ตอนที่ 74 ความรู้สึกตีกับความคิด

สายลมในมหาวิทยาลัยพัดแรง พันเกี่ยวอยู่บนสายเคเบิลที่ทอดผ่านราวกับเส้นเลือด พยายามแทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูองคาพยพของรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้

"เจียงหลิว คุณคิดจะทำอะไรกันแน่คะ"

"แค่นี้ก็ดูไม่ออกเหรอครับ ก็เป็นคนชอบพูดจาเป็นปริศนาเหมือนคุณไง"

"พวกเราคุยกันหน่อย"

"ไม่คุยครับ ผมจะเป็นคนพูดจาเป็นปริศนา"

เจียงหลิวเดินยิ้มหน้าระรื่นไปข้างหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโอนเงินค่าอาหารให้เสี่ยวเมิ่ง แล้วบอกให้ช่วยเช็กบิลให้หน่อย

"เจียงหลิว คุณจูบคนอื่นแล้วจะไม่ยอมอธิบายอะไรสักคำเลยเหรอคะ"

"พวกเราเป็นแฟนกัน มีอะไรต้องอธิบายด้วยล่ะครับ"

"แล้วทำไมพวกเราถึงได้กลายมาเป็นแฟนกันล่ะคะ"

เฉินซูหวั่นหอบหายใจอย่างหนัก ระยะทางที่ถูกลากวิ่งจากร้านหม้อไฟเข้ามาในมหาวิทยาลัยเมื่อครู่นี้

แทบจะเท่ากับปริมาณการออกกำลังกายทั้งปีของเธอแล้ว

กระทั่งบนหน้าผากยังมีเหงื่อผุดซึมออกมาหลายหยด

ทว่าทั้งที่ยังหายใจไม่ทั่วท้อง เธอก็ยังร้อนใจจนต้องถามคำถามนี้ออกมา

เธอร้อนรนแล้ว

ทำไมคนเราถึงร้อนรน

ก็เพราะเริ่มเกิดความคิด "อยากได้" ขึ้นมาลาง ๆ น่ะสิ

ในใจเธอรู้ดีว่าตัวเองจะร้อนรนไม่ได้ ถ้าร้อนรนใจจะเสียกระบวน

แต่ความรู้สึกและความคิดของคนเรามันตีกันได้

คุณบอบช้ำจากความรักมาอย่างสาหัส นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกลางดึก พลางด่าทอตัวเองว่าถ้ายังเชื่อในความรักอีกก็เป็นหมาแล้ว

ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะหาแต่เงินอย่างเดียว ปิดตายหัวใจไม่รักใครอีก

แต่ในเวลานี้ จู่ ๆ โลกของคุณก็มีหญิงสาวอ่อนโยนผมหางม้าสูงคนหนึ่งก้าวเข้ามา

ระหว่างทางที่อาสาไปส่งเธอหลังเลิกงาน เธอก็ถามอย่างระมัดระวังว่าคุณเป็นหนี้อยู่เท่าไหร่ คุณตอบส่งเดชไปว่าหนึ่งแสน

เธอหันหลังแอบเปิดเครื่องคิดเลขคำนวณดู

แล้วเธอก็บอกว่าคุณจะคืนเงินได้หมดในไม่ช้า

คุณหัวเราะแห้ง ๆ บอกว่ามันจะไปง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร

เธอมองคุณด้วยสายตาอ่อนโยนแล้วพูดว่า

"เงินเดือนคุณเจ็ดพัน เงินเดือนฉันสี่พันห้า พวกเราทำข้าวกล่องไปกินที่ทำงานทุกวัน ถ้าประหยัดแบบนี้จะเหลือเงินเก็บเดือนละเจ็ดพัน สักปีนึงก็น่าจะใช้หนี้หมดแล้วค่ะ"

ในตรอกซอยสลัวยามพลบค่ำหลังสายฝนโปรยปราย คุณสบสายตากับเธอ

ความรู้สึกกับความคิดในหัวของคุณจะตีกันไหม

บอกไม่ได้ว่าฝ่ายไหนจะชนะ แต่ยังไงก็ต้องมีกระบวนการตีกันเกิดขึ้นแน่นอน

เจียงหลิวต้องการใช้ความรู้สึกเข้าไปตีกับความคิดของเธอ การจะเปลี่ยนคนสักคนแค่กรอกหลักการลงไปอย่างเดียวนั้นไม่ได้ผลหรอก

ใครบ้างจะไม่มีค่านิยมของตัวเอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่มีโลกทางจิตใจที่มั่นคงอย่างเฉินซูหวั่น

เขาเพียงแค่ต้องทิ้งปมปริศนาไว้ล่วงหน้า หว่านเมล็ดพันธุ์ไว้สักนิด แล้วปล่อยให้เธอสู้กับตัวเองก็พอ

ใครบอกว่าต้องเอาชนะให้ได้ในทันที

ตอนนี้ยังห่างไกลจากคำว่าชนะอีกเยอะ

"พวกเราไปเจอคนคนหนึ่ง เดี๋ยวคุณก็รู้เองครับ"

"ใครคะ"

"กองทัพศัตรูน่าจะมาถึงสมรภูมิในไม่ช้าแล้วครับ"

หลี่เสินอวี้ซอยเท้าวิ่งตึงตังออกมาจากหอพัก ข้างกายมีเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งตามมา น่าจะเป็นเพื่อนสนิท

ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นตระหนกว่าเกิดเรื่องใหญ่เข้าแล้ว

เรื่องใหญ่อะไรน่ะเหรอ เจียงหลิวนอกใจแล้วน่ะสิ!

ฉันยังไม่ทันไปเลยนะ! ถึงขั้นถ่ายรูปคู่กันแล้ว! แถมยังส่งมาให้ฉันอีก!

"ไม่ส่งมาให้ฉัน ฉันจะได้แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก็จบแล้วแท้ ๆ"

หลี่เสินอวี้แอบปาดน้ำตาไปแล้ว ตอนนี้เธอเตรียมพร้อมเข้าสู่โหมดต่อสู้เต็มพิกัด

"หมอเฉินเป็นคนใจร้ายที่สุด พฤติกรรมแอบมาตีบ้านคนอื่นแบบนี้ไม่เคารพกฎเกมเอาซะเลย! ไม่ได้มีแรงก์ให้เลื่อนสักหน่อย จะรีบมาตีป้อมใหญ่ทำไมกัน!"

หลี่เสินอวี้ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหกัดฟันกรอด มองชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

กระทั่งจินตนาการภาพไปถึงตอนที่ตัวเองกลับมาจากการท่องเที่ยวรอบโลก

เธอเดินอยู่บนถนนแล้วเห็นเด็กคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเจียงหลิวเปี๊ยบ เธอจึงย่อตัวลงแล้วถามว่า "หนูน้อย เธอชื่ออะไรจ๊ะ"

ในเวลานั้น เจียงหลิวกับหมอเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลัง

นึกว่ามีแววของคนเคยคุ้น ที่แท้ก็เป็นลูกของคนคุ้นเคย

เจียงหลิวจูงมือเด็กน้อยพลางเอ่ยว่า "คนนี้ลูกต้องเรียกว่าน้าหลี่นะ หรือจะนับเป็นแม่ทูนหัวก็ได้"

แบบนี้มันยอมไม่ได้เด็ดขาด

ไม่ได้ ไม่ได้ เรื่องนี้ยอมไม่ได้จริง ๆ

หมอเฉินมองเห็นหลี่เสินอวี้แล้ว

ระหว่างพวกเธอมีวีแชตของกันและกัน ทว่าไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน

เคยเห็นเพียงภาพถ่ายในโมเมนต์วีแชตเท่านั้น

สำหรับเด็กสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเจียงหลิวคนนี้

เฉินซูหวั่นมีความหวาดระแวงอยู่ลึก ๆ ตามสัญชาตญาณ

หลินซู่เอินเป็นอดีตไปแล้ว ส่วนเผยอานหนิงก็ไม่ได้ถูกนับรวมอยู่ในแผนการตั้งแต่แรก

ส่วนเจียงอวี่เจินที่ดูเหมือนว่าพอจะมีความเป็นไปได้อยู่บ้างน่ะเหรอ

นอกจากว่าวันหนึ่งเธอจะหยิบสัญญาเลี้ยงดูขึ้นมา แล้วสถานการณ์พลิกกลับกลายเป็นถูกเจียงหลิวเลี้ยงดูเสียเอง

ไม่อย่างนั้นสองคนนี้ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

มีเพียงหลี่เสินอวี้เท่านั้นที่พลังทำลายล้างสูงเกินไป

ไม่อย่างนั้นเฉินซูหวั่นก็คงไม่คิดจะเอาแฟลชไดรฟ์ไปเปิดในงานเลี้ยงวันเกิดหรอก

"เจียงหลิว คุณคงไม่ได้เตรียมจะร่วมมือกับหลี่เสินอวี้มาฉีกหน้าฉันหรอกนะ?"

เฉินซูหวั่นคิดจนหัวแทบแตกก็ยังนึกภาพไม่ออกว่าฉากนั้นมันจะออกมาในรูปแบบไหน

เจียงหลิวจูงมือเธอไปประจันหน้ากับหลี่เสินอวี้ที่กำลังร้องไห้กระซิก ๆ แล้วตะโกนว่าหมอเฉินคือแฟนของผมอย่างนั้นเหรอ

อย่ามาตลกน่า

ไม่ว่าจะดูยังไง บทมันควรจะเป็นสองคนนั้นร่วมมือกันมาเล่นงานฉันมากกว่าสิ

เฉินซูหวั่นอยากจะดึงมือกลับ ทว่ามือใหญ่คู่นั้นกลับกุมไว้แน่นจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

"ผมกับหลี่เสินอวี้เป็นแค่เพื่อนกัน แนะนำเพื่อนให้รู้จักคนเดียว คุณจะกลัวอะไรครับ"

"ฉันมีอะไรต้องกลัวกันล่ะคะ"

เฉินซูหวั่นสงบลง เตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปอย่างผ่าเผย

"เจียงหลิว นายมีแฟนแล้วจริง ๆ เหรอ"

ตรงมุมที่ไร้ผู้คนของสนามกีฬา หลี่เสินอวี้ที่มาช้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เธอเป็นพวกท่าดีทีเหลวแต่ไหนแต่ไรแล้ว อีกอย่าง เธอมีสิทธิ์อะไรไปถามเขากันล่ะ

"ขอแนะนำหน่อย นี่แฟนผม เฉินซูหวั่นครับ"

"ไม่ถูก ไม่ถูก นายแนะนำผิดแล้ว นายต้องบอกว่านี่คือหมอเฉินต่างหากสิ"

หลี่เสินอวี้ทำเป็นสนิทสนมเข้าไปคว้าแขนของหมอเฉินไว้ พยายามจะดึงเธอออกมาจากตัวเจียงหลิว

สายตาทั้งสองฝ่ายปะทะกันหลายระลอกในชั่วเวลาสั้น ๆ

เธอส่งสายตาถามว่า หมอเฉิน พวกคุณล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหมคะ

เฉินซูหวั่นยอมรับบทบาทแฟนสาวนี้อย่างเป็นธรรมชาติ

"เพิ่งเคยเจอกันอย่างเป็นทางการ ฉันเป็นแฟนเขาจริง ๆ ค่ะ"

"หน็อย หมอเฉิน คุณแอบตีป้อมบ้านฉันนี่!"

"เขาไม่ได้เป็นบ้านของใครอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ"

เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่เสินอวี้ก็ก้มหน้าลงทันที

อารมณ์ความรู้สึกของเธอแสดงออกทางสีหน้าหมด ความเศร้าก็เช่นเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด

ในการปะทะกับหลี่เสินอวี้ เฉินซูหวั่นดูเหมือนจะเป็นฝ่ายไม่เพลี่ยงพล้ำ

ทว่าเธอกลับคอยลอบมองสีหน้าของเจียงหลิวอยู่ตลอดเวลา

เธอเดาความคิดของเจียงหลิวไม่ออก

"เอาละ มีธุระอะไรอีกไหมครับ พวกเรากำลังจะไปเดินเล่นกันต่อ"

"ฉัน...ฉันไม่มีอะไรแล้ว"

พลังต่อสู้อันน้อยนิดของหลี่เสินอวี้ไม่อาจเปิดการโจมตีที่ได้ผลใด ๆ ได้เลย จึงทำได้เพียงเดินจากไปอย่างจำใจ

พลังรบต่ำเตี้ยก็ทำได้แค่จบลงด้วยการมาไวไปไวเช่นนี้

เฉินซูหวั่นได้ยินคำพูดประโยคนั้นแล้วหัวใจก็พลันกระตุกวูบ

เขาปฏิบัติต่อหลี่เสินอวี้ด้วยท่าทีแบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอ

เมื่อได้เห็นสีหน้าเปล่าเปลี่ยวตอนเดินจากไปของหลี่เสินอวี้ด้วยตาตนเอง ความรู้สึกในใจของเฉินซูหวั่นก็ปั่นป่วนไม่หยุด

ดูเหมือนว่าเธอจะได้ทำสิ่งที่เฝ้าฝันมาตลอดเสียที

การได้ครอบครองไว้แต่เพียงผู้เดียว

แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนกับที่จินตนาการไว้เลยสักนิด

ความแค้นล่ะ

ระหว่างเรามันคือความรักหรือความแค้นกันแน่

เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเจียงหลิวด้วยแววตาเลื่อนลอย

คำถามนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีคำตอบ และเจียงหลิวก็ถูกกำหนดให้ต้องสวมบทเป็นคนพูดจาเป็นปริศนาในการประลองกับ 'เฉินซูหวั่น' ครั้งนี้

อย่าฟังสิ่งที่ผมพูด

จงใช้ความรู้สึกสัมผัสเอาเอง

ตลอดทั้งวันนี้

เจียงหลิวแทบจะพาเฉินซูหวั่นตระเวนไปทั่ว พาเดินเที่ยวจนทั่วทั้งมหาวิทยาลัย

ทั้งที่ไม่มีลูกค้านัดหมายไว้ เขากลับเป็นฝ่ายนัดพบเผยอานหนิงด้วยตัวเอง

พาเฉินซูหวั่นไปโผล่หน้าเช็กชื่อเข้างานที่ร้านอิซากายะ

เขาแนะนำว่านี่คือว่าที่พี่สะใภ้ของผม

เผยอานหนิงได้ยินการแนะนำตัวแบบนี้แล้วก็ปรายตามองเจียงหลิวด้วยสายตาซับซ้อนอย่างยิ่ง

ทว่าเธอยังคงหยิบกล่องเครื่องประดับออกมาจากกระเป๋าด้วยความกระตือรือร้น ซึ่งเป็นของที่เธอพกติดตัวไว้เพื่อมอบเป็นของขวัญอยู่เสมอ

อาชิงบอกว่าแม่หนูคนนี้ไม่เลวเลย ถือว่าเอ็งโชคดีมากนะ

เจียงหลิวยังนัดอันธพาลเฒ่าออกมา แล้วบอกกับเฉินซูหวั่นว่านี่คือพ่อของผม

อันธพาลเฒ่าหัวเราะร่าพลางพูดว่า "แม่หนู ตอนที่เจอกันคราวก่อน ลุงก็รู้สึกเลยว่าเธอกับลูกชายลุงนี่กิ่งทองใบหยกชัด ๆ"

พอถึงมื้อเย็น เจียงหลิวก็ชวนพวกรู้มเมตของเขามาอีกครั้ง ทุกคนนั่งรวมกลุ่มอยู่ด้วยกัน

คราวนี้แฟนของลู่เสี่ยวกับเด็กสาวเสื้อฮู้ดสีขาวต่างก็มากันครบ

ลู่เสี่ยวยิ้มเจื่อนอธิบายว่าตอนเที่ยงเขากับแฟนมีเรื่องขัดใจกันนิดหน่อย แถมยังจงใจยกแก้วคารวะพี่สะใภ้ด้วย

เฉินซูหวั่นไม่ได้รู้สึกว่าคำเรียกนี้มีอะไรไม่เหมาะสม

แม้ว่าเธอจะยังคงเคลือบแคลงสงสัยในการกระทำของเจียงหลิวอยู่ก็ตาม

แต่เจียงหลิวแทบจะพาเธอไปรู้จักกับโลกทั้งใบของเขาแล้ว

การไปพบญาติสนิทมิตรสหายของแฟนหนุ่มจำเป็นต้องผ่านกระบวนการทางใจที่สมบูรณ์ ตั้งแต่ประหม่ากังวลไปจนถึงยอมรับ

ไม่มีใครหลีกเลี่ยงขั้นตอนนี้ไปได้

เมื่อผ่านสิ่งเหล่านี้มา ย่อมยากที่จะไม่สวมบทบาทนั้นตามไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเด็กสาวเสื้อฮู้ดสีขาวที่เพิ่งมาร่วมโต๊ะ

เฉินซูหวั่นก็สามารถใช้คำพูดอันอ่อนโยนใส่ใจ ดึงระยะห่างระหว่างเธอกับเด็กสาวให้แคบลงได้อย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งพาอีกฝ่ายปรับตัวเข้าสู่กลุ่มเล็ก ๆ นี้ได้อย่างกลมกลืน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนใหม่ สมาชิกเดิมในกลุ่มย่อมถูกมองว่าเป็นรุ่นเก่าไปโดยปริยาย

จุดหมายสุดท้ายคือบ้านของเฉินซูหวั่น

บ้านอันมืดสลัวราวกับเป็นที่พำนักของท่านเคานต์แวมไพร์หลังนั้น

เจียงหลิวเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคยราวกับกลับบ้านตัวเอง แถมเขายังอาบน้ำที่นี่ด้วยซ้ำ

"คุณไม่ถามแล้วเหรอคะว่าทำไมพวกเราถึงเป็นแฟนกัน"

"ถามไปคุณก็ไม่บอกอยู่ดี"

เฉินซูหวั่นเปลี่ยนชุดนอนในห้องนอนแล้วเดินออกมา พวงแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเป็นผลมาจากเบียร์ไม่กี่แก้วในมื้อค่ำ

เธอเป็นฝ่ายยกสองมือขึ้นโอบรอบลำคอของเจียงหลิว

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแนบชิดกันอย่างยิ่ง

"ผมบอกแล้วนะว่าผมไม่ได้หวังดี"

"ฉันเชื่อค่ะ"

พฤติกรรมของเจียงหลิวแปลกพิลึกอยู่แล้ว เรื่องนี้มองออกได้ง่ายมาก

ถ้ายังมีสติรู้ตัวดีพอ ตอนนี้เธอควรจะปฏิเสธการกระทำทุกอย่างของเจียงหลิว

จุดประสงค์ของเจียงหลิวนั้นพิลึกพิลั่นมาก

"พรุ่งนี้เรามีแผนอะไรกันเหรอคะ"

เฉินซูหวั่นข้ามประเด็นนี้ไปโดยอัตโนมัติ

"เอาเถอะ พรุ่งนี้เจอกันที่มหาวิทยาลัยแล้วกันครับ"

เจียงหลิวไม่ได้พูดอะไรมาก สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วออกจากบ้านของเธอไป

เฉินซูหวั่นส่ายหน้าอยู่คนเดียวท่ามกลางบ้านอันมืดมิด

"ความรู้สึกของฉันกำลังตีกันเอง"

ปกติตามความเคยชิน เธอมักจะพูดพึมพำกับตัวเองท่ามกลางบ้านอันมืดสลัว แต่วันนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น

กระทั่งคนที่ปกติตื่นเองตามธรรมชาติอย่างเธอ วันนี้กลับตั้งนาฬิกาปลุกแปดโมงเช้าของวันพรุ่งนี้อย่างผิดวิสัย

"ใครจะไปแยกความรักกับความเกลียดชังออกล่ะ เผื่อว่าเขาจะตกหลุมรักฉันเข้าจริง ๆ ก็ได้นี่นา"

เฉินซูหวั่นรู้เพียงแค่วันนี้เธอไม่อยากมีความคิดในหัวมากเกินไป

ยิ่งไม่อยากพูดคนเดียวท่ามกลางบ้านอันมืดมิดหลังนี้

เธออยากให้เวลาข้ามไปยังแปดโมงเช้าของวันพรุ่งนี้อย่างรวดเร็ว