ตอนที่ 76 แค่เล่นสนุกน่า พี่ลูกพี่ลูกน้อง

เจียงหลิวมาถึงหน้าประตูหอพัก กำลังเตรียมจะโทรหาลู่เสี่ยว

หันไปก็เห็นเงาร่างรางๆ ร่างหนึ่งนั่งอยู่บนขั้นบันได

"เข้าหอไม่ได้ใช่ไหมล่ะเพื่อน"

เจียงหลิวกำลังคิดจะชวนเพื่อนคนนี้เข้าไปด้วยกัน

นึกไม่ถึงว่าพอคนคนนั้นเห็นเขาก็ดีดตัวลุกขึ้นมาทันที

"พวกเราไปกันเถอะค่ะ"

"หา?"

เจียงหลิวตกใจขึ้นมาจริงๆ

ผู้ชายบนบันไดจู่ๆ ก็กลายเป็นผู้หญิงไปซะได้

แถมที่นี่มันหอพักชาย คุณมาทำลับๆ ล่อๆ อะไรตรงนี้เนี่ย

เดี๋ยวนี้แม้แต่ประตูล็อกหอพักก็ปกป้องความปลอดภัยของผู้ชายไม่ได้แล้วเหรอเนี่ย!

"ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคะ เดี๋ยวระหว่างทางฉันจะขอโทษคุณอีกทีนะ อย่าให้พวกหลิวเฉิงหลงรอนานเลย"

"อะ...อาฮะ ได้ครับ"

พอได้ยินชื่อที่คุ้นเคย เจียงหลิวก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว

ความทรงจำที่ปิดผนึกไว้เปิดออกในสมองทันที

หลิวเฉิงหลง ฉางเหวิน หม่าหลินหลิน เฟอร์รารี่สีเงิน

ภาพที่คุ้นเคยผุดวาบขึ้นมาในหัว

นั่นไม่ใช่คนของเผยอานหนิงหรอกเหรอ

แต่ถ้าเผยอานหนิงอยากหาตัวเขา คงโทรสายตรงมาแล้ว

ต่อให้ไม่โทร คนที่นั่งอยู่หน้าหอก็คงเป็นตัวเธอเอง

เผยอานหนิงไม่มีทางปล่อยโอกาสในการเข้าใกล้เจียงหลิวไปแม้แต่ครั้งเดียวแน่นอน

หรือว่าจะเป็นเจียงซิน?

"งั้นคงไม่ใช่เรื่องดีแล้วล่ะ"

"คุณว่าอะไรนะคะ"

หม่าหลินหลินได้ยินเจียงหลิวพึมพำเบาๆ ก็รีบขยับเข้ามาถามด้วยความห่วงใย

เธอยังถือโอกาสเอื้อมมือมาหมายจะกอดแขนเจียงหลิว

แต่เจียงหลิวกลับชักแขนออกอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเว้นระยะห่างออกไปหนึ่งช่วงตัว

อาหลิวคนนี้ไม่ได้กินไม่เลือกนะโว้ย ถอยไปไกลๆ เลย!

หม่าหลินหลินไม่ได้แปลกใจกับการกระทำนี้เลยสักนิด ซ้ำยังยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก

"เป็นโรคกลัวสังคมจริงๆ สินะเนี่ย ในแช็ตคุยเรื่องพวกนั้นได้แท้ๆ แต่นัดเจอตัวจริงกลับไม่ยอมออกมาตลอดเลย"

ผมไปคุยเรื่องอะไรกับคุณตอนไหนกัน

เจ๊ครับ เรามีช่องทางติดต่อกันด้วยเหรอ

"ผมค่อนข้างกลัวสังคมจริงๆ นั่นแหละครับ ว่าแต่แฟนคุณล่ะ"

"ตั้งแต่ที่คุณบอกฉันว่าเขาเห็นฉันเป็นแค่เครื่องมือหาเงิน ฉันก็ไม่ได้ติดต่อเขามาหลายวันแล้วค่ะ"

"อย่างนี้นี่เอง" เจียงหลิวพยายามต่อบทสนทนาให้น้อยคำที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในสถานการณ์ที่ข้อมูลไม่ชัดเจน ยิ่งพูดมากก็ยิ่งพลาดมาก

แต่ท่าทีเงียบขรึมของเขากลับทำให้หม่าหลินหลินเข้าใจไปว่า เขากำลังไม่พอใจเรื่องแฟนของเธอ

เธอรีบยื่นมือมาดึงมือเจียงหลิวด้วยความร้อนใจ

"คุณเชื่อฉันสิ ฉันไม่ได้ติดต่อเขาแล้วจริงๆ นะ แถมฉันยังคิดไว้แล้วด้วยว่า ต่อไปเงินที่เราถ่ายคลิปหามาได้จะแบ่งกันคนละครึ่งอย่างยุติธรรม"

ถ่ายคลิป?

ในสมองของเจียงหลิวเชื่อมโยงเรื่องราวบางอย่างเข้าด้วยกันได้ในพริบตา

เขารู้อยู่ว่าหม่าหลินหลินกับแฟนมีรสนิยมพิเศษแบบนั้น

พอมีคีย์เวิร์ดคำว่าถ่ายคลิปเพิ่มเข้ามาอีก

เชี่ยเอ๊ย ทำคอนเทนต์ติดเรตสินะเนี่ย?!

เจียงหลิวได้สติจากความตกตะลึง ระหว่างเดินจากหอพักไปถึงประตูมหาวิทยาลัย เขาพยายามปะติดปะต่อข้อมูลอย่างรวดเร็ว

ข้อมูลที่รู้คือ ในเรื่องราวที่คลุมเครือนี้ หลิวเฉิงหลงมีตัวตนอยู่ด้วยชื่อจริง

ถ้างั้นใครกันที่ใช้ตัวตนของ "เจียงหลิว" ไปคุยกับหม่าหลินหลินล่ะ

แถมยังคุยทะลึ่งขั้นสุดอีกต่างหาก!

มิหนำซ้ำยังตอบตกลงว่าจะยอมพลีกายรับบทเป็นพระเอกให้อีก!

เพื่อนเอ๋ย อย่าให้กูจับได้เชียวนะมึง

"วันนี้ฉันใส่ชุดนี้มา คุณว่าสวยไหมคะ"

วันนี้หม่าหลินหลินสวมเสื้อโค้ตตัวยาว จู่ๆ เธอก็เร่งฝีเท้าวิ่งไปดักหน้าเจียงหลิว แล้วกระชากเสื้อโค้ตเปิดออกทันที

เผยให้เห็นชุดซีทรู... ลูกไม้... สายเดี่ยว... ถุงน่องตาข่าย... ข้างใน

"สวยครับ"

"รู้แล้วล่ะค่ะว่าถ้าใส่ชุดนี้มาถ่ายคลิปคุณต้องชอบแน่ๆ"

ไอ้เวรเอ๊ย ยังต้องถ่ายคลิปอีกเหรอเนี่ย!

แล้วผมต้องรับบทอะไรล่ะ เหยื่อโดนสวมเขาหรือไงวะ!

"ชุดนี้ฉันใส่เพื่อคุณเลยนะคะ ให้หลิวเฉิงหลงยืนดูอยู่ข้างๆ"

"คุณดีกับเขาจังเลยนะครับ"

"ไม่ใช่เพราะคุณบอกว่าไม่ถูกกับเขาหรอกเหรอคะ ฉันถึงได้ยอมคุยกับเขา ก็เพื่อที่จะให้เขามายืนดูตอนที่เราถ่ายคลิปกันยังไงล่ะ"

เจียงหลิวพูดไม่ออกแล้ว เขาทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนใจ

ตรรกะแบบ "ฉันเล่นหลอกๆ กับเขา แต่เล่นของจริงกับคุณ" ที่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ปกติแบบนี้

มันยากเกินจะรับไหวจริงๆ

เขาได้ข้อมูลมาบางส่วนแล้ว

คนที่แอบอ้างเป็นตัวเขา จะต้องเผยความรู้สึกไม่ชอบหลิวเฉิงหลงออกมาในบทสนทนาแน่นอน

แปลว่าสองคนนี้ไม่ได้อยู่พวกเดียวกันงั้นเหรอ?

เขาพยายามสะกดกลั้นความอยากกดโทรศัพท์แจ้งตำรวจในทันทีเอาไว้

ผมจะทนอีกแค่ห้านาที แม่งเอ๊ย อยากจะรู้นักว่าใครมันบังอาจมาสวมรอยเป็นผม!

เจียงซิน ภาวนาว่าอย่าให้เป็นนายเลยนะ ไม่อย่างนั้นได้เจอดีแน่

"คนออกมาแล้ว"

เจียงซินรีบโยนก้นบุหรี่ในมือทิ้งแล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

"พี่ครับ วันนี้พวกเรามาโดนซ้อมนะ พี่จะแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้ทำไมเนี่ย?"

"แกเข้าใจลูกผู้ชายตระกูลเจียงบ้างไหมเนี่ย? ต่อให้ต้องโดนซ้อมปางตาย สภาพก็ยังต้องดูดีมีภูมิฐานโว้ย"

"พี่ซิน ประโยคนี้เมื่อก่อนอาสามเป็นคนพูดใช่ไหมครับ? ตอนนี้เขายังตกอับไปเป็นรปภ.อยู่เลยนะ"

"ชมเข้าหน่อยชักกล้าเถียงพี่ใหญ่แล้วใช่ไหม!"

เจียงซินขยับแว่นตา แล้วเขกหัวหลิวเฉิงหลงไปสองทีดังโป๊กๆ

ก่อนจะหันหน้ามองน้องชายลูกพี่ลูกน้องของตนด้วยสายตาที่อบอุ่นดั่งสายลมพัดผ่าน

น้องชายลูกพี่ลูกน้องคนนี้เป็นคนจิตใจดี

ถ้านายไม่มีฐานะนั้นอยู่ พี่ชายคนนี้ก็ยินดีที่จะเป็นเพื่อนกับนายจริงๆ

น่าเสียดายจริงๆ

ฟ้าส่งซินมาเกิดแล้ว ไฉนต้องส่งหลิวมาเกิดด้วย

"เฉิงหลง ตอนนี้พวกเราต้องทำยังไงต่อ?"

"ง่ายมาก แค่ผมเดินเข้าไปโอบเอวหม่าหลินหลิน เธอไม่ขัดขืนผมแน่นอน

ถึงตอนนั้นเจียงหลิวจะต้องโกรธจัดแน่ๆ แล้วผมก็จะทำหน้าที่พูดจาเยาะเย้ยถากถาง

ส่วนพี่ในฐานะพี่ชายก็ช่วยพูดเข้าข้างผม ทำนองว่าเจ้าหลิวเอ๊ย เรื่องแบบนี้ก็ยอมๆ เฉิงหลงมันไปเถอะ แกดูสิพวกเขารักใคร่ดูดดื่มกันขนาดไหน เฉิงหลงลูบก้นเธอแล้วด้วยซ้ำ

ถึงตอนนั้น เกจความโกรธของผู้ชายทุกคนจะต้องพุ่งทะลุหลอดแน่นอน

ส่วนฉางเหวินก็สวมบทเป็นคนที่คอยปกป้องผม พยายามจะลงมือเพื่อความยุติธรรม เพื่อกระตุ้นให้เจียงหลิวอยากจะปล่อยหมัดโชว์ฝีมือ

แต่จำไว้นะ ฉางเหวินห้ามต่อยโดนตัวเขาจริงๆ เด็ดขาด"

แผนการของหลิวเฉิงหลงนั้นรัดกุมมาก นี่คือไอเดียที่เขาได้มาจากการคุยกับหม่าหลินหลิน

หม่าหลินหลินบอกว่าเธอคุยกับเจียงหลิวแทบทุกวัน แสดงว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนต้องสนิทสนมกันมาก

แต่หลิวเฉิงหลงปักใจเชื่อว่าหม่าหลินหลินรักตนเอง ไม่อย่างนั้นทำไมต้องมาคุยกับตนด้วยล่ะ?

และสิ่งที่ทำให้เขาเชื่ออย่างสนิทใจยิ่งกว่านั้นก็คืออาชีพของหม่าหลินหลิน

พฤติกรรมทั้งหมดล้วนพิสูจน์ได้ว่า หม่าหลินหลินต้องการทำให้เจียงหลิวกลายเป็นเหยื่อผู้ถูกสวมเขาแน่นอน!

ทั้งสามคนมองชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ถึงขั้นที่ร่างกายเริ่มสั่นเทาในระดับที่ต่างกันไป

โดยเฉพาะฉางเหวินที่สั่นหนักที่สุด

"ฉางเหวิน ตื่นเต้นแค่ไหนก็ไม่ต้องถึงกับสั่นขนาดนี้ก็ได้มั้ง!"

"ฉางเหวิน แกยังต้องฝึกอีกเยอะว่ะ! แค่สถานการณ์แค่นี้ก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าแล้ว!"

"ผะ...ผมไม่ได้สั่นครับ"

ระยะห่างระหว่างคนสองกลุ่มลดลงเหลือสิบเมตร

หลิวเฉิงหลงพุ่งพรวดออกไปทันที เขามีหน้าที่เปิดฉากยิงนัดแรกในแผนการนี้!

ก่อนจะไป เขายังส่งสายตาให้ฉางเหวิน

ส่งสัญญาณว่าอย่ามัวแต่ตื่นเต้น เดี๋ยวจำไว้ด้วยว่าต้องรีบปรี่เข้ามา 'ชกปลอมๆ'

"หลินหลิน ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงแทบแย่เลย"

เขาเดินส่ายอาดๆ เข้าไปหาที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย

ในความคิดของเขา หม่าหลินหลินจะต้องโผเข้ากอดเขาอย่างแนบแน่นแน่นอน

ทว่าสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาก็คือ

ทันทีที่หม่าหลินหลินเห็นท่ากางแขนเตรียมจะกอดของเขา เธอกลับผลุบเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังเจียงหลิวอย่างรวดเร็ว

ไม่เพียงแต่หลิวเฉิงหลงจะยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ แม้กระทั่งเจียงซินเองก็ยังเกือบจะเก็บสีหน้าไม่อยู่

ตอนนี้ฉันควรต้องทำอะไรต่อวะเนี่ย?

สวมบทเป็นคนดีคอยไกล่เกลี่ยยังไงนะ?

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะทุกคน"

เจียงหลิวโบกมือให้กับคนที่เขาไม่แปลกใจเลยที่ได้เจอ สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าทั้งสาม

ทำไมฉางเหวินถึงสั่นเป็นเจ้าเข้าเหมือนตะแกรงร่อนแป้งขนาดนั้นล่ะ?

มีหมัดขึ้นตามตัวหรือยังไง?

เจียงหลิวไม่ได้สนใจอาการสั่นผิดปกติของฉางเหวิน เขาแค่ตั้งใจมาดูให้เห็นกับตาว่ามีใครอยู่ที่นี่บ้าง

แล้วเปิดโปงคำโกหกนี้ต่อหน้าทุกคน

เรื่องพรรค์นี้จะปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของเขาคงไม่รู้จะป่นปี้ไปถึงไหน

"อะแฮ่ม พวกนายสามคนนี่ก็ว่างกันจังเนอะ ถึงขนาดต้องมาสวมรอย..."

เจียงหลิวพูดยังไม่ทันจบประโยค สถานการณ์ตรงหน้าก็เกิดความเปลี่ยนแปลงกะทันหัน

นักมวยขึ้นสังเวียนแล้ว!

ฉางเหวินพุ่งพรวดเข้าไปซัดหมัดใส่หลิวเฉิงหลงเต็มเหนี่ยว! พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น:

"ทำไมนายถึงคิดจะไปกอดแฟนของน้องชายนายวะ! สังคมเรายังไม่ได้เปิดกว้างขนาดนั้นโว้ย!"

หลิวเฉิงหลงกุมแก้มขวาเอาไว้ หมัดนี้เล่นเอาเขาโดนต่อยจนน้ำมูกไหลย้อยออกมาเลยทีเดียว

เชี่ยเอ๊ยฉางเหวิน แกเล่นลงมือหนักขนาดนี้เลยเหรอวะ!

ไม่ใช่บอกให้แกล้งต่อยปลอมๆ หรือไง? แล้วแกจะมาต่อยฉันทำไมเนี่ย!

เขาส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเจียงซิน พยายามให้พี่ใหญ่ก้าวออกมาทวงความยุติธรรมให้

เจียงซินกระแอมไอเคลียร์คอ แล้วสบตากับหลิวเฉิงหลง

คล้ายกับตระหนักอะไรขึ้นมาได้ จึงก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว:

"น้องลูกพี่ลูกน้อง ขอโทษด้วยนะ นายยกโทษให้เฉิงหลงเถอะ เขาอาจจะอยู่เมืองนอกนานไปหน่อย เลยค่อนข้างชินกับการทักทายด้วยการกอด พี่ขอโทษแทนเขาด้วยนะ"

"พี่ต้องไปขอโทษผู้หญิงเขาสิ เกี่ยวอะไรกับผมล่ะ?"

เจียงหลิวไม่แม้แต่จะมองอีกสองคนที่เหลือ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ฉางเหวินเขม็ง

นักมวยคนนี้น่าสนใจดีแฮะ

ในใจมีพิรุธหรือเปล่านะ?

หลิวเฉิงหลงมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความงุนงง คนดีมีน้ำใจกับการต่อยปลอมๆ ที่ฉันสอนพวกนายไป มันไม่ได้ใช้แบบนี้ไม่ใช่เหรอวะ?

ทำไมกลายเป็นเอามาลงที่ฉันหมดเลยล่ะเนี่ย?

แต่ที่ประหลาดคือ ทั้งฉางเหวินและเจียงซินกลับแอบยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างพร้อมเพรียง

ทำเอาหลิวเฉิงหลงได้แต่กุมหน้าตัวเองด้วยความมึนตึ้บ

ทั้งสองคนรีบเดินเข้ามาพยุงหลิวเฉิงหลงไว้ แล้วกดเสียงกระซิบกระซาบกันอย่างลับๆ

ฉางเหวิน "เฉิงหลง แค่มองตานายฉันก็เข้าใจแล้ว แผนกอดของนายเกิดความผิดพลาด จะปล่อยให้คนอื่นสงสัยไม่ได้ หมัดนี้ของฉันหนักสะใจไหมล่ะ?"

เจียงซิน "ฉันก็เข้าใจเหมือนกัน จะปล่อยให้เจียงหลิวเกิดความสงสัยไม่ได้ ฉันเลยต้องออกหน้าทำให้เรื่องนี้มันดูสมเหตุสมผลขึ้นมา"

พอพูดถึงตรงนี้ เจียงซินยังแอบมองการจัดวางตำแหน่งสมาชิกกลุ่มสามคนของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ

กุนซือ นักมวย คนดีมีน้ำใจ

จะต้องกังวลอะไรกับการสร้างความยิ่งใหญ่อีกเล่า!

"เฉิงหลง แผนแกล้งโดนต่อยล้มเหลวแล้ว แผนขั้นต่อไปจะทำยังไงต่อ?"

หลิวเฉิงหลงที่ยังคงงงเป็นไก่ตาแตกมองสายตาเปี่ยมประกายความหวังของทั้งสองคน แล้วหันกลับไปมองหม่าหลินหลินที่เกาะติดเจียงหลิวไม่ยอมห่าง

ความหวังและความเคียดแค้นเริ่มงอกงามขึ้นมาในใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง

"ฮู่~ เมื่อกี้พวกนายทำได้ดีมาก ฉันยังมีอีกแผนหนึ่งจริงๆ!"

"สามคนนี้เล่นบ้าอะไรกันเนี่ย? คุณคบกับหลิวเฉิงหลงเหรอ?"

เจียงหลิวมองหม่าหลินหลินด้วยความสงสัย

"เปล่านะคะเปล่า แค่บอกว่าจะนัดพวกเราออกมาเฉยๆ ค่ะ"

"แต่งตัวแบบนี้ยังกล้าบอกว่าเฉยๆ อีกนะ"

"แหม คนบ้า ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าคืนนี้จะมอมเหล้าหลิวเฉิงหลงให้เมา แล้วค่อยถือโอกาสแอบถ่ายคลิปน่ะ"

วินาทีนั้นเจียงหลิวก็ตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

พอนำมาปะติดปะต่อกับพฤติกรรมผิดปกติของฉางเหวิน ตรรกะทุกอย่างก็เริ่มจะลงล็อกแล้ว

คนที่สวมรอยใช้ตัวตนของเขาไปล่อหม่าหลินหลิน น่าจะเป็นฝีมือของฉางเหวิน

จากนั้นก็กะเวลาหลอกนัดเจียงหลิวออกมา เพื่อพยายามมอมเหล้าเขาให้เมา

แล้วก็จัดฉากให้เขากลายเป็นพระเอกในคลิปวิดีโออย่างนั้นเหรอ?

คลิปนี้น่าจะกลายเป็นหลักฐานที่เจียงซินใช้ข่มขู่เขา หรือไม่ก็กะเอาไป 'เผลอ' เปิดในงานเลี้ยงของครอบครัวสินะ?

แต่ว่าตรรกะของแผนการนี้ มันไม่ง่ายเกินไปหน่อยเหรอ?

เจียงหลิวคิดจนหัวแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจตรรกะที่ซ่อนอยู่ข้างใน

เพราะคนปกติไม่มีทางเข้าใจตรรกะของกลุ่มคนไร้ศีลธรรมสามคนนี้ได้ ยิ่งคุณเป็นคนคิดอะไรอย่างรอบคอบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเดาทางพวกนี้ไม่ออกมากเท่านั้น

มันเหมือนกับที่ไม่มีใครเข้าใจได้ว่า ทำไมถึงมีคนส่งเปินปัวป้าไปกำจัดคณะพระถังซัมจั๋ง

เจียงหลิวคิดจนหัวแทบระเบิดก็ไม่มีทางคิดถึงแน่ๆ

ว่าที่เจียงซินอ้อมโลกมาไกลขนาดนี้ จุดประสงค์แรกเริ่มก็แค่อยากจะโดนเจียงหลิวต่อยสักหมัดเท่านั้นเอง

ใครมันจะไปคิดถึงกันล่ะวะ?

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางให้เจียงหลิวเกิดความคิดอื่นขึ้นมาในใจ

อุตส่าห์รอจนเจียงซินโผล่หน้ามาท้าทายถึงที่ มีหรือที่เขาจะยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ

มาเล่นกันหน่อยสิครับ พี่ลูกพี่ลูกน้อง

"เฉิงหลง แผนที่นายพูดมามันพึ่งพาได้จริงเหรอ?"

เจียงซินขมวดคิ้วแน่น เห็นได้ชัดว่าเนื้อหาของแผนการที่เพิ่งได้ยินมานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

"ฉันว่าพึ่งพาไม่ได้ว่ะ" ฉางเหวินผู้เป็นนักมวยรีบยกมือออกเสียงคัดค้านเป็นคนแรก

เขาจะต้องหาทางหยุดยั้งการกระทำในคืนนี้ให้ได้

"ฉางเหวินนายเป็นอะไรไปเนี่ย? ถ้านายกลัวนักก็กลับบ้านไปเลยไป!"

หลิวเฉิงหลงมองค้อนฉางเหวินด้วยความไม่พอใจ หมัดที่เพิ่งโดนต่อยเมื่อกี้ยังเจ็บไม่หายเลยด้วยซ้ำ

แผนการของเขาบังเอิญไปตรงกับตรรกะที่เจียงหลิวคาดเดาไว้แบบพอดิบพอดี

ให้เจียงหลิวกลายเป็นพระเอกในคลิปวิดีโอไปเลยก็สิ้นเรื่อง

คนโดนสวมเขา เจียงหลิวจะต้องกลายเป็นคนโดนสวมเขาเท่านั้น!

"ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"

ส่วนเหตุผลที่ทำไมหลิวเฉิงหลงถึงยังคงเชื่อใจหม่าหลินหลินอยู่นั้น

ก็เพราะเขามีความเชื่อมั่นอันแรงกล้ายังไงล่ะ

ถ้าหากหม่าหลินหลินชอบเจียงหลิวจริงๆ แล้วทำไมถึงยังยอมคุยแชตกับเขาล่ะ?

นี่มันต้องเป็นเพราะเธออยากทำให้เจียงหลิวกลายเป็นคนโดนสวมเขาในสักวันหนึ่งแน่ๆ!

และมันจะต้องเป็นวันนี้!

ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ ทันทีที่คลิปวิดีโอถูกแพร่ออกไป...

แค่คิดถึงภาพเหตุการณ์นั้น หัวใจของหลิวเฉิงหลงก็เต้นรัวด้วยความตื่นเต้นสุดขีด!

เขาเริ่มเกลี้ยกล่อมเพื่อปรับเปลี่ยนความคิดของเจียงซินอีกครั้ง

"พี่ คิดดูสิ ถ้าเราถ่ายคลิปตอนที่เจียงหลิวโดนสวมเขาแล้วเอาไปให้คนในตระกูลเจียงดู ทุกคนจะมองเจียงหลิวยังไง?"

"ผลลัพธ์มันก็ดีอยู่หรอก แต่ขั้นตอนการทำมันจะทำยังไงล่ะ เจียงหลิวไม่ได้โง่นะเว้ย?"

"พี่อย่าเพิ่งไปสนใจขั้นตอนเลย แค่บอกมาว่าผลลัพธ์มันน่าดึงดูดใจไหมล่ะ!"

หลิวเฉิงหลงถูกภาพจินตนาการบางอย่างในสมองบดบังดวงตาจนหน้ามืดตามัวไปหมดแล้ว

ก็เหมือนกับในยุคปัจจุบันที่การรณรงค์ต่อต้านการฉ้อโกงแพร่หลายขนาดนี้ แต่ก็ยังมีบางคนที่หลงเชื่อการ "วิดีโอคอลโป๊" บนอินเทอร์เน็ตได้ง่าย ๆ

มักจะมีคนยอมทุ่มสุดตัวเพื่อภาพจินตนาการเพ้อฝันบางอย่างอยู่เสมอ

"แต่จะหลอกล่อเจียงหลิวออกไปได้ยังไงล่ะ? หมอนั่นก็ไม่ได้โง่..."

"พี่ นาน ๆ ทีได้เจอกัน ไปดื่มเหล้ากันสักมื้อไหมครับ?"

เจียงหลิวผู้ไร้เดียงสาเดินเข้ามาตรงหน้าสามสหายคุณธรรม ความใสซื่อและโง่งมในแววตาของเขาทำให้เจียงซินถึงกับรู้สึกละอายใจขึ้นมาบ้าง

ที่แท้ก็โง่จริง ๆ แฮะ

"ได้สิ"

ในวินาทีนั้น เจียงซินราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้เด็ดขาด

ถึงขนาดมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าความสว่างไสวในดวงตาของเขาพุ่งทะยานจากหลอดไฟไปเป็นดวงอาทิตย์

เจียงหลิวเผยรอยยิ้มไร้เดียงสาเดินผ่านหน้าทุกคนไป แล้วมุ่งตรงไปยังข้างกายของฉางเหวินที่ยืนอยู่ด้านหลังสุด

ฉางเหวินสัมผัสได้ถึงแขนที่พาดลงบนไหล่ของตัวเอง จู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เขาหันศีรษะไปสบเข้ากับดวงตาอันใสซื่อคู่หนึ่ง

"พี่ฉาง เรานั่งรถคันเดียวกันไหมครับ?"