ตอนที่ 78 ชู้รัก

ถาม: ผู้ชายคนหนึ่งถ่อไปบ้านผู้หญิงตอนดึกดื่นค่อนคืนจะทำอะไร?

ตอบ: กินบะหมี่สักชาม

"ฝีมือคุณไม่เลวเลยนะเนี่ย"

"ต่อไปฉันต้มบะหมี่ให้คุณกินได้ทุกวันเลยนะคะ"

"เล่นมุกเกร่อโดนหักเงินนะ"

เจียงหลิวก้มหน้าก้มตากินแหลกโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย ไม่มีอะไรจะสบายไปกว่าการได้ซดน้ำซุปร้อน ๆ ลงท้องตอนดึกดื่นอีกแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วัตถุดิบในบ้านของเผยอานหนิงมีอุดมสมบูรณ์มาก แถมยังใช้หม้อทอดไร้น้ำมันทำทาร์ตไข่กับกุนเชียงให้อีกต่างหาก

ถึงขั้นที่ว่าคนซึ่งมีร่องรอยการออกกำลังกายอย่างเห็นได้ชัดและคุมหุ่นอย่างเข้มงวดคนนี้ ยังหยิบโค้กแช่เย็นเจี๊ยบออกมาจากตู้เย็นกระป๋องหนึ่งด้วย

เห็นได้ชัดว่าเธอเตรียมพร้อมล่วงหน้ามาเป็นอย่างดี

เจียงหลิวหวนนึกถึงเส้นทางการเดินทางของตัวเองในวันนี้

ไปเจอแฟนเก่า, หลี่เสินอวี้, เฉินซูหวั่น แถมยังรับปากว่าจะไปนอนที่บ้านของเจียงอวี่เจิน

ผลปรากฏว่าสุดท้ายเขากลับถ่อมานั่งกินมื้อดึกที่บ้านเผยอานหนิง

"อร่อยจังเลย"

เผยอานหนิงที่สวมชุดคลุมอาบน้ำเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงทิชชู่ออกมาแผ่นหนึ่งช่วยเช็ดมุมปากให้เขา เธอนั่งอยู่ข้างเคาน์เตอร์ครัวเกาะกลางพลางดูซีรีส์ในมือถือ

เธอไม่มีทางรับแคลอรีเข้าตัวตอนดึกดื่นแน่นอน

แต่เธอก็ยังนั่งอยู่เป็นเพื่อนตรงนี้ แล้วคอยลุกไปดูหม้อทอดทุก ๆ สองสามนาทีว่าของที่ทำไว้สุกได้ที่หรือยัง

"ไม่ต้องทำแล้วครับ กินไม่ไหวแล้ว"

"นี่เตรียมไว้สำหรับพรุ่งนี้เช้าต่างหากล่ะคะ คุณมีเรียนประมาณแปดโมง เดี๋ยวฉันตื่นหกโมงมาทำอาหารให้"

"ใครบอกว่าผมจะค้างที่นี่กัน?"

"ไม่ค้างคืนเหรอคะ? ก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันแพ็กให้คุณเอากลับไปบางส่วนนะ"

เผยอานหนิงยู่ปาก ส่งสีหน้าเสียดายและน้อยใจสไตล์สาวชาเขียวอันเด่นชัดใส่เขา

แต่การกระทำกลับคล่องแคล่วว่องไว

พอเจียงหลิวกินเสร็จก็กะจะยกชามไปล้าง แต่กลับถูกเผยอานหนิงห้ามไว้ทันควัน

"วิ่งวุ่นข้างนอกมาทั้งวันคงเหนื่อยแย่แล้ว นั่งพักผ่อนตรงนี้ดี ๆ เถอะค่ะ"

ขนาดเจียงหลิวยังรู้สึกเกรงใจขึ้นมาบ้าง

วิ่งมากินข้าวบ้านคนอื่นแล้วไม่ช่วยทำงานอะไรเลย มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"เวลาที่คุณนึกอยากกินข้าวแล้วมาหาฉันที่นี่ ฉันดีใจมากเลยนะ"

"ผมก็แค่แวะมาดูคุณเฉย ๆ"

"งั้นคราวหน้าถ้าหิวแล้วไม่อยากกลับบ้านไปรบกวนแม่คุณ ก็ต้องแวะมาหาฉันเหมือนกันนะ"

เจียงหลิวที่ถูกแทงใจดำเข้าเต็มเปาถึงกับชะงักไป พูดไม่ออก

เมื่อเห็นท่าทางหน้าแดงของเจ้าคนหน้าหนา

เผยอานหนิงก็กลอกตาใส่อย่างหมั่นไส้ แล้วส่ายสะโพกยกชามเดินเข้าห้องครัวไป

นี่แหละคือข้อดีของการอยู่กับผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่

ถ้าไปพูดจาแบบนี้กับเด็กสาววัยรุ่น เธอคงจะงอนตุ๊บป่องใส่ไปแล้ว

แต่เผยอานหนิงไม่เพียงไม่เก็บไปงอนเงียบ ๆ เธอยังเปิดโอกาสให้คุณพูดตรง ๆ อย่างใจกว้างอีกด้วย

จนทำให้คุณรู้สึกผิดขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว

เจียงหลิวนอนอยู่บนโซฟา รับชุดนอนที่เผยอานหนิงส่งมาให้ดู

"ผมไม่ใส่เสื้อผ้าของคนอื่นนะ"

"ของใหม่ค่ะ แค่ซื้อมาแล้วกลัวสกปรกเลยซักไปรอบหนึ่ง ไซส์ของคุณกับพี่ลูกพี่ลูกน้องคนละขนาดกันนะ"

"บ้านคุณต้องเตรียมเสื้อผ้าของทั้งผมและพี่ลูกพี่ลูกน้องผมพร้อมกันเลยเหรอ?"

เผยอานหนิงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเจียงหลิวอย่างมีเลศนัย

"หึงเหรอคะ?"

"ผมจะหึงอะไร?"

"เจียงซินไม่เคยมาที่นี่เลยค่ะ นี่เตรียมไว้ให้คุณคนเดียวต่างหาก"

เจียงหลิวไม่มีทางเชื่อคำพูดเหลวไหลพรรค์นี้แน่นอน ผู้หญิงที่เอาอกเอาใจเข้าหาคนเก่งแบบนี้ ผีที่ไหนจะไปเชื่อ

"คุณมันช่ำชอง คุณพูดอะไรก็ถูกหมดแหละ"

"ไม่เหมือนกันนะคะ สาวนั่งดริงก์ในคาราโอเกะเอาใจทุกคนก็จริง แต่เรียกราคาแพงไม่ได้หรอก

เพราะฉะนั้น ต้องยอมหวานหยดย้อยให้แค่คนเดียวเท่านั้นถึงจะได้ราคาดีไงล่ะคะ"

เผยอานหนิงเดินนำเข้าห้องน้ำไปเปิดน้ำในอ่างให้ชายหนุ่มที่จู่ ๆ ก็โผล่มาที่บ้าน

จากนั้นก็รีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดชั้นในชายตัวใหม่เอี่ยมออกมา แถมยังแกะเจลอาบน้ำสำหรับผู้ชายขวดใหม่ออกจากตู้อีกด้วย

"ทั้งหมดนี่เตรียมไว้ให้ผมเหรอ?"

"วันนี้จะช้าหรือเร็วก็ต้องมาถึง ย่อมต้องเตรียมการล่วงหน้าอยู่แล้วสิคะ"

เจียงหลิวได้ยินคำนี้แล้วรู้สึกถึงความไร้สาระพิลึกพิลั่นอย่างบอกไม่ถูก

จะอธิบายอย่างไรดีล่ะ?

มันเหมือนกับตอนกลางวันคุณกำลังสัมผัสความสดใสและความงดงามของชีวิตนักศึกษา แต่พอตกดึกจู่ ๆ ก็กลายเป็นผู้มีอิทธิพลที่กำลังเพลิดเพลินกับการปรนนิบัติของ "ชู้รัก" ซะงั้น

คล้องจองดีไหมล่ะ

โคตรจะหลุดโลกจริง ๆ

สำหรับเรื่องจำพวก "มือที่สาม" หรือ "ชู้รัก" หากมองจากมุมมองค่านิยมของคนปกติแล้ว เจียงหลิวจะต้องวิพากษ์วิจารณ์ประณามอย่างแน่นอน

เขาขอประณามการกระทำแบบนี้อย่างรุนแรง

แต่พอได้มาสัมผัสกับรสชาตินี้เข้าจริง ๆ กลับอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

พวกคนรวยนี่รู้จักเสวยสุขกันจริง ๆ

จู่ ๆ เขาก็หมดเรี่ยวแรงทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา มองดูเพดานอย่างเงียบงัน

แสงไฟถูกปรับเป็นโหมดถนอมสายตาสีส้มสลัว บนจอโทรทัศน์กำลังฉายรายการวาไรตี้ของช่องหมางกั่ว เสียงเปิดไว้เบามากเพื่อเน้นสร้างบรรยากาศเป็นหลัก

โค้กบนโต๊ะถูกเปลี่ยนเป็นน้ำมะนาวเพื่อสุขภาพ

เผยอานหนิงบอกว่ากลัวเขาจะท้องเสียตอนดึก

เขาที่เพิ่งซัดบะหมี่ชามโตไปหมดเกลี้ยง กำลังตกอยู่ในภวังค์ความง่วงงุนจากการอัดคาร์โบไฮเดรตปริมาณมาก

เขาเพียงแค่นอนเหม่อลอยอยู่ตรงนี้

ในหัวกำลังคิดว่า ถ้าอุลตร้าแมนเซเว่นขว้างมีดบินบนหัวออกไป จะฟันเจียงซินจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูกได้หรือเปล่า

เวลาคล้ายจะเดินช้าลงในชั่วขณะนี้ ไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องเรียน หรือเรื่องวุ่นวายอะไรก็ตาม

ล้วนเทียบไม่ได้กับความสงบสุขในเวลานี้เลย

เมื่อเห็นเจียงหลิวกำลังใจลอย

เผยอานหนิงที่ง่วนจัดเตรียมสิ่งต่าง ๆ อยู่นานเพื่อให้เขาได้อาบน้ำก็ไม่ได้ส่งเสียงรบกวน

และไม่ได้บ่นจู้จี้ว่า "ฉันง่วนทำงานงก ๆ แต่คุณกลับมานอนเอกเขนกตรงนี้เนี่ยนะ"

แต่กลับหยิบผ้าห่มมาคลุมให้เจียงหลิวอย่างเงียบเชียบ

จากนั้นก็เดินเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเป็นชุดนอน ในมือยังถือน้ำมันหอมระเหยมาด้วยขวดหนึ่ง

เธอเอ่ยกระซิบข้างหูเจียงหลิวเสียงเบาว่า

"ยกศีรษะขึ้นมาหนุนตักฉันสิคะ"

เผยอานหนิงกำลังนวดกระดูกคอให้เขา ฝีมือการนวดของเธอไม่ได้เชี่ยวชาญอะไร แต่น้ำหนักมือกำลังสบายทีเดียว

เจียงหลิวหลับตาลงแล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น

"เผยอานหนิง ผู้หญิงอย่างคุณไม่จำเป็นต้องเรียกร้องความสนใจจากผม ก็ใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขมากแล้ว"

"ก็เพราะอยากได้ความสนใจจากคุณน่ะสิคะ ฉันถึงได้ยอมเป็นผู้หญิงแบบนี้"

"ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่ตระกูลเจียงตระกูลเดียวสักหน่อย"

"การได้เกาะตระกูลเจียงก็นับเป็นโชคดีที่สุดสำหรับฉันแล้วค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรกำชับให้ฉางเหวินโกหกผม"

อุลตร้าแมนเซเว่นต่อสู้กับเจียงซินในหัวของเขาไปหลายร้อยยก จนกระทั่งเจียงซินกลายเป็นกองขี้เถ้าไปโดยสิ้นเชิง

เจียงหลิวถึงได้ดึงสติตัวเองกลับมาแล้วยุติเกมจำลองในสมอง

เขาเอียงศีรษะนอนหนุนอยู่บนตักของเผยอานหนิง จนใบหน้าของเธอที่ปรากฏในสายตาเขากลายเป็นภาพกลับหัว

เผยอานหนิงไม่ได้หยุดมือที่กำลังนวดอยู่

"ฉันกำชับเขาจริง ๆ ค่ะ แต่ไม่ได้บอกให้เขาโกหกนะ"

"วันนั้นตกลงใครเป็นคนนัดผมกันแน่"

"ฉันไม่ทราบค่ะ"

"อ๋อเหรอ"

เจียงหลิวปิดปากไม่ซักไซ้ต่อ

การที่ฉางเหวินยอมคายปากเร็วขนาดนั้น มันเป็นเรื่องที่ชวนให้น่าสงสัยอยู่แล้ว

ย่อมยากที่จะไม่โยงเรื่องนี้มาถึงตัวเผยอานหนิง

เผยอานหนิงเลื่อนมือไปนวดที่ขมับ

"การเลี้ยงชู้รักก็เพื่อจะได้หลีกหนีจากเรื่องจิปาถะพวกนี้ไม่ใช่เหรอคะ จะไปคิดอะไรให้มากมายทำไมกัน"

"ระวังคำพูดหน่อย คำว่าชู้รักเนี่ยมันเกี่ยวพันถึงเรื่องกฎหมายนะ ผมเป็นชายหนุ่มโสด ตราบใดที่ไม่ได้ทำผิดกฎหมายบ้านเมือง อย่างมากก็นับเป็นแค่ปัญหาทางศีลธรรมเท่านั้นแหละ"

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็นับว่ามีความรักอย่างอิสระสิคะ"

"นับเป็นสวัสดิการที่ได้มาจากสถานะคุณชายน้อยตระกูลเจียงต่างหาก"

เจียงหลิวขยับศีรษะลุกออกจากตักของเผยอานหนิง

สวัสดิการแบบนี้นาน ๆ ทีได้เสวยสุขมันก็ฟินอยู่หรอก

แต่เขาไม่ใช่คุณชายรอง

เขาคือเจียงหลิว

คนบ้านนอกติดดินอย่างเขายังไงก็กินอาหารสำรับหรูหราแบบโต๊ะจีนหม่านฮั่นไม่ลงอยู่ดี

"เผยอานหนิง เปลี่ยนแนวคิดใหม่เถอะ มุกแบบนี้ของคุณมัดใจผมไม่ได้หรอก"

"แล้วต้องเป็นแนวคิดแบบไหนถึงจะถูกล่ะคะ"

"เล่าเรื่องอดีตของคุณแล้วพยายามทำให้ผมเห็นใจสิ ผมเป็นคนใจอ่อนมากนะ"

"ได้สิคะ คุณอยากฟังช่วงไหนล่ะ"

"อย่างเช่น ทำไมลุงรองถึงยอมให้คุณเข้าใกล้ผม โดยไม่กังวลเลยสักนิดว่าคุณจะแปรพักตร์"

"เรื่องนี้ถ้าจะเล่าคงยาวมากเลยค่ะ น่าจะต้องเริ่มตั้งแต่ตอนที่บริษัทเครื่องสำอางของฉันล้มละลาย..."

เจียงหลิวลุกขึ้นยืนแล้วดื่มน้ำมะนาวจนหมดแก้วทันที ก่อนจะยืนอยู่ตรงหน้าเผยอานหนิงในท่าทางที่ประหลาดพิลึก

ทำไมถึงบอกว่าประหลาดน่ะเหรอ

ก็เพราะเผยอานหนิงนั่งอยู่บนโซฟา ศีรษะของเธอจึงอยู่ในระดับเดียวกับเอวของเจียงหลิวพอดี

หากตอนนั้นเผยอานหนิงดันรวบผมขึ้นมาล่ะก็

มันคงชวนให้จินตนาการเตลิดไปถึงท่วงท่าบางอย่างได้เลย

"ไม่ใช่หรอก เป็นเพราะเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์คุณเองก็มีเอี่ยวด้วยต่างหาก"

"จะเป็นไปได้ยังไงกันคะ ความสามารถของฉันอย่างมากก็แค่ทำกับข้าว เตรียมน้ำอาบ หรือไม่ก็มีลูกให้คุณสักคน เรื่องที่คุณว่านั่นฉันทำไม่เป็นหรอกค่ะ"

"คุณไม่จำเป็นต้องเป็นตัวหลัก แค่คอยเป็นตัวซัพพอร์ตแล้วทิ้งหลักฐานไว้ที่ลุงรอง เท่านี้เขาก็จะวางใจในตัวคุณแล้ว"

สีหน้าของเผยอานหนิงยังคงราบเรียบเป็นปกติ

ทว่าความเงียบงันได้กลายเป็นคำตอบของเธอไปแล้ว

ตั้งแต่วินาทีที่เจียงหลิวบุกมาหาถึงหน้าประตู ท่าทีที่เขาแสดงออกมาไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดหมายจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้น ๆ

แต่กลับบอกให้เธอทำบะหมี่ให้กินสักชามอย่างเงียบ ๆ

เธอก็รู้ตัวแล้วว่ามีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น

"เวลานี้คุณควรจะพูดว่า: ฉันเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งจะไปทำอะไรได้ล่ะ?"

"ผิดก็คือผิดค่ะ"

"โอ้โห ข้อนี้ดีกว่าลูกพี่ลูกน้องของคุณเยอะเลย"

เจียงหลิวเดินเข้าไปลูบศีรษะของเผยอานหนิงเบา ๆ

เขาพูดว่า "ปูเตียง คืนนี้ผมนอนที่นี่ แต่ขอนอนห้องพักแขกนะ"

เจียงหลิวส่งข้อความวีแชตหาเจียงอวี่เจินอย่างลื่นไหล จากนั้นก็ปิดเสียงโทรศัพท์

เขาหลับตาก็รู้ว่า ต่อจากนี้โทรศัพท์จะต้องโดนถล่มข้อความใส่อย่างบ้าคลั่งแน่นอน

เจียงอวี่เจินจะต้องลากผู้ชายสารเลวไม่รักษาคำพูดอย่างเขาไปพิพากษาแน่ ๆ

ใครอยากไปก็ไปเถอะ

ไปบ้านเจียงอวี่เจินยังต้องคอยปรนนิบัติเธออีก ผมไม่ไปหรอก

ส่วนที่ว่าทำไมถึงมีสิทธิ์มานอนบ้านเผยอานหนิงน่ะเหรอ?

คนร้ายมีส่วนของเธออยู่ด้วย ผมจะขอค่าชดเชยสักหน่อยมันผิดตรงไหน

ลองดูสิ พอเปลี่ยนมุมมองจากชู้รักมาเป็นมุมมองคนร้าย

รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลยใช่ไหมล่ะ

ขำจะตาย ไม่มีความรู้สึกผิดเลยสักนิด

"คุยกันหน่อยไหม?"

เจียงหลิวทิ้งตัวนอนลงบนเตียงก่อน พลางตบที่ว่างข้างเตียงเป็นสัญญาณบอกให้เผยอานหนิงนั่งลง

เขาจะเริ่มใช้กลยุทธ์ทำลายแนวรับทางใจอีกแล้ว

"เล่าหน่อยสิ เรื่องในอดีตของคุณ"

"เรื่องราวการพลิกชีวิตของเด็กสาวบ้านป่า ก็เล่าให้คุณฟังไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ?"

"ขอโทษทีที่ผมถามไม่ถูก ต้องเป็นเรื่องในอดีตของพวกเราต่างหาก"

"พวกเราก็แค่มีความสัมพันธ์แบบลูกค้ากับพนักงานเสิร์ฟในร้านอิซากายะเท่านั้นเองค่ะ"

"แม่ของจางอู๋จี้พูดไว้ไม่ผิดจริง ๆ ผู้หญิงสวยมักจะชอบโกหก"

เจียงหลิวทำท่าวิดพื้นบนเตียงไปสองสามที กล้ามเนื้อที่เลือดสูบฉีดแผ่กระจายฟีโรโมนของบุรุษเพศออกมา

มือของเขาลูบผ่านลำคอขาวผ่องของเผยอานหนิง แล้วบีบปลายคางของเธอไว้

"คุณคิดว่าอาศัยแค่สถานะลูกค้า จะนัดผมออกไปข้างนอกนอกเวลาทำงานได้งั้นเหรอ? ล้อเล่นน่า คุณประเมินจิตวิญญาณความเป็นมืออาชีพของผมสูงเกินไปแล้ว"

"คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจค่ะ" เผยอานหนิงไม่ได้ขัดขืน ลำคอดุจหงส์ของเธอปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นมาจาง ๆ

"คุณเผยอานหนิง มาคุยเรื่องอื่นนอกจากความสัมพันธ์แบบยืมน้ำเชื้อกันหน่อยดีกว่า อย่างเช่นเรื่องราวความรักความแค้นอันลึกซึ้งระหว่างเราที่ถูกใครบางคนจงใจซ่อนเอาไว้"