ตอนที่ 80 อยู่นิ่ง ๆ หน่อย

เจียงหลิววิเคราะห์เรื่องเล่านี้อยู่ในใจพลางเงยหน้ามองเผยอานหนิงที่เดินไปหยิบน้ำในห้องนั่งเล่น

เขาพูดขึ้นมาลอย ๆ อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า "นี่มันพล็อตเรื่องไฮโซสาวตกหลุมรักไอ้หนุ่มซื่อบื้อชัด ๆ เลยใช่ไหมครับ"

เผยอานหนิงส่ายหน้า เธอบอกว่าไม่มีความรักอะไรทั้งนั้น

"พอรู้ว่าคุณไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเจียงแม้แต่น้อย และในอนาคตก็คงไม่มีทางเกี่ยวข้องกันได้ ฉันก็ไม่ได้กะจะไปที่ร้านอิซากายะอีกแล้วล่ะค่ะ"

"คุณนี่เป็นผู้หญิงที่อยู่กับความเป็นจริงสุด ๆ เลยนะ"

"ค่ะ"

เผยอานหนิงไม่ได้ปฏิเสธคำวิจารณ์ในแง่ลบนี้เลยสักนิด

เธอจิบน้ำให้ชุ่มคอแล้วเตรียมจะเล่าต่อ

เธอบอกว่า นับจากที่เดินจากมาในครั้งนั้น

สายทวงหนี้กระหน่ำโทรเข้ามาจนแทบจะระเบิดโทรศัพท์ของเธอ ส่วนพวกผู้ชายที่คิดจะยื่นมือมาช่วยให้พ้นวิกฤตก็โทรเข้ามาจนสายแทบไหม้เช่นกัน

"มีคนช่วยแล้วทำไมคุณถึงไม่ตกลงล่ะครับ"

"เพราะราคาค่างวดของการช่วยให้ฉันพ้นจากความลำบากคือการขายตัวเอง กลายเป็นชู้รักหรือไม่ก็เครื่องมือระบายความใคร่ยังไงล่ะคะ"

"แล้วตอนนี้คุณไม่ได้กำลังขายตัวเองอยู่เหมือนกันเหรอ"

"ราคาของพวกเขาถูกเกินไปค่ะ"

"ราคาไม่พอก็บอกว่าราคาไม่พอสิ จะมาทำเป็นพูดให้ดูลึกลับซับซ้อนทำไม"

"ไม่ได้แกล้งทำเป็นลึกลับจริง ๆ นะคะ ถ้าจะขายก็ต้องขายไปพร้อมกับจิตวิญญาณ คำนี้คุณเป็นคนบอกฉันเองแท้ ๆ"

"เชี่ย ผมยังพูดอะไรที่ดูลึกซึ้งขนาดนั้นได้ด้วยเหรอ คุณช่วยอธิบายทีสิว่าประโยคนี้หมายความว่าไง ขนาดผมพูดเองผมยังไม่เข้าใจเลย"

ใบหน้าของเจียงหลิวพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

ฟังดูสิ คำพูดนี้มันช่างดูลุ่มลึกจริง ๆ

ต้องเป็นผมพูดแน่ ๆ!

เผยอานหนิงเล่าต่อ

เธอบอกว่านั่นเป็นครั้งที่สามที่เธอไปร้านอิซากายะ และครั้งนี้คือการปล่อยใจตามใจตัวเองอย่างแท้จริง

เพราะเธอไปหาเจียงจิ้วซุ่ยอีกครั้ง แต่คราวนี้แม้แต่หน้าก็ยังไม่ได้เจอ

เจียงจิ้วซุ่ยอยู่ที่สิงคโปร์ ไม่มีเวลามาสนใจเธอเลยสักนิด

ความหวังเพียงหนึ่งเดียวก็เลือนรางลงไปทุกที

ความกดดันมหาศาลบีบคั้นจนเธอแทบหายใจไม่ออก

หลังจากเมามาย เธอก็เล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้เจียงหลิวฟัง

ทั้งครอบครัวอันน่ารันทด ประสบการณ์ดิ้นรนสู้ชีวิตอย่างบ้าคลั่ง และความทะเยอทะยานที่จะไต่เต้าจับคนรวย

เธอฝืนยิ้มถามว่า "ฉันทำผิดไปใช่ไหมคะ"

แต่เจียงหลิวกลับก้มหน้าเล่นมือถือ ผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็ยื่นโทรศัพท์ให้เธอดู

"นี่คือบริษัทที่คุณเคยเปิดใช่ไหมเนี่ย โคตรเจ๋งเลยว่ะ! มีดาราเป็นพรีเซนเตอร์ด้วย! แถมยังมีงานเลี้ยงประจำปีอีก!"

"มันกลายเป็นแค่เรื่องในอดีตไปแล้วค่ะ"

"แต่นั่นก็สุดยอดมากแล้วไม่ใช่เหรอ คนที่เปิดบริษัทได้เก่งจะตายไป ให้ผมเปิดผมทำไม่ได้แน่ ๆ!"

เจียงหลิวอุทานชื่นชมไม่หยุด ขาดแค่ไม่ได้แปะคำว่า 'คุณพระช่วย' ไว้บนหน้าผากเท่านั้น

"ฉันถามคุณว่าฉันทำผิดไปหรือเปล่าต่างหากคะ"

"ผิดเหรอ ใครบ้างไม่อยากมีชีวิตที่ดี มันจะมีอะไรผิดตรงไหนกัน"

"ฉันปีนป่ายขึ้นไปโดยไม่เลือกวิธี แม้กระทั่งกุแผนขอยืมน้ำเชื้อขึ้นมาหลอกเสี่ยใหญ่คนหนึ่ง"

"ฟังดูแล้วก็อาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่คนอื่นจะมองว่าถูกหรือผิดมันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะครับ"

พอพูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เจียงหลิวก็ส่งสัญญาณบอกให้เธอรอเขาประเดี๋ยว

แล้วรีบวิ่งออกไปนอกประตูอย่างเร่งรีบ

ครู่ต่อมาเขาก็ถือสมุดภาพเล่มหนึ่งกลับมา

'สารานุกรมสิ่งมีชีวิตใต้ทะเล'

"คำที่ผมพูดคุณอาจจะไม่เชื่อ แต่คำในหนังสือคุณน่าจะเชื่อบ้างแหละน่า"

เจียงหลิวเริ่มเปิดสมุดภาพไปมา ในที่สุดก็เปิดมาถึงหน้าหนึ่งแล้วยื่นให้เธอดู

"อ่านสองคำนี้ออกใช่ไหมครับ 'หอยนางรม'"

"ในบทเรียนเคยสอนค่ะ 'ลุงชูลส์ของฉัน'"

จากนั้นเจียงหลิวก็ปิดหนังสือลง ดูท่าทางเหมือนเตรียมจะเล่านิทานสักเรื่อง

ทว่าเผยอานหนิงกลับเกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เธอถามว่า ทำไมคุณถึงอ่านหนังสือสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลล่ะคะ คุณอยากเป็นนักสมุทรศาสตร์เหรอ

"เปล่าหรอกครับ พอดีมีเด็กสาวคนหนึ่งชอบพูดถึงท้องทะเล ภูเขา แล้วก็ท้องฟ้าอยู่เรื่อย สรุปคือโลกภายนอกเธอรู้หมดทุกอย่างเลย"

"คุณอ่านหนังสือสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลเพื่อจีบผู้หญิงเหรอคะ หรือเพื่อทำให้ลูกค้าพึงพอใจเวลาคุยกัน"

"ผมไม่ได้คิดจะจีบเธอ แล้วเธอก็ไม่ใช่ลูกค้าด้วยครับ"

เจียงหลิวส่ายหน้า ลังเลว่าจะพูดออกมาดีไหม

แต่สุดท้ายก็กัดฟันแบ่งปันเรื่องราวของตนเอง

"ในอนาคตเธอจะไปเที่ยวรอบโลก ผมกลัวว่าหลังจากเธอไปแล้วผมจะไม่มีอะไรคุยกับเธอ

คุณลองคิดดูสิ ถ้าวันหนึ่งเธอส่งรูปมาให้ผมดูแล้วบอกว่า 'ดูสิ ฝูงปลากระเบนราหูละ!'

แล้วถ้าผมไม่รู้อะไรเลย ผมก็คงตอบได้แค่ว่า 'ปลาตัวนี้หน้าตาเหมือนพรมดำมืดตื๋อเลยแฮะ'"

"เธอจะทิ้งคุณไปเที่ยวรอบโลก แต่คุณยังคิดจะคุยกับเธออีกเหรอคะ"

เผยอานหนิงรู้สึกว่าเจียงหลิวไม่น่าใช่คนประเภทที่จมปลักอยู่กับความรัก คนทำงานบริกรแบบนี้มีความรู้สึกจริงใจกับเขาด้วยเหรอ

"เธอเคยชวนผมแล้วครับ"

"ทำไมไม่ไปล่ะคะ ไม่มีเงินเหรอ"

"เพราะไม่อยากไปครับ"

เผยอานหนิงคิดแค่ว่าคำตอบของเจียงหลิวเป็นเพราะคนหนุ่มรักศักดิ์ศรี

แม่หนูนั่นต้องรู้สถานการณ์ทางบ้านเธอแน่ใช่ไหมล่ะ

ในเมื่อชวนเธอ ก็ต้องเป็นฝ่ายออกเงินให้อยู่แล้ว

"เจียงหลิว พอเธอโตขึ้นก็จะรู้เอง ขายตัวให้เจ้านายก็คือขาย ถ้าเกาะผู้หญิงกินได้จริง ๆ มันก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่งเหมือนกัน"

"อะไรกัน ไม่เกี่ยวเรื่องพวกนั้นหรอกครับ พอผมได้ยินเรื่องเที่ยวรอบโลก ในหัวมันก็ผุดขึ้นมาแค่ว่าไม่อยากไป เท่านั้นเอง"

เจียงหลิวเคาะโต๊ะตรงหน้าเธอแล้วพูดต่อ

"ถึงผมจะขายตัวในร้านอิซากายะเหมือนกัน แต่ผมขายวิญญาณไปด้วยนะ เกาะผู้หญิงกินด้วยร่างกายเพียว ๆ มันไม่ได้หรอก อาชิงบอกว่าวิญญาณต่างหากที่เป็นเครื่องวัดราคาของคน"

"พูดเรื่องวิญญาณอะไรเนี่ยมันเพ้อเจ้อเกินไปหน่อยมั้ง แล้ววิญญาณคืออะไรล่ะ"

"ในหัวคุณผุดความคิดอะไรขึ้นมาแล้วยืนหยัดตามนั้น นั่นแหละคือวิญญาณของคุณ"

เจียงหลิวยุติหัวข้อนี้ทันที เพราะเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

แค่เคยได้ยินอาชิงพูดเปรย ๆ มาคำเดียวเท่านั้น

เขาจะเล่าเรื่องหอยนางรมต่อแล้ว

"จริง ๆ เรื่องหอยนางรมก็เป็นข้อคิดที่ผมได้หลังจากผ่านเรื่องเที่ยวรอบโลกนั่นมาเหมือนกัน บางเหตุผลมันใช้ร่วมกันได้ครับ"

"กำลังตั้งใจฟังอยู่เลย"

เรื่องราวคร่าว ๆ มีอยู่ว่า นักชีววิทยาชื่อเอฟ. เอ. บราวน์ ได้ขุดหอยนางรมกลุ่มหนึ่งขึ้นมาจากคอนเนตทิคัต แล้วย้ายพวกมันไปไว้ในตู้ปลาในห้องใต้ดินที่ชิคาโก

สิ่งมีชีวิตอย่างหอยนางรมจะจัดตารางการใช้ชีวิตตามการขึ้นลงของน้ำขึ้นน้ำลง คล้ายกับที่โรงเรียนประถมจะปรับเวลาเข้าเรียนและเลิกเรียนตามฤดูกาลที่เปลี่ยนไป

หอยนางรมกลุ่มนี้ที่อยู่ห่างจากบ้านเกิดเป็นพันลี้ ในช่วงสองสัปดาห์แรกยังคงรักษากฎการเคลื่อนไหวตามน้ำขึ้นน้ำลงของคอนเนตทิคัตบ้านเกิดของพวกมันไว้

แต่หลังจากผ่านไปสองสัปดาห์ พฤติกรรมของพวกมันก็เปลี่ยนไป ไม่ได้สอดคล้องกับจังหวะน้ำขึ้นน้ำลงของบ้านเกิดอีกต่อไป

จังหวะน้ำขึ้นน้ำลงที่เปลี่ยนไปไม่ใช่ของฟลอริดา ไม่ใช่ของแคลิฟอร์เนีย และไม่ตรงกับตารางน้ำขึ้นน้ำลงตารางไหนในตอนนั้นเลย

หลังจากการคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนักชีววิทยาจึงพบว่า พวกมันกำลังปฏิบัติตามเวลาน้ำขึ้นน้ำลงของชิคาโก

ทว่าชิคาโกไม่มีทะเล

หอยนางรมเหล่านี้มีชีวิตอยู่ในห้องใต้ดินที่สร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็ก แม้แต่น้ำในตู้ปลาที่พวกมันอาศัยอยู่ก็ยังเต็มไปด้วยน้ำทะเลเทียม

นักชีววิทยาเชื่อว่า หอยนางรมกลุ่มนี้กำลังอาศัยความเปลี่ยนแปลงของความกดอากาศมาคำนวณย้อนกลับว่าเวลาน้ำขึ้นน้ำลงควรจะมาถึงเมื่อไหร่ และพยายามสร้างทะเลผืนหนึ่งที่ไม่มีอยู่จริงบนโลกขึ้นมา

เผยอานหนิงฟังเรื่องนี้แล้วมึนงงไปหมด คนปกติคงไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจความรู้เรื่องมหาสมุทรหรอก

แม้จะรู้สึกทึ่งอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่เข้าใจความหมายของเจียงหลิว

แต่เจียงหลิวกลับหัวเราะร่า แล้วพูดว่า

"ทำไมคุณไม่ขำล่ะครับ"

"ทำไมต้องขำด้วยล่ะ ไม่ใช่เรื่องที่น่าทึ่งมากหรอกเหรอ"

"คุณลองคิดดูสิ นักวิทยาศาสตร์ที่วิจัยหอยพวกนี้จะไม่รู้สึกว่าพวกมันงี่เง่าเหรอ"

เผยอานหนิงตามมุมมองสุดแปลกประหลาดของเด็กหนุ่มที่กำลังหัวเราะตรงหน้าทันอย่างยากลำบาก

เธอตระหนักได้แล้วว่าเรื่องนี้ต้องการจะบอกอะไรแก่เธอกันแน่

"เธออยากใช้เรื่องนี้บอกฉันว่า ถึงจะมีคนด่าว่าเธองี่เง่า เธอก็ต้องยืนหยัดในความคิดของตัวเองใช่ไหมล่ะ"

คราวนี้ถึงคราวเผยอานหนิงหัวเราะร่าบ้างแล้ว

เธอยอมรับว่าคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรื่องนี้คือการทำให้เธอขำ

นึกว่าเป็นเหตุผลที่แปลกใหม่อะไรเสียอีก

ถ้าแค่อยากจะบอกเหตุผลข้อนี้ บทความบำบัดใจบนเน็ตไม่มีให้เกลื่อนกลาดเลยเหรอ

จะต้องอ้อมค้อมมาเล่าเรื่องเชิงวิชาการแบบนี้ทำไมกัน

"ใครจะไปพูดเหตุผลคร่ำครึพรรค์นั้นกันล่ะครับ! นี่น่ะเพื่อแก้ปัญหาของคุณต่างหาก!

หอยนางรมกับมนุษย์ไม่อาจเข้าใจความรู้สึกกันได้ ก็เปรียบเทียบได้เป็นคุณกับผม

หอยนางรมมาจากมหาสมุทร คุณมาจากภูเขาไร้ชื่อสักลูก พวกมันเคลื่อนไหวตามจังหวะน้ำขึ้นน้ำลงของตัวเอง คุณเองก็มีวิธีเดินออกมาจากหุบเขาของคุณ

หอยนางรมใช้หนทางของตัวเองจินตนาการถึงทะเลผืนหนึ่ง คุณเองก็เพ้อฝันว่าจะปีนป่ายกิ่งไม้สูง

ผมว่าการกระทำของพวกคุณมันดูงี่เง่าทั้งคู่แหละ

แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง ชิคาโกไม่มีทะเล แต่หอยนางรมพาเอาทะเลมาด้วย

พวกคุณต่างกำลังสร้างทะเลผืนหนึ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่ขึ้นมา ฟังดูแล้วโคตรเจ๋งเลย

ดังนั้นเรื่องถูกผิดผมไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินหรอก อย่างน้อยทั้งคุณและหอยนางรมก็เก่งมากแล้ว"

เผยอานหนิงฟังจบแล้วก็นิ่งเงียบไป สิ่งที่ตอบกลับเจียงหลิวมีเพียงเหล้าหนึ่งแก้ว

วันนั้นเธอบล็อกผู้ชายทุกคนที่พยายามจะช่วยดึงเธอออกจากกองเพลิงน้ำลึก

ได้แต่นั่งหัวเราะแหะ ๆ ให้กับข้อความทวงหนี้นับไม่ถ้วน

เผยอานหนิงไม่รู้ว่าวันนั้นตัวเองดื่มไปมากเท่าไร ตื่นขึ้นมาก็พบว่านอนอยู่ในห้องพักของร้านอิซากายะ

ตอนที่ฝันในคืนนั้น

เธอฝันว่าตัวเองกลายเป็นหอยนางรมตัวหนึ่ง

เพียงแต่น่าเสียดายตรงที่เป็นหอยนางรมที่อ้าปากพูดได้ มองยังไงก็พิลึก น่าขนลุกยิ่งกว่าซาดาโกะเสียอีก

หอยนางรมลอยเคว้งคว้างอยู่ในน้ำทะเลเทียม ณ ห้องใต้ดินในชิคาโก

วินาทีนั้นเธอมองไปยังทิศทางของบ้านเกิด เธอไม่อยากสัมผัสกับกระแสน้ำขึ้นน้ำลงของที่นั่นอีกต่อไปแล้ว

ดังนั้นเธอจึงต้องสร้างทะเลที่เป็นของตัวเองขึ้นมาสักผืน

"เชี่ย เรื่องโคตรสร้างแรงบันดาลใจเลย!"

เจียงหลิวที่นอนอยู่บนเตียงห้องพักแขกบ้านเผยอานหนิงเอาแต่ทุบหัวตัวเองไม่หยุด

เดี๋ยวนะ?

ทะเลล่ะ? หอยนางรมล่ะ? นักชีววิทยาล่ะ?

ทำไมในหัวผมถึงไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้อยู่เลยสักนิด?

"เรื่องหลังจากนั้นไม่ต้องเล่าแล้ว คุณยอมสยบให้เสน่ห์เฉพาะตัวของผม แล้วก็แอบตกหลุมรักผมเงียบ ๆ ใช่ไหมล่ะ"

เสน่ห์เนี่ยมันห้ามกันไม่ได้จริง ๆ

เจียงหลิวมีความคิดแบบนี้แวบเข้ามาในหัวมากกว่าหนึ่งครั้ง

คนร้ายวางเพลิงหัวใจสาวชัด ๆ!

"เปล่าค่ะ หลังจากนั้นฉันก็ตัดสินใจไปหาเจียงจิ้วซุ่ย สัญญาว่าจะต้องท้องลูกของคุณให้ได้"

"เชี่ย! ผมกรอกน้ำแกงบำรุงใจให้คุณ แต่คุณดันเป็นไส้ศึกเอาผมไปขายเนี่ยนะ?"

"ฉันเล่าแผนการของฉันให้คุณฟังอย่างละเอียดแล้วต่างหาก"

"ผมไม่ได้ห้ามคุณไม่ให้ทำเหรอ"

"คุณห้ามฉันไม่อยู่ จากนั้นก็เลยช่วยปรับปรุงแผนให้สมบูรณ์ขึ้นไปในตัวค่ะ"

หลังจากความจำหายและได้ยินแผน 'ยืมพันธุ์' เป็นครั้งแรก เจียงหลิวเคยทอดถอนใจไม่หยุด

นี่มันแผนการที่อัจฉริยะผีตัวไหนคิดขึ้นมาวะเนี่ย

สรุปคือผมคิดขึ้นมาเองงั้นเหรอ?

"แล้วตอนนั้นทำไมคุณไม่บอกผมตรง ๆ คุณปิดบังความจริงนี่!"

"คุณคิดว่าฉันไม่อยากบอกตรง ๆ เหรอคะ ในเมื่อตอนนั้นเราก็สนิทกันดี แค่นอนด้วยกันสักคืนฉันคิดว่าคุณน่าจะยอมรับได้

แต่คำพูดเดิมของเจียงจิ้วซุ่ยคือ ถ้าไม่กลัวตายก็ลองบอกดูสิ รอดูว่าเจ้าสามจะระเบิดแกเป็นจุณไหม"

เจียงเหล่าซานทำผมพังแท้ ๆ!

เจียงหลิวเกาหัว ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะเริ่มบ่นจากตรงไหนก่อนดี

แต่เขารู้สึกว่าเรื่องเล่ายังไม่จบ

นี่ก็ไม่ได้มีความรักลึกซึ้งหรือแค้นฝังหุ่นอะไรนี่? แม้ความสัมพันธ์จะพิเศษ แต่บทสนทนาพวกนี้เกิดขึ้นในร้านอิซากายะก็ไม่ได้แปลกอะไร

"หลังจากนั้นคุณเคยไปบ้านเกิดเป็นเพื่อนฉันครั้งหนึ่ง ในฐานะแฟนของฉันค่ะ"

พอเล่าถึงตรงนี้ เผยอานหนิงก็สะบัดรองเท้าแตะ ลุกขึ้นจากพื้นแล้วปีนขึ้นมาบนเตียง

ดึงผ้าห่มมานอนข้าง ๆ เจียงหลิว

"ไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะ ตอนเรากลับบ้านเกิดก็นอนกันแบบนี้แหละ"

ตอนที่เล่าถึง 'แผนการทะเยอทะยานของผู้หญิงทะเยอทะยาน' เผยอานหนิงไม่ได้มีอารมณ์ผิดปกติแต่อย่างใด

แม้เจียงหลิวจะประเมินเธอด้วยคำว่าอยู่กับความเป็นจริงหรือทะเยอทะยาน เธอก็น้อมรับไว้ทั้งหมด

แสดงข้อดีที่หาได้ยากของตัวร้ายหญิงอย่าง 'ร้ายก็ยอมรับว่าร้าย ไม่ทำตัวสร้างภาพ' ออกมาได้อย่างหมดจด

ทว่าพอถึงช่วงท้ายที่เล่าเรื่องบ้านเกิด น้ำเสียงของเธอก็เริ่มอ่อนโยนลง

สายตามองไปยังแสงจันทร์นอกหน้าต่าง แววตาเต็มไปด้วยความหวนรำลึก

เธอเล่าว่า คราวนั้นพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุขาหักไปข้างหนึ่ง

แต่น้องชายที่บ้านกลับโทรมาบอกว่าพ่อจะไม่รอดแล้ว

แม้จะเป็นการบรรยายที่กตัญญูกันจนน่าหัวเราะ แต่จุดประสงค์จริง ๆ คือกลัวเธอจะไม่ยอมกลับไป

เธอก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรพิลึกแน่ ๆ เธอจึงลากเจียงหลิวไปด้วย

ตอนนั้นเธอได้รับความไว้วางใจจากเจียงจิ้วซุ่ยแล้ว ปลดหนี้จนหมดและบริษัทเครื่องสำอางก็เริ่มฟื้นคืนชีพกลับมา

นี่เป็นเรื่องที่นอกจากตระกูลเจียงแล้ว คนอื่นยากจะทำได้

เธอสามารถยื่นข้อเสนอที่เจียงหลิวปฏิเสธไม่ลงเพื่อชวนเขาไปได้ แต่หลังจากรู้ว่าเป็นเรื่องทางบ้านของเธอ

เจียงหลิวก็ขันอาสาไปด้วยตัวเอง

"งานแบบนี้ความจริงควรพาพ่อผมไปด้วย เขาเป็นอันธพาลรุ่นใหญ่ มีระดับพลังกดทับพวกอันธพาลรุ่นเล็กได้"

"ยังไงก็ต้องพยายามจัดการให้ดีค่ะ ขืนพ่อฉันตามมาอาละวาดที่หนานเจียง หรือลามไปอาละวาดถึงตระกูล... ตระกูลเจียง ฉันคงหมดที่ยืนกันพอดี"

"เอาเถอะ ผมน่ะผู้เชี่ยวชาญด้านปราบอันธพาลอยู่แล้ว"

ในที่สุดพวกเขาก็ก้าวขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่เมืองทางเหนือแห่งหนึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจียงหลิวเดินทางไกล

เขาพูดเจื้อยแจ้วตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ถ่ายรูปจากหน้าต่างเครื่องบินไปตั้งหลายใบส่งให้เด็กสาวคนหนึ่ง

เขาบอกว่าเขาก็ได้ออกมาเที่ยวแล้วนะ!

แต่พอเท้าแตะพื้น เขาก็ตื่นเต้นไม่ออกอีกต่อไป

"คุณพี่ครับ พวกเรายังต้องต่อรถอีกกี่รอบเนี่ย?"

การไปเที่ยวที่หลี่เสินอวี้เล่าให้ฟังมันไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยสักนิด!

พวกเขานั่งเครื่องบินไปลงสนามบินที่ใกล้ที่สุด ตลอดทางเปลี่ยนทั้งรถไฟความเร็วสูง รถไฟธรรมดา รถบัสโดยสาร และรถยนต์ส่วนบุคคลร่วมเดินทาง...

เผยอานหนิงผู้ประณีตบรรจงยอมหน้าสด เธอซื้อเสื้อผ้าราคาชุดละห้าสิบหยวนมาสองชุดที่ตลาดใต้ดินในตัวอำเภอ

แล้วส่งสัญญาณให้พวกเขาทั้งสองคนเปลี่ยนใส่

"พอกลับถึงหมู่บ้านให้บอกว่าฉันไปติดหนี้ก้อนโตข้างนอก คุณเป็นคนใช้หนี้ให้ ฉันก็เลยต้องแต่งงานกับคุณ"

"กลัวพ่อคุณจะขอเงินเหรอครับ?"

"แล้วก็กลัวพ่อฉันจะไปรับเงินคนอื่นด้วยค่ะ"

เผยอานหนิงสู้ชีวิตมาตั้งแต่ไม่มีอะไรติดตัว เธอรู้ซึ้งถึงสัจธรรมที่ว่ามนุษย์เรามีความโลภไม่สิ้นสุดเหมือนงูคิดจะกลืนช้าง

เธอไม่ได้ไม่อยากให้เงินพ่อ

กระทั่งว่าเธอสามารถควักเงินก้อนโตให้ได้ด้วยซ้ำ ขอแค่หลังจากนี้พ่อเธอจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมไม่มารบกวนเธออีก

แต่ทัศนคติคนเรามันเปลี่ยนไม่ได้

เมื่อรู้ว่าเธอมีเงิน สายตาของพ่อเธอก็จะคอยจ้องกระเป๋าเธอไปตลอดชีวิต

"แฟนสาวตัวน้อยที่เที่ยวรอบโลกของคุณคนนั้นคงไม่มีเรื่องกลุ้มแบบนี้หรอกมั้งคะ?"

"แค่เรื่องกลุ้มไม่เหมือนกันน่ะครับ เธอเองก็ไม่ได้มีความสุขตลอดเวลาหรอก"

ตลอดเส้นทางจากตัวอำเภอไปจนถึงหมู่บ้าน เจียงหลิวเงียบมาตลอดทาง

เผยอานหนิงพอจะเดาออกว่าทำไมเขาถึงเงียบ ใครมาเจอสถานการณ์ครอบครัวแบบเธอก็คงเงียบกันทั้งนั้น

ผืนดินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตามีต้นข้าวที่กำลังโตอย่างบ้าคลั่งในฤดูร้อนอบอ้าว

จากถนนคอนกรีตประจำตำบลเลี้ยวเข้าสู่ถนนดินลูกรังของหมู่บ้าน สภาพถนนก็ขรุขระอย่างยิ่ง

คนขับรถที่พูดสำเนียงท้องถิ่นเหน่อจัดหันมาแซวว่า

"น้องชาย ฟังจากสำเนียงแล้วเป็นคนต่างถิ่นสินะ พาเมียกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมเหรอ?"

"ค่ะ"

เผยอานหนิงเป็นคนตอบรับคำนี้

ความรู้สึกต่ำต้อยอย่างไม่มีที่สิ้นสุดผุดขึ้นในใจเธออย่างบ้าคลั่ง เธอกลัวว่าจะได้ยินเจียงหลิวที่นิ่งเงียบพูดอะไรบางอย่างที่จะพูดออกมาเฉพาะเวลา 'หงุดหงิด' ใส่คนขับรถ

อย่างเช่น อย่าเดามั่ว ผมไม่ใช่ผัวเธอ

อย่างเช่น ที่กันดารบ้าๆ นี่หาทางมายากชะมัด

แต่เจียงหลิวก็หลุดออกจากความเงียบจริงๆ เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเผยอานหนิงทันที

"ถ้าพ่อคุณโดนด่า คุณจะปวดใจไหมครับ?"

"ไม่ค่ะ ในใจคุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอคะ?"

เผยอานหนิงถามเบาๆ เธออยากรู้คำตอบ แต่ก็ไม่อยากรู้คำตอบสักเท่าไหร่

เจียงหลิวต้องกำลังนึกเสียใจอยู่แน่ๆ ว่าทำไมไม่นั่งตากแอร์เย็นฉ่ำในร้านอิซากายะ เล่าเรื่องคุยและดื่มเหล้ากับสาวงามในเมือง

แต่กลับต้องถ่อมายังที่ทุรกันดารบ้านนอก นั่งโยกเยกไปมาตลอดทาง ซ้ำพอกระทั่งถึงที่หมายยังต้องมาเผชิญหน้ากับครอบครัวตัวร้ายอีก

"ก็กำลังวางบทบาทน่ะสิครับ คนชั่วก็ต้องเจอคนชั่วกว่ามาปราบ คุณว่าผมแสดงเป็นนายน้อยลูกคนรวยเสเพลดีไหม?"

"แล้วแต่คุณเถอะค่ะ"

เจียงหลิวพูดพลางใจลอยไปด้วย

นั่นทำให้เผยอานหนิงยิ่งอ่อนไหวมากขึ้นไปอีก

เผยอานหนิงคาดเดาว่า ที่เจียงหลิวพูดแบบนี้คงเป็นความเคยชินในการเบี่ยงประเด็น เพื่อสร้างบรรยากาศด้วยเรื่องไร้สาระ

ในร้านอิซากายะเขามักจะใช้วิธีนี้เพื่อกระตุ้นบรรยากาศบ่อยๆ

จุดประสงค์ก็เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเสียใจภายหลังที่ยอมมาทริปนี้

เจียงหลิวก็แค่นักศึกษาในเมืองคนหนึ่ง ปกติอ้าปากทีก็มีแต่คำว่า 'จิตวิญญาณ' หรือ 'นักชีววิทยา'

เขาจะไปเล่นเป็นนายน้อยเสเพลได้ยังไงกัน

คำพวกนี้ไม่มีทางเฉียดเข้าใกล้เจียงหลิวได้เลย

แต่ก็ไม่เป็นไร

ขอแค่ไม่ได้ยินคำว่าเสียใจด้วยหูตัวเอง ฉันก็รับได้หมด

ในวินาทีที่รถแล่นเข้าใกล้ปากทางเข้าหมู่บ้าน บรรดาป้าๆ ประจำสถานีข่าวกรองปากทางเข้าหมู่บ้านต่างก็เงยหน้าขึ้นมาทันที

กระทั่งพ่อของเผยอานหนิงยังเดินกะเผลกๆ ตรงเข้ามา

เผยอานหนิงหยิบของบำรุงในรถลงมา แล้วยื่นไปข้างกายพ่อเงียบๆ

เธอเผชิญหน้ากับการก่นด่าของพ่อโดยไม่ปริปากสักคำ

ถ้ามีเรื่องขึ้นมาคงไม่จบไม่สิ้น ทนเอาหน่อยก็ผ่านไปแล้ว

"เผยอานหนิง แกนี่มันใจกล้าขึ้นเยอะแล้วนะ! ผ่านไปตั้งนานขนาดนี้ถึงเพิ่งจะไสหัวกลับมาได้! อยากให้กูตายก่อนแกถึงจะพอใจใช่ไหม?"

"เพื่อนบ้านพี่น้องแถวนี้ก็อยู่กันหมด ดูเอาเถอะ นี่คือลูกสาวที่กูเลี้ยงดูมา มันจ้องแต่จะแช่งให้กูตาย!"

เมื่อพ่อของเผยอานหนิงเห็นเผยอานหนิงยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ใบหน้าเหี่ยวย่นก็ปรากฏโทสะขึ้นมา

เขายกไม้เท้าขึ้นสูง

ทว่าไม้เท้ากลับไม่ได้ฟาดลงมา

ในมุมมองของเผยอานหนิง มีร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวเข้ามายืนขวางระหว่างเธอกับพ่อ

ร่างสูงใหญ่นั้นไม่รู้ว่าไปเด็ดหญ

เหยียบอยู่บนหินก้อนใหญ่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน ท่ามกลางสายตาของเพื่อนบ้านและคนละแวกนั้น ยกนิ้วขึ้นชี้หน้าพ่อของเผยอานหนิง

ภายใต้ร่มเงาที่ต้นหลิวใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุม

เขาพูดเพียงประโยคเดียว

"อยู่นิ่ง ๆ ไปซะ ขืนยังทำเก๊กอีก ฉันจะอัดแกให้เละ"