ตอนที่ 81 นอนด้วยกันเหรอ

"แกเป็นใคร?"

"ผมเป็นแฟนเธอครับ"

"พวกแก..."

เหล่าเผยกวาดสายตามองการแต่งตัวของเจียงหลิวตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเหลือบมองรถซานตานาคาร์พูลส่วนบุคคลที่จอดให้คนลงมามุงดูเรื่องสนุกอยู่ข้างหลัง

สรุปได้ว่าเป็นไอ้หนุ่มจนๆ

"ไปๆๆ ข้าไม่ยอมรับ"

"พ่อคะ หนี้ที่หนูติดข้างนอก คนเขาก็เป็นคนช่วยใช้คืนให้นะคะ"

"หืม?"

พอได้ยินแบบนั้น เหล่าเผยก็มองสำรวจเจียงหลิวอีกรอบ ก่อนจะส่งสัญญาณให้กลับไปคุยกันที่บ้าน

เจียงหลิวคาบยอดหญ้าหางหมาเดินอาดๆ ตามหลังมา ส่วน 'ภรรยา' ก็ขยับเข้ามากระซิบเสียงเบา

"คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นี่คะ? แค่เช็กดูว่าไม่มีอะไร คืนนี้เราค้างสักคืน พรุ่งนี้ก็ไปได้แล้ว"

"ทำไมต้องเป็นพรุ่งนี้ด้วยล่ะครับ?"

"อุตส่าห์กลับมาทั้งที ถ้าไม่ค้างที่บ้านเลยมันดูไม่ค่อยดีน่ะค่ะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ สายตาของเผยอานหนิงก็หลบวูบ เห็นได้ชัดว่าซ่อนเรื่องในใจเอาไว้

หมู่บ้านนี้ชื่อหมู่บ้านเยียนถ่ง เจียงหลิวที่ไม่เคยออกจากหนานเจียงมาก่อน

ก็นึกว่าจะชื่อหมู่บ้านตระกูลเผยหรืออะไรทำนองนั้นเสียอีก

เหมือนกับหมู่บ้านในหุบเขาส่วนใหญ่

คนหนุ่มสาวโบยบินออกจากบ้านเกิดเหมือนนกนางแอ่น เหลือไว้เพียงนกแก่ที่บินไม่ไหวคอยเฝ้าอยู่ที่นี่

อ้อ แล้วก็ยังมีนกบางตัวที่บินได้แต่ไม่อยากบินอีกด้วย

อย่างเช่นเหล่าเผย

แม้จะอยู่ในยุคที่ขับเคลื่อนการขจัดความยากจนอย่างหนัก แต่ในหมู่บ้านก็ยังมีคนอีกมากที่พยุงอย่างไรก็ไม่ขึ้น

อย่างเช่นเหล่าเผย

แม้จะอยู่ในยุคที่ให้ความสำคัญกับการศึกษาถึงเพียงนี้ แต่ก็ยังมีความคิดเก่าคร่ำครึบางอย่างที่เปลี่ยนไม่ได้

อย่างเช่นเหล่าเผย

ลานบ้านของหมู่บ้านทางเหนือโดยทั่วไปจะกว้างมาก ลานบ้านของเหล่าเผยมีแปลงผัก ซึ่งผักในชีวิตประจำวันของชาวบ้านหลายคนก็มาจากที่นี่

คนเมืองหลายคนฝันอยากมีแปลงผักที่ปลูกเองได้สักแปลง แต่แปลงผักบ้านเขากลับรกร้างเต็มไปด้วยวัชพืชอย่างเห็นได้ชัด

บนกำแพงอิฐแดงปักเศษแก้วไว้เต็ม ไม่รู้เหมือนกันว่าขโมยเข้ามาแล้วจะขโมยอะไรได้

"เจียงหลิว คุณคงไม่เคยเห็นลานบ้านซอมซ่อขนาดนี้มาก่อนสินะคะ?"

เผยอานหนิงพูดอย่างปล่อยวาง แต่สายตากลับคอยจับจ้องเสี้ยวหน้าของเจียงหลิวอยู่ตลอด

ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงต่างก็เคยเพ้อฝัน ถึงช่วงเวลาที่จะได้พาแฟนกลับบ้านในสักวันหนึ่ง

สมัยแรกรุ่นที่หัวใจเริ่มผลิบาน เผยอานหนิงก็เคยจินตนาการไว้เช่นกัน เพียงแต่วันนี้เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ก่อนออกเดินทาง เธอเคยนึกภาพในหัวว่าถ้าเจียงหลิวมาถึงบ้านเธอแล้วเขาจะทำสีหน้าแบบไหน

คงจะผิดหวังกระมัง?

แต่พอถึงเวลานี้จริงๆ ในใจของเผยอานหนิงกลับมีความคาดหวังอย่างประหลาด

เธอไม่รู้ว่าจะนิยามความคาดหวังนี้ว่าอย่างไร

"คุณว่าถ้าแปลงนี้ปลูกโสมทั้งหมด เราจะรวยเละเลยไหมครับ?"

"ที่ดินแค่นิดเดียวเอง อีกอย่างโสมป่าถึงจะมีราคานะคะ"

"พวกเรามาปลูกอะไรสักอย่างกันเถอะครับ ไหนๆ ปล่อยรกร้างไว้ก็เสียเปล่า"

เจียงหลิวเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหยิบแอปเปิลผลหนึ่งออกมาจากผลไม้ที่ซื้อติดมือมาจากในตัวอำเภออย่างกระตือรือร้น แล้วยัดใส่ปากเผยอานหนิง

"คุณว่าถ้าผมขุดหลุมแล้วเอาแกนแอปเปิลฝังลงไป มันจะโตเป็นต้นแอปเปิลได้ไหมครับ?"

"คงไม่ได้หรอกค่ะ"

"ลองดูก็รู้แล้วครับ ตอนเด็กๆ ผมเคยฝันถึงฉากนี้อยู่เลย ในที่สุดก็มีที่ดินให้ผมได้โชว์ฝีมือสักที!"

เจียงหลิวเดินไปหยิบพลั่วตรงข้างกำแพงมาอย่างกระตือรือร้น

ท่าทีหลุดโลกนี้ทำให้เผยอานหนิงรู้สึกว่าบ้านที่ไร้ชีวิตชีวาหลังนี้ดูต่างไปจากเดิม

มีอะไรให้เล่นก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยเขาก็คงไม่โวยวายบ่นเสียใจแล้วอยากกลับหนานเจียง

เผยอานหนิงถอนหายใจ ก่อนจะยื่นแกนแอปเปิลที่เหลือให้เจียงหลิว

ส่วนตัวเธอเดินเข้าไปในบ้านเพียงลำพัง

"ไอ้หนุ่มนั่นพื้นเพครอบครัวเป็นยังไง?" เหล่าเผยที่ค้ำไม้เท้ารออยู่ในบ้านนานแล้วเอ่ยถาม

เผยอานหนิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ในบทเดิมที่เธอวางแผนไว้ เจียงหลิวเป็นแค่คนเมืองที่มีฐานะความเป็นอยู่ธรรมดาๆ

ให้เธอยืมเงินไปใช้หนี้ จากนั้นก็แต่งงานกันไปตามระเบียบ

ทว่าการเปิดตัวของเจียงหลิวดันอวดดีเกินไป จนถ้าเธออธิบายว่าเจียงหลิวแย่เกินไป

เกรงว่าเหล่าเผยคงจะไม่ยอมทำหน้าดีด้วยแน่

แต่ก็คงต้องเล่าไปแบบนั้น เพราะถ้าบอกว่าที่บ้านรวย เหล่าเผยก็คงจะเริ่มเปิดปากคุยเรื่องเงินขึ้นมาอีก

"เขาเป็นคนหนานเจียงค่ะ ฐานะทางบ้านปานกลาง เงินเก็บทั้งหมดก็เอามาช่วยหนูใช้หนี้หมดแล้ว"

"หมดเงินแล้วยังจะไปคบกับมันทำไมอีก?"

เหล่าเผยไม่ได้ถามสักคำเลยว่าทำไมลูกสาวถึงไปเป็นหนี้

รู้อยู่แล้วว่าเป็นตัวผลาญเงิน

"รีบไล่มันไปซะ"

"พรุ่งนี้พวกเราก็ไปแล้วค่ะ"

"แกจะกลับไปทำอะไรอีก? ไปดิ้นรนอยู่ที่หนานเจียงตั้งนานก็ไม่เห็นจะหาเงินได้เท่าไหร่"

เผยอานหนิงนิ่งเงียบไม่ส่งเสียง ที่เธอไม่เถียงกลับเป็นเพราะรู้ดีว่าถ้าทะเลาะกันคงไม่จบไม่สิ้น

การทะเลาะกับคนที่ไร้ขอบเขตศีลธรรมนั้นไม่มีประโยชน์อะไรเลย

สรุปคือเธอมีแผนของตัวเอง ค้างที่บ้านสักคืนแล้วพรุ่งนี้ค่อยไป

เหล่าเผยรั้งเธอไว้ไม่ได้หรอก

การเรียกเจียงหลิวกลับมาด้วยกัน ก็แค่เพื่อแจ้งให้เหล่าเผยรับรู้เท่านั้น

ฉันเตรียมจะแต่งงานกับผู้ชายไม่มีเงิน แกไม่ต้องคิดจะจับฉันแต่งงาน และยิ่งไม่ต้องคิดจะมาขอเงินจากฉัน

"เผยอานหนิง ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม ปีหนึ่งไม่เคยคิดจะกลับมาสักครั้ง แกไม่เคยเห็นบ้านนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด"

"ถ้าจะเอาเงิน ไม่มีค่ะ"

"รู้ว่าแกไม่มีเงิน รีบไล่ไอ้เด็กนั่นไปซะ แล้วอยู่บ้านไปดูตัวดี ๆ ต่อให้ต้องไปเป็นเมียน้อยของหวังต้าซานที่โรงงานผลิตภัณฑ์ถั่วเหลือง ที่บ้านเราก็ยังพอได้พึ่งพาบารมีบ้าง"

"ตัดใจเถอะค่ะ ฉันกับเขาจดทะเบียนสมรสกันแล้วและกำลังจะจัดงานแต่ง"

"มึงคิดจะทำให้กูโมโหตายหรือไงวะ..."

เหล่าเผยเดินโซเซพยายามจะตรงเข้ามาสั่งสอนด้วยไม้เรียว

ทว่าชายหนุ่มที่แบกพลั่วไว้บนบ่าพลันเดินเข้ามาในบ้านที่กระเบื้องฝาผนังเต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน ละอองฝุ่นที่ฟุ้งในอากาศทำให้เขาอยากจะจามออกมาโดยไม่รู้ตัว

"บอกแล้วไงว่าถ้ายังแกล้งทำอีกจะซัดให้ตาย"

"ไอ้เด็กเวร มึงมาทำเก่งอะไรกับกูวะ?"

"ดูท่าแกจะไม่ยอมจำนนจริง ๆ สินะ"

เจียงหลิวแบกพลั่วพุ่งตรงมาทางเหล่าเผย ท่าทางแบบนั้นดูไม่เหมือนแกล้งทำเลยสักนิด

คนเราอาจจะไร้จิตสำนึกได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่กลัวตาย

"มึงจะทำอะไรวะ?"

"บอกไปกี่รอบแล้วว่าจะซัดแกให้ตาย"

เจียงหลิวไล่กวดเหล่าเผยวิ่งพล่านไปทั่วบ้าน

เผยอานหนิงแกะชามและตะเกียบที่เพิ่งซื้อมาใหม่แล้วล้างทำความสะอาดอย่างเงียบเชียบ

จากนั้นจึงซาวข้าวและล้างผักอย่างคล่องแคล่ว

พลางเหลือบมองไปยังลานบ้านเป็นระยะ

เจียงหลิวแปลงร่างเป็นเทพสงครามพลั่ว 'เจียงเหล่าชี' วิ่งไล่กวดเหล่าเผยไปทั่วลานบ้าน

ขาของเหล่าเผยไม่กะเผลกอีกต่อไป แถมยังวิ่งเร็วกว่าใครเพื่อน

เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าในหัวของเจียงหลิวคิดอะไรอยู่ และเดาไม่ถูกเลยสักนิด

พอเขาปรากฏตัวขึ้นมา บรรยากาศก็มักจะเพี้ยนหลุดโลกไปไกลเสมอ

คุณเดาได้ไหมล่ะว่าจะมีคนที่เห็นที่รกร้างแวบแรกแล้วคิดอยากจะปลูกแอปเปิลน่ะ?

ทว่ามุมปากของเธอกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ปกติเวลาเจอสถานการณ์แบบนี้ เธอคงเลือกที่จะกล้ำกลืนความไม่พอใจไว้

แต่การมีคนออกหน้าพูดแทนตัวเองนี่มันสะใจจริง ๆ

จะบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงร้าย ๆ ก็คงใช่แน่ละ

แต่ถ้าจะบอกว่าเธอไม่พึ่งพาตัวเอง นั่นก็เหลวไหลสิ้นดี

ในระดับหนึ่งเธออาจได้ฉายาว่า 'พวกทะเยอทะยานระดับล่าง' เลยด้วยซ้ำ

ทว่าความแข็งแกร่งกับความอ่อนแอเป็นแนวคิดสัมพัทธ์ เหมือนหยินกับหยางในปรัชญาตะวันออกโบราณ

คนที่พยายามเข้มแข็งด้วยตัวเอง ก็เพราะว่าบางจุดในจิตใจมันเปราะบางเกินไป

เหมือนกับผิวหนังที่บอบบางของมนุษย์ พอบาดเจ็บแล้วก็จะมีสะเก็ดหนา ๆ ก่อตัวขึ้นมาปกป้อง

"ขอบคุณนะ"

มื้อเย็นจบลงแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

ภายใต้สายตาดุดันเหี้ยมเกรียมของเจียงหลิว เหล่าเผยพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

คนพรรค์นี้น่ะเก่งแต่ในบ้านโดยแท้จริง

เจอคนอย่างเจียงหลิวที่พูดไม่เข้าหูก็พร้อมลงไม้ลงมือ แค่นี้ก็ขู่เขาได้อยู่หมัดแล้ว

เพราะเขาจะกล้ากร่างก็ต่อเมื่อจับทางอีกฝ่ายได้แล้วเท่านั้น

การ 'กร่าง' ก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่งเหมือนกัน ถ้าสามารถไปทำตัวกร่างในสังคมได้จริง ๆ ด้วยอายุขนาดนี้ ตอนหนุ่ม ๆ ก็คงได้ดิบได้ดีไปแล้ว

ถ้าเป็นพวกอันธพาลรุ่นลายครามสายนักเลงจริง ๆ อย่างเจียงเหล่าซานละก็

ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่มีทางเอาอารมณ์ร้าย ๆ มาระบายใส่ลูกเมียเด็ดขาด

พอกินข้าวเสร็จ เผยเหล่าซานก็ลุกออกจากโต๊ะไป

เจียงหลิวคว้าตัวเผยเหล่าซานลากกลับมาทันที

"คุณจะให้แขกอย่างผมล้างจานเหรอ?"

ตอนนั้นเหล่าเผยถึงกับอึ้งไปตรงนั้น

ฟ้าดินกลับตาลปัตรสิ้นดี!

ไม่ใช่สิ? เป็นแขกแล้วจะพูดกับเจ้าของบ้านแบบนี้ได้เหรอวะ?

"เดี๋ยวฉันล้างเองค่ะ" เผยอานหนิงลุกขึ้นตัดบทก่อนพลางดึงเจียงหลิวเดินไปยังห้องฝั่งตะวันตก

"สภาพบ้านเรามีอยู่แค่นี้ ทนเอาหน่อยสักคืนได้ไหมคะ?"

"ทนได้ครับ แต่ที่นี่ไม่มีแม้แต่ไฟเลยเหรอ?"

เผยอานหนิงเปิดไฟฉายมือถือส่องสว่างทั่วห้อง

ฝาผนังถูกแปะทับด้วยปฏิทิน ในห้องไม่มีเตียง มีเพียงเตาเตียงแบบโบราณ ตัวห้องค่อนข้างกว้างแต่โล่งโจ้งมาก

ตรงมุมติดผนังมีจักรเย็บผ้าเก่า ๆ แบบใช้เท้าเหยียบตั้งอยู่หนึ่งหลัง

เจียงหลิวไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ เพื่อปรับบรรยากาศให้ผ่อนคลายลง เขาจึงเริ่มชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย

"จักรเย็บผ้านี่น่าจะนับเป็นของโบราณได้แล้วมั้งครับ?"

"นี่คือโต๊ะหนังสือของฉันเองค่ะ"

บ้านของเหล่าเผยคงไม่ถึงขั้นไม่มีปัญญาติดหลอดไฟหรอก นั่นมันก็เกินไปหน่อย

ในเมื่อไม่ใช่เพราะปัจจัยภายนอก ก็คงเป็นเพราะความตั้งใจของคนมากกว่า

เมื่อก่อนคงไม่มีใครติดให้เธอนั่นแหละ

หลังจากเผยอานหนิงหาเงินได้เอง ก็ไม่มีความจำเป็นต้องติดไฟในบ้านหลังนี้อยู่ดี เพราะยังไงก็ไม่คิดจะกลับมา

"เราสองคนนอนด้วยกันเหรอครับ?"

"ค่ะ"

"คุณกำลังจะแต่งเข้าตระกูลใหญ่ที่มีเงินอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

เผยอานหนิงไม่พูดอะไร เธอพูดไม่ออก

จะให้บอกหรือไงว่าการนอนกับคุณคือเงื่อนไขที่ฉันจะได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่?

ความสุขในใจพลันมีเงามืดพาดผ่าน

"คุณนอนก่อนเถอะค่ะ ฉันขอออกไปข้างนอกสักหน่อย"

"ได้ครับ"