ตอนที่ 77 เสียงกริ่งประตูดังขึ้น

ฉางเหวินรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย

เขาไม่รู้ว่าทำไมเรื่องราวถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้

เขาสาบานได้เลย

ตอนแรกเขาแค่อยากจะช่วยหลิวเฉิงหลงเท่านั้นเอง

ตอนที่เขาแอดหม่าหลินหลินด้วยตัวตนของเจียงหลิว ทีแรกก็ตั้งใจแค่จะเป็นพ่อสื่อคอยช่วยชงให้

จุดเริ่มต้นนี้ปกติมาก เวลาหนุ่มสาวแอดวีแชตกัน การมีเพื่อนร่วมกันสักคนช่วยเป็นสะพานย่อมทำให้ความสัมพันธ์พัฒนาได้เร็วขึ้น

แต่ว่า หม่าหลินหลินคุยเก่งเกินไปแล้ว!

โดยเฉพาะท่าทีที่เธอปฏิบัติต่อเขากับหลิวเฉิงหลงนั้นต่างกันลิบลับ

ทำให้ฉางเหวินยากที่จะหักห้ามใจ

คุยไปคุยมา ฉางเหวินก็พบว่าเขาไม่อาจถอดตัวตนปลอม ๆ นี้ออกไปได้เสียแล้ว

ฉันชื่อ "เจียงหลิว" น่ะคือหลอกลวงเธอ

แต่ถ้าฉันไม่ได้ชื่อ "เจียงหลิว" ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ได้รักเธอ

"พี่ฉาง มีเรื่องไม่สบายใจเหรอครับ"

"ช่วงนี้..."

"อกหักเหรอครับ"

"ก็ไม่เชิงหรอก"

"สรุปว่าเกี่ยวกับผู้หญิงสินะครับ"

เจียงหลิวหรี่ตามองชายผู้มีสีหน้ากระสับกระส่ายบนที่นั่งคนขับ เขาตบไหล่ฉางเหวินเบา ๆ พลางเอ่ยกระซิบว่า

"การใช้ตัวตนของผมไปคว้าหัวใจสาวนี่มันรู้สึกฟินมากใช่ไหมล่ะครับ"

"ฉันเปล่า... อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ"

"พี่ฉาง ตอนผมรถคว่ำพี่อยู่ที่ไหนเหรอครับ"

"หา? ฉันลืมไปแล้ว คงนอนหลับอยู่บ้านมั้ง"

ฉางเหวินราวกับได้ยินคำสำคัญอะไรบางอย่าง จึงได้สติกลับมาจากอาการเหม่อลอยทันที

เขาปิดปากเงียบสนิท

เจียงหลิวไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่เปลี่ยนประเด็นอีกครั้ง

"พี่ฉาง พี่จะตึงเครียดทำไม ผมแค่ถามดูเฉย ๆ หม่าหลินหลินเพิ่งบอกผมหมดแล้ว"

"บอกอะไร"

"พี่ฉาง พี่คิดว่าถ้าในมือผมไม่มีอะไรเลย ผมจะกล้าไปงานเลี้ยงครอบครัวเหรอครับ"

คำพูดแต่ละประโยคของเขากระโดดข้ามเรื่องไปมาอย่างมาก แต่กลับแฝงคำสำคัญไว้อย่างน้อยหนึ่งคำเสมอ

ฉางเหวินขับรถอยู่ตรงที่นั่งคนขับ เขาต้องคอยระวังสภาพถนนไปพร้อมกับฟังเจียงหลิวที่นั่งข้าง ๆ สลับเปลี่ยนช่องคุยไม่หยุดหย่อน

บทสนทนาที่กระโดดไปมา ทำให้ในหัวของเขาเหลือเพียงคำสำคัญไม่กี่คำในชั่วพริบตา

หม่าหลินหลิน รถคว่ำ งานเลี้ยงครอบครัว

เรื่องของหม่าหลินหลินยังไม่หนักพอที่จะทำให้ฉางเหวินยอมปริปาก น้ำหนักมันเบาเกินไป

ทว่าหากนำคำสำคัญอย่างงานเลี้ยงครอบครัวกับอุบัติเหตุรถคว่ำมารวมเข้าด้วยกัน

เมื่อมีสองคำสำคัญนี้ เรื่องมันก็ใหญ่โตมโหฬารแล้ว

อีกทั้งวันนี้สภาพจิตใจของเขาก็ไม่ปกติอยู่แล้วด้วย

ส่งผลให้เขาเหยียบเบรกจนรถหยุดนิ่ง เขาต้องสงบใจคิดดูให้ดีเสียก่อน

"ฉันไม่เคยพูดเรื่องรถคว่ำกับหม่าหลินหลินสักคำ! อย่าคิดจะมาต้มฉันเสียให้ยาก"

"งั้นก็แปลว่าพี่สวมรอยจริง ๆ สินะครับ"

"เรื่องหม่าหลินหลินมันจะไปสลักสำคัญอะไรวะ"

เมื่อเทียบกับเรื่องระดับอุบัติเหตุรถคว่ำและงานเลี้ยงครอบครัวแล้ว

เรื่องของหม่าหลินหลินจะนับเป็นอะไรได้

ฉางเหวินยังไม่ได้โง่เง่าถึงขั้นนั้น

อย่างน้อยมลทินเรื่องทำความลับรั่วไหลจะให้มาตกอยู่ที่หัวเขาไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นหากเรื่องเข้าหูเจียงซินเข้าล่ะก็ ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

ความระแวงนั้นฆ่าคนได้

"สำหรับพี่อาจไม่สำคัญ แต่สำหรับหลิวเฉิงหลงล่ะครับ" เจียงหลิวเอนหลังพิงเบาะ มองผ่านกระจกหน้ารถ สำรวจเฟอร์รารี่สีเงินคันข้างหน้าที่เหยียบคันเร่งมิดพุ่งทะยานออกไปทันทีที่ไฟถนนสว่างขึ้น

"หรือถ้าให้ผมพูดให้ชัดกว่านี้ ถ้าผมเอาเรื่องนี้ไปบอกหลิวเฉิงหลงตอนนี้ พี่จะยังอยู่ในกลุ่มนี้ต่อไปได้เหรอครับ"

"ฉัน..."

ฉางเหวินเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาไม่เหมือนกับหลิวเฉิงหลง

หลิวเฉิงหลงเป็นเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวในแวดวงเดียวกับเจียงซินอยู่แล้ว

เฟอร์รารี่สีเงินเป็นรถของหลิวเฉิงหลงเอง เขาแค่ชอบตามก้นเจียงซินไปไหนมาไหนด้วยเท่านั้น

แต่ฉางเหวินเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ที่เผยอานหนิงพามาจากบ้านเกิด ถือว่าอาศัยใบบุญของพี่สาวกับเจียงซินเบียดตัวเองเข้ามาอยู่ในวงนี้

พูดตามความจริงแล้ว เขาเป็นได้แค่เบ๊ของเจียงซินเท่านั้น

"พี่ฉาง ตอนเจอกันครั้งแรกผมก็บอกไปแล้วว่า ผมเป็นนักศึกษาจน ๆ พี่เป็นคนทำงานหาเช้ากินค่ำ คนระดับล่างด้วยกันจะมาบีบคั้นคนระดับล่างด้วยกันทำไม"

"ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร"

เขาตั้งใจจะปากแข็งไม่ยอมรับ

"อ้อ งั้นเดี๋ยวผมเปิดไฟล์บันทึกเสียงนี้ให้หลิวเฉิงหลงฟังรอบหนึ่งก็พอแล้วล่ะ"

เจียงหลิวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เสียงบันทึกก็ดังขึ้นภายในรถ

"เจียงหลิว นายต้องการจะทำอะไรกันแน่"

"บอกข้อมูลทั้งหมดในวันเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำมาให้ผม"

"เรื่องนี้ฉันไม่รู้"

"งั้นพอลงจากรถผมจะเริ่มเปิดฉากแสดงเลย จะพุ่งไปตบหน้าเจียงซินสักสองสามฉาด แล้วตะโกนใส่หน้าเขาว่า 'ฉันเห็นแกเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง! แต่แกกลับจ้างคนมาเล่นงานฉันเนี่ยนะ!'"

เจียงหลิวกวัดแกว่งไม้กวัดแกว่งมือทำท่าทางในรถ แสดงสีหน้าออกมาอย่างมีชีวิตชีวา ท่าทางโกรธเกรี้ยวนั้นเหมือนพวกคนขับรถที่มีอาการหัวร้อนบนท้องถนนไม่มีผิด

ระหว่างเขากับเจียงซินมีความต่างของข้อมูลอยู่

เพราะเจียงหลิวไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าในสายตาของเขา อุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเจียงซินเลยสักนิด

นี่คือบรรยากาศความรักใคร่กลมเกลียวของพี่น้องลูกพี่ลูกน้องที่เขาจงใจสร้างขึ้นมา

"คุณว่าถึงตอนนั้น เขาจะสงสัยไหมว่าระหว่างคุณกับผมบนรถคันนี้ได้คุยอะไรกันไปบ้าง"

"เจียงหลิว นายจะมาบีบคั้นฉันทำไม"

"ผมก็เสนอแผนคนชั้นล่างไม่ควรบีบคั้นคนชั้นล่างด้วยกันไปแล้ว แต่คุณไม่ยอมรับเองนี่"

"ถ้าฉันพูดออกไป จุดจบฉันยิ่งแย่กว่าเดิมน่ะสิ"

ฉางเหวินหรี่ตาลงพลางเอนหลังพิงเบาะรถ

ถึงตอนนี้เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ที่เจียงหลิวชวนดื่มเหล้านั้นเจตนาพุ่งเป้ามาที่เขาทั้งหมด

ทว่าถ้าเขาพูดออกไป ก็คงไม่มีจุดจบที่ดีเช่นกัน

ถ้าพูด เจียงหลิวก็จะต้องไปแก้แค้นเจียงซิน กลายเป็นการปะทะกันของเหล่าคุณชายตระกูลเจียง

ลูกกระจ๊อกตัวเล็ก ๆ ที่ทรยศลูกพี่อย่างเขาต้องซวยแน่ ๆ แล้วเจียงซินจะไม่พาลโกรธเขาหรือไง

"ฉางเหวิน เผยอานหนิงเป็นอะไรกับคุณ"

"พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง"

"โอ้โห ผู้หญิงคนนั้นพอรวยขึ้นมาแล้วยังรู้จักเกื้อหนุนญาติพี่น้องด้วยเหรอ นึกว่าเป็นคนที่เลือดเย็นเข้ากระดูกดำซะอีก"

"ตอนแรกที่เธอเปิดบริษัทเองก็เพราะต้องการญาติพี่น้องมาเป็นแรงงานราคาถูก พอได้ก้าวเข้าตระกูลเจียงแล้ว เธอก็แทบไม่สนใจฉันอีกเลย"

"นั่นก็นิสัยของเธอจริง ๆ"

เจียงหลิวตบไหล่ฉางเหวินพลางมองชายที่มีสีหน้าซับซ้อนคนนี้

"ฉางเหวิน ถ้าคุณพูด คุณจะไม่ต้องรับจุดจบแย่ ๆ อะไรทั้งนั้น ผมจะให้คุณอยู่ข้างกายเจียงซินต่อไป"

"หลักประกันสักอย่างนายยังไม่ให้ฉันเลยเนี่ยนะ"

"ผมจะสัญญายกเงินให้คุณสิบล้านยี่สิบล้านก็ได้ แต่ผมต้องมีก่อนไหมล่ะ สิ่งเดียวที่ผมสัญญาได้คือการที่คุณอยู่ข้างกายเจียงซิน มันมีประโยชน์กว่าการไล่คุณกลับบ้านเกิดตั้งเยอะ"

สำหรับคนอย่างฉางเหวิน การวาดฝันขายฝันย่อมไร้ประโยชน์

ตรงกันข้าม คำพูดแบบนายทุนจำพวก "คุณมีมูลค่า ดังนั้นจึงไม่ทอดทิ้งคุณ" ทำนองนี้

กลับทำให้เขาปักใจเชื่อมากกว่า

แท้จริงแล้วฉางเหวินมีทางเลือกเหลืออยู่เพียงสองทางเท่านั้น

ไม่พูด แล้วโดนเจียงหลิวปั่นป่วนจนทำให้เขาถูกเจียงซินสงสัย

พูด แล้วเจียงหลิวก็ยังจะก่อเรื่องปั่นป่วนอยู่ดี แต่จะเก็บตัวเขาไว้

นับตั้งแต่วินาทีที่เจียงหลิวจับจ้องเขา เขาก็มีชะตาที่หนีไม่พ้นเสียแล้ว

ทำไมเจียงหลิวถึงเอ่ยถึงเผยอานหนิงขึ้นมา

เพราะสองพี่น้องคู่นี้โดยเนื้อแท้แล้วเป็นคนประเภทเดียวกัน หรืออาจจะพูดได้ว่าเป็นลักษณะร่วมของคนที่ดิ้นรนไต่เต้าขึ้นมาจากระดับล่างสุด

นั่นคือกลัวการสูญเสีย

"เรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ฉันรู้ไม่เยอะ รู้แค่ว่าเจียงซินเริ่มวางแผนมาตั้งนานแล้ว เขาเริ่มจากหาอู่ดัดแปลงรถเก่า..."

ประสบการณ์ช่วงนี้เคยปรากฏในการสนทนาระหว่างพ่อลูกอย่างเจียงจิ้วซุ่ยกับเจียงซินมาก่อนแล้ว

หากจะพูดตามหลักเกณฑ์อย่างเคร่งครัด ก็นับว่าเป็นขั้นตอนการก่อคดี

"เชี่ยเอ๊ย อย่างนี้เรียกว่ารู้น้อยเรอะ ล้อรถคันนั้นคุณก็เป็นคนประกอบ คุณเองก็นับเป็นฆาตกรเหมือนกันนั่นแหละ!"

"ก็คงใช่ แต่ฉันจะมีทางเลือกอะไรได้ล่ะ"

ฉางเหวินยิ้มเจื่อน ควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

"พวกคุณเริ่มสะกดรอยตามผมตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ถ้าว่ากันตามตรงก็คือหลังจากนายออกจากโรงพยาบาล ถึงแม้ก่อนนายจะความจำเสื่อมพวกเราจะเคยพยายามสะกดรอยตามอยู่บ้าง แต่พอพ่อของนายยัดถังแก๊สใส่กระโปรงหลังรถพวกเราไปทีหนึ่ง พวกเราก็สงบเสงี่ยมขึ้นเยอะแล้ว"

"แล้วพวกคุณรู้ความเคลื่อนไหวของผมในวันเกิดอุบัติเหตุได้ยังไง"

"พวกเราไม่รู้นี่"

ฉางเหวินส่ายหน้าพลางโบกมือ

กระทั่งเขายังสงสัยว่าทำไมเจียงหลิวถึงมีความคิดแบบนี้

ก่อนความจำเสื่อมใครจะกล้าสะกดรอยตามนายกันล่ะพี่ชาย

ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!

อยากลองลิ้มรสอานุภาพของจอมวางระเบิดอัจฉริยะเจียงเหล่าซานดูด้วยเหรอ

จริง ๆ แล้วเจียงหลิวเคยทบทวนลำดับเหตุผลของอุบัติเหตุมาก่อน ซึ่งไม่ได้อิงตามที่เจียงอวี่เจินเคยบอกว่า "คุณแอบหนีออกจากบ้านฉัน"

แต่อิงตามหลักฐานเชิงประจักษ์ของคุณตำรวจ

จุดเกิดอุบัติเหตุของเขาอยู่ใกล้บ้านเจียงอวี่เจินมาก และทิศทางการขับขี่ก็อยู่บนถนนสายหลักที่มุ่งหน้าออกจากบ้านเธอจริง ๆ

ดังนั้นเมื่อนำมาประมวลรวมกับการที่เจียงซินจ้างคนสะกดรอยตามเขา

ตรรกะนี้ก็สมบูรณ์ได้อย่างง่ายดาย ก็แค่ในวันหนึ่งที่ไม่คาดคิดเจียงซินต้องการจะเล่นงานเขา

พอรู้ความเคลื่อนไหวของเขาแล้ว ก็แค่หาคนมาขับรถชนเขาบนถนนเท่านั้นเอง

แต่พวกเขากลับบอกว่าไม่ได้สะกดรอยตาม

"พี่ชาย อย่าบอกนะว่าพวกคุณสุ่มหาผมตามถนนแล้วชนน่ะ อาศัยดวงบังเอิญเจอผมพอดีงั้นเหรอ!"

"พวกเราแค่ต้องทำให้นายปรากฏตัวในสถานที่ที่กำหนดตามเวลาที่กำหนด ก็ลงมือทำตามแผนได้แล้ว"

"ควบคุมการกระทำของผมงั้นเหรอ เว้นเสียแต่พวกคุณจะลักพาตัวผม ไม่อย่างนั้นจะทำยังไงให้ผมปรากฏตัวได้ประจวบเหมาะขนาดนั้นกัน"

"พวกเราทำไม่ได้หรอก แต่สามารถหาคนที่สามารถนัดนายออกมาได้ให้นัดนายออกมาแทน"

"ใคร"

"ฉันไม่รู้" ฉางเหวินผายมือสื่อว่าเรื่องนี้เขาไม่รู้จริง ๆ

เขาไม่รู้จริง ๆ เวลาและสถานที่ล้วนเป็นเจียงซินที่บอกตรง ๆ

บอกแค่ว่ามีคนสามารถนัดเจียงหลิวออกมาได้

ส่วนรายละเอียดว่าเป็นมายังไง

เจียงซินไม่เคยพูดถึงเลย

เจียงหลิวหลับตาครุ่นคิด

อันที่จริงการลากยาวมาจนถึงตอนนี้เพื่อสะสางเรื่องอุบัติเหตุรถชนถือเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดหลักแหลม

เพราะจนถึงตอนนี้ เส้นทางการใช้ชีวิตในอดีตของเขา

เขารู้จักมันดีพอแล้ว

ไม่ถึงกับมืดแปดด้านเหมือนตอนเพิ่งออกจากโรงพยาบาล

บ้าน มหาวิทยาลัย บ้านของเจียงอวี่เจิน คลินิกจิตวิทยาของเฉินซูหวั่น

ตอนนั้นเขาถูกเลี้ยงดูอยู่ ไม่จำเป็นต้องไปรูดบัตรเข้างานที่ร้านอิซากายะ

ดังนั้นจึงตัดตัวเลือกที่ว่ามีลูกค้าที่ร้านอิซากายะเรียกให้ไปทำงานออกไปได้

ที่บ้านในวันนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นแม่ต้องพูดถึงทีหลังแน่

เจียงอวี่เจินก็ตัดความน่าสงสัยออกไปได้เช่นกัน เขาเพิ่งออกมาจากบ้านของเธอแท้ ๆ จะนัดตัวเองไปทำไม

ยิ่งดึกดื่นค่ำมืดแบบนั้น มหาวิทยาลัยยิ่งไม่มีเรื่องจะเรียกหาเขาแน่นอน

"ต้องเป็นไม่กี่คนที่สนิทกับผมเท่านั้น"

เจียงหลิวโทรศัพท์หาเจียงอวี่เจินต่อหน้าฉางเหวิน

"ฮัลโหล มีอะไร" เสียงเย็นชาดังมาจากปลายสาย

"ส่งกล้องวงจรปิดวันที่ผมเกิดอุบัติเหตุมาให้ผมหน่อย"

ที่บ้านของเจียงอวี่เจินมีกล้องวงจรปิด ตอนนี้เขาเชื่อเพียงหลักฐานเชิงประจักษ์เท่านั้น

"มีอะไรเหรอคะ"

"ไม่มีอะไร คุณรีบส่งมาเถอะ"

"คืนนี้จะกลับมานอนที่บ้านไหมคะ"

"ไปครับ"

"โทรวิดีโอคอลมาสิคะ ดูผ่านกล้องไปเลย ดาวน์โหลดคลิปมันยุ่งยาก"

เจียงหลิววางสายแล้ววิดีโอคอลกลับไปใหม่

ผู้หญิงคนนี้มีข้อดีตรงนี้ ให้ความหวังนิดหน่อยก็ยอมช่วยจัดการธุระให้ทันที

ประสิทธิภาพการลงมือทำเต็มร้อย

เจียงหลิวเห็นความเคลื่อนไหวของตัวเองในวันนั้นอย่างครบถ้วนผ่านวิดีโอ

เขารีบร้อนวิ่งเข้ามาในห้อง จากนั้นก็ไม่พูดจาสักคำท่ามกลางคำถามไม่หยุดหย่อนของเจียงอวี่เจิน

แล้วก้มหน้าก้มตาค้นหาของตามซอกมุมต่าง ๆ ในห้องนั่งเล่น

"คุณกำลังหาแฟลชไดรฟ์ ฉันเคยบอกคุณแล้วไงคะ"

เสียงของเจียงอวี่เจินดังแว่วมาจากปลายสาย

เขาเอาแฟลชไดรฟ์เพื่อจะไปพบใครกันแน่

ในภาพจากกล้องวงจรปิด หลังจากเจียงหลิวค้นหาจนทั่วแล้วไม่พบ เขาก็รีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

นี่คือเนื้อหาทั้งหมดในคลิปวิดีโอ

"ตกลงว่าเป็นการนัดหมายที่บังเอิญเจียงซินรู้เข้า หรือเป็นเพราะเจียงซินสั่งถึงมีคนนัดผมออกมากันแน่"

"เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้แล้วละ"

สีหน้าของฉางเหวินผ่อนคลายปนรื่นเริง การได้เห็นเจียงหลิวจนมุมทำให้เขาอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด

"ฉางเหวิน คืนนี้ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ผมต้องได้เห็นคลิปของเจียงซิน"

"คลิปอะไร"

"คลิปที่ถ่ายกับหม่าหลินหลิน"

"นี่นายไม่ได้กำลังบีบฉันอยู่หรอกเหรอ"

"ใช่ครับ"

เจียงหลิวเปลี่ยนกลับมาเป็นรอยยิ้มผ่อนคลายสดใสอีกครั้ง เขาตบไหล่ฉางเหวินเบา ๆ อย่างจริงจัง

ราวกับหัวหน้าที่กำลังส่งสัญญาณให้ลูกน้องตั้งใจทำงาน

"ผมต้องการแค่ผลลัพธ์ ระหว่างทางจะทำยังไงผมไม่สนใจ"

"เจียงหลิว นายหลอกฉันเหรอ นายตกลงแล้วว่าถ้าฉันบอกเรื่องอุบัติเหตุ..."

"ใช่ ผมหลอกคุณ คุณไปฟ้องเอาสิ"

"ฉันไม่ทำหรอก อย่างมากก็แค่กลับบ้านเกิด"

"งั้นคุณว่า ถ้าลุงรองรู้ว่าลูกกระจ๊อกใต้สังกัดลูกชายตัวเองทำข้อมูลรั่วไหล คุณยังจะได้กลับบ้านเกิดอยู่อีกไหม"

เจียงหลิวยิ้มพลางเขย่าเครื่องบันทึกเสียงในมือ

ก้าวลงจากรถ แล้วเดินจากไป

ล้วนเป็นพวกมือเปื้อนเลือดทั้งนั้น ไม่ช้าก็เร็วจะส่งพวกแกเข้าไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในคุกให้หมด

ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปแล้วกัน

ส่วนเรื่องที่ฉางเหวินพูดน่ะหรือ

เจียงหลิวจะฟังเป็นนิทานไปก่อนชั่วคราว

เขาแค่ต้องทำสิ่งที่ตัวเองควรทำให้ดี คนที่ควรจะโผล่หัวออกมาเดี๋ยวก็ต้องโผล่มาเอง

จะปล่อยให้คนอื่นจูงจมูกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

"พี่ครับ เขาคงจะเชื่อแล้วครับ"

"อธิบายพฤติกรรมของเขามาซิ"

"เขาแกล้งทำเป็นผ่อนคลาย แต่กลับสั่งให้ผมไปเอาคลิปของเจียงซิน แสดงว่าในใจยังมีความโหดเหี้ยมอยู่ครับ"

"ทำตามที่เขาบอก ในระหว่างนั้นเขาไม่ได้พูดถึงฉันใช่ไหม"

"พูดถึงครับ แต่เขาไม่แปลกใจเลยที่พี่เป็นคนใจดำเลือดเย็น"

เผยอานหนิงนุ่งผ้าเช็ดตัวเดินไปมาในห้อง เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉางเหวินพูดก็ตอบรับอืมคำหนึ่งแล้ววางสายไป

ผ้าเช็ดตัวผืนสั้นไม่อาจบดบังความอวบอิ่มเย้ายวนไว้ได้หมด

"คนที่ควรจะชื่นชมกลับไม่ชื่นชม งั้นก็ต้องบีบให้เธอมาชื่นชมให้ได้"

เผยอานหนิงสำรวจเรือนร่างตัวเองหน้ากระจกเงาบานยาว จากนั้นก็แต่งรูปที่จะโพสต์ลงโซเชียลมีเดียในวันนี้อีกนิดหน่อย

พวกไฮโซสาวเวลาแชร์ชีวิตประจำวันเหมือนมี KPI กำกับไว้ไม่มีผิด การบริหารโซเชียลมีเดียก็ถือเป็นส่วนสำคัญส่วนหนึ่งของชีวิต

ในรูปถ่าย เธออยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง สวมกระโปรงสั้นรัดรูปปักเลื่อมแวววาว รองเท้าส้นสูงสีเนื้อ พร้อมม่านประตูลายญี่ปุ่นของร้าน

แคปชันที่เธอจับคู่กับรูปคือ "กริ๊งๆ" ตามด้วยสัญลักษณ์รูปกระดิ่ง

เล็บทำสีแชมเปญขยับเลื่อนบนหน้าจอโทรศัพท์ เพิ่งจะพิมพ์ตัวอักษรลงไปได้สองตัว

จู่ๆ เธอก็หันหน้าไปมอง

"กริ๊งงง~"

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น