค่คุณคิดว่ามันถูกต้องก็พอแล้ว"

ห้องที่มืดสนิทตกอยู่ในความเงียบงันอันไร้ที่สิ้นสุด

พวกเขาต่างมีคำพูดที่ไม่อาจเอ่ยปากออกมาได้

เจียงหลิวไม่อาจพูดได้ว่าการตัดสินใจของเผยอานหนิงนั้นผิด

อย่างที่เธอบอก เส้นทางที่เธอเลือกได้มีสามสาย นอกจากสองสายข้างต้นแล้ว ก็คือการหาดาดฟ้าสักแห่งเพื่อแสดงการดิ่งพสุธาและทิ้งร่างดับสูญ

เผยอานหนิงเองก็พูดไม่ออก เธอเผลอคิดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

หากแต่งงานกับเจียงหลิวแล้วใช้ชีวิตธรรมดาๆ ทั่วไป เจียงหลิวจะเอาเธอไหม

แต่คำพูดแบบนี้ย่อมไม่มีวันเอ่ยปากออกไป หนี้สินมหาศาลบนตัวเธอแท้จริงแล้วก็แค่เปลี่ยนเจ้าหนี้

สุดท้ายแล้ว เจ้าหนี้ก็แค่เปลี่ยนจากธนาคารมาเป็นตระกูลเจียงเท่านั้นเอง

เธอมีสิทธิ์อะไรไปพูดว่าคุณเอาฉันสิ แล้วพวกเรามาใช้ชีวิตด้วยกันดีๆ

ตลกสิ้นดี

เจียงหลิวเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ มีอนาคตที่สดใส

"เจียงหลิวคะ อิจฉาคุณจังเลยค่ะ มีอนาคตที่สดใส"

"อิจฉาที่ผมดื่มแทบตายในร้านอิซากายะ อิจฉาที่ผมโดนลูกค้าคอมเพลน อิจฉาที่พ่อผมเป็นผีพนัน อิจฉาที่แฟนผมรักๆ เลิกๆ กับผมอย่างนั้นเหรอครับ"

เจียงหลิวพลิกตัวหันหลังไป ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ความมืดมิดนับเป็นสื่อกลางอย่างหนึ่ง ที่ทำให้มนุษย์อันเย็นชาเต็มใจที่จะสัมผัสถึงความเจ็บปวดของกันและกัน

เผยอานหนิงพลันตระหนักได้ว่า พวกเขาดูเหมือนจะเป็นคนประเภทเดียวกัน

เขาก็มีชีวิตอันเฮงซวยในแบบของตัวเองเหมือนกัน

ทั้งการงาน การใช้ชีวิต การเรียน ครอบครัว ความรัก

พวกเขาต่างเป็นคนชนชั้นล่าง ที่ถูกความจำเจอันน่าเหน็ดเหนื่อยในแต่ละวันกลืนกินไฟในใจไปจนหมดสิ้น

พวกเขานับเป็นการช่วยเหลือเยียวยาซึ่งกันและกันได้ไหม

ไม่เลย

แล้วฉันเคยช่วยอะไรเขาบ้างล่ะ

เธอฟังน้ำเสียงของเด็กหนุ่ม ในหัวพลันผุดความคิดอันอาจหาญขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

อาจหาญเสียจนเธอถึงกับสูดหายใจเข้าลึกๆ ไปหลายเฮือก

การมีเงินแก้ปัญหาไม่ได้ทุกเรื่อง แต่แก้ปัญหาได้หลายเรื่อง

และเรื่องการมีเงินนั้นสำหรับคนส่วนใหญ่แล้วมันยากมาก

แต่สำหรับเจียงหลิวแล้ว ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น

กระบวนการอาจจะยาก ทว่าไม่ได้เป็นไปไม่ได้

ความคิดบ้าคลั่งรวมตัวกันในหัวของเธอราวกับศูนย์กลางของพายุไต้ฝุ่น

ถ้าหากเจียงหลิวกลับตระกูลเจียงล่ะ

"เจียงหลิวคะ ความคิดในปัจจุบันก็คือจิตวิญญาณใช่ไหมคะ"

"เชี่ยเถอะ ความหมายเพี้ยนไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้ว ผมไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อยมั้งครับ"

"ฉันควรยึดมั่นในความคิดของตัวเองไหมคะ"

"ทำไมยังลังเลอยู่อีกเนี่ย เจ๊ครับ ขอยกคำพูดต้นฉบับจากจิตแพทย์ของผมมามอบให้คุณประโยคหนึ่งแล้วกัน"

"อะไรเหรอคะ"

"บอกตัวเองสิว่า คุณทำถูกแล้ว"

เจียงหลิวพลิกตัวกลับมาจ้องเธอเขม็ง ไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างเด็กหนุ่มกำยำทำให้เผยอานหนิงรู้สึกมึนหัวไปหมด

แท้จริงแล้วความหมายเดิมของประโยคนี้ก็คือ

เพื่อตักเตือนผู้ป่วยที่รู้สึกเสียใจกับการกระทำในอดีตของตัวเองว่า อย่าไปคิดเพ้อฝันว่าเส้นทางที่ไม่ได้เลือกจะเต็มไปด้วยดอกไม้เบ่งบาน

สิ่งที่คุณเลือกในปัจจุบันนี่แหละคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

ถ้าคุณทำธุรกิจ การลงทุนที่คุณทำไปก็คือสิ่งที่ถูกต้อง ถึงจะขาดทุนก็ถูกต้อง เพราะการลงทุนอีกทางมีแต่จะขาดทุนหนักกว่านี้

ถ้าคุณเลือกที่จะเลิกกัน ทางเลือกของคุณก็คือสิ่งที่ถูกต้อง ถึงจะเสียใจภายหลังก็ถูกต้อง เพราะถ้าคุณไม่เลิก ในอนาคตแฟนคุณก็นอกใจชัวร์ๆ

วิธีการสร้างภาพจินตนาการแบบสุดโต่งเช่นนี้ ก็เพื่อช่วยชีวิตคุณที่กำลังจมปลักอยู่กับความเสียใจจนถอนตัวไม่ขึ้น

"ฉันทำถูกแล้ว" ดวงตาของเผยอานหนิงเปล่งประกายในความมืด

เปล่งประกายจริงๆ เพราะหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นมาแวบหนึ่งเมื่อมีข้อความเข้า

เหมือนค้างคาวไม่มีผิด

"ดึกดื่นป่านนี้มานั่งกรอกซุปไก่บำรุงจิตวิญญาณให้ตัวเองทำไมเนี่ย หาวิธีอะไรมากล่อมผมเข้านอนหน่อยสิครับ"

เจียงหลิวนอนไม่หลับจริงๆ

เวลาที่เขานอนไม่หลับตอนอยู่บ้าน เขาก็จะนอนบนโซฟาแล้วเปิดทีวีทิ้งไว้โดยหรี่เสียงเบาๆ

แต่เห็นได้ชัดว่าในห้องนี้แม้แต่ไฟก็ยังไม่มี

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโทรทัศน์เลย

"ฉันร้องเพลงให้คุณฟังดีไหมคะ"

"ร้องให้ฟังหน่อยสิครับ"

ในปรัชญาตะวันออกโบราณ หยินหยางคือหัวข้อที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เสมอ

ในฐานะไฮโซสาว รสนิยมการฟังเพลงในชีวิตประจำวันของเธอจำเป็นต้องคล้อยตามแวดวงสังคม

อาร์แอนด์บี, กอสเปล, ฟังก์, เวเปอร์เวฟ

นี่นับเป็นทักษะพื้นฐานอย่างหนึ่ง เพราะจำเป็นต้องใช้ในการเข้าสังคมประจำวัน

เหมือนกับการที่คุณคุยกับเพื่อนร่วมชั้นหรือเพื่อนร่วมงานที่เล่นเกมเดียวกันแล้วจะคุยถูกคอกว่า

สวมโค้ตสีคาเมลกับรองเท้าส้นสูงถ่ายรูปตามจุดเช็กอิน พูดคุยเรื่องดนตรีและนิทรรศการศิลปะ

ปรึกษากันว่าเวลาจ้างตากล้องมาถ่ายรูปควรจะแต่งหน้าโทนไหน

นี่คือชีวิตประจำวันของเหล่าสาวสังคมชั้นสูง

แต่ทว่าในห้องอันมืดมิดของหมู่บ้านบนเขาทางเหนือนี่

เผยอานหนิงมองผ่านหน้าต่างนอกประตูออกไป เห็นแสงจันทร์ที่ลอยเด่นบนท้องฟ้า วิถีชีวิตของชนบทนั้นช่างถูกสุขลักษณะ เค้าโครงของทิวเขาสีเขียวขจีไกลๆ ดูเลือนรางยิ่งนัก

เสียงสุนัขเห่าและไก่ขันดังแว่วมาเป็นระยะ

เธอหน้าสดไร้เครื่องสำอาง คลุมผ้านวมลายดอกไม้สีแดงใบไม้สีเขียวผืนเก่าอยู่ในห้องอันมืดมิด ด้านหลังคือกำแพงที่ปะด้วยปฏิทินรูปสาวงามและจักรเย็บผ้าแบบใช้เท้าถีบ

บทเพลงที่เธอเอื้อนเอ่ยขับขานแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันเข้มข้นของบ้านเกิด

"ดวงจันทร์ส่องต้องโคนกำแพงหนา~"

"ฉันขับขานเพลงพื้นบ้านให้เธอฟังหนา~"

ภายในห้องพักแขกในอพาร์ตเมนต์ของเผยอานหนิง

ดูเหมือนเจียงหลิวจะหลับสนิทไปแล้ว

ฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว

ทว่าหญิงสาวที่เอนกายอยู่ข้างเขากำลังร้องเพลง

เธอแอบปาดน้ำตาพลางมองออกไปนอกหน้าต่างผ่านรอยแยกของผ้าม่าน

เธอร้องเพลงด้วยเสียงแผ่วเบา:

"ดวงตะวันลอยเด่นขึ้นมาอีกคราหนา~"

"สาดส่องทะลุกระดาษหน้าต่างหนา~"

กาลเวลาราวกับหวนคืนสู่หมู่บ้านบนเขาทางเหนือนั้น

แต่นิทานก็เป็นเพียงแค่นิทาน

ผู้ฟังมีเพียงตัวเธอเองเท่านั้น

ตั้งแต่วินาทีที่เจียงหลิวเข้าโรงพยาบาลจริงๆ เผยอานหนิงก็รู้แล้วว่าเรื่องราวกำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางที่ไม่อาจควบคุมได้

ท้องฟ้าถล่มทลายลงมาแล้ว

เธอไม่มีโอกาสได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองต่อเจียงหลิวอีกต่อไป

เธอคือหนึ่งในคนร้าย

ดังนั้นการเล่าเรื่องราวออกมาก็มีแต่จะเพิ่มความกังวลใจให้กับคนทั้งสองคนโดยเปล่าประโยชน์

"ทำไมไม่ร้องต่อน่ะ ลืมเนื้อร้องเหรอ ให้ผมช่วยเตือนไหม"

เจียงหลิวไม่พอใจอย่างยิ่งกับการร้องแค่ครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ แม่งเอ๊ย กำลังจะหลับอยู่แล้วเชียว!

ทำเอาคนฟังค้างเติ่งไปหมด

น่าเสียดายที่คนเราเวลาสะอื้นไห้ย่อมยากที่จะเปล่งเสียงออกมาได้

เจียงหลิวไม่ได้พลิกตัว เขากำลังจะหลับจริงๆ จึงเอื้อมมือไปคลำด้านหลังเป็นสัญญาณให้ร้องต่อ

ดูเหมือนจะสัมผัสโดนใบหน้า เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา

"วันเวลาช่างยาวนานหนา ฉันจะเช็ดน้ำตาให้เธอเองหนา"