ตอนที่ 82 วันเวลายังอีกยาวไกล

เผยอานหนิงเดินอยู่บนถนนสายเล็กในชนบทเพียงลำพัง ลมราตรีกระพือเสื้อแจ็กเกตหนังของเธอ

เมื่อเดินมาถึงสุดแนวป่าข้างทาง เสียงนกเค้าแมวก็แว่วเข้าหู

ป่าไม้อันมืดครึ้มวังเวงไม่ได้ทำให้เผยอานหนิงหวาดกลัวเลยสักนิด

เพราะแม่ของเธอถูกฝังอยู่ที่ปลายทางของผืนป่าแห่งนี้

"แม่คะ หนูกลับมาแล้ว"

ที่เผยอานหนิงค้างคืนที่บ้าน ก็เพื่อมากราบหลุมศพนี่เอง

การจากไปของคนในครอบครัวคือความชื้นแฉะอันยาวนานตลอดชีวิต ผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ก็เคยเป็นเด็กน้อยที่ซุกหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของแม่เช่นกัน

เสียงสะอื้นขาดห้วงปะปนไปกับเสียงนกร้องจนฟังไม่ได้ศัพท์

ท้ายที่สุดพวกเราต่างต้องกลับมาหน้าหลุมศพแม่ และคร่ำครวญราวกับหมาจรจัดที่ถูกทอดทิ้ง

"ช่วงนี้หนูไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ บริษัทเจ๊งไปแล้ว แต่หนูจะพยายามให้ทุกอย่างดีขึ้นค่ะ"

"หนูเจอผู้ชายที่ดีคนหนึ่งด้วย ถ้าแม่ได้เจอเขา แม่ต้องบ่นแน่ๆ ว่าเขานิสัยกะล่อนเกินไป ต่อไปคงไม่ดูแลครอบครัว แต่จริงๆ แล้วหนูอยากพาเขามาหาแม่นะคะ"

"แต่หนูไม่คู่ควรกับเขาหรอกค่ะแม่"

ตามหลักแล้วการมากราบหลุมศพต้องมีเครื่องเซ่นไหว้

ทว่าเผยอานหนิงกลับมามือเปล่า

เธอล้วงลิปสติกแท่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ราคา 19.9 หยวนจากร้านเครื่องสำอางริมทาง ของแบบที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่มีทางใช้

ตอนแม่ของเธอยังสาวเคยซื้อลิปสติกมาแท่งหนึ่ง แล้วก็โดนพ่อด่าไปยกใหญ่

อดีตอันหนักอึ้งเมื่อเอ่ยถึงก็เป็นเพียงเรื่องเล่าบางเบา ความทรงจำที่แสนสาหัสแค่ไหน สุดท้ายก็จะค่อยๆ เลือนหายไปจากสมอง

หลงเหลือไว้เพียงภาพจำอันเฉพาะเจาะจงบางอย่างเท่านั้น

แม่ของเธอเป็นหญิงชนบทหัวโบราณและอ่อนแอ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความรุนแรงในครอบครัวจึงไม่คิดจะต่อต้านแม้แต่น้อย

ทำได้เพียงหลบไปสะอึกสะอื้นอยู่ตรงมุมห้อง แต่ก็ยังต้องมานั่งเย็บเข็มขัดที่ขาดให้ตาเฒ่าเผยอยู่ดี

เธอเคยถามแม่ว่า "ร้องไห้ขนาดนี้แล้วทำไมไม่หนีไปล่ะ"

แม่ของเธอตอบว่า "ชีวิตคู่มันก็แบบนี้แหละ อยู่กันไปนานๆ ไม่มีใครไม่เสียน้ำตาหรอก"

เธอไม่ได้คิดแค่ครั้งสองครั้งว่าแม่อ่อนแอ กระทั่งในบางช่วงเวลายังคิดว่าเรื่องพวกนี้แม่ทำตัวเองทั้งนั้น

ถ้าไม่อ่อนแอจะเป็นแบบนี้เหรอ

ทำไมถึงไม่กล้าขัดขืนล่ะ

จนกระทั่งเธอผ่านเส้นทางชีวิตมาเนิ่นนานขึ้น และได้มายืนหน้าหลุมศพอีกครั้ง เธอก็ไม่คิดสุดโต่งแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

แม่ผิด แต่ความผิดไม่ได้อยู่ที่แม่

ในความทรงจำที่ล่วงเลยเหลือเพียงไม่กี่ประโยคที่เลือนราง

"วันเวลายังอีกยาวไกลนัก"

เผยอานหนิงพึมพำเสียงเบาก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินย้อนกลับไป

เธอหันกลับไปมองข้างหลังแล้วก็ต้องตกใจสะดุ้ง

ตรงทางเข้าป่ามีผู้ชายคนหนึ่งยืนล้วงกระเป๋าอยู่ เขากำลังใช้ไฟฉายส่องวาดเป็นตัวหนังสือบนท้องฟ้าอันมืดมิด

"ดูสิว่าผมเขียนว่าอะไร"

"ดูไม่ออกค่ะ"

"ฮิๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขียนอะไร"

"คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันจะมาที่นี่"

"ไม่อย่างนั้นจะดึงดันค้างคืนที่บ้านทำไมล่ะ ดูพ่อเสร็จก็ต้องมาดูแม่แน่นอนอยู่แล้ว"

เจียงหลิวยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้าเธอท่ามกลางความมืด

เขายื่นมือออกไปช่วยเช็ดหน้าให้เธอ

"ทำอะไรน่ะคะ"

"ก็บนรถรับจ้างส่วนบุคคลเปิดเพลงนี้อยู่นี่ น้องสาวจ๋า~ รอก่อนนะจ๊ะ~"

เจียงหลิวฮัมตามทำนอง เลียนแบบได้เหมือนเป๊ะอย่างกับถอดแบบมา

"มาหยอกล้อฉันต่อหน้าแม่ฉันเนี่ยนะ"

เจียงหลิวไม่ได้ตอบ รอจนแน่ใจว่าบนใบหน้าเธอไม่มีน้ำตาแล้วถึงค่อยพูดขึ้น

"น้ำตาหน้าหลุมศพต้องเช็ดให้แห้ง ไม่อย่างนั้นญาติผู้ล่วงลับสัมผัสได้ถึงความเศร้าของคุณ เธอเองก็จะไม่สบายใจไปด้วย"

"นี่เป็นธรรมเนียมของหนานเจียงเหรอคะ"

เจียงหลิวกระโดดเข้ามาโอบไหล่เธออย่างมีเลศนัยแล้วหัวเราะกวนๆ ออกมาเสียงหนึ่ง

"ฮิๆ เพิ่งแต่งสดเมื่อกี้น่ะ คำตอบที่ถูกต้องคือถ้าโดนลมเป่า หน้าที่มีคราบน้ำตาจะลอกเป็นขุยต่างหาก"

"ทำไมไม่เล่าต่อล่ะ"

เจียงหลิวกำลังฟังเพลินจนตาเป็นประกายวาววับ

ใครบ้างจะไม่ชอบฟังเรื่องแนวกอบกู้สาวน้อยจากครอบครัวสุดรันทด

มันอินจัดสุดๆ

"หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเล่าแล้วค่ะ"

"ยังไม่ได้เล่าเลยว่าไปนอนด้วยกันได้ยังไง"

"คุณ... คุณอยากฟังเรื่องนี้เหรอคะ"

"เชี่ย นิสัยวัยรุ่นคุณไม่รู้เหรอเนี่ย ในนิยายติดเรตต้องหาเนื้อเรื่อง ในเนื้อเรื่องปกติก็ต้องหานิยายติดเรตสิ เร็ว เล่ามา!"

เจียงหลิวกำลังเร่งเร้าให้เผยอานหนิงเล่าเรื่องต่อ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่ามีข้อความหนึ่งเด้งเข้ามาในมือถือ

ฉางเหวิน : เรียบร้อย

เจียงหลิว : คุณอยู่ที่ไหน

ฉางเหวิน : โรงแรมจวี้กวง ห้อง 413

เจียงหลิวไม่ได้ตอบกลับอีก แต่ต่อสายโทรศัพท์หาพ่อแทน

"แจ้งตำรวจทีครับ มั่วสุมทำเรื่องลามกอนาจาร"

"ใคร"

"เจียงซิน"

ขำจะตาย คิดเหรอว่าผมอยากได้คลิปของคุณจริงๆ น่ะ

เผยแพร่สื่อลามกอนาจารมันผิดกฎหมายนะโว้ย ผมเป็นพลเมืองดีผู้เคารพกฎหมาย!

เรื่องนี้บอกอันธพาลเฒ่าไป เดี๋ยวเขาก็รู้เองว่าต้องจัดการอย่างไร

เรื่องแค่นี้ไม่ต้องให้เจียงหลิวเปลืองสมองคิด

"คู่หมั้นคุณกำลังจะเข้าต

"อ้อ"

พอเผยอานหนิงได้ยินข่าวนี้ก็เพียงแค่พลิกตัว เพราะนอนตะแคงนานจนมือชาเท่านั้น

"คุณทำยังไงให้เจียงซินไม่สงสัยเลยแม้แต่นิดเดียว?"

"พูดถึงเขาบ่อยๆ ทำไม ชอบแนวนี้เหรอ?"

"คุณผิดปกติแล้วนะ"

"คุณต่างหากที่ผิดปกติ"

สรุปก็คือทุกคนล้วนไม่ค่อยปกติกันทั้งนั้น

ดึกดื่นค่ำคืน อยู่ร่วมห้องเดียวกัน เล่าเรื่องราวอดีตที่เคยอยู่ด้วยกัน

บรรยากาศชวนหวามไหวแบบนี้ ถ้าเป็นชายหญิงทั่วไปที่ต้องตากันคงกลิ้งไปนอนกอดกันนานแล้ว

หน้าตาของพวกเขาก็เหมาะสมคู่ควรกันจริงๆ

แต่เธอคือผู้สมรู้ร่วมคิดในอุบัติเหตุทางรถยนต์

"เล่าเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์มาสิ ให้ผมฟังเรื่องราวเนรคุณของนังผู้หญิงใจร้ายหน่อย"

"คุณก็คิดซะว่าเป็นหนังสือแสดงความภักดี ฉันจำเป็นต้องทำเรื่องไม่ดีกับคุณบ้าง"

"นั่นเรียกว่าไม่ดีเหรอ? คุณกะจะเอาชีวิตผมเลยต่างหาก!"

"คุณไม่ตายหรอก ทั้งอาชิง ทั้งลุงสาม ต่างก็ไม่มีทางปล่อยให้คุณตาย"

"คุณคิดว่านี่เป็นโลกพลังวิเศษหรือไง! พวกเขาปล่อยคลื่นพลังระยะไกล แล้วจะตัดหัวคนจากพันลี้มาช่วยชีวิตหมาๆ ของผมไว้ได้งั้นสิ?"

"แต่ผลลัพธ์คือคุณก็ไม่ตายนี่ ไม่ใช่เหรอ?"

"ไสหัวไปเลย"

นี่มันอะไรกัน? ใช้ผลลัพธ์มาย้อนอธิบายกระบวนการงั้นสิ?

ที่ผมไม่ตายเพราะผมดวงแข็งต่างหาก ชนเข้าใส่ร่างเต็มๆ แน่นอนอยู่แล้ว

ทางตำรวจก็บอกว่าไม่ใช่แค่เฉี่ยวชนเบาๆ แต่ชนเข้าอย่างจัง

เจียงหลิวเชื่อว่าในโลกนี้มีผู้เชี่ยวชาญอาวุธมีคมระดับท็อปที่สามารถเลือกแทงจุดที่ไม่ถึงตายได้

แต่เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจะมีคนที่ควบคุมความรุนแรงของอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้

มือสังหารรถชนมืออาชีพเหรอ? สามารถควบคุมให้คนตายสนิทหรือแค่ขาขาดในอุบัติเหตุรถชนได้งั้นเหรอ?

ล้อเล่นอะไรกัน!

เรื่องแบบนี้เจียงหลิวไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

ต่อให้อาชิงมายืนตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า: เจ้าหนูอย่าทำตัวเป็นกบในกะลา โลกนี้มีมืออาชีพสุดพิสดารแบบนี้อยู่จริงๆ

เขาก็ไม่มีทางเชื่อ

เขาจะบอกแค่ว่า: ไปหารถพ่วงสิบแปดล้อที่ทำประกันชั้นหนึ่งมา แล้วคุณไปยืนหน้ารถพิสูจน์ให้ผมดูทีสิ

"สรุปคือความรักความแค้นอันลึกซึ้งระหว่างพวกเรามีแค่นี้เหรอ?"

"เจียงหลิว ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉัน คุณจะทุบตีจะด่าทอฉันยังไงก็ได้ แต่ฉันรู้จริงๆ ว่าคุณไม่มีทางตายในอุบัติเหตุรถชนหรอก"

"คุณใช้อ้างเหตุผลอะไรนัดผมออกไป?"

"ปรึกษาเรื่องไปเป็นเพื่อนฉันกลับบ้าน"

"ร้ายกาจจริงๆ นะ เผยอานหนิง!"

อันที่จริงก็บอกไม่ถูกว่าความรู้สึกมันซับซ้อนหรือไม่

เพราะเดิมทีเขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรสูงส่งในตัวเผยอานหนิงอยู่แล้ว

เธอก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

"ให้เวลาหนึ่งนาที หาเหตุผลที่ทำให้ผมไม่จัดการคุณมา"

"เจียงหลิว ฉันสาบานเลยว่าฉันรู้จริงๆ ว่าคุณจะไม่มีวันเป็นอะไร

วันนั้นอุบัติเหตุรถชนของคุณควรจะเป็นแค่เรื่องตกใจเปล่าๆ คุณจะต้องยังกระโดดโลดเต้นด่าคนขับว่าตาบอดได้สบายๆ

อาชิงถึงขั้นโทรตรงเข้ามือถือของเจียงจิ้วซุ่ย เขาบอกว่าต่อให้ถูกเลี้ยงดูก็นับเป็นเวลาทำงาน ตราบใดที่อยู่ในเวลาทำงานก็นับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงานทั้งหมด

ถ้าคุณตาย เขาจะบุกไปถึงตระกูลเจียงด้วยตัวเอง"

"ยังไม่พอ"

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเขาน่ะมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ

ยังจะมาบอกว่าตกใจเปล่าๆ อีกเหรอ?

เกือบทำผมตกใจจนต้องย้ายไปนอนห้องดับจิตแล้วเนี่ย

"ตัวฉันที่ได้รับความไว้วางใจจากเจียงจิ้วซุ่ย สามารถช่วยคุณได้มากเลยนะ"

"ยังไม่พอ"