ตอนที่ 70 เมียตัวน้อยของท่านประธานจอมเผด็จการ

"ยังจะแกล้งทำเก่งอยู่อีกไหม! พูดสิ!"

สถานการณ์ในห้องพักแขกตอนนี้ดูแปลกพิลึกอยู่บ้าง เจียงหลิวอยู่ในท่าทางสั่งสอนเด็กดื้อ

ตีก้น

ใช่แล้ว

เขากำลังตีก้นเจียงอวี่เจิน

สัมผัสกำลังดีเลยทีเดียว

สาเหตุเริ่มต้นมาจากคำว่า "เข้ามาสิ" ของหญิงสาว

เจียงหลิวจึงชิงแถลง "ประกาศไม่รับผิดชอบหลังเสร็จกิจ" ไปชุดใหญ่

ทำนองว่า คุณคิดให้ดีก่อนนะ ผมดึงกางเกงขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้จักใครทั้งนั้น พอเข้าสู่ช่วงหมดอารมณ์ ในสายตาผมก็ไม่มีคำว่าเพศชายหรือเพศหญิงอีกต่อไป

เจียงอวี่เจินเค้นเสียงหัวเราะเยาะแล้วตอบเขากลับมาว่า "แค่นาทีเดียว จะเก๊กอะไรนักหนา"

เจียงหลิวที่อับอายจนกลายเป็นโทสะถึงกับสติแตกในพริบตา ตะโกนถามเจียงอวี่เจินเสียงดังว่าตอนนั้นเธอตัดต่อคลิปวิดีโอใช่ไหม

ทว่าเธอยอมถูกตีก้น แต่ก็ไม่ยอมรับความจริงที่ว่าเธอตัดต่อคลิปสี่สิบนาทีให้เหลือแค่นาทีเดียว

เจียงหลิวสะบัดมือ ตีจนมือชาไปหมดเธอก็ยังไม่ยอมรับ

ถือว่าเธอรับแล้วก็แล้วกัน

ให้ตายยังไงก็ไม่มีทางแค่นาทีเดียวหรอก

"คุยเรื่องธุรกิจกันหน่อย"

"คุณเข้าใจธุรกิจด้วยเหรอคะ"

"ถึงได้มาถามคุณนี่ไง"

คำพูดนี้ทำให้เจียงอวี่เจินรู้สึกพึงพอใจเป็นพิเศษ คราวนี้เธอนั่งลงบนโซฟานุ่ม

ก้นปวดอยู่นิดหน่อย โต๊ะน้ำชามันแข็งเกินไปนั่งแล้วเจ็บ

"พูดมาสิคะ"

"คุณมีความร่วมมือทางธุรกิจกับตระกูลเจียงไหม"

"มีค่ะ แต่ที่คุณพูดมันกว้างเกินไป"

เจียงอวี่เจินยังถือโอกาสอธิบายความรู้พื้นฐานให้เจียงหลิวฟังไปด้วย

"ธุรกิจในเครือของตระกูลเจียงมีเยอะมาก เรื่องการลงทุนหรือความร่วมมือทำนองนี้ถือเป็นเรื่องปกติทั่วไปเลยค่ะ

สำนักงานครอบครัวของตระกูลเจียงเองก็มีธุรกิจด้านการบริหารการลงทุนและการรวบรวมทรัพยากรอยู่แล้ว

ขอยกตัวอย่างเช่น ฉันลงทุนในบริษัทสื่อของตระกูลเจียง แต่นี่ก็เป็นแค่ความร่วมมือทางธุรกิจระหว่างฉันกับบริษัทสื่อแห่งนี้เท่านั้น ยังห่างไกลจากคำว่าร่วมมือกับตระกูลเจียงมากค่ะ"

"แล้วชื่อเสียงของคุณในวงการลงทุนของหนานเจียงนี่ดังมากไหม"

เจียงอวี่เจินได้ยินคำถามนี้แล้วไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ชูนิ้วขึ้นมานิ้วเดียว

"เข้าใจละ อันดับหนึ่ง"

"เรื่องการลงทุนจะมาแบ่งหนึ่งสองได้ยังไงล่ะคะ อยู่ระดับแถวหน้าต่างหาก"

เจียงหลิวไม่ได้แปลกใจกับคำตอบนี้เลย เพราะในเมื่ออาชิงเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาเองว่าให้เธอมาร่วมสนับสนุน

ย่อมต้องมีอิทธิพลมากพอแน่นอน

"อีกไม่นานผมต้องกลับไปตระกูลเจียง อยากดึงคุณไปช่วยยืนหนุนหลัง ลุงรองของผมอาจจะโยนธุรกิจขยะๆ บางอย่างมาให้ แล้วต้องดึงเงินลงทุนจากคุณ"

ความจริงเจียงหลิวคิดไตร่ตรองมาอย่างละเอียดแล้ว

ต่อให้ดึงคนมาช่วยหนุนหลัง จนเจียงจิ้วซุ่ยเสียหน้าไม่ได้และยอมให้เขายื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานบางอย่าง

อย่างมากก็คงแบ่งพวกกิจการที่ใกล้จะเจ๊งมาให้ ให้บริษัทเปล่าๆ มาอันหนึ่งแล้วไล่ให้ไปเล่นเอาเอง

เจียงหลิวจึงไม่ได้วาดฝันขายฝันเหมือนที่อาชิงบอก เพราะนั่นมันหลอกลวงคนอื่นชัดๆ

ไปบอกเขาว่า ให้คุณควักเงินมาลงทุนกับผมก่อน

รอให้ผมรุ่งเรืองเฟื่องฟูในตระกูลเจียงแล้วจะตอบแทนคุณแน่นอน

คำสัญญาขายฝันนี่มันช่างใหญ่และกลมดิ๊กเหลือเกิน

ธุระการงานจริงจังเขาไม่คุยกันแบบนี้หรอก

อาชิงแค่อยากให้เจียงหลิวเล่นไม้นายบำเรออย่างว่าง่าย ทั้งหลอกทั้งล่อเพื่อเอาใจให้คนอื่นมีความสุข

ถือโอกาสผูกเจียงอวี่เจินไว้กับรถศึกร่วมขบวนไปด้วย

แต่เจียงหลิวอยากคุยเรื่องงานจริงๆ ถ้าตกลงกันไม่ได้ก็ช่างมันสิ

ใช่ว่าจะต้องลากอีกฝ่ายมาลงเรือลำเดียวกันให้ได้เสียหน่อย

ส่วนเรื่องที่ว่าเจียงอวี่เจินจะเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนด้วยไหมน่ะหรือ

นั่นก็ดูถูกคนทำงานระดับมืออาชีพเกินไปแล้ว

ถ้าเธอเป็นพวกคลั่งรักจริง คงไม่พูดถึงแค่เรื่องเลี้ยงดูโดยไม่พูดถึงความรักหรอก

"อาชิงให้คุณมาหาฉันเหรอคะ"

หลังจากเจียงอวี่เจินหลุดพ้นจากอารมณ์โมโห ก็เห็นได้ชัดว่านึกออกแล้วว่าชายแก่คนเมื่อกี้คืออาชิง

"คุณนี่ก็ฉลาดเหมือนกันนะ"

"เหอะ ถ้าคุณอยากหาฉัน สถานที่คุยของเราคงไม่ใช่นี่หรอกค่ะ"

มีบางคำที่ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ถ้าเจียงหลิวคิดจะหาเธอคงหาไปนานแล้ว จะต้องรอมาจนถึงตอนนี้ทำไม

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังรู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องนี้ แม้แต่เจียงหลิวเองก็ไม่ได้หวังอะไรไว้มากนัก

เขาแค่มาคุยดูเฉยๆ เท่านั้น

"ถ้าคุณตั้งใจจะผูกมัดฉันไว้จริงๆ คงไม่มาคุยเรื่องการลงทุนกับผลตอบแทนแบบงูๆ ปลาๆ แบบนี้หรอก แต่คงกล่อมฉันขึ้นเตียงแล้วบอกว่าถ้าไม่ตกลงคุณก็จะไม่ขยับไปแล้ว"

"เจียงอวี่เจิน ผมกำลังคุยเรื่องจริงจังกับคุณอยู่นะ"

"ถ้าฉันดูไม่ออกว่าคุณอยากคุยเรื่องจริงจัง ฉันตบหน้าคุณไปนานแล้วค่ะ"

เจียงอวี่เจินใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็วิเคราะห์เนื้อหาของการลงทุนครั้งนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง

เพราะหากมองจากมุมมองของการลงทุนล้วนๆ

เธอขาดทุนย่อยยับ

การแย่งชิงอำนาจในตระกูลหมายถึงการจัดสรรทรัพยากรจำนวนมหาศาลใหม่อีกครั้ง โดยเฉพาะตระกูลผู้ดีเก่าแบบนี้ ไม่รู้ว่ามีครอบครัวชนชั้นกลางมากเท่าไรที่หวังพึ่งพาเศษทรัพยากรที่ตระกูลปล่อยหลุดรอดออกมาเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง

มีผู้คนจำนวนมากที่จะกระโดดออกมาร่วมวางเดิมพัน

แต่แทบไม่มีใครยอมวางเดิมพันกับเด็กที่ถูกตระกูลทอดทิ้งหรอก

บทละครประเภทหลงอ้าวเทียนพลิกชีวิตกลับมาผงาดไม่ได้ง่ายดายเหมือนอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด

"ฉันลงทุนด้วย"

"เจียงอวี่เจิน ผมต้องขอย้ำข้อความปฏิเสธความรับผิดชอบอีกรอบนะ คุยเรื่องงานก็คือคุยเรื่องงานล้วนๆ อย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาปน"

"วางใจเถอะ เรื่องส่วนตัวไม่ได้สำคัญไปกว่าหยาดเหงื่อแรงกายหลายปีของฉันหรอกค่ะ"

ในฐานะเวิร์กกิ้งวูแมนผู้บ้างาน สิ่งที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมาย่อมสำคัญมาก

นี่คือรากฐานความมั่นคงในชีวิตของเธอ

เรื่องงานก็คือเรื่องงาน

ทว่าในฐานะนักลงทุนมืออาชีพเช่นกัน

เธอยิ่งรู้ดีว่าบนโลกนี้ไม่ได้มีโปรเจกต์ใหม่ๆ ที่มีศักยภาพให้คุณเลือกลงทุนมากขนาดนั้น

ดังนั้นท้ายที่สุดแล้ว การลงทุนก็คือการลงทุนในตัวบุคคล

ผลตอบแทนย่อมมาคู่กับความเสี่ยง

เธอมีวิธีประเมินคนในแบบของเธอเอง

บางครั้งสิ่งที่มีเสน่ห์ดึงดูดเฉพาะตัวก็เป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลสิ้นดี

เหมือนมีมดังในอินเทอร์เน็ตที่ว่า ผู้สูงส่งตายด้วยความต่ำต้อย คนเย่อหยิ่งปรารถนาแต่ไม่ได้มา นักวางแผนตายเพราะความภักดี เจ้าเสเพลสุดท้ายยอมกลับบ้าน...

ทุกคนต่างมีด้านที่ตัวเองถนัด

อย่างเช่นถ้าเจียงหลิวแค่อยากบรรลุเป้าหมายจริงๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องมาคุยกับเธอในเรื่องที่ตัวเองไม่ถนัดเลยสักนิด

เขารู้ว่าต้องใช้วิธีไหนทำให้เธอเคลิบเคลิ้มมีความสุขจนยอมประทับลายนิ้วมือด้วยความเต็มใจ

อย่างน้อยโอกาสสำเร็จแบบนี้ก็สูงกว่าการมาเจรจาธุรกิจกับเวิร์กกิ้งวูแมนตั้งเยอะ

แต่เขากลับใช้วิธีเก้ๆ กังๆ มาคุยเรื่องพวกนี้กับเธอ

ดูทื่อๆ แล้วก็น่ารักดี

อยากเขมือบจัง

ความจริงใจมีค่าหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าให้ใคร

หากแปลงเป็นภาษากลืนธุรกิจก็คือ "ฉันยอมเสี่ยงเดิมพันมหาศาลขนาดนี้ ถ้าชนะ ฉันจะได้ผลตอบแทนคุ้มค่าหรือเปล่า"

บนโลกนี้ไม่มีธุรกิจที่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์

การลงทุนมันมีความเสี่ยงสูงในตัวเองอยู่แล้ว ถ้าอยากได้รายได้มั่นคงไม่ขาดมือจะมาลงทุนทำไม ไปสอบบรรจุข้าราชการไม่ดีกว่าเหรอ

ดังนั้นอัตราผลตอบแทนที่สูงลิ่วบวกกับความเชื่อมั่นในตัวผู้รับการลงทุน ก็เพียงพอที่จะบดบังความเสี่ยงแฝงเหล่านั้นได้แล้ว

เจียงหลิวมองเธอด้วยสายตาพิลึก "เก็บอาการหน่อยเถอะ สายตาคุณเยิ้มจนแทบจะเป็นเส้นไหมอยู่แล้ว"

"แล้วฉันจะไปด้วยฐานะอะไรล่ะคะ?"

คำพูดนี้ของเธอไม่ได้มีความหมายแอบแฝงอะไร

งานเลี้ยงครอบครัวนี่นา ยังไงก็ต้องมีสถานะถึงจะไปได้ ไม่อย่างนั้นคนนอกอย่างเธอจะโผล่ไปงานเลี้ยงครอบครัวทำไมกัน?

"คุยเรื่องธุรกิจนี่ อะไรก็ได้ทั้งนั้น แฟนสาวเหรอ?"

"ดูจงใจเกินไป เหมือนร่วมมือกับคนนอกกลับมาขโมยของที่บ้านเลย"

"แล้วจะใช้ฐานะอะไรล่ะ?"

"ฉันว่าแฟนหนุ่มก็เข้าท่าดีนะ"

เจียงอวี่เจินมีตรรกะอันสมบูรณ์แบบรองรับความคิดตัวเองอยู่

เด็กที่ถูกทิ้งแบบนายมีแฟนสาวระดับมหาเศรษฐีขนาดนี้ ใครจะไปเชื่อ?

มันไม่มีน้ำหนักเลยใช่ไหมล่ะ จะไม่ให้คิดว่าแอบวางแผนอะไรลับหลังเหรอ?

แต่ถ้าอยู่ในฐานะแฟนหนุ่มที่พาภรรยาตัวน้อยกลับบ้านเดิม มันก็คนละเรื่องกันเลยใช่ไหมล่ะ

แฟนหนุ่มกลับบ้านเดิมมาช่วยหนุนหลังภรรยาตัวน้อย อารมณ์มันใช่เลยใช่ไหมล่ะ

พูดตามตรง หากมองจากมุมมองสากล ผู้ชายยอมลดมาตรฐานหาคนที่ด้อยกว่า ย่อมเป็นเรื่องที่ผู้คนยอมรับได้ง่ายกว่าผู้หญิงยอมลดมาตรฐานเยอะ

"คุณส่งมือถือมาให้ผมเดี๋ยวนี้เลย"

พูดตามตรง เจียงหลิวไม่ค่อยเข้าใจตรรกะของเจียงอวี่เจินเท่าไร

บ้าเอ๊ย ให้ใครมาฟังก็คงไม่เข้าใจทั้งนั้นแหละ

ในความงุนงงนั้นเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอื้อมมือไปคว้ามาร์ตโฟนของเจียงอวี่เจินมาปลดล็อกด้วยใบหน้าของเธออย่างรวดเร็ว

แล้วเปิดแอปอ่านนิยายขึ้นมา

เป็นไปตามคาด

"ภรรยาตัวน้อยแสนหวานของท่านประธานเผด็จการ", "คุณชายลู่ครับ คุณนายกลับไปขายมันเผาที่ถนนอีกแล้ว", "คุณชายเจ้าเสน่ห์ผู้อ่อนโยน ได้โปรดตามใจฉันอีกสักครั้ง"

วรรณกรรมเมียเด็กบ้าบออะไรกันเนี่ย!

นี่คุณสวมบทบาทเป็นประธานจอมเผด็จการไปแล้วใช่ไหมเนี่ย?

ประธานหนุ่มจอมเผด็จการย่อมไม่ดูของพรรค์นี้อยู่แล้ว และคาดว่าประธานสาวก็คงไม่ดูเหมือนกัน

กลุ่มคนอ่านหนังสือพวกนี้ไม่ใช่ท่านประธานตัวจริงอยู่แล้ว ตัวนักเขียนเองก็แค่เขียนนิยายแนวสุขนิยมเอาใจผู้หญิงเท่านั้น

คนเขียนคงนึกไม่ถึงแน่ๆ ว่าจะมีประธานสาวเอาเรื่องพวกนี้มาอ่านเป็นตำรา แถมยังอินจัดจนสวมบทเป็นตัวละครชายอีกต่างหาก

ไร้สาระสิ้นดี

"เจียงอวี่เจิน ไม่ช้าก็เร็วผมจะเอาคืนด้วยการเลี้ยงดูคุณให้ดู"

"เหอะ"

เจียงอวี่เจินหัวเราะหึๆ

ก็แค่ความเกรี้ยวกราดอันไร้พลังของภรรยาตัวน้อยเท่านั้นแหละ

บล็อกเกอร์ความรักกับวรรณกรรมท่านประธานได้สอนให้เธอเข้าใจถึงแก่นแท้ในการรับมือกับภรรยาตัวน้อยไปตั้งนานแล้ว

ประคบประหงมตามใจเข้าไปก็จบ!

แม้กระทั่งเรื่องที่เจียงหลิวไม่ยอมให้ เธอยังคิดตกได้เลย

ภรรยาตัวน้อยพวกนั้นก็ไม่ได้จะยอมให้ง่ายๆ ซะหน่อย ต้องตอบสนองความปรารถนาสุดพิลึกของเธอก่อนต่างหาก

อย่างเช่นไปเป็นเพื่อนเธอขายมันเผาอยู่ริมถนนอะไรทำนองนั้น

ผู้หญิงนี่ช่างยุ่งยากจริงเชียว

ดังนั้นเธอจึงลูบหัวของเจียงหลิว พลางเอ่ยด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนที่พยายามจะสวมบทบาทตามใจแต่ดันเล่นไม่เป็น

"พยายามเข้านะ รีบๆ เลี้ยงดูฉันให้ได้ล่ะ"

เจียงหลิวปัดมือเธอออก แล้วตวัดสายตามองเธออย่างหงุดหงิด

เขาไม่ได้สนใจความแตกต่างระหว่างแฟนหนุ่มกับแฟนสาว มันก็เรื่องพรรค์เดียวกันทั้งนั้น

สรรพนามรสนิยมแย่ชะมัด

เขายังมีเรื่องสำคัญต้องพูด

"ผมฟังจากเผยอานหนิง ดูเหมือนว่าลุงรองอาจจะใช้มุกคลุมถุงชนเชื่อมสัมพันธ์ตระกูลกับผมในงานเลี้ยง คุณอย่าก่อเรื่อง ปล่อยให้ผมจัดการเอง"

"เรื่องนี้รับปากไม่ได้หรอกนะ" สีหน้าของเจียงอวี่เจินพลันขรึมลงทันที

"พวกเราผูกพันกันในฐานะผลประโยชน์ทางธุรกิจ ถ้าคุณไม่ฟังคำสั่ง พวกเราก็แยกย้ายกันตั้งแต่เนิ่นๆ ดีกว่า"

เจียงอวี่เจินดีทุกอย่าง เสียแค่อย่างเดียวคือพฤติกรรมควบคุมไม่ได้

เรื่องนี้เจียงหลิวต้องพูดไว้ล่วงหน้า ไม่ว่าจะความสัมพันธ์แบบไหน เส้นแบ่งจำเป็นต้องชัดเจนตั้งแต่แรก

จะผลัดวันประกันพรุ่งไม่ได้ ยิ่งปล่อยไว้ยิ่งสายเกินแก้

"ต่อให้เป็นพันธมิตรทางธุรกิจ เราก็อยู่ในฐานะเท่าเทียมกัน ทำไมฉันต้องฟังคำสั่งคุณทั้งหมดด้วยล่ะ"

"งั้นคุณว่าต้องทำยังไง"

"ฉันฟังคำสั่งคุณหนึ่งครั้ง คุณก็ต้องฟังคำสั่งฉันหนึ่งครั้ง"

"บอกเรื่องล่วงหน้ามาก่อน"

"เรื่องธุรกิจ ส่วนรายละเอียดต้องดูว่าในงานเลี้ยงตระกูลเขาจะแบ่งงานอะไรให้คุณทำ"

"ได้"

ในเมื่อเป็นเรื่องธุรกิจ เจียงหลิวย่อมตอบตกลงแน่นอน

ตอนนี้เขาทำแค่แจกเช็คเปล่าไปเรื่อยๆ อย่างบ้าคลั่ง

ยังไงก็เงินของตระกูลเจียง ไม่ใช่เงินของผมสักหน่อย

คนเราสิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องรู้ตำแหน่งแห่งที่ของตัวเองให้กระจ่าง

ณ เวลานี้เขาไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกผูกพันร่วมกับตระกูลเลยด้วยซ้ำ บางจังหวะเขาถึงขั้นมองตัวเองเป็นขโมยได้เลย

ในกระบวนการทุบตีสั่งสอนสองพ่อลูกเจียงจิ้วซุ่ยกับเจียงซิน สิ่งใดก็ตามที่ได้มาจากตระกูลเจียง ล้วนถือเป็นลาภลอยทั้งสิ้น

ความแตกต่างมันอยู่ตรงที่

ในนามเขามาทวงส่วนแบ่งเดิมที่เป็นของลูกสามตระกูลเจียงคืน

แต่ในใจเขาต้องรู้ให้ชัดว่าตัวเองกำลังหยิบของของคนอื่นอยู่

แทบจะไม่ต่างอะไรกับกลุ่มคนที่ยกทัพมากู้บัลลังก์ในยุคโบราณ

ความชอบธรรมตามหลักการคือคำที่การต่อสู้แย่งชิงบนแผ่นดินนี้ขาดไม่ได้

แต่ในใจคุณต้องรู้กระจ่างว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

เพราะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์เก่งเรื่องหาข้ออ้างให้ตัวเองที่สุด เพื่อให้ตัวเองรู้สึกสบายใจ

ทำไมเจียงจิ้วซุ่ยถึงยอมไว้หน้าเขาต่อหน้าธารกำนัลและยอมรับสถานะหลานชาย ทำไมถึงดุด่าเจียงซินเพื่อยกยอปอปั้นเจียงหลิว ทำไมถึงวิ่งไปแสดงละครฉากใหญ่หน้ารถของพ่อเขาล่ะ

เป้าหมายก็เพื่อส่งสัญญาณบอกเจียงหลิวผ่านนัยแฝงว่า

กลับมาเถอะหลานรัก เรื่องของพ่อเธอไม่เกี่ยวกับเธอ การที่เธอกลับคืนสู่ตระกูลเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว ไม่มีใครไม่ต้อนรับเธอหรอก

แทบจะขาดแค่ทำท่าสัญลักษณ์ประจำตระกูลแล้วตะโกนออกมาว่า 'ตระกูลเจียงสถิตอยู่กับเจ้า' เท่านั้นแหละ

แต่ถ้าเจียงหลิวกล้าคิดแบบนั้นจริงๆ ล่ะก็ คงใกล้ถึงคราวพังพินาศเต็มที

มีดทื่อบาดเจ็บที่สุด

ก็เหมือนกับลูกค้าทุกคนที่เรียกใช้บริการเขาแล้วพูดว่า 'เธอชอบอะไร เจ๊ซื้อให้หมด แค่เธอทำให้เจ๊มีความสุข เจ๊ก็รักเธอแล้ว'

แต่ถ้าเจียงหลิวกล้าเอ่ยปากขอเมื่อไหร่ เมื่อนั้นเขาก็ใกล้จะจบเห่เช่นกัน

พ่อค้าหาบเร่บนท้องถนนกับผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงชั้นสูง ต่างก็มีสติปัญญาในการเอาชีวิตรอดในโลกของแต่ละคน

เขาก็เช่นกัน