ตอนที่ 72 ความเกลียดบางอย่างก็คล้ายความรัก

"ดูจากสายตาของคุณ เหมือนจะประหลาดใจมากเลยนะ"

ลมเย็นต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดมาในบ่ายเดือนตุลาคมแล้ว

เฉินซูหวั่นสวมเสื้อคลุมตัวนอกปักลายสนกับกระโปรงมาเมี่ยน ใบหน้าขาวซีดดูป่วยไข้เข้าคู่กับต่างหูสไตล์ภาพวาดพู่กันจีน สไตล์นิวไชนีสมักจะใช้ปิ่นปักผมเอียงไว้ด้านข้าง ปล่อยปอยผมสองข้างทิ้งตัวลงข้างแก้มอย่างเป็นธรรมชาติ

ส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรไม่สูงไม่เตี้ย ทว่าพอยืนอยู่ใต้บันไดกลับดูบอบบางเหลือเกิน

ยามลมเย็นพัดผ่านถึงกับซวนเซเล็กน้อย

บอบบางจนลมพัดก็แทบปลิว

"ตัวคุณคงไม่ได้มีวิชาทางไสยศาสตร์ติดตัวหรอกนะ ดีดนิ้วคำนวณได้เหรอ"

เจียงหลิวไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้ว่าเขาจะมาโผล่ที่หน้าทางเข้าตึกหอพัก

เธอแอบติดเครื่องระบุตำแหน่งไว้บนตัวผมหรือเปล่านะ

"ไม่แน่ว่าอาจเป็นความรักที่ลิขิตไว้บนฟ้าก็ได้นะ"

"ผมว่าในความมืดมนมีแต่การวางแผนไว้มากกว่า"

รูมเมตทั้งสามคนข้างหลังไม่ได้พูดอะไร ยืนรออย่างสงบเสงี่ยมให้พ่อบุญธรรมพาพวกเขาไปกินข้าว

แต่ในใจเห็นได้ชัดว่าคิดกันไปไกลแล้ว

แฟนของหลิวจื่อสวยจังว่ะ

"มึงว่าหลิวจื่อมันไม่ใช่พวกเสือผู้หญิงเหรอวะ ในมหาลัยลือกันให้แซ่ดว่ามันกับหลี่เสินอวี้มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา"

"กูวางเดิมพันค่าเน็ตสิบบาท คนนี้สู้หลี่เสินอวี้ไม่ได้แน่นอน ดูขี้โรคจะตาย"

"กระหม่อมขอเห็นพ้อง"

เฉินซูหวั่นเดินเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ

ก่อนหน้านี้เคยบอกกับเจียงหลิวไว้แล้วว่าเธอจะลองเป็นหมาเลียดู

แค่พูดเฉย ๆ มันไม่ได้ การกระทำจริงต้องตามมาด้วย

"รู้ว่าพอนายกลับมาที่มหาวิทยาลัยก็ต้องอยู่กับหลี่เสินอวี้ เพราะงั้นฉันจะไม่รบกวนเวลานายมากหรอก"

พออ้าปากพูดก็มีกลิ่นอายหมาเลียลอยฟุ้งเต็มที่

แก๊งสามคนได้ยินคำพูดสุดช็อกนี้ต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หรือว่าจะเข้าใจผิดไปเอง

คนนี้เป็นญาติเหรอ

จากนั้น เธอก็หยิบถุงจากร้านเค้กที่ถือไว้ด้านหลังออกมาวางตรงหน้าเจียงหลิว

"เค้กนโปเลียนซื้อมาให้นาย นายผอมเกินไปกินของหวานเยอะ ๆ หน่อยนะ ส่วนทาร์ตไข่ซื้อให้หลี่เสินอวี้"

"นายอย่าเงียบสิ ฉันแค่ไม่ได้เจอนายนานไปหน่อย เลยคิดถึงนายนิดหน่อยน่ะ"

เฉินซูหวั่นมองสีหน้าเงียบงันของเจียงหลิว ซึ่งไม่เกินความคาดหมายของเธอเลย

หลังจากคืนนั้น เจียงหลิวน่าจะเกลียดเธอเป็นส่วนใหญ่

สรุปคือคงไม่มีความประทับใจที่ดีอะไรทั้งนั้น

การที่เธอมาปรากฏตัวในตอนนี้แล้วพูดถึงหลี่เสินอวี้ซ้ำ ๆ ยิ่งจะทำให้เจียงหลิวรู้สึกเกลียด

เพราะหลี่เสินอวี้กำลังจะไปแล้ว

แต่เกลียดแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ

สำหรับคนอย่างเฉินซูหวั่น ไม่ว่าจะทุบตีหรือด่าทอก็ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น

ราวกับจะฉุดดึงคนลงสู่ห้วงเหวลึก

"เจียงหลิว ขอดูแค่นายกินสักคำฉันก็ไปแล้ว..."

"พวกมึง กูขอแนะนำหน่อย นี่แฟนกูเอง"

เจียงหลิวคว้ามือเธอไว้ทันควัน มืออันเย็นเฉียบถูกกุมไว้ในฝ่ามือที่อบอุ่น

เขายิ้มพลางแนะนำให้รูมเมตทั้งสามคนข้างหลังฟัง แถมยังออกแรงดึงเฉินซูหวั่นเข้ามาข้างกายเล็กน้อย

"นี่เพื่อนร่วมห้องผม ทักทายกันหน่อยสิ"

แววตาของเฉินซูหวั่นฉายแววประหลาดใจเพียงชั่วพริบตา เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเธอ

แต่ความสามารถในการตอบสนองอันรวดเร็วทำให้เธอกลับมาสงบนิ่งได้อีกครั้ง

"ฉันยังไม่ใช่แฟนตัวจริงสักหน่อย นาย..."

"ตอนนี้เป็นแล้ว"

เจียงหลิวก้มลงหอมแก้มเธอเสียงดังฟอด

สัมผัสแรกของเขาคือความเย็นยะเยือก อุณหภูมิร่างกายของผู้หญิงคนนี้ต่ำมากจริง ๆ

ในขณะเดียวกัน เฉินซูหวั่นก็คงประเมินความฉลาดรู้ความของเหล่ารูมเมตต่ำไป รวมถึงความเคารพที่มีต่อพ่อบุญธรรมด้วย

"สวัสดีครับ สวัสดีครับ"

"พี่สะใภ้ ทาร์ตไข่นี่ผมขอกินสักคำได้ไหมครับ"

"พี่สะใภ้มีเพื่อนสนิทสวย ๆ บ้างไหมครับ แนะนำให้ผมสักคนสิ"

เฉินซูหวั่นที่หมกตัวอยู่ในห้องมืดสลัวตลอดทั้งปี อาจจะไม่ได้สัมผัสกับความอบอุ่นเป็นกันเองเช่นนี้มานานมากแล้ว

"สวัสดีจ้ะทุกคน" เธอยิ้มพลางโบกมือ

"พวกมึงจะพาสาวของตัวเองไปด้วยก็ได้นะ จะได้รู้จักกันไว้แล้วไปสนุกด้วยกันไง" เจียงหลิวพูดส่งเสียงเชียร์

ต้าชวนกับเสี่ยวเมิ่งเป็นหนุ่มโสด

แต่ลู่เสี่ยวนั้นมีแฟนแล้ว

เขาเป็นคนฉลาดรู้ความ ที่หลิวจื่อพูดแบบนี้คงเพราะกลัวว่าในโต๊ะอาหารจะมีแฟนตัวเองเป็นผู้หญิงคนเดียวแล้วจะอึดอัด

"พวกเราไปที่ร้านอาหารก่อนเลย เดี๋ยวฉันส่งพิกัดให้แฟนก็พอแล้ว"

"ได้เลย"

ด้วยเหตุนี้ เฉินซูหวั่นจึงถูกลากเข้าไปปะปนอยู่ในกลุ่มเด็กหออย่างงง ๆ

คนในหอพักต่างก็เป็นพวกเฮฮาอารมณ์ดี ตลอดทางต่างเล่นมุกคุยกันอย่างสนุกสนาน

เจียงหลิวจะคอยห้ามปรามได้ทันท่วงทีเวลาที่พวกเขาเบรกไม่อยู่แล้วเริ่มคุยทะลึ่งตึงตังกัน

"แฟนผมยังอยู่นะ เบา ๆ หน่อย"

"ขอโทษทีเพื่อน ฮ่าๆ"

ทุกครั้งที่ถึงจังหวะแบบนี้ เฉินซูหวั่นก็อยากจะสะบัดมือเจียงหลิวออก เธออยากจะถามเหลือเกินว่านี่เขากำลังเล่นละครฉากไหนอยู่กันแน่

เจียงหลิวกุมมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"พวกเราเป็นแฟนกันอยู่แล้ว แค่จับมือยังไม่ได้เหรอครับ"

"ไม่ใช่ว่าคุณไม่ยอมรับหรอกเหรอคะ"

"ใครบอกว่าไม่ยอมรับล่ะครับ ต่อไปเวลาผมเลิกงานจะไปนอนบ้านคุณ ปั๊มกุญแจให้ผมสักดอกด้วยล่ะ"

"เจียงหลิว พวกเราไม่ควร..."

"อย่ามาบอกว่าไม่ควรกับผมเลยครับ ตอนนั้นเรื่องเป็นแฟนกันคุณเป็นคนยอมรับออกมาจากปากเอง ถ้าบอกเลิกกันล่ะก็พวกเราก็ตัดขาดกันไปเลย ชาตินี้ไม่ต้องมาคุยกันอีก"

เฉินซูหวั่นก้มหน้าไม่พูดอะไร ยอมจำนนต่อการที่เจียงหลิวจับมือเธอไว้แต่โดยดี

เธอตระหนักได้แล้วว่า เจียงหลิวคงจะรู้สึกโกรธเคืองอยู่ในใจและกำลังหาทางแก้แค้นเธออยู่แน่ ๆ

กะดูแล้วก็คงทำได้แค่ช่วงนี้แหละ พอยามได้เจอหนึ่งในบรรดาสาว ๆ พวกนั้นเข้า

เขาก็คงจะปล่อยมือออกไปเอง

พอคิดได้แบบนี้เฉินซูหวั่นก็พลันโล่งอกขึ้นมา ถึงขั้นเป็นฝ่ายควงแขนเจียงหลิวเอาไว้เสียเอง

แค่เล่นละครชั่วครั้งชั่วคราวเอง ใครจะแสดงไม่เป็นกันล่ะ

ยิ่งคุณแอบแค้นฉันเท่าไร ฉันก็ยิ่งมีความสุขเท่านั้น

"ตอนนี้พวกเราควรจะมีชื่อเรียกหวาน ๆ กันหรือเปล่าคะ คุณอยากให้ฉันเรียกอะไรล่ะ เบบี๋ สามี หรือว่าที่รักดี?"

"อยากเรียกอะไรก็เรียกเถอะครับ"

"ที่รักจ๋า อยากกินหม้อไฟจังค่ะ"

"ได้สิครับ"

เดิมทีร้านที่เจียงหลิวจองไว้ก็เป็นหม้อไฟอยู่แล้ว จึงถือว่าตัดปัญหาไปได้เปลาะหนึ่ง

ในขณะเดียวกัน

หลินซู่เอินที่สวมแว่นตากันแดดทรงเรย์แบนและมีผู้จัดการเดินเคียงข้าง กำลังเดินฝ่าฝูงชนราวกับเป็นนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง

ตอนนั้นเธอก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยหนานเจียงเช่นกัน แม้จะผันตัวไปเป็นดาราดังแล้ว แต่สถานะนักศึกษาก็ยังมีอยู่

ในเมื่อจัดงานกีฬาสีพร้อมกับงานวันสถาปนามหาวิทยาลัย ก็ย่อมต้องเชิญพวกศิษย์เก่าเกียรติยศหรือคนมีชื่อเสียงมาร่วมงาน

เธอก็นับเป็นหนึ่งในนั้น

"ไม่รู้ว่าเจียงหลิวทำอะไรอยู่เหมือนกันนะ"

นับตั้งแต่ได้คุยกันวันนั้น จิตใจของหลินซู่เอินก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก

แม้จะเป็นแฟนเก่า แต่หลังจากที่เธอทำความเข้าใจแล้วก็เห็นได้ชัดว่าตัวเองยังมีโอกาสอยู่

แค่คอยทำตัวดี ๆ อย่างเงียบ ๆ แล้วรอให้เจียงหลิวหายดีก็พอแล้ว

"วันงานสถาปนามหา'ลัยฉันขึ้นแสดงบนเวที จะต้องทำให้เจียงหลิวหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่นอน"

หลินซู่เอินจินตนาการถึงวันนั้นอยู่ในใจ ถึงขั้นตั้งตารอให้งานวันสถาปนามหาวิทยาลัยมาถึงเร็ว ๆ

ถึงตอนนั้นเพื่อน ๆ ของเขาจะต้องพูดกันแน่ว่า "ดาราสาวสวยเกินไปแล้ว"

นิสัยขี้เก๊กอย่างเจียงหลิวคงไม่ยอมรับออกมาตรง ๆ แน่ แต่ในใจคงแอบดีใจจนเนื้อเต้น

แม้จะแสดงออกในที่สาธารณะไม่ได้ แต่เธอก็สามารถแอบเดินผ่านข้างกายเขาแล้วกระซิบได้นี่นาว่า 'คืนนี้ไปกินข้าวที่บ้านฉันนะ'

เพื่อน ๆ อิจฉาเขา เจียงหลิวก็คงจะรู้สึกมีหน้ามีตาน่าดู

หลินซู่เอินที่กำลังเพ้อฝันอยู่พลันรู้สึกว่าผู้จัดการกำลังสะกิดตัวเอง

"พี่สวี มีอะไรเหรอคะ"

"เธอดูนั่นสิ ใช่แฟนเก่าเธอหรือเปล่า"

หลินซู่เอินหันขวับกลับไปทันที พยายามกวาดสายตามองหาใบหน้าของเจียงหลิวท่ามกลางฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ตรวจจับเป้าหมายสำเร็จ

เจียงหลิวกำลังจับมือผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่

หมอเฉิน

"เขาไปอยู่กับหมอเฉินได้ยังไงกันคะเนี่ย"

ทั้งที่วันนั้นคุยกันไว้ดิบดีแล้วแท้ ๆ ว่าหมอเฉินมีพิรุธ!

หลินซู่เอินพรางตัวมิดชิดแน่นหนา ข่าวที่เธอมามหาวิทยาลัยก็ไม่มีใครล่วงรู้

เธอจึงก้าวสวนกระแสฝูงชนตรงเข้าไปอย่างอาจหาญ

"ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ด้วยกันได้คะ"

ทั้งเจียงหลิวและเฉินซูหวั่นต่างพากันเบนสายตาไปรวมอยู่ที่ร่างของหลินซู่เอิน

แค่ดูจากการแต่งตัวและได้ยินเสียง ทั้งสองคนก็ดูออกทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

ทั้งสามคนต่างไม่มีใครคาดคิดว่าจะต้องมาเจอกันที่นี่

เฉินซูหวั่นกวาดสายตามองเจียงหลิวอย่างมีเลศนัย

ซวยแล้วล่ะสิ?

ดูซิว่าคราวนี้คุณจะทำยังไง?

"พอดีเลย ขอแนะนำหน่อย นี่เฉินซูหวั่น แฟนผมครับ"

"ส่วนคนนี้เพื่อนสมัยเด็กของผม ไม่สะดวกจะบอกชื่อตรงนี้ คุณก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะ"

เจียงหลิวไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังแอบอวดมือที่กุมประสานกันอยู่ให้เห็นเบา ๆ

มีคนหัวใจสลายแล้ว

เป็นใครเจียงหลิวไม่บอกหรอก เพราะชื่อของเธอไม่สะดวกที่จะเอ่ยในที่สาธารณะ

เฉินซูหวั่นก็ตกใจเป็นอย่างมาก เธอรีบประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

แต่ก็ปกติ กะดูแล้วสองคนนี้คงยังไม่ได้แอบคุยกันเป็นการส่วนตัว

เจียงหลิวยังคงมองหลินซู่เอินผ่านฟิลเตอร์แฟนเก่าตัวร้ายอยู่

"ไม่ใช่สิ..."

หลินซู่เอินมองอีกฝ่ายอย่างงุนงงสับสน

ทำไมล่ะ? ทำไมถึงเป็นเธอคนนี้?

"คุณอาจจะเข้าใจหมอเฉินผิดไปนะครับ ถ้าอยู่ร่วมกันอย่างสันติไม่ได้จริง ๆ ผมจะพยายามให้พวกคุณเจอกันให้น้อยที่สุด"

เจียงหลิวปกป้องศักดิ์ศรีของแฟนสาวตนเองอย่างเด็ดเดี่ยว

คราวนี้ถึงคราวที่เฉินซูหวั่นต้องยืนอึ้งบ้างแล้ว

สองคนนี้เคยคุยเรื่องฉันเป็นการส่วนตัวงั้นเหรอ? เคยเจอกันแล้วด้วย!

แล้วเขายังเข้าข้างฉันอีกเนี่ยนะ...

เฉินซูหวั่นยืนอึ้งไปเลย

หลินซู่เอินยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่

ไม่ใช่ตกลงกันไว้แล้วเหรอว่าเรื่องที่แอบเจอกันเป็นการส่วนตัว ห้ามให้หมอเฉินรู้เด็ดขาดน่ะ?

หรือว่าเขาลืมไปแล้ว?

เจียงหลิวไม่ได้ลืม

แต่เขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจตั้งแต่แรกต่างหาก

จู่ ๆ เธอเดินมาพูดพร่ำเพ้ออะไรเรื่อยเปื่อยใส่หน้าผม แล้วผมต้องเชื่อด้วยเหรอ?

ไร้สาระสิ้นดี

เธอเป็นใครกัน? สั่งให้ผมทำอะไรก็ต้องทำตามงั้นสิ?

ถ้าไม่ใช่ลูกค้า ใครเขาจะมาทนฟังเธอพล่ามกัน

เป็นแฟนเก่าก็ทำตัวเป็นแฟนเก่าที่ดีไปเถอะ ปล่อยให้ผมใช้ชีวิตเลิศ ๆ คนเดียวก็พอแล้ว

เจียงหลิวรีบดึงตัวเฉินซูหวั่นเดินเลี่ยงผ่านแฟนเก่าไป ก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล็งที่พวกเขาทั้งสองคน

เฉินซูหวั่นยังไม่ทันดึงสติกลับมาจากเรื่องของหลินซู่เอิน

เธอก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างงุนงง

"หลี่เสินอวี้ส่งวีแชตมานัดคุณนี่คะ"

"ผมปฏิเสธเธอไปแล้ว และบอกด้วยว่ากำลังอยู่กับแฟน"

ประโยคนี้ที่จริงเจียงหลิวไม่ต้องพูดออกมาก็ได้ เพราะประวัติการแชตแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่แล้ว

เธอเห็นมันอย่างชัดเจน

เจียงหลิวถึงขั้นถ่ายรูปคู่ที่เห็นหน้าชัดเจนของทั้งสองคนส่งไปให้หลี่เสินอวี้ด้วย

เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ท่ามกลางแสงแดดกับหญิงสาวที่ดูอิดโรย ถ่ายรูปร่วมกันหน้าประตูมหาวิทยาลัยท่ามกลางฝูงชน

เมื่อมองชื่อ 'หลี่เสินอวี้' สามพยางค์นั้น

ต่อให้เป็นหมอเฉินที่ประมวลผลข้อมูลได้รวดเร็วเพียงใด ซีพียูในหัวของเธอก็ถึงกับค้างไปอีกรอบ

หัวใจของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลี่เสินอวี้ เจียงหลิวยังกล้าทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

เจียงหลิวรู้ว่าหัวใจของเธอสั่นไหว

แต่นี่มันเป็นสิ่งที่เธอหาเรื่องใส่ตัวเองไม่ใช่หรือไง?

นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์แฟลชไดรฟ์ เจียงหลิวก็ไม่เคยไปหาเธออีกเลย

เขาให้โอกาสเธอแล้ว ขอแค่หายไปจากชีวิตของผม เราก็จะไม่ขุดคุ้ยเรื่องอดีตกันอีก

แต่เธอไม่ฟัง

คืนนั้นผมเคยถามเธอไปแล้วว่า 'หมอเฉิน คุณเคยสัมผัสถึงความรักไหมครับ?'

นั่นไม่ใช่การถามว่าเธอเคยถูกรักหรือไม่ แต่มันคือคำขู่ต่างหาก

ความรักคือยาพิษที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด

บางทีหมอเฉินอาจจะถนัดทำให้คนอื่นเกลียดเธอ

แต่เจียงหลิวถนัดสร้างภาพลวงตาให้คนอื่นหลงคิดว่าตัวเองได้รับความรักที่สุด

นี่มันคือความเคยชินจากอาชีพ

คุณอยากจะดัดนิสัยผมใช่ไหม? งั้นผมขอลองดัดนิสัยคุณดูบ้างแล้วกัน

ให้คุณได้ลิ้มลองความรู้สึกของการร่วงหล่นจากความฝันอันแสนหวานของการถูกรักลงสู่ห้วงแห่งความเจ็บปวดดูบ้าง

หมอเฉิน คุณเป็นจิตแพทย์ คุณเก่งมาก

แต่รู้ไหมว่าทำไมกุนซือมักจะจบชีวิตลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้?

เพราะหมอไม่สามารถผ่าตัดตัวเองในขณะที่กำลังถูกฉีดยาชาได้ยังไงล่ะ

และความรักก็คือยาชาที่เข้มข้นที่สุด

ในโลกใบนี้ไม่มีใครมองความรักออกทะลุปรุโปร่งหรอก ต่อให้เป็นคุณก็ทำไม่ได้

หมอเฉิน ผมให้โอกาสคุณแล้ว ทำไมถึงไม่เชื่อฟังกันนะ?

คุณพูดถูกแล้ว ห้วงรักกับทะเลแค้นล้วนเชื่อมต่อถึงกัน

คุณยอมมอบความรักออกมาอย่างเต็มใจ แต่ความรักของคุณกลับเหมือนความเกลียดชัง

คุณวิงวอนขอความเกลียดชังจากผม แต่ความเกลียดชังของผมกลับเหมือนความรัก

ตอนนี้เป็นตอนแถมจริง ๆ แค่ลากมาเขียนเสร็จเอาป่านนี้ พรุ่งนี้อัปเดตตามปกติ ตอนนี้ไม่นับนะ