ตอนที่ 69

จริง ๆ แล้วอาชิงมีความคิดอื่นแอบแฝงอยู่

เขาตั้งใจจะช่วยโหมไฟให้แรงขึ้น

ความสัมพันธ์อีรุงตุงนังระหว่างเจียงหลิวกับสาว ๆ พวกนี้เขารู้หมด แม้ว่าใจจริงเขาจะอินกับคู่ชิปของหลี่เสินอวี้กับเจียงหลิวมากก็ตาม

แต่เขาเป็นนักธุรกิจ

การที่เจียงหลิวก้าวหน้าเติบโตได้ เป็นสิ่งที่เขาเองก็อยากเห็น

อีกอย่าง อยู่ดี ๆ เจียงอวี่เจินจะยอมตามแกกลับตระกูลเจียงได้ยังไง

"ถ้าแกไม่ยอมเปลืองเนื้อเปลืองตัวสักหน่อย เรื่องนี้คงไม่สำเร็จหรอกมั้ง"

ส่วนกฎของร้านอิซากายะงั้นเหรอ

จะมาพูดเรื่องกฎกับคนเป็นเถ้าแก่เนี่ยนะ!

โบนัสเดือนนี้ถูกตัดแน่!

เข้าใจคำว่านายทุนบ้างไหมเนี่ย!

ตอนนี้เจียงหลิวเป็นหุ้นส่วนแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเอากฎพนักงานมาบังคับใช้กับเขา

อาชิงเปิดประตูด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เตรียมใช้ท่าทีอันกระตือรือร้นต้อนรับการมาของเจียงอวี่เจิน

พร้อมทั้งหลีกทางเปิดพื้นที่ให้ทั้งสองคน

เจียงอวี่เจินหรี่ตาลง ร่างเพรียวระหงเตรียมพร้อมที่จะพุ่งตัวออกไปทุกเมื่อ

ท้าทายฉันใช่ไหม

เธอรู้สึกโชคดีที่วันนี้ใส่รองเท้าบูตมา ไม่ได้ใส่ส้นสูง

ไม่อย่างนั้นตอนตบสั่งสอนนังผู้หญิงหน้าด้านคงขยับสเต็ปเท้าได้ไม่คล่องตัว

พอได้ยินเสียงกลอนประตูดังขึ้น แขนของเธอก็ง้างรอไว้เรียบร้อยแล้ว

เธอรู้ดีว่าคนที่เปิดประตูต้องเป็นเจียงหลิวอย่างแน่นอน

สายตาของเธอจึงไม่ได้โฟกัสไปที่ประตูเลยแม้แต่น้อย

แต่ตั้งใจว่าทันทีที่ประตูเปิดออก เธอจะพุ่งพรวดเข้าไปในห้องโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ถึงขั้นซักซ้อมแผนการในใจไว้พร้อมสรรพ

"คุณเจียง คุณ..."

อาชิงเพิ่งจะแง้มประตูออกเป็นช่องแคบ ๆ ก็พลันรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ผลักเขาไปอยู่หลังบานประตู

เห็นเพียงเจียงอวี่เจินสาวเท้าก้าวฉับ ๆ ตรงเข้าไปในห้อง

แววตาที่เปล่งออกมาจากนัยน์ตาสีฟ้าครามราวกับไฟสปอร์ตไลต์ กวาดมองหาร่องรอยของนังผู้หญิงหน้าด้านที่อาจจะซ่อนอยู่ในห้อง

จนกระทั่งเธอได้เห็นเจียงหลิวที่กำลังแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ

เรื่องบางเรื่อง การได้เห็นด้วยตากับการจินตนาการเอาเองมันต่างกันคนละเรื่องโดยสิ้นเชิง

เหมือนกับเวลาที่คุณจินตนาการ คุณอาจจะทำใจยอมรับได้อย่างง่ายดายเมื่อเห็นดาวมหาวิทยาลัยตอบรับการจีบของคนอื่น พลางพึมพำในใจว่า 'การแข่งขันที่ยุติธรรมนี่นา ช่างมันเถอะ'

แต่ถ้าคุณได้เห็นพวกเขาจูงมือกันเดินออกมาจากโรงแรมกับตา หัวใจของคุณก็คงจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ

ตอนนี้เจียงอวี่เจินก็กำลังรู้สึกแบบนั้น

เธอยังอุตส่าห์คิดว่า เจียงหลิวอาจจะจำเป็นต้องยอมอยู่คุยเป็นเพื่อนในห้องเพราะเป็นความต้องการของลูกค้า

แต่ถ้าแค่นั่งคุย ทำไมถึงต้องมานอนแช่น้ำในอ่างอย่างสบายอารมณ์ขนาดนี้

ผู้ชายอกสามศอกแช่น้ำจะโรยกลีบดอกไม้ในอ่างด้วยเหรอ

หรือว่านังผู้หญิงคนนั้นเพิ่งแช่เสร็จไป

ความเป็นเจ้าของที่บ้าคลั่งทำให้เจียงอวี่เจินต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอรับสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้จริง ๆ

แต่ถ้าเธอไม่เห็น

เธอก็ยังพอทำใจยอมรับได้

แล้วใครกันที่เปิดให้เธอเข้ามา บังคับให้เธอต้องมาเห็นภาพนี้

นังผู้หญิงหน้าด้านอยู่ไหน

ร่างกายของเจียงอวี่เจินสั่นสะท้าน เธอสัมผัสได้ว่าเหมือนเจียงหลิวกำลังพูดอะไรบางอย่าง

ทว่าในวินาทีนี้ ภายใต้อิทธิพลของอารมณ์โกรธจัด อะดรีนาลีนและนอร์อะดรีนาลีนหลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เธอไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

เจียงหลิวอยู่ในอ่างอาบน้ำ

แล้วใครเป็นคนเปิดประตู

เจียงอวี่เจินหันขวับไปมองร่างที่อยู่หลังประตู

แกนี่เอง

ยังไว้เปียเล็ก ๆ อีกเหรอ

"แกไสหัวมานี่เดี๋ยวนี้..." น้ำเสียงสั่นเครือของเจียงอวี่เจินคำรามต่ำออกมาจากลำคอ

"ฉันเหรอ"

คำพูดของเจียงอวี่เจินชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูมีอายุปรากฏขึ้น

ผู้ชายเหรอ

เสียงของเธอสั่นเทายิ่งกว่าเดิม

สิ่งที่สิ้นหวังยิ่งกว่าแฟนตัวเองนอกใจ ก็คือมือที่สามดันเป็นผู้ชาย

"ไม่ใช่สิ... ลุง... ลุงแก่ขนาดนี้แล้วยังจะ..."

อาชิงคนนี้อย่างน้อยก็เคยโลดแล่นในแดนปลาดิบมาก่อน บางทีอาจจะเคยฝึกสุดยอดวิชาอย่างฮาคิราชันย์มาบ้าง

เขารู้สึกได้ทันทีว่าสถานการณ์เริ่มไม่เข้าท่า

ท่าไม่ดี เผ่นดีกว่า!

"พวกเธอคุยกันไปนะ เต่าที่ฉันเลี้ยงไว้กำลังจะคลอดลูก ฉันต้องรีบกลับไปดูแลมันหน่อย"

อาชิงเผ่นแน่บออกจากห้องพลางปิดประตูดังปัง

เขาปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากอยู่หน้าห้อง

เกือบไปแล้ว เกือบจะเสียฟอร์มต่อหน้าเด็กสาวตัวกะเปี๊ยกซะแล้ว

"เถ้าแก่ อย่าโทษหนูเลยนะ หนูโทรหาเถ้าแก่แล้วแต่ไม่มีคนรับสาย..." เสี่ยวจางมองเถ้าแก่ที่กำลังลนลานพลางเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ฉันจะไปโกรธเด็กอย่างแกทำไมกัน"

พอได้ยินแบบนั้น เสี่ยวจางก็รู้สึกว่าหัวใจกลับมาเต้นเป็นปกติในทันที

"เถ้าแก่ ทำไมเหงื่อแตกพลั่กแบบนั้นล่ะคะ"

เสี่ยวจางสาบานได้ว่าเธอแค่หวังดีอยากถามไถ่สุขภาพของเถ้าแก่ และถือโอกาสประจบเอาใจไปในตัวเท่านั้น

"ตาข้างไหนของแกเห็นว่าฉันเหงื่อแตกฮะ"

อาชิงทำทีเป็นสุขุมเยือกเย็นแล้วเดินลงบันได มุ่งหน้ากลับไปยังชั้นสองของอาคารเดี่ยวของตน

เดินไปได้สองก้าวก็พลันหันกลับมา

"แมวกวักที่เคาน์เตอร์พัง ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปแกไปยืนโบกแขนที่เคาน์เตอร์วันละชั่วโมง ถ่ายคลิปส่งเข้ากลุ่มทำงานด้วย"

"เดี๋ยวสิครับ... เถ้าแก่"

"คุณเป็นอะไรไปเนี่ย"

เจียงหลิวเกาหัว แม้เขาจะสัมผัสได้ว่าเจียงอวี่เจินดูแปลก ๆ ไป

แต่เขาก็ไม่รู้ว่าแปลกตรงไหน

ผมแค่นอนแช่น้ำ มันไปเหยียบตาปลาใครเข้าล่ะเนี่ย

ต้องโทษอาชิงที่มือไวเกินไป เขาเลยลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าไม่ทัน

ตอนนี้ก็ลุกขึ้นมาใส่ไม่ได้ด้วย ถ้าขืนลุกขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำตอนนี้

ก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเปิดการแสดงเดินล่อนจ้อนเปลือยกายอล่างฉ่าง

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

"หา?"

ความคิดในหัวของเจียงอวี่เจินเชื่อมโยงเข้าหากันในพริบตา

ทุกอย่างกระจ่างชัดแล้ว ที่บอกว่า 'ประสบการณ์ความรักแบบคนปกติ' อะไรนั่น ล้วนเป็นข้ออ้างหลอกลวงทั้งเพ

เขาเปลี่ยนไปแล้ว

ไม่ใช่เปลี่ยนใจ

แต่เปลี่ยนรสนิยมต่างหาก

มิน่าล่ะ อุตส่าห์ไปนั่งบนตักขนาดนั้นแล้วยังจะถามหา 'แฟลชไดรฟ์' อีก

เบาะแสทั้งหมดเชื่อมต่อกันในสมอง เธอไม่เคยตาสว่างกระจ่างแจ้งเท่าเวลานี้มาก่อนเลย

"คุณพูดเรื่องอะไรของคุณเนี่ย"

"นายเป็นฝ่ายไหน ฝ่ายรับหรือฝ่ายรุก"

เจียงอวี่เจินเอนเอียงไปทางที่ว่าเจียงหลิวเป็นฝ่ายรุกมากกว่า เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นเรื่องราวยังพอมีทางกู้กลับคืนมาได้

แต่พอมองดูกลีบดอกไม้ในอ่างอาบน้ำของเขาแล้ว เธอก็ยากที่จะไม่คิดไปในทางฝ่ายรับ

"เชี่ย คุณคิดว่าผมชอบผู้ชายเหรอ"

เจียงหลิวทนได้ทุกเรื่อง แต่เรื่องนี้เขาทนไม่ได้เด็ดขาด

"ผมปกติดีทุกอย่าง ผมชอบผู้หญิง"

"งั้นนายชอบฉันไหมล่ะ"

คำพูดบางคำพอพูดออกมาแล้วก็ชวนให้เข้าใจผิดได้สองแง่สองง่าม

คำพูดประโยคนี้หลุดออกมาจากปากเจียงอวี่เจิน เป็นการตั้งคำถามต่อรสนิยมทางเพศของเจียงหลิว

แต่พอถึงคราวที่เจียงหลิวต้องตอบ เขากลับตอบไม่ถูก

จะให้ตอบยังไงล่ะ

ถ้าบอกว่าชอบ มันจะหมายถึงชอบผู้หญิง หรือชอบเธอกันแน่

"คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ หันหลังไปได้แล้ว ผมจะใส่เสื้อผ้า"

"ใช่ว่าฉันไม่เคยเห็นสักหน่อย ขนาดจับก็ยังเคย..."

"หุบปากเลย! พูดจาบ้าบออะไรออกมาเนี่ย! มันไม่เหมือนกันเลยสักนิดเถอะ!"

การต้องเปลือยกายล่อนจ้อนใต้สายตาจ้องมองของคนอื่น มันให้ความรู้สึกพิลึกกึกกือชะมัด

เจียงหลิวไม่สามารถทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของคนอื่นได้จริง ๆ

ทว่าเจียงอวี่เจินกลับไม่ยอมหันหลังท่าเดียว

เพราะการกระทำของเจียงหลิวในสายตาของเธอมันดูมีเลศนัยเจ้าเล่ห์เพทุบายสุด ๆ

พอเปลี่ยนรสนิยมไปแล้วก็เลยไม่ยอมให้เธอดู

ขอดูหน่อยมันจะเป็นไรไป

"เจียงหลิว นายให้ฉันดูถือเป็นการพิสูจน์ตัวเองสิ"

"ทำไมผมต้องพิสูจน์ให้คุณดูด้วยเนี่ย"

"งั้นฉันก็จะยืนอยู่ตรงนี้แหละ"

"ผมยอมใจคุณเลยจริง ๆ อายกับเรื่องแบบนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับรสนิยมทางเพศวะ คุณโดนคนอื่นจ้องตอนแก้ผ้าล่อนจ้อนแล้วไม่อายหรือไง"

"ต่อหน้านายไม่เห็นจะอายเลย ยังไงก็เคยเห็นกันหมดแล้ว"

"คุณจะเถียงเอาชนะผมใช่ไหม"

ในที่สุดเจียงหลิวก็ลุกขึ้นยืนใต้สายตาจับจ้องของพยานรู้เห็นจนได้

ได้แต่บอกว่าทุกสรรพสิ่งล้วนมีของแก้ทางกันจริง ๆ

"นั่นน่ะเถ้าแก่ผม คุณอย่าคิดเพ้อเจ้อไปเรื่องอื่นเลย"

"เมื่อก่อนฉันก็เป็นเจ้านายนาย นายยังไม่เว้นฉันเลย"

"พูดให้มันชัด ๆ ซิ ตกลงใครไม่เว้นใครกันแน่"

"เจียงหลิว ไปรักษาตัวกับฉันเถอะนะ"

"อย่ามาพูดจาเลอะเทอะแถวนี้นะ ระวังผมจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมาท"

เจียงหลิวพันผ้าขนหนูนั่งลงบนโซฟา ตอนนี้ถึงได้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

เรื่องพรรค์นี้เขาไม่อยากจะอธิบายด้วยซ้ำ ก็แค่ผู้หญิงที่จ้องจะเคลมร่างกายกำยำของผมเท่านั้นแหละ

"คุณมาที่ร้านอิซากายะทำไมเนี่ย"

"โชคดีที่มา ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไหร่"

"คุณจะไม่จบใช่ไหม ต้องให้ผมพิสูจน์ให้คุณดูให้ได้ใช่ไหมเนี่ย"

เจียงอวี่เจินนั่งไขว่ห้างบนโต๊ะน้ำชาตรงข้ามเขา เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเรียวขายาวอย่างหมดจด

เธอพูดออกมาเพียงคำเดียว

"มาสิ"