ตอนที่ 79 สมเหตุสมผลเกินไป

ความสัมพันธ์ระหว่างเจียงหลิวกับเผยอานหนิงซับซ้อนและละเอียดอ่อนมาโดยตลอด

ผู้หญิงคนนี้มีความลึกลับมากเกินไปจริง ๆ

เพราะเธอมักจะปรากฏตัวต่อหน้าเจียงหลิวในจังหวะเวลาที่เหมาะเจาะพอดี ด้วยสถานะที่เหมาะเจาะพอดีเสมอ

แถมยังส่งมอบข้อมูลได้อย่างพอดิบพอดีและทันท่วงทีอีกด้วย

ครั้งแรก เธอปรากฏตัวบนรถเฟอร์รารี่สีเงิน ในฐานะพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้อง แล้วโยน "ประเด็นศีลธรรมชวนขนลุก" ออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อตอกฝาโลงสรุปเรื่องราวในอดีตระหว่างพวกเธอ

ซึ่งในความเป็นจริง พวกเธอก็มีความสัมพันธ์แบบ "ญาติที่สมเหตุสมผล" ซึ่งยังไม่เกิดขึ้นจริงอยู่จริง ๆ

กระทั่งเรื่องที่ไร้เหตุผลสุดโต่งอย่างการที่เจียงซินเป็นหมัน ก็เป็นเรื่องจริง

ความสัมพันธ์อันพิลึกพิลั่นนี้จึงกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผลขึ้นมาในทันใด

ครั้งที่สอง ในร้านอิซากายะ เธอยังคงเดินหน้าไปตามทิศทางนี้ โดยครั้งนี้เธอเปิดเผยเป้าหมายของตัวเองออกมา

ทำให้เหตุการณ์ที่พิลึกพิลั่นกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

กระทั่งทำให้พฤติกรรมที่เรียกได้ว่า "สำส่อนไร้ยางอาย" ของเธอกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผลตามไปด้วย

ครั้งที่สาม ในงานเลี้ยงวันเกิดของหลี่เสินอวี้ หลังจากพฤติกรรม แรงจูงใจ และความสัมพันธ์ทั้งหมดถูกทำให้สมเหตุสมผลแล้ว

พวกเธอก็เริ่มมีการติดต่อสัมพันธ์กันอย่างถูกต้องสมเหตุสมผลอย่างเป็นทางการ

ถึงขั้นได้รับใบรับรอง "การติดต่อที่สมเหตุสมผล" ซึ่งมอบให้โดยเจียงจิ้วซุ่ยด้วยตัวเอง

ครั้งที่สี่ ในร้านอิซากายะ เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผลไปหมดแล้ว

ในที่สุดเธอก็เริ่มเปิดเผยผ้าคลุมหน้าแห่งอดีต ด้วยวิธีสุดพิลึกอย่างการหย่อน "ยาช่วยย่อย" ลงในแก้วเหล้า

ทำให้ทางเลือกของเธอฟังดูสมเหตุสมผล เธอบอกว่าจะยืนอยู่ข้างเดียวกับเจียงหลิว

เธอดูเหมือนคนจนตรอกไม่มีทางไปแล้วจริง ๆ จึงทำได้เพียงเลือกเจียงหลิวอย่างจำยอม

ครั้งที่ห้า ก็คือวันนี้นี่เอง

การพูดคุยระหว่างเจียงหลิวกับฉางเหวินดำเนินไปอย่างราบรื่นจนน่าประหลาดใจ กระทั่งปลายทางของอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็ยังชี้เป้าไปยัง "ผู้หญิงที่สามารถนัดเจียงหลิวออกมาได้"

แต่ใครกันแน่ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงอำนาจภายในตระกูลใหญ่ครั้งนี้

หลี่เสินอวี้จะโผล่พรวดออกมาพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายแล้วพูดว่า "ฮิฮิ คิดไม่ถึงล่ะสิเจียงหลิว สิ่งที่ฉันหมายปองคือสมบัติบ้านนายต่างหาก" อย่างนั้นเหรอ

เลิกตลกเถอะ

คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือเผยอานหนิง

เรื่องบางเรื่องพอนำมาเปรียบเทียบกันแล้วก็เห็นชัดเจน

เมื่อเทียบกับบรรดาสาว ๆ ทุกคนที่ปรากฏตัวตรงหน้าหลังจากเขาความจำเสื่อม

ความสัมพันธ์ที่ดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยของเผยอานหนิง กลับให้ความรู้สึกที่สมเหตุสมผลที่สุดอย่างน่าประหลาด

โลกแห่งความจริงคือคณะละครเวทีปาหี่ขนาดมหึมา ความรอบคอบรัดกุมระดับนี้มักต้องอาศัยการคำนวณอันมหาศาลคอยเกื้อหนุน

"เผยอานหนิง คุณดูสมเหตุสมผลเกินไปแล้ว"

"สุดท้ายก็ยังมีช่องโหว่อยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ"

ในแฟ้มเอกสารที่มอบให้เจียงหลิว ดันขาดหลักฐานโดยตรงเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปพอดี

ไม่ใช่ว่าเธออยากจะโก่งราคาหรือเรียกร้องเพิ่ม

แต่เป็นเพราะถ้าหากงัดมันออกมา เธอก็จะต้องจบเหไปด้วย

แม้ว่าจะสามารถลบข้อมูลที่เกี่ยวกับตัวเธอออกไปได้ แต่เจียงหลิวก็ย่อมสังเกตเห็นได้อย่างเฉียบไวอยู่ดีว่า "ตกลงใครเป็นคนนัดผมออกมากันแน่" หรือ "ทำไมเจียงซินถึงรู้ว่าผมจะไปปรากฏตัวที่นั่น"

เธอถึงได้ต้องการให้ฉางเหวินเป็นคนพูดออกมา

เจียงหลิวจะต้องเล็งเป้าลูกศรมาที่เธออย่างแน่นอน

เธอหวังว่าจะใช้วิธีนี้แลกกับเจียงหลิวที่กำลังโกรธเกรี้ยว

วิ่งมาเค้นถามตรงหน้าเธอ ถามด้วยความโกรธว่าทำไมหลังจาก "บรรลุข้อตกลงร่วมมือกัน" แล้ว เธอยังต้องปิดบังความจริงอีก

เธออยากให้เจียงหลิวแสดงท่าทีดุดันเกรี้ยวกราด พยายามจะฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ เสียยังดีกว่า

ดีกว่าให้เขามามองเธอด้วยสายตาสงบนิ่งและกระจ่างใสเหมือนอย่างตอนนี้

แล้วเริ่มสงสัยใคร่รู้ถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างพวกเธอ

"เจียงหลิว คุณสัญญากับฉันนะ เรื่องเล่านี้จะอยู่แค่ในห้องนี้เท่านั้น พอพ้นวันนี้ไปแล้วก็จงลืมมันเสียเถอะค่ะ"

"เหอะ คุณกระตุ้นความอยากเอาชนะของผมสำเร็จแล้ว คนอื่นเขามีแต่ตามมาเล่าเรื่องเพื่อจะให้ผมรับผิดชอบ มีแต่คุณนี่แหละที่ไม่เพียงแต่ปิดบังไว้ ยังจะให้ผมลืมมันไปอีก"

"ฉันมีคำขอเพียงข้อเดียว สัญญากับฉันได้ไหมคะ"

"วางใจเถอะ เรื่องที่พวกคุณเล่าผมก็ฟังเป็นนิทานทั้งนั้นแหละ ใครหลงเชื่อจริงจังก็โง่เต็มทนแล้ว"

เผยอานหนิงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ผิวพรรณที่ได้รับการดูแลอย่างประณีตดูซีดเซียวไปเล็กน้อย

เธอบอกว่าเรื่องเล่าต้องเริ่มจากการไปร้านอิซากายะเป็นครั้งแรก

ในตอนนั้นเธอยังไม่ได้เกลี้ยกล่อมเจียงจิ้วซุ่ย เพียงแค่สืบหาข้อมูลจากหลายทิศทางจนรู้ถึงการมีอยู่ของเบี้ยทิ้งอย่างเจียงหลิว

เธออยากจะมาพบเขา เผื่อว่าจะคิดไอเดียดี ๆ ออกมาได้บ้าง

ตอนนั้นเธอเป็นสาวสวยสังคมเมืองแล้ว

แถมยังมีชื่อเสียงอยู่บ้างในแวดวงไฮโซตัวจริง การเข้าออกสถานที่แบบนี้จึงไม่ได้ทำให้ใครรู้สึกประหลาดใจ

ทว่าเธอกำลังกัดฟันแสร้งทำเป็นคนรวย บริษัทเครื่องสำอางที่ล้มละลายทำให้เธอมีหนี้สินล้นพ้นตัว

แต่ตระกูลเจียงคือโอกาสเดียวของเธอ

เธอรับรู้สถานะของตัวเองอย่างแจ่มชัด บนโลกใบนี้ไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงที่อยากแต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐี

เธอไม่ได้มีค่าอะไรเป็นพิเศษเลยสักนิด

แล้วเธอก็ได้พบกับเด็กหนุ่มคนนั้น คนที่เวลายิ้มแล้วดูเจ้าเล่ห์นิด ๆ

ประโยคแรกระหว่างพวกเขา เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

"ผมเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นาน ยังเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง ถ้าคุณไม่พอใจตรงไหนบอกผมได้ตรง ๆ เลยนะครับ"

เผยอานหนิงพยักหน้ารับอย่างสงบผ่าเผย เธออุตส่าห์จ่ายเงินก้อนโตเข้ามาที่นี่

ถ้าไม่พอใจก็ต้องบอกอยู่แล้ว

ระหว่างที่คุยเล่นกันเรื่อยเปื่อย

เธอเกิดความสงสัยขึ้นมา "ทำไมนายถึงมาทำงานนี้ล่ะ"

ความจริงแล้วเธอถามจากมุมมองของคนทั่วไป เพราะเมื่อมองจากมุมมองของเธอในตอนนั้นที่ยังไม่เข้าใจตระกูลเจียงอย่างถ่องแท้

ต่อให้เป็นลูกที่ถูกทอดทิ้ง ก็น่าจะมีชีวิตความเป็นอยู่เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไปไม่ใช่หรือ

ทำไมถึงต้องมาทำงานแบบนี้

"ผมต้องการเงินมากเลยน่ะสิครับ"

"เสื้อผ้าบนตัวนายคืออาร์มานีนะ"

"นี่เบิกเงินเดือนล่วงหน้ามาซื้อเลยนะครับ ตอนจ่ายเงินเนี่ยผมปวดใจจนเสียวฟันไปหมด แต่เด็กเสิร์ฟคนอื่นบอกว่าถ้าไม่ยอมลงทุนก็ไม่มีทางได้กำไร ทำงานสายนี้ต้องดูดีมีระดับหน่อยถึงจะเอาใจลูกค้าได้"

ความรู้สึกร่วมเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

เพราะชีวิตของเผยอานหนิงในตอนนี้ก็มาจากการรูดบัตรเครดิตจนเต็มวงเงินเหมือนกัน

การที่เธอจะแทรกตัวเข้าไปในแวดวงไฮโซตัวจริงได้ ย่อมต้องจ่ายต้นทุนก้อนโตเช่นกัน

เขาก็ใช้ชีวิตแบบเดียวกับฉันงั้นเหรอ

การสนทนาครั้งแรกเป็นเพียงการทักทายผิวเผิน เจียงหลิวยิ้มพลางเดินไปส่งเธอตอนจะกลับ และถามเธอตอนคิดเงินว่าต้องการส่วนลดไหม

"ร้านอิซากายะมีคูปองซื้อเป็นกลุ่มด้วยเหรอ"

"ไม่มีครับ แต่มีโปรโมชันจัดรายการอยู่ อย่างเช่นถ้าซื้อเฮนเนสซีพร้อมกันห้าขวดจะได้ลดเหลือแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เมื่อกี้ผมเลยช่วยคุณสั่งแต่เหล้าที่ร่วมรายการทั้งนั้นเลย"

"นายคิดว่าฉันเป็นพวกชอบเห็นแก่ของถูกงั้นเหรอ"

เผยอานหนิงรู้สึกบอกไม่ถูก เธออุตส่าห์ประคับประคองภาพลักษณ์ในสายตาคนอื่นมาโดยตลอด

ทำไมเจียงหลิวถึงมองทะลุตัวเธอได้ตั้งแต่แรกเห็นกันนะ

พอเจียงหลิวเห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยดีในตอนนั้น จึงรีบกระซิบเสียงเบาว่า

"เรื่องได้ส่วนลดคุ้ม ๆ แบบนี้ทำไมคุณถึงยังลังเลอยู่อีกละครับ"

"แบบนี้มันดูเหมือนเป็นคนงกเห็นแก่ของลดราคาเกินไปน่ะสิ"

"ของถูกก็มีไว้ให้เราคว้าสิครับ! พวกคนรวยอย่างคุณนี่ไม่เห็นค่าของเงินกันจริง ๆ ประหยัดได้นิดหน่อยก็ยังดีกว่าไม่ใช่เหรอครับ"

เมื่อมองสีหน้ายักคิ้วหลิ่วตาของเจียงหลิว เผยอานหนิงกลับรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออกขึ้นมา

ในโลกที่เป็นของชนชั้นสูง เธอไม่ได้พบเจอคนแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

"ก็ได้ เอาตามที่นายว่าแล้วกัน พรุ่งนี้ฉันจะมาอีก"

"มาครั้งที่สองก็สมัครสมาชิกได้แล้วนะครับ! อย่าลืมสมัครเด็ดขาดเชียวนะ! ได้ส่วนลดด้วยล่ะครับ!"

เผยอานหนิงพยักหน้าให้เขา แต่เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

บัตรสมาชิกน่ะต้องสมัครอยู่แล้ว ทว่าในโลกของไฮโซ บัตรสมาชิกมีไว้เพื่อบ่งบอกสถานะ

ไม่ใช่เพื่อเอาส่วนลด

วันต่อมา เธอก็มาตามนัด

เจียงหลิวยืนถูมือรอเธออยู่นอกร้าน พอเห็นเธอแล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"สมัครสมาชิก! สมัครสมาชิกกันครับ!"

"สมัครสมาชิกแล้วนายได้ค่าคอมมิชชันเหรอ"

"ไม่มีหรอกครับ เถ้าแก่ใจดำจะตาย"

"แล้วทำไมนายถึงกระตือรือร้นขนาดนี้ล่ะ"

"เชี่ย คุณรู้ไหมครับว่าผมกระตือรือร้นครั้งหนึ่งเนี่ยช่วยคุณประหยัดเงินไปได้ตั้งเท่าไหร่ ลดราคาครั้งหนึ่งยังไงก็ต้องได้หลายร้อยหยวนเชียวนะ"

เผยอานหนิงส่ายหน้า ในช่วงเวลาอันใกล้นี้เธออาจจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว

เพราะค่าใช้จ่ายในร้านอิซากายะแห่งนี้สูงเกินไป

ครั้งนี้ก่อนจะกลับ เธอจึงเอ่ยถามคำถามหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"เจียงหลิว นายอยากรวยไหม"

"แน่นอนอยู่แล้วสิครับ คุณลองไปสุ่มดึงใครสักคนบนถนนมาถามดูสิ มีใครไม่อยากบ้างล่ะ"

"แล้วถ้าโอกาสที่จะได้รวยมันต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงล่ะ"

"ก็ต้องแลกด้วยอะไรสักอย่างอยู่แล้วสิครับ จะมีสักกี่คนที่เกิดมารวยตั้งแต่แรกกัน"

เจียงหลิวมองเธอตาปริบ ๆ อย่างซื่อ ๆ

ชั่วขณะนั้นเผยอานหนิงพูดไม่ออกไปเลย

ในที่สุดเธอก็เริ่มตระหนักได้

'เจียง' ของเจียงหลิว กับ 'เจียง' ของตระกูลเจียง มันไม่เหมือนกัน

พวกเขาสองคนต่างหากที่ดูเหมือนจะเป็นคนประเภทเดียวกัน