ตอนที่ 75 สวรรค์จะฆ่าฉันให้ตายเรอะ

เฉินซูหวั่นสะดุ้งตื่นจากภวังค์เหม่อลอยอย่างกะทันหัน

วีแชตในโทรศัพท์ของเธอดูเหมือนจะดังขึ้น คงเป็นเจียงหลิวส่งมาล่ะมั้ง?

เธออยากจะยื่นมือไปเปิดดูอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้หยิบขึ้นมา

เพราะเจียงหลิวกระตือรือร้นเอาอกเอาใจเกินไป กระทั่งทำให้เธอเกิดความตระหนกตกใจ

แม้เขาจะแสดงท่าทีชัดเจนต่อหน้าภูเขาใหญ่สองลูกอย่างหลินซู่เอินและหลี่เสินอวี้แล้วก็ตาม

แต่เขาต้องกำลังแก้แค้นฉันอยู่แน่ๆ!

ในใจของเฉินซูหวั่นยังคงยึดมั่นในความคิดนี้ มันคือการแก้แค้นอย่างแน่นอน

แล้วตอนนี้ฉันควรทำยังไงล่ะ? ปฏิเสธนัดเดตของเขาเหรอ?

"ปฏิเสธสิ! จะปล่อยให้เรื่องมันหลุดการควบคุมไม่ได้"

เมื่อคิดได้กระจ่างแจ้ง เฉินซูหวั่นก็คลุมโปงเตรียมจะนอนต่อ

เธอไม่คิดจะเปิดดูวีแชตของเจียงหลิว พรุ่งนี้นาฬิกาปลุกดังก็จะไม่ตื่นด้วย

จะยอมให้เจียงหลิวเป็นฝ่ายคุมเกมไม่ได้!

แต่ห้านาทีต่อมา ใต้ผ้าห่มที่คลุมมิดชิดก็ส่งเสียงขยับไหว จากนั้นมีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากรอยแยกกะทันหัน

ยื่นยาวไปควานหาแถวๆ ข้างหมอน

"เผื่อว่าไม่ใช่เจียงหลิวส่งมาล่ะ"

เฉินซูหวั่นกดเปิดวีแชต สายตาพุ่งตรงไปยังรูปโปรไฟล์สุนัขชิบะรูปหนึ่งทันที

เป็นเจียงหลิวจริงๆ

"รูปสองใบเหรอ? ถามฉันว่าอยากไปเดตที่ไหนงั้นสิ?"

"พรุ่งนี้ฉันมีนัดกับคนไข้ เกรงว่าจะไม่..."

พิมพ์ไปได้แค่ไม่กี่ตัวก็ลบทิ้งทั้งหมด

เธอลงจากเตียง รินน้ำมาแก้วหนึ่งอย่างเคยชิน แล้วนั่งลงหน้าโต๊ะที่มืดสลัว

หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษอย่างคุ้นมือ

"เมื่อเจียงหลิวรู้ว่าฉันเข้ามาก้าวก่ายชีวิตเขา จึงเลือกที่จะแก้แค้นฉันด้วยวิธีของเขา สิ่งที่ฉันควรทำคือยึดมั่นในแผนการรักษาของตัวเองต่อไป"

แสงจากเปลวเทียนไม่อาจให้ความสว่างได้เพียงพอ เธอจึงเลือกหยิบแว่นตากรอบทองครึ่งกรอบขึ้นมาสวม

เดิมทีเธอคิดว่าการมองเห็นไม่ชัดเป็นสาเหตุที่ทำให้เขียนต่อไม่ออก

แต่เธอกลับพบว่า ต่อให้สวมแว่นแล้วตัวเองก็ยังเขียนต่อไม่ได้อยู่ดี

เธอจึงใช้ปากกาขีดฆ่าข้อความที่เพิ่งเขียนลงไปทิ้ง

"ขอแค่ในใจฉันรู้เรื่องนี้ดี ต่อให้ไปเดตก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

ในที่สุดก็มีเพียงประโยคนี้เท่านั้นที่หลงเหลืออยู่บนกระดาษ

เธอรู้สึกว่าไปเดตก็ไม่เห็นเป็นไร

เพราะแค่คิดย้อนไปตอนที่ถูกเขาจูงมืออย่างเปิดเผยเดินผ่านหน้าหลี่เสินอวี้ มันก็รู้สึกสะใจมากแล้ว

สามารถเดินออกมาจากเงามืด นั่งชนแก้วพูดคุยต่อหน้าเพื่อนฝูงได้อย่างเปิดเผยไร้กังวล

สบตากับแฟนเก่าอย่างตรงไปตรงมาในฐานะแฟนคนปัจจุบัน

ได้รับการยอมรับจากคนที่เจียงหลิวให้ความเคารพ

ความรู้สึกแบบนั้นคือสิ่งที่ต่อให้เธอนั่งจินตนาการอยู่ที่บ้านก็ไม่มีวันได้สัมผัส

"ขอแค่ในใจรู้ว่าเป็นการแก้แค้นก็พอ ไม่มีอะไรหรอก"

จากนั้นเธอก็เป่าเทียนดับ

แล้วเปิดเครื่องเรือนที่แทบไม่เคยใช้งานที่สุดในบ้านหลังนี้

ไฟ

"พรุ่งนี้ฉันควรแต่งตัวยังไงดีนะ?"

เฉินซูหวั่นเตรียมจะใส่ชุดหนึ่ง แล้วพกสำรองไปอีกชุดหนึ่ง

เพราะทั้งสองสถานที่เธอล้วนอยากไปทั้งนั้น

เจียงหลิวลูบผมบนหัวที่ยังเป่าไม่แห้งสนิท พลางสแกนจักรยานสาธารณะคันหนึ่งอย่างสบายอารมณ์

เมื่อมองดูข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีธนาคาร

รอยยิ้มของเขาก็หวานหยดย้อยเหมือนเคลือบน้ำผึ้ง

ดาราใหญ่ในที่สุดก็คืนเงินแล้ว!

ส่วนข้อความที่ดาราใหญ่ส่งมาถามว่า "ได้รับเงินหรือยัง" กับ "กำลังทำอะไรอยู่" นั้น

เจียงหลิวตอบกลับไปแค่คำว่า "ได้รับแล้วครับ"

จากนั้นก็บล็อก

การตอบกลับว่าได้รับแล้วถือเป็นมารยาทอันดีงามในพฤติกรรมทางการค้าของมนุษย์

ส่วนที่ถามว่าผมทำอะไรอยู่น่ะเหรอ?

โทษทีนะคนสวย คุณล้ำเส้นเกินไปแล้ว

ตอนนี้เฉินซูหวั่นคงกำลังตั้งตารอที่จะได้เจอกันพรุ่งนี้อยู่สินะ?

ในความรัก เมื่อต้องรับมือกับอีกฝ่ายที่กำลังวาดฝันถึงการพบหน้า ควรจะพูดอะไรดีล่ะ?

เจียงหลิวก้มมองรูปสองใบที่ส่งไป

นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการจะพูด

รูปสถานที่ท่องเที่ยวหนึ่งใบ กับรูปคาเฟ่อีกหนึ่งใบ

นี่ก็เพื่อให้จินตนาการในหัวต่อยอดจากจุดเริ่มต้นอย่าง "การตั้งตารอวันพรุ่งนี้" ไปสู่ภาพที่จับต้องได้อย่างชัดเจน

ชัดเจนไปจนถึงขั้นว่าถ้าไปคาเฟ่หรือไปสถานที่ท่องเที่ยว ควรจะใส่เสื้อผ้าสไตล์ไหน และแต่งหน้าแบบใด

เขาไม่พิมพ์เลยสักตัวอักษร แม้แต่คำถามก็ไม่มี

มีเพียงรูปภาพเดี่ยวๆ เท่านั้น

เพราะคุยสู้เธอไม่ได้แน่ เจียงหลิวจึงไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดใดๆ มานำทาง

เฉินซูหวั่นเองก็ต้องสังเกตเห็นความแปลกประหลาดนี้ได้อย่างแน่นอน

แต่ไม่เป็นไรหรอก ความรู้สึกของคุณจะนำทางคุณไปเองอย่างเงียบๆ

จะเลือกอุดอู้อยู่ในห้องอันมืดสลัว หรือจะก้าวเข้ามาหลอมรวมอยู่ในชีวิตของผมกันล่ะ?

"พวกคลั่งรักกับพวกงมงายมีสภาพจิตใจร่วมกันบางอย่าง นั่นคือต่างใช้ภาพลวงตาที่ไม่สมจริงมาเปลี่ยนความคิดของตัวเอง"

สิ่งที่เทพธิดาและคนทรงเจ้าต้องทำ ก็แค่ยอมแลกด้วยการบอกฝันดีหรือจัดฉากแสงไฟให้ดูเหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์สำแดงปาฏิหาริย์ เพื่อเปิดพื้นที่ให้พวกเขาได้จินตนาการไปเอง"

เจียงหลิวไม่ได้ถามเธอว่าทำไมถึงไม่ตอบว่าจะไปเที่ยวที่ไหน

เพราะแต่แรกเขาก็ไม่ได้กะจะออกไปเที่ยวไหนในวันพรุ่งนี้อยู่แล้ว

แถมยังนัดเล่นบาสกับรูมเมตไว้เรียบร้อยแล้วด้วย

จะไปเที่ยวบ้าบออะไรกันล่ะ!

"กอดจินตนาการนั้นไว้ แล้วอุดอู้อยู่ในห้องมืดๆ แคบๆ ของคุณต่อไปเถอะ"

เจียงหลิวรู้สึกว่าระหว่างเขากับเฉินซูหวั่น คงเรียกว่าคนพาลย่อมเจอคนพาลกว่า

คิดจะคุยด้วยเหตุผลกับเฉินซูหวั่นเหรอ? คุยรู้เรื่องที่ไหนกัน

จะไปตบหน้าเธอสักสองฉาดหรือด่าเธอสักสองคำ มันมีประโยชน์อะไรไหมล่ะ?

"คุณบีบผมเองนะ อย่าแอบไปเขียนเรียงความยาวเหยียดบนเน็ตด่าว่าผมเป็นผู้ชายเฮงซวยทีหลังก็แล้วกัน"

เจียงหลิวปั่นจักรยานคันเล็กกลับเข้ามาในมหาวิทยาลัย

อันที่จริงป่านนี้หอพักปิดประตูไปแล้ว แต่ข้อดีก็คือเขาเป็นพ่อบุญธรรมของลู่เสี่ยว

ไอ้หมอนี่สามารถใช้วิธีเรียกป้าคุมหอว่าแม่เพื่อเปิดทางให้พ่อบุญธรรมเข้าไปข้างในได้

เอ๊ะ จับคู่คำเรียกแบบนี้ทำไมมันฟังดูแปลกๆ แฮะ

ตอนที่เจียงหลิวเกือบจะถึงใต้ตึกหอพัก รถเฟอร์รารี่สีเงินคันหนึ่งเพิ่งจะแอบมาจอดเงียบๆ อยู่หน้าประตูรั้วมหาวิทยาลัย

โดยมีรถ 911 ขับตามหลังมาอีกคัน

เจียงซินลงมาจากรถ 911 แล้วเคาะกระจกรถเฟอร์รารี่อย่างแรง

"พวกแกสองคนขับเฟอร์รารี่สะกดรอยตามมาตลอดเลยเหรอ?"

"พี่ซิน ขับคันนี้ไม่โดนสงสัยหรอกครับ"

"ผายลมสิวะ! ถ้าพูดอย่างนั้น ไม่เอารถถังมาสะกดรอยตามไปเลยล่ะวะ?"

"ดูสิ พี่ใจร้อนอีกแล้ว ขนาดพี่ยังคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนขับเฟอร์รารี่มาสะกดรอยตาม แล้วเจียงหลิวจะคิดถึงเหรอครับ?"

พอได้ยินแบบนี้ เจียงซินถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

มีเหตุผลแฮะ

ไม่ใช่สิ เมื่อก่อนทำไมถึงไม่ยักรู้ว่าหลิวเฉิงหลงมีสติปัญญาขนาดนี้!

เอามาทำงานสะกดรอยตามนี่มันเสียของชัดๆ!

"ท่านช่างมีความสามารถล้ำเลิศนัก!"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ เป็นหน้าที่อยู่แล้ว"

"คืนนี้สรุปมีแผนการว่ายังไงกันแน่?"

"ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งในมหา'ลัยนี้ ความสัมพันธ์ของเธอกับเจียงหลิวค่อนข้างสนิทสนม แต่ในเวลาเดียวกัน เธอก็สนิทกับผมมากเหมือนกันครับ

ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเจียงหลิวเห็นตำตากับตัวเองว่าผมกับผู้หญิงคนนั้นแสดงความใกล้ชิดสนิทสนมกัน พี่ว่าเขาจะไม่โมโหจนคลั่งเหรอครับ? ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยเยาะเย้ยเขาสักหน่อย..."

เป้าหมายของแก๊งสามคนนี้คือทำให้เจียงหลิวลงมือซ้อมพวกเขา แล้วค่อยตลบหลังแจ้งความส่งหมอนั่นเข้าโรงพัก

ตอนที่หลิวเฉิงหลงเล่าแผนการนี้ แววตาของเขาก็เปล่งประกายเจ้าเล่ห์ออกมา

เวลาที่เขาคุยกับผู้หญิงคนนั้น ชื่อของเจียงหลิวมักจะโผล่มาบ่อยมาก

หลิวเฉิงหลงหลงรักเธอแทบตาย แต่เธอดันชอบพูดถึงผู้ชายคนอื่นอยู่ได้!

นักรักสายบริสุทธิ์ใจอย่างเขาไม่มีทางทนรับเรื่องพรรค์นี้ได้เด็ดขาด!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ แม้แต่หลิวเฉิงหลงเองก็ยังรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับแผนการอันแยบยลของตัวเอง

นี่เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ไม่เพียงแต่แก้ปัญหาให้เจียงซินได้เท่านั้น แต่ยังทำให้ผู้หญิงคนนั้นมองเห็นธาตุแท้ของเจียงหลิวได้อย่างชัดเจนอีกด้วย!

"ผู้หญิงที่แกพูดถึงชื่ออะไร? คงไม่ใช่หลี่เสินอวี้หรอกนะ"

ถ้าเป็นหลี่เสินอวี้ เจียงซินคงรู้สึกว่าแผนนี้ไม่เข้าท่า เพราะยัยเด็กคนนั้นเจ้าเล่ห์แสนกลและไม่ใช่คนที่จะไปตอแยได้ง่ายๆ

"เจียงหลิวมันเป็นไอ้พวกเที่ยวโปรยเสน่ห์ไปทั่ว ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้สมควรโดนลงทัณฑ์ครับ!"

นักรักสายบริสุทธิ์สะกดรอยตามเจียงหลิวมานานขนาดนี้ ย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายมีสันดานเป็นอย่างไร ถึงขั้นพูดอย่างเคียดแค้นว่า

"ผู้หญิงคนนั้นชื่อหม่าหลินหลิน ก็เป็นเหยื่ออีกคนที่เจียงหลิวไปเที่ยวหว่านเสน่ห์ใส่นั่นแหละครับ!"

"ในรายงานเรื่องของเจียงหลิวไม่เคยเอ่ยถึงผู้หญิงคนนี้ คงไม่ใช่คนที่มีเบื้องหลังอะไรหรอกมั้ง"

เจียงซินค้นหาชื่อนี้ในความทรงจำ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร

ก็ยกนิ้วโป้งให้หลิวเฉิงหลงอย่างชื่นชม

"เข้าท่า รีบติดต่อให้ผู้หญิงคนนั้นออกมาสิ"

"ผมติดต่อไปแล้วครับ แถมยังย้ำไปด้วยว่าเจียงหลิวจะอยู่ด้วย"

"ถ้าเรื่องคราวนี้สำเร็จ ฉันจะย้ายแกกลับเข้ามาทำงานส่วนกลาง"

"ขอบคุณครับพี่ซิน"

เจียงซินแหงนมองดวงดาวที่ประดับอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ในใจพลันบังเกิดความฮึกเหิมขึ้นมา

มีพวกเราสามคนซะอย่าง ไฉนเลยจะต้องกังวลว่างานใหญ่จะไม่สำเร็จ!

เดี๋ยวก่อน

พวกเราเป็นแก๊งสามคนนี่หว่า แล้วทำไมไอ้ฉางเหวินมันถึงไม่พูดไม่จาเลย

"ฉางเหวิน แกไม่มีความเห็นอะไรหน่อยเหรอ?"

"พี่ซิน ผมว่าแผนนี้ไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ครับ"

"ไม่เข้าท่าตรงไหน?"

"ผมรู้สึก... ผมรู้สึกว่าทำแบบนี้มันผิดศีลธรรมครับ" ฉางเหวินเกาหัว พยายามเค้นหาเหตุผลออกมาจนได้

"ศีลธรรมเหรอ? พวกเราสามคนมีสิทธิ์พูดคำนี้ด้วยเหรอวะ?"

ราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่ไม่มีทางเป็นไปได้

เจียงซินกับหลิวเฉิงหลงหันขวับไปจ้องฉางเหวินเป็นตาเดียว แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

พวกตนเคยมีอะไรเฉียดใกล้กับคำว่าศีลธรรมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"พี่ซิน ประเด็นสำคัญคือจะทำยังไงให้เจียงหลิวเห็นภาพนี้กับตาตัวเองล่ะครับ"

ฉางเหวินพยายามเค้นหาช่องโหว่ของแผนการขึ้นมาอย่างยากลำบาก

ยังไงเขาก็ต้องขัดขวางไม่ให้แผนนี้ดำเนินต่อไปให้ได้!

"แกคิดว่าเรื่องแค่นี้ฉันจะคิดไม่ถึงเรอะ? ฉันบอกหม่าหลินหลินไปแล้ว ให้เธอไปดักรอเจียงหลิวที่ใต้หอพัก"

วันนี้ร่องรอยการเดินทางของเจียงหลิวนั้นตามได้ง่ายมาก เขาออกไปเดินเที่ยวข้างนอกกับเฉินซูหวั่นทั้งวัน และเพิ่งจะปั่นจักรยานผ่านเข้าประตูมหาวิทยาลัยมาเมื่อกี้นี้เอง

หลิวเฉิงหลงคลี่รอยยิ้มภาคภูมิใจออกมา

พวกขงเบ้งกับสุมาอี้ก็คงเก่งได้แค่นี้แหละมั้ง?

นี่แหละที่เขาเรียกว่าพรสวรรค์แต่กำเนิด!

ความสุขของคนเราเชื่อมถึงกันไม่ได้เลยสักนิด เวลานี้ฉางเหวินที่นั่งคุดคู้ตรงเบาะข้างคนขับ รู้สึกเพียงว่าพวกเขาน่ารำคาญหนวกหูเหลือเกิน

เขาเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

จ้องมองประวัติการแช็ตอันหนาทึบระหว่างตัวเองกับหม่าหลินหลิน

เฮ้อ สวรรค์จะล้างผลาญฉางเหวินคนนี้แล้วสินะ