ตอนที่ 73 แค่เรื่องง่าย ๆ

ความรู้สึกหลังได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งแฟนสาวอย่างเป็นทางการของเจียงหลิวเป็นอย่างไรบ้าง

เฉินซูหวั่นรู้สึกแค่อึดอัดและขัดเขินไปหมด

แม้เธอจะคิดว่าตัวเองรู้จักเจียงหลิวเป็นอย่างดี แต่ก็ยังดูไม่ออกอยู่ดีว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

ทำได้เพียงท่องเตือนใจตัวเองอยู่เงียบ ๆ

ภาพลวงตาทั้งนั้น

เขาต้องเล่นลูกไม้อะไรอยู่แน่ ๆ

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการแก้แค้นการกระทำของเธอชัด ๆ

เขาคงเกลียดฉันมากเลยสินะ

เจียงหลิวดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี เช่น อาสาสั่งชาม่ายตงให้เธอที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง และยังปรุงน้ำจิ้มให้อีกถึงสามรสชาติ

แถมยังแนะนำอาชีพของเธอได้อย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ทั้งยังเปิดประเด็นชวนคุยที่ทำให้เพื่อนร่วมห้องของเขาสนใจเป็นอย่างมาก เช่น "การเป็นคนคอยตามตื๊อเอาใจกับการงมงายมีจุดที่คล้ายกันเยอะมาก"

จากนั้นก็ส่งต่อให้เธอตอบในมุมมองของผู้เชี่ยวชาญ

สายตาที่เพื่อนร่วมห้องมองมายังเธอ จึงเปลี่ยนจากความเกร็งประหม่ากลายมาเป็นความเลื่อมใสและชื่นชม

"ความงมงายแท้จริงแล้วไม่ได้หมายถึงพฤติกรรมการเคารพศรัทธาในทวยเทพหรือพลังลี้ลับหรอกนะคะ ในทางกลับกัน ความศรัทธาที่ถูกต้องถือเป็นทางลัดในการทำความเข้าใจโลกเสียด้วยซ้ำ

ดังนั้นความงมงายจึงหมายถึงสภาวะจิตใจที่หลงใหลคลั่งไคล้อย่างหน้ามืดตามัว ซึ่งมันก็มีจุดที่คล้ายกับการเป็นคนคอยตามตื๊อเอาใจจริง ๆ ค่ะ"

ปีนี้เฉินซูหวั่นอายุยี่สิบสี่ปี ย่อมมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าพวกนักศึกษาอยู่แล้ว

พอต้องมารับมือกับเด็กพวกนี้ เธอจึงรับมือได้อย่างสบาย ๆ

ทว่าเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเจียงหลิวด้วยความประหลาดใจ

พวกเขาไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในรูปแบบนี้มาก่อนเลย

รูปแบบความสัมพันธ์ในอดีตของคนทั้งคู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นการ "แลกเปลี่ยนทางจิตวิญญาณ" ภายใต้บรรยากาศอันสลัวรางเสียมากกว่า

หรือพูดให้ถูกคือ นอกห้องมืด ๆ แห่งนั้นแล้ว พวกเขาแทบจะไม่เคยเจอกันในโลกภายนอกเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเขาแบบนี้

เธอคีบตะเกียบขึ้นมา พลางนั่งฟังคำถาม "ใสซื่อและเบาปัญญา" ของเหล่านักศึกษา ซึ่งในมุมมองของจิตแพทย์แล้ว หัวข้อพวกนี้มันช่างไร้เดียงสาและดูโง่เขลาจริง ๆ

ก็มีแค่เรื่องบ่นประเภท "แอดวีแชตสาวไปแล้วทักว่า 'อยู่ไหม' จนป่านนี้เธอยังไม่ตอบผมเลย"

"มีเรียนแปดโมงเช้าทุกวันน่าเบื่อจะตาย เมื่อไหร่มหา'ลัยจะระเบิดทิ้งไปซะทีนะ"

ปัญหาทางจิตวิทยาตามช่วงวัยแบบคลาสสิกพวกนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงไม่คิดจะเสียเวลาปริปากตอบด้วยซ้ำ

เพราะมันไร้สาระ

เพราะไม่มีใครเอาเรื่องพรรค์นี้มากลุ้มใจจริงจังหรอก มันก็แค่การพูดคุยเรื่อยเปื่อยของพวกวัยรุ่นที่มีพลังงานเหลือล้นเท่านั้น

แต่เมื่อเห็นสายตาร้องขอความช่วยเหลือที่เพื่อนร่วมห้องของเจียงหลิวส่งมา เธอจึงหันไปมองเจียงหลิวแวบหนึ่ง

ทว่าเจียงหลิวเองก็ส่งสายตาร้องขอความช่วยเหลือมาเช่นกัน

นายจะมาขอความช่วยเหลือทำไมยะ ผู้หญิงที่ไหนจะไม่ยอมตอบวีแชตนายกันล่ะ

ช่วยไม่ได้ ถือว่าเห็นแก่หน้าเจียงหลิวก็แล้วกัน

"ในยุคสมัยที่ทุกอย่างเร่งรีบแบบนี้ การเริ่มบทสนทนาครั้งแรกด้วยประโยคที่มีเนื้อหาสาระชัดเจนจะดีกว่านะคะ อย่างเช่น 'ถ้าคืนนี้ชวนไปกินข้าว ว่างไหมคะ'"

เมื่อเห็นสายตาสองคู่ตรงหน้าเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา... ซ้ำยังดูกระหายในความรู้อย่างยิ่ง

แม้จะเป็นเฉินซูหวั่นก็ยังอดรู้สึกภูมิใจลึก ๆ ไม่ได้

เธอจึงเริ่มแบ่งปันมุมมองต่อประเด็นนี้อย่างกระตือรือร้น

"คุณอย่าพูดให้มันลึกซึ้งนักสิ ศัพท์เฉพาะทางเต็มไปหมดใครเขาจะไปเข้าใจ พูดภาษาชาวบ้านหน่อย"

เจียงหลิวใช้ตะเกียบคนอาหารในชามไปมา พลางเอ่ยเตือนเธออย่างพอดิบพอดี

เฉินซูหวั่นกวาดสายตามองบรรยากาศรอบข้างที่ผู้คนเดินขวักไขว่และอบอวลไปด้วยไอความร้อน สลับกับคนหนุ่มวัยละอ่อนที่ดูซื่อบื้อสองคนตรงหน้า

ก็จริงของเขา

อย่างไรเสียก็ไม่ใช่การบำบัดอย่างเป็นทางการอยู่แล้ว

เฉินซูหวั่นจึงเริ่มวิเคราะห์จิตใจของผู้หญิงในมุมมองของเพศหญิงให้เหล่านักศึกษาจอมซื่อบื้อฟัง

หลังจากเจียงหลิวรินน้ำชาส่งให้เธอติดต่อกันถึงสามแก้วใหญ่ การสนทนาเปิดอกในครั้งนี้จึงยุติลงได้ในที่สุด

"พี่สะใภ้สุดยอดไปเลยครับ"

"มิน่าล่ะถึงได้กุมหัวใจไอ้หลิวได้อยู่หมัด แบบนี้ใครเจอพี่เข้าไปก็ต้องหลงจนหัวปักหัวปำทั้งนั้นแหละ"

ต้าชวนกับเสี่ยวเมิ่งราวกับตัวห่วยไร้ประโยชน์ที่เพิ่งได้รับการถ่ายทอดวรยุทธ์จากปรมาจารย์เฒ่า

เพียงแค่ครึ่งชั่วโมงสั้น ๆ พวกเขากลับรู้สึกว่าทักษะของตัวเองพัฒนาแบบก้าวกระโดด

ข้าขอสู้สิบคน!

ใครเข้ามาก็ตายเรียบ!

"ดูท่าคำอธิบายของฉันจะพอสอบผ่านสินะคะ"

"ฟังดูเหมือนจะผ่าน แต่จริง ๆ ไม่ได้มีประโยชน์อะไรหรอกครับ"

"นี่ยังไม่พอใจอีกเหรอ ฉันเห็นแก่หน้านายหรอกนะถึงได้ยอมเปลืองน้ำลายพูดขนาดนี้"

เฉินซูหวั่นค้อนขวับใส่เขาด้วยความแง่งอน แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้คิดจะตำหนิเจียงหลิวจริง ๆ

เธอแค่รู้สึกว่าการหลุดพ้นจากมุมมองของการ 'ตรวจรักษา' แล้วมานั่งคุยกันในแบบที่ใกล้เคียงกับ 'เพื่อน' มันก็น่าสนุกดีเหมือนกัน

นาน ๆ ทีเป็นแบบนี้บ้างก็ไม่เลว

มีความรู้สึกบางอย่างที่ห่างหายไปนานกำลังแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ

คงจะเป็นความสุขกระมัง

"ไม่ได้สัมผัสกลิ่นอายความเป็นมนุษย์ที่คึกคักแบบนี้มานานแล้วสินะครับ"

"อยู่คนเดียวในห้องตรวจก็สบายใจดีออกค่ะ"

เฉินซูหวั่นคิดว่าคำพูดต่อไปของเจียงหลิวคือการเกลี้ยกล่อมให้เธอออกมาเดินเล่นข้างนอกบ้าง หรือเปิดรับแสงแดดอะไรทำนองนั้น

คำพูดพวกนี้เธอฟังจนหูจะขึ้นหูดอยู่แล้ว

เธอชินกับการขลุกอยู่ในสภาพแวดล้อมมืดสลัวแบบนั้นไปแล้ว

แต่ไม่นึกเลยว่าเจียงหลิวจะแอบยื่นหน้ามากระซิบข้างหูเธอ

"เจ้าทึ่มสองคนนี้เตรียมจะเอาวิชาที่คุณสอนไปลองใช้จริงแล้วครับ แอบชำเลืองมองผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ไปเป็นร้อยรอบแล้ว"

"ส่วนใหญ่ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ความรู้ที่ได้เรียนไปเอามาใช้จริงไม่ได้หรอก"

"ผมกะจะช่วยพวกเขาสองคนลองดูสักหน่อย"

"พวกเขาสองคนแทบไม่มีประสบการณ์ความรักเลย ลองไปก็มีแต่จะล้มเหลวแน่นอนค่ะ"

เฉินซูหวั่นพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

ทว่ากลับพบว่าไม่มีใครฟังคำพูดของเธอเลยสักคน

เจียงหลิวรีบขยับไปอยู่ข้าง ๆ เพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนรวมตัวกันเป็น 'หน่วยรบสามคน' เรียบร้อยแล้ว

ผู้ชายสามคนพอมารวมหัวกันก็มักจะมีจอมวางแผนโผล่ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเจียงหลิวคือจอมวางแผนคนนั้น

"ผู้หญิงสองคนมากินหม้อไฟกันตามลำพัง ต้องไม่มีแฟนชัวร์ จังหวะนี้บุกได้แน่นอน"

"จะได้จริงเหรอวะ" เสี่ยวเมิ่งยังคงลังเล

แต่พี่ชวนเริ่มโบกมือตามยุทธวิธีแล้ว

การโบกมือไม่ใช่การปฏิเสธ แต่หมายถึงไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ

เขาเริ่มเปิดฉากแล้ว

ในใจพี่ชวนท่องทักษะที่เพิ่งเรียนรู้มาเมื่อครู่อย่างไม่หยุดหย่อน เขารู้สึกจากใจจริงว่าตอนนี้ตัวเองพร้อมลุยได้ถึงสิบคน

ถึงขั้นท่องเคล็ดวิชาที่พี่สะใภ้เพิ่งถ่ายทอดให้ในหัวซ้ำ ๆ

'คุยกันครั้งแรกต้องพูดเรื่องที่มีสาระหน่อย เช่น คืนนี้นัดกินข้าวว่างไหม'

พี่ชวนผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเดินตรงไปยังโต๊ะข้าง ๆ ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของหญิงสาวสองคนที่เงยหน้าขึ้นมอง

เขาเอ่ยปากอย่างมั่นใจ

"คนสวยครับ คืนนี้คุณมีสาระไหม...ไม่ใช่ หมายถึงตอนนี้คุณมีเวลากินข้าวไหมครับ"

หน้ามือไม่ตรงกับหลังมือ พูดจาไม่ปะติดปะต่อ

พังยับไม่เป็นท่า

สองสาวกลั้นไว้ไม่อยู่จริง ๆ ต่างเอามือปิดปากแอบหัวเราะอยู่บนโต๊ะ

พี่ชวนเกาหัวแกรก

เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปมันมีปัญหาตรงไหน

พอดึงสติกลับมาได้ ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำอย่างรวดเร็ว พยายามจะหันหลังเผ่นหนีกลับมา

เฉินซูหวั่นเห็นภาพนี้แล้วไม่ได้ประหลาดใจอะไรเลย

การจะให้คนที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์ความรัก มาสร้างความสัมพันธ์ลึกซึ้งจากศูนย์นั้นยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขาเสียอีก

บอกด้วยมุมมองของผู้เชี่ยวชาญไปตั้งนานแล้ว ก็ยังไม่ยอมเชื่อฉัน

ตอนพี่ชวนเดินไปเผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ

พอตอนเดินกลับมารอยยิ้มก็ย้ายไปอยู่บนหน้าของเจียงหลิวกับเสี่ยวเมิ่งโดยอัตโนมัติ

เสี่ยวเมิ่งมองดูพี่ชวนที่ก้มหน้ามุดดินเหมือนนกกระจอกเทศ พลางนึกโล่งอกที่เมื่อกี้ตัวเองช้าไปก้าวหนึ่ง

ทว่าไม่ทันไรเขาก็หัวเราะไม่ออกอีกต่อไป

หญิงสาวสวมเสื้อมีฮู้ดสีขาวที่โต๊ะข้าง ๆ เดินเหนียมอายเข้ามา ทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งแล้วรีบวิ่งหนีกลับไปอย่างรวดเร็ว

"ตอนนี้ฉันไม่มีเวลากินข้าวหรอกค่ะ เพราะเพิ่งกินอิ่มไป แต่ถ้าเป็นคืนนี้ฉันว่างนะคะ"

พี่ชวนได้ยินประโยคนี้ก็ยืนอึ้งตะลึงงันอยู่กับที่

ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรดี

เจียงหลิวรีบคว้าโทรศัพท์ของพี่ชวนมาให้เจ้าตัวปลดล็อก แล้วเปิดคิวอาร์โค้ดยื่นไปตรงหน้าหญิงสาวเสื้อมีฮู้ดสีขาวคนนั้นทันที

เขายังยกนิ้วโป้งให้แถมท้ายอีกด้วย

"คนสวย ตาถึงมากครับ"

"เขาน่ารักดีค่ะ" หญิงสาวเสื้อมีฮู้ดสีขาวเม้มปากแอบยิ้ม

เฉินซูหวั่นมองดูภาพนี้แล้วไม่รู้จะพูดอะไรดี

ความจริงเธอควรจะรู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเสียด้วยซ้ำ

เพราะเมื่อกี้เพิ่งจะคุยโม้โอ้อวดไปหยก ๆ ว่าเป็นไปไม่ได้

แต่เธอกลับมีความสุขผุดขึ้นมาในใจอย่างไร้สาเหตุ

เธอกำลังรู้สึกยินดีไปกับฉากตลกเล็ก ๆ ของหนุ่มสาวคู่นี้

ไม่ว่าใครได้เห็นภาพนี้ก็คงอดรู้สึกสนุกไปด้วยไม่ได้

โดยเฉพาะตอนที่พี่ชวนเดินมาแบ่งปันความสุขให้กับ 'อาจารย์แนะแนวความรัก' อย่างเธอด้วยความตื่นเต้นกระตือรือร้น

แถมยังยกนิ้วโป้งให้แล้วบอกว่า อาจารย์ยอดเยี่ยมไปเลยครับ

อาจารย์ด้านจิตวิทยาคนหนึ่งที่วัน ๆ เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องตรวจ และพบเจอเพียงผู้ป่วยทางจิตเวชหลากหลายรูปแบบในชีวิตประจำวัน

ในเวลานี้กลับรู้สึกยินดีกับความรักที่ 'เพื่อน' ซึ่งเพิ่งรู้จักกันได้พบเจอ

ความรู้สึกแบบนี้ช่างแปลกใหม่สำหรับเธอเหลือเกิน

เธอเงยหน้าขึ้นรอการกลับมาของเจียงหลิว

เจียงหลิวคงจะโอ้อวดชัยชนะของตัวเอง และต่อว่าคำพูดที่บอกว่า 'ไม่มีประโยชน์' ของเธอเสียงดังสนั่นสินะ

พร้อมกับยกเหตุผลมาสั่งสอนเธอ จากนั้นก็เปิดอกถกเถียงกับเธอแบบตรงไปตรงมา

พูดกับเธออย่างเปิดเผยว่า "การที่คุณคอยคิดหาวิธีขัดขวางความสุขของผมอยู่ตลอดมันไม่ถูกต้องนะ" ดูคนอื่นสิ ไม่เห็นเหรอว่าพวกเขาก็มีความสุขกันดี?

มีความรู้สึกสับสนซับซ้อนกำลังตีกันอยู่ในใจของเฉินซูหวั่น ซึ่งไม่เกี่ยวกับความขัดแย้งทางความคิดใด ๆ ทั้งสิ้น

แต่เป็นเรื่องของความรู้สึก ความรู้สึกที่ตรงไปตรงมาที่สุด

หากจะให้เธออธิบาย มันก็เหมือนกับบุคลิกมืดมนในห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาที่ซ่อนอยู่ลึกในใจ กำลังเปิดศึกต่อสู้กับบุคลิกสดใสในร้านหม้อไฟในเวลานี้

แต่เมื่อเจียงหลิวเดินกลับมา เขากลับไม่ได้พูดเรื่องพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ยิ้มร่าแล้วยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเฉินซูหวั่นว่า

"ฮิๆๆ พี่ชวนโชคดีชะมัดเลย ผู้หญิงคนนั้นดูไร้เดียงสาดีออกครับ"

"แต่ยิ่งเขาดีใจ ฉันกลับยิ่งรู้สึกมองโลกในแง่ร้าย เหมือนเห็นภาพล่วงหน้าเลยว่าเด็กหนุ่มที่กำลัง 'ดีใจจนเนื้อเต้นเพราะความรัก' คนนี้ จะต้องร้องไห้น้ำตานองหน้าด้วยความโศกเศร้าในวันข้างหน้า"

"คุณมองไม่ผิดหรอกครับ เท่าที่ผมรู้จักพี่ชวนมา เรื่องแบบนั้นมีโอกาสเกิดขึ้นสูงมากทีเดียว"

เจียงหลิวคีบกระเทียมดองหวานยัดใส่ปากเฉินซูหวั่น แล้วพูดต่อตามใจตัวเองว่า

"แต่เรื่องที่ชวนให้มองโลกในแง่ร้ายมันก็เกิดขึ้นทุกวันนี่ครับ คุณว่าทำไมมนุษย์เราถึงยังมีชีวิตอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ล่ะ"

"อยู่อย่างน่าสมเพชยังดีกว่าตายอย่างสมเกียรติงั้นเหรอคะ"

"ถูกเผงเลยครับ แต่ใช้คำว่าน่าสมเพชเนี่ย มันดูประเมินสิ่งนั้นต่ำไปหน่อยนะ"

เจียงหลิวยกนิ้วโป้งให้ ลูกชิ้นปลาที่ร้อนจัดลวกปากจนเขาต้องอ้าปากค้าง

ซี้ดซ้าดๆ

ดูเหมือนเฉินซูหวั่นจะยังติดใจกับคำถามนี้อยู่

"ประเมินอะไรต่ำไปคะ"

"ประเมินพลังชีวิตที่ติดตัวมนุษย์มาแต่กำเนิดต่ำไปยังไงล่ะครับ ทำไมคว่าฟู่ถึงยอมวิ่งไล่ตามดวงอาทิตย์จนเหนื่อยตายกันล่ะ"

"ทำไมเหรอคะ" คนตบมุกที่ดีจะต้องรีบต่อบทให้ทันที

"ก็เพราะเขาดื่มน้ำในแม่น้ำสายใหญ่ไปตั้งหลายสายจนแห้งขอด สิ่งมีชีวิตตามริมฝั่งแม่น้ำต้องเกลียดเขาเข้าไส้แน่ๆ ถ้าเขาไม่วิ่งหนี ก็มีแต่ต้องโดนรุมกระทืบตายอยู่ดีนั่นแหละครับ"

"คุณแกล้งทำเป็นพูดจาลึกซึ้ง เพียงเพื่อจะเล่นมุกตลกปัญญาอ่อนกับฉันเนี่ยนะ"

"ผมไม่ได้ล้อเล่นกับคุณนะ"

เจียงหลิวเช็ดปาก แล้วหยิบแก้วขึ้นมาจิบน้ำหนึ่งอึก

"จากนิทานเรื่องนี้ เราสามารถเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งได้ครับ

แม้ข้างหลังจะมีคนไล่กระทืบ ข้างหน้าจะเป็นดวงอาทิตย์อันร้อนระอุ แต่คว่าฟู่ก็ไม่ได้นั่งยองๆ วาดวงกลมบนพื้นแล้วบอกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า เขายังคงเลือกที่จะวิ่งต่อไปข้างหน้า

นั่นก็เพราะพลังชีวิตที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

มันทำให้มนุษย์เราไม่เคยขาดแคลนความสามารถในการตะเกียกตะกายขึ้นมาจากความสิ้นหวังครั้งหนึ่ง แล้วก้มหน้าก้มตาพุ่งชนกับความสิ้นหวังครั้งต่อไปได้ยังไงล่ะครับ"

"ฉันไม่เห็นด้วยกับมุมมองของคุณหรอกค่ะ" เฉินซูหวั่นต้องการจะเถียงเจียงหลิว

ทว่าเจียงหลิวกลับไม่ได้แปลกใจกับการโต้แย้งของเธอเลย

"คนที่ไม่มีพลังชีวิตย่อมไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกนี้ได้อยู่แล้วครับ คุณน่ะเป็นตัวอย่างคลาสสิกของคนที่ขาดพลังชีวิตเลยล่ะ"

"การขาดพลังชีวิตมันก็ไม่ได้มีอะไรแย่นี่คะ"

"อย่าเถียงข้างๆ คูๆ เลยน่า"

หลังจากพูดประโยคนี้จบ เจียงหลิวก็ยื่นหน้าเข้าไปดมกลิ่นใกล้ๆ ริมฝีปากของเฉินซูหวั่นอย่างละเอียด

มีกลิ่นกระเทียมดองหวานที่เขาเพิ่งยัดใส่ปากเธอเมื่อครู่นี้

"ฟังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะสาธิตให้ดูด้วยการกระทำเอง"

"ฉันเข้าใจค่ะ"

"แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจหน่อยสิครับ"

เจียงหลิวเหลือบมองเธออย่างระอาใจ บางครั้งการที่ผู้หญิงฉลาดเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยจริงๆ

"เวลาจะจูบกัน กลิ่นกระเทียมเป็นสิ่งที่ไม่น่าพึงประสงค์อย่างเห็นได้ชัด มันทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกแย่ได้ง่ายๆ จนอาจเกิดทัศนคติในแง่ร้ายต่อการจูบได้เลยนะ

แต่ผมไม่รังเกียจคุณหรอกครับ เหมือนกับที่ผมไม่เคยเกลียดคุณนั่นแหละ"

เฉินซูหวั่นได้ยินคำนี้เข้าก็กลอกตาใส่เขาทันที

เลี้ยวเปลี่ยนเรื่องได้ทื่อขนาดนี้เลยเหรอ โฮสต์มืออาชีพมีระดับการพูดจาหวานเลี่ยนแค่นี้เองหรือไง

"คุณ..."

วินาทีต่อมา รูม่านตาของเฉินซูหวั่นก็พลันเบิกกว้างขึ้น เพราะใบหน้าหนึ่งได้เข้ามาบดบังสายตาทั้งหมดของเธอไว้

ริมฝีปากแตะสัมผัสกันเพียงชั่วครู่ เป็นจูบที่แผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

"การเลี้ยวเปลี่ยนเรื่องแบบทื่อๆ ก็เพื่อให้คุณงุนงงยังไงล่ะครับ แม่หนูน้อยติดกับดักเข้าแล้วนะ"

เจียงหลิวเช็ดปากอย่างมาดเท่ แล้วจูงมือเธอเดินออกมาท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย

ไม่เปิดโอกาสให้อาจารย์ที่ปรึกษาด้านจิตวิทยาคนนี้ได้หยุดคิดไตร่ตรองเลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่วินาทีที่เจียงหลิวจับมือเธอที่หน้าประตูหอพัก เธอก็ตกอยู่ในภวังค์ความสับสนงุนงงมาโดยตลอด

จนกระทั่งถึงเวลานี้ เธอก็ยังคงงงงวยไม่เข้าใจ

แต่หัวใจของเธอกลับกำลังเต้นระรัว

นี่แหละคือสิ่งที่เจียงหลิวต้องการ จะปล่อยให้จิตแพทย์มีเวลาคิดวิเคราะห์ไม่ได้เด็ดขาด

สิ่งที่ต้องการคือการทำให้คิดไม่ตก สิ่งที่ต้องการคือความซับซ้อนสับสน

ความรู้สึกที่สับสนซับซ้อนเป็นสิ่งยืนยันว่าจิตวิญญาณยังคงมีชีวิตชีวาอยู่

สำหรับใครก็ตามที่ได้รับฉายาอย่าง "มือวางเพลิงหัวใจสาว" หรือ "ยอดฝีมือในสังเวียนรัก" การควบคุมและชี้นำอารมณ์ความรู้สึกของผู้หญิงก็เหมือนกับบางคนที่เล่นศิลปะแนวแอบสแตรกต์

เป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายๆ สบายมือ

แม้วิธีการอันคล่องแคล่วจะมีสารพัดรูปแบบ แต่เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ก็มีหัวใจบางประเภทที่ไม่คิดจะไปขโมยเช่นกัน

เพราะหัวใจจอมปลอมเป็นสิ่งที่ขโมยได้ยากที่สุด

หัวใจที่เต้นตึกตักเป็นตัวแทนของพลังชีวิตที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ทว่าคนบางคนกลับขาดแคลนพลังชีวิตนี้อย่างเห็นได้ชัด

ถ้างั้นก็ต้องหาวิธีเติมพลังชีวิตให้เธอสักหน่อยแล้ว

เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง