ตอนที่ 71 หอยสังข์มังกร

ในเวลาเดียวกัน ที่ตระกูลเจียงก็มีคนนอนไม่หลับกลางดึกเช่นกัน

เจียงจิ้วซุ่ยไม่ค่อยชอบเตียงที่บ้านเท่าไรนัก

แต่เขาไม่มีความจำเป็นต้องเปลี่ยน

ใน 365 วัน มีเวลาอยู่บ้านสักครึ่งหนึ่งก็ถือว่าเก่งแล้ว

เขามีงานอดิเรกแปลก ๆ อย่างหนึ่ง คือชอบสะสมเปลือกหอยสารพัดแบบ

สัญลักษณ์ของคนเข้าสู่วัยกลางคน

หอยสังข์มังกรตัวนี้วางนิ่งอยู่ในตู้โชว์มานานหลายปีแล้ว ลวดลายริ้วสีน้ำตาลแดงคล้ายเปลวเพลิงบนเปลือกหอยดูเลือนรางในค่ำคืนอันมืดมิด

แต่ทุกครั้งที่กลับบ้าน เขามักจะมานั่งนิ่งมองมันอยู่หน้าตู้โชว์เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเสมอ

ทรัพย์สินมหาศาลทำให้ร่างกายของเขาได้รับอิสรภาพอย่างถึงที่สุด หากเขาต้องการ

ก็สามารถนั่งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปปรากฏตัวที่ไอซ์แลนด์ได้ในอีกราวสิบห้าชั่วโมงข้างหน้า

ทว่ามีเพียงตอนที่นั่งอยู่หน้าเปลือกหอยตัวนี้เท่านั้น ที่ดวงวิญญาณของเขาจะสัมผัสได้ถึงอิสรภาพสักครึ่งชั่วโมง

"เจียงหลิว ถ้าคว้าโอกาสนี้ไว้ไม่ได้ แกก็ไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะเอาตัวเองไปเทียบกับพ่อแกด้วยซ้ำ แกจะเลือกยังไงล่ะ"

มีเสียงถอนหายใจดังขึ้นในยามดึก แต่ก็เป็นเพียงแค่การถอนหายใจเท่านั้น

เงาร่างสูงใหญ่ขยำปลายแขนเสื้อเชิ้ตจนยับย่น เขาโน้มตัวพิงโต๊ะไม้ไผ่พลางทอดสายตามองไปยังทิศทางของเรือนหนังสือ

คราวนี้เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

"ท่านเองก็นอนไม่หลับเหมือนกัน กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ"

ยามดึกสงัดมีเพียงเสียงแมลงในฤดูใบไม้ร่วงส่งเสียงระงม

ครู่ต่อมาก็มีเสียงกระจกแตกดังขึ้นในห้อง หอยสังข์มังกรราคาแพงระยับถูกมือข้างหนึ่งคว้าไว้ได้กลางอากาศ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวลมั่นคง

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ริ้วลายบนเปลือกหอยราวกับถูกแต่งแต้มสีสัน

คล้ายเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน

วันนี้ผู้ชายตระกูลเจียงพร้อมใจกันนอนไม่หลับทั้งบ้าน

เจียงหลิวนั่งเปิดดูเอกสารอยู่ในห้องรับรองเพียงลำพัง

เอกสารที่เผยอานหนิงให้มา

เขาทำตามคำกำชับของเจียงอวี่เจินก่อนจากไป

"ถ้านายไม่ได้เพ้อเจ้อถึงขั้นจะเปิดสงครามการเงินกับตระกูลเจียงล่ะก็ มองข้ามพวกรายงานการเงินที่ยุ่งเหยิงนั่นไปเถอะ"

เจียงหลิวอยากจะทำความเข้าใจเรื่องราวในอดีตจากข้อมูลที่เผยอานหนิงให้มา

อย่างเช่น ต้นตอของความแค้น

มันต้องแค้นกันขนาดไหน ถึงผลักดันให้เจียงซินอยากจะเล่นงานลูกพี่ลูกน้องที่ 'ไม่รู้อิโหน่อิเหน่' คนนี้?

เผยอานหนิงเป็นคนที่จริงจังรอบคอบมาก เธอใส่เนื้อหาส่วนนี้ไว้ที่หน้าแรกสุด

ความใส่ใจของเธอคงประมาณว่า ถ้าคุณอยากเปลี่ยนเป็นท่าที่พิสดารหลุดโลก เธอก็จะแกล้งทำปากยื่นให้คุณรู้สึกอยากเอาชนะยิ่งขึ้น

แล้วก็ยอมจัดท่าทางด้วยตัวเองอย่างว่าง่าย

เธอรู้ว่าเจียงหลิวอยากอ่านเรื่องนี้

"เพื่อความสะดวกในการแยกแยะ ในที่นี้จะขอระบุเป็นพี่รองกับน้องสาม ทั้งสองคนเป็นพี่น้องพ่อเดียวกันแต่คนละแม่

ทว่าเรื่องนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง

ในช่วงหลายปีที่พี่ใหญ่กุมอำนาจตระกูล แม้นิสัยของทั้งคู่จะไม่ลงรอยกัน แต่ก็ไม่เคยเกิดรอยร้าวรุนแรง แม้จะคอยหาเรื่องป่วนกันไปมา แต่เมื่อพี่ใหญ่เข้ามาไกล่เกลี่ย ก็ยังนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันได้

สาเหตุแท้จริงที่ทำให้เกิดรอยร้าวขึ้น คือการที่พี่ใหญ่ดึงดันจะออกบวช

พี่รองในวัยเกือบสามสิบกับน้องสามในวัยยี่สิบต้น ๆ จึงจำเป็นต้องก้าวออกมารับหน้าเสื่อดูแลกิจการอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การแก่งแย่งชิงดีที่เกิดจากอำนาจจึงปะทุขึ้นอย่างไม่อาจเลี่ยง

แต่เนื่องจากมีคุณปู่ของคุณคอยคุมอยู่ การต่อสู้นี้จึงถูกจำกัดไว้แค่บนโต๊ะเบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้การต่อสู้ทวีความดุเดือดจนถึงขีดสุด คือการจากไปของคุณย่าของคุณ (หมายเหตุ: คุณย่าของคุณไม่ใช่ย่าของเจียงซิน)

เรื่องราวอย่างละเอียดนั้นคนอื่นในตระกูลเจียงต่างปิดปากเงียบ แม้แต่ในสมุดบันทึกของคุณปู่ก็ไม่ได้เขียนไว้ แต่น้องสามปักใจเชื่อว่าเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับพี่รองอย่างแน่นอน

การต่อสู้รอบใหม่เปิดฉากขึ้น จนถึงขั้นเกิดเหตุการณ์นองเลือดอันเลวร้าย

พี่รองผู้สุขุมเรียบร้อย ชัดเจนว่าในสถานการณ์ที่ไร้การควบคุมวิธีการ ย่อมต้านทานการรุกหนักของน้องสามไม่ไหวอย่างสิ้นเชิง

ภายใต้ความโกลาหลวุ่นวายนี้ คุณปู่ของคุณจึงก้าวออกจากเรือนเป็นครั้งแรก และประกาศให้พี่รองเข้ามารับช่วงต่อภาระที่พี่ใหญ่ทิ้งไว้ทั้งหมด ส่วนน้องสามถูกเนรเทศไปซานฟรานซิสโกเพื่อดูแลธุรกิจในต่างประเทศ"

อ่านมาถึงตรงนี้ กระดาษ A4 หน้านี้ก็จบลงพอดี

นี่ก็ไม่มีใครทอดทิ้งพ่อสักหน่อยนี่? ยังมีงานให้ทำไม่ใช่เหรอ?

หรือว่าพ่อไปทำพังที่เมืองนอกกันแน่นะ?

"น้องสามไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้อย่างยิ่ง เขาไปเรียกร้องความเป็นธรรมให้คุณย่าที่หน้าศาลบรรพชน แต่คุณปู่กลับบอกว่าตัวเขานี่แหละคือความยุติธรรม และห้ามใครเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก

น้องสามยืนอยู่หน้าศาลบรรพชนแล้วด่าใส่หน้าคุณปู่ว่า 'ไอ้ลูกกะหรี่'"

(หมายเหตุ: ถ้อยคำหยาบคายที่แน่ชัดยังต้องตรวจสอบ ข้อมูลส่วนนี้มาจากการแอบฟัง คนทำสวนกับแม่ครัวส่วนตัวของคุณปู่กอดกันอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ แล้วหลุดปากคุยกันตอนรำลึกความหลังสมัยวัยรุ่น)

จากนั้นน้องสามก็ถูกลบชื่อออกจากทุกสารบบของตระกูลเจียงอย่างสิ้นเชิง และห้ามเหยียบย่างเข้าประตูตระกูลเจียงตลอดชีวิต"

เอาจริง ๆ เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกินความคาดหมายของเจียงหลิวเลย

ในจินตนาการของเขา สถานที่พรรค์นี้มักมีเรื่องแบบนี้ผุดขึ้นมาเป็นปกติอยู่แล้ว

นอกจากรายละเอียดเรื่องที่เจียงเหล่าซานออกจากตระกูลจะไม่ค่อยสมบูรณ์แล้ว โดยรวมก็ถือว่าเผยเรื่องราวออกมาได้ค่อนข้างชัดเจน

ความเคียดแค้นอะไรเทือกนี้เป็นสิ่งที่อธิบายยากจริง ๆ

ในมุมมองของคนนอกอย่างเจียงหลิว เขากลับรู้สึกว่ามันไร้สาระเสียด้วยซ้ำ

สู้กันไปฟาดฟันกันมา มันมีจุดสิ้นสุดด้วยเหรอ?

สู้ไปกินก๋วยเตี๋ยวหลอดสักชามยังดีกว่า

แต่ถ้าลองสวมบทบาทเป็นเจียงเหล่าซานดูสักนิด แม้แต่ความตายของแม่ยังทวงความยุติธรรมไม่ได้ ต่อให้ได้สิ่งอื่นมามากมายแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไรกัน

"วังวนความแค้นฝังกระดูกสินะ"

เมื่อได้เห็นเรื่องราวเหล่านี้ ประกอบกับสาเหตุที่เจียงซินมีลูกไม่ได้เป็นฝีมือของพ่อเขา ทุกอย่างก็เริ่มปะติดปะต่อกันได้

ความแค้นตกทอดกันรุ่นสู่รุ่นชัด ๆ

พอมาถึงรุ่นพวกเขา เจียงซินก็เริ่มหาทางเล่นงานเขาอีก

บางเรื่องถ้าไม่รู้ก็แล้วไป แต่พอรู้แล้วกลับหนีไม่พ้น

เจียงหลิวต้องตกเป็นฝ่ายตั้งรับและหลบซ่อนมาสิบกว่าปี

มันมีประโยชน์ไหมล่ะ?

พี่ลูกพี่ลูกน้องคิดจะส่งรถสปอร์ตพุ่งชนคุณ เขาก็ยังทำอยู่ดี

ตัวเขาเองรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้ก็ไม่เลว แต่โลกใบนี้ไม่ได้หมุนตามใจใคร

"มีรายละเอียดเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ไหม?"

เจียงหลิวอยากเห็นเรื่องนี้มาก ไม่ใช่ว่าเขายังคิดจะใช้หลักฐานส่งเจียงซินเข้าคุกหรอกนะ

แต่เป็นเพราะนี่ต่างหากคือไพ่ตายที่เขาสามารถงัดออกมาสู้ได้

ไม่ว่าจะจากการประเมินของอาชิง เผยอานหนิง หรือตัวเจียงหลิวเอง ต่างก็ไม่ได้คาดหวังกับเรื่องหลักฐานมากนัก

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าไม่อยากหา

ถ้ามีอยู่จริง ประโยชน์ที่มันจะสร้างได้ย่อมคุ้มค่ายิ่งกว่าการส่งเจียงซินเข้าตารางอย่างแน่นอน

"ต่อให้เป็นความคิดส่วนตัวของเจียงซิน เผยอานหนิงจะไม่รู้เรื่องจริง ๆ เหรอ?"

เจียงหลิวไม่พบรายละเอียดเฉพาะเจาะจงในแฟ้มเอกสารเลย

มีเพียงคำพูดที่เผยอานหนิงเคยบอกไว้ว่า สองสามวันก่อนเกิดอุบัติเหตุ เจียงซินมีพฤติกรรมผิดปกติ วิ่งออกไปข้างนอกอย่างกระตือรือร้นและบอกว่าจะทำเรื่องใหญ่ที่จะทำให้พ่อของเขาต้องตกตะลึง

"เผยอานหนิงไม่มีทางไม่รู้รายละเอียดเรื่องอุบัติเหตุหรอก"

เจียงหลิวแทบจะปักใจเชื่อเรื่องนี้

เขาไม่เข้าใจเรื่องการฆาตกรรม ไม่เข้าใจวิถีการกระทำของตระกูลเจียง

แต่เขาเข้าใจผู้ชายและผู้หญิง

เผยอานหนิงฝึกเจียงซินจนเชื่องเหมือนหมา

เจียงซินทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ย่อมต้องหาทุกวิถีทางเพื่อพิสูจน์และโอ้อวดตัวเองแน่นอน

อีกอย่าง ขนาดคำด่าว่า "ไอ้ลูกกะหรี่" ที่ลูกชายด่าไว้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเธอยังสืบรู้มาได้ เรื่องแค่นี้จะไม่รู้ก็ให้มันรู้ไป

"กำของไว้ในมือเพื่อรอต่อรองเงื่อนไขกับผมสินะ"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

มหาวิทยาลัยในวันนี้ยังคงเงียบสงบปนจอแจเหมือนเคย แถวยาวเหยียดในโรงอาหารไม่อาจขัดขวางความกระตือรือร้นในการกินข้าวของผู้คนได้

ทุกคนในมหาวิทยาลัยต่างดูคึกคักเบิกบาน

"ในที่สุดก็จะจัดงานกีฬาสีแล้ว!"

"งานกีฬาน่าเบื่อจะตาย สู้ไปนอนตายในหอยังดีกว่า"

"มึงไม่รู้อะไรซะแล้ว กูเห็นชมรมเต้นซ้อมกัน ขาวจั๊วะเลยมึง!"

"งานกีฬาโคตรดีเลย งานกีฬาต้องจัดสิวะ!"

ทุกคนยังคงหัวเราะหยอกล้อกันเหมือนปกติ คุยกันว่าการจัดงานครบรอบมหาวิทยาลัยควบคู่กับงานกีฬาสีจะมีการแสดงชุดใหญ่ไฟกระพริบหรือไม่

แต่ห้อง 302 ในวันนี้ต่างออกไปเล็กน้อย เพราะเตียงที่เคยว่างมีคนกลับมาแล้ว

"ไอ้หลิวเลี้ยงข้าว พวกมึงยังไม่รีบแต่งตัวกันอีก!"

"ขอกูอ่านตอนนี้ให้จบก่อน"

"นิยายเรื่องอะไรวะสนุกขนาดนั้น?"

"ก็ไม่ได้สนุกอะไรขนาดนั้นหรอก แค่นิยายชีวิตประจำวันในรั้วมหาลัยที่นักเขียนปัญญาอ่อนแต่ง เขียนไปเกือบสองแสนตัวอักษรถึงจะเริ่มเข้าเรื่องมหาลัย"

"ปัญญาอ่อนจริงด้วย"

เจียงหลิวเพิ่งก้าวขาเข้าห้องพักก็ได้ยินคนด่าว่าปัญญาอ่อน

"เลี้ยงข้าวยังโดนด่าอีกเหรอเนี่ย?"

"พี่เจียง ใครจะกล้าด่าพี่ล่ะครับ"

ถ้าถามว่าทำไมเจียงหลิวถึงได้รับความเคารพจากเหล่ารูมเมต?

ถ้ามีคนคนหนึ่งไม่ค่อยกลับห้องพัก แต่พอมีเงินอยู่บ้าง พอกลับมาทีไรก็เลี้ยงข้าว พาไปเล่นเน็ต ร้องเกะ

เวลาที่คุณฉุกเฉินอยากยืมเงิน โทรศัพท์ของเขาก็โทรติดเสมอ

แค่ขอให้ช่วยขานชื่อตอนเช็กชื่อหรือช่วยเก็บชั่วโมงเรียนออนไลน์ให้เป็นครั้งคราว แถมยังให้ค่าเหนื่อยอีก

แล้วถามหน่อยว่าคนคนนี้จะได้อะไรตอบแทน

คำตอบคือ จะได้ลูกบุญธรรมผู้ภักดีมาถึงสามคน

"ช่วงนี้ในมหาลัยมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับผมบ้างไหม?"

"มีสิ มีอยู่สองคนที่คอยมาถามถึงนายบ่อย ๆ" ลู่เสี่ยวสวมเสื้อโค้ตพลางเดินตามออกจากประตู

"ใครกัน?"

เจียงหลิวรู้สึกสงสัยเล็กน้อย เขาไม่ค่อยได้ใช้เวลาอยู่ในมหาวิทยาลัยสักเท่าไหร่ จึงไม่น่าจะรู้จักคนเยอะขนาดนั้น

"คนหนึ่งชื่อหม่าเฟย อีกคนชื่อหม่าหลินหลิน"

"เขาเป็นพี่ลูกพี่ลูกน้องของเธอเหรอ?"

ตอนนี้เจียงหลิวเริ่มมีอาการขยาดกับคำว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว

ใครก็ตามที่แซ่เดียวกัน เขาเป็นต้องพาลนึกไปถึงพี่ลูกพี่ลูกน้องตลอด

"สองคนนั้นไม่รู้จักกันหรอก หม่าเฟยคือคนที่เคยสารภาพรักกับหลี่เสินอวี้ น่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับคู่แข่งหัวใจมั้ง

ส่วนหม่าหลินหลินเป็นรุ่นพี่ปีสาม เธอไม่ได้บอกว่ามีเรื่องอะไร แค่มาถามว่าช่วงนี้นายได้กลับหอพักบ้างไหม"

"อ้อ"

เจียงหลิวตอบรับไปคำหนึ่ง เขาพอจะจำสองคนนี้ได้เลา ๆ

หม่าหลินหลินน่าจะเป็นหญิงสาวที่เคยเจอกันแวบหนึ่งที่บาร์เย่เหว่ย รสนิยมแปลกประหลาดพิลึก

หรือว่าจะติดใจในความหล่อเหลาของพี่ชายเข้าให้แล้ว?

ในเมื่อเจียงหลิวเป็นคนเลี้ยง ย่อมไม่พาไปกินที่โรงอาหารแน่นอน

สำหรับเขาแล้ว การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับรูมเมตไม่ได้เปลืองเงินสักเท่าไหร่ แถมเรื่องในมหาวิทยาลัยบางครั้งยังต้องรบกวนพวกเขาอีกด้วย

ทั้งสี่คนเดินคู่กันหน้าสองหลังสองออกจากประตูหอพัก เตรียมตัวไปจัดมื้อใหญ่สักมื้อ

ระหว่างนั้นย่อมหนีไม่พ้นการที่ทั้งสามคนจะซุบซิบซักไซ้เรื่องซุบซิบของเจียงหลิว

"หลิวจื่อ นายคบกับหลี่เสินอวี้จริง ๆ เหรอวะ?"

"เปล่า ไปฟังใครเขาพูดมั่วมาล่ะ"

ภาพลักษณ์ของเจียงหลิวในสายตาของรูมเมตนั้นเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา

เรื่องพรรค์นี้จึงไม่น่าจะต้องโกหก

"นึกว่าแกจะแอบทำเรื่องสะเทือนฟ้าคว้าตัวดาวมหาวิทยาลัยมาเป็นแฟนแล้วซะอีก"

อันที่จริงนักศึกษาทั่วไปมองเรื่องตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยค่อนข้างเฉย ๆ

ยุคไหนสมัยไหนแล้วยังจะเอาตำแหน่งพรรค์นี้มาทำการตลาดอยู่อีก

ก่อนหน้าหลี่เสินอวี้ ผู้ที่ครองแชมป์การโหวตดาวมหาวิทยาลัยติดต่อกันมาตลอดคือรุ่นพี่อาวุโสของมหาวิทยาลัยหนานเจียง

ซึ่งก็คือเจ้า "ฟู่กุ้ย" หมาตัวผู้ที่เปลี่ยนแฟนมาแล้วสามตัว มักจะทอดทิ้งลูกเมียหลังจากทำเขาท้อง จนสุดท้ายถูกจับทำหมันอย่างน่าเวทนา

เพียงแต่คำพูดคำจาของหลี่เสินอวี้ค่อนข้างจะแหวกแนว บนกำแพงสารภาพรักจึงมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับหลี่เสินอวี้อยู่ไม่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นวาทะเรื่องผู้หญิงรักความสบายเอย พกเจ้าฟู่กุ้ยไปดูตัวที่ตลาดสัตว์เลี้ยงเอย

หรือกระทั่งเสนอให้เปลี่ยนรางวัลใหญ่ของการประกวดดาวมหาวิทยาลัยจากถ้วยแก้วรางวัล เป็นการเปลี่ยนเครื่องปรับอากาศเครื่องใหม่ให้หอพักทั้งมหาลัย

เธอสวยฉันอาจจะไม่โหวตให้ แต่ถ้าเธอบอกว่าจะเปลี่ยนแอร์ใหม่ให้ล่ะก็ ฉันคงต้องเอ่ยปากชมเธอสักสองสามคำแล้วล่ะ

ด้วยเหตุนี้ หลี่เสินอวี้ผู้เป็นดาวมหาวิทยาลัยที่มีหน้าตาสะสวยอยู่แล้วเป็นทุนเดิม จึงได้รับความยอมรับในสายตาของทุกคนอยู่พอสมควร

"เจียงหลิว!"

เสียงตะโกนลั่นดังมาจากหน้าประตูตึกหอพัก

เจียงหลิวสะดุ้งหันขวับไปมองทันที

เขายังแอบคิดในใจอยู่เลยว่า คงไม่ใช่ว่าพอเพิ่งพูดไปว่าไม่ได้คบ จู่ ๆ หลี่เสินอวี้ก็โผล่พรวดพราดออกมาหรอกนะ!

แต่คนที่มากลับเป็นบุคคลที่เขาคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย