ตอนที่ 68 ท้าทายฉันเหรอ

เจียงอวี่เจินจำไม่ได้แล้วว่ามาที่ร้านอิซากายะครั้งล่าสุดเมื่อไหร่

จำได้เพียงว่ามันเป็นค่ำคืนที่ฝนตกหนัก

ฝนตกหนักแค่ไหนน่ะหรือ

หนักเหมือนในเรียงความเด็กประถมตอน "แม่แบกคุณขึ้นหลังวิ่งไปโรงพยาบาล" หนักเหมือนฉากดังในศึกยอดปราสาทต้องห้ามตอน "พวกเธออย่าสู้กันอีกเลย" หนักเหมือนตอนนีโอหลบการไล่ล่าของสายลับกลางสายฝน หนักเหมือนตอนโจโฉแตกพ่ายหนีไปทางฮัวหยง

ตัวเธอเองก็เปิดบาร์ ถ้าแค่อยากดื่มเหล้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องมาที่นี่เลย

แต่คนเขาก็พูดกันว่า "ร้านอิซากายะมู่จ้าคือแดนสุขาวดีที่หาได้ยากยิ่งในชีวิตอันแสนเหนื่อยล้า"

"ถ้าคุณมีความสุข คุณจะรู้สึกว่าที่นี่ไร้รสนิยม แต่ถ้าคุณไม่มีความสุข นั่นอาจเป็นเพราะคุณห่างเหินจากความไร้รสนิยมมานานเกินไป"

"ชีวิตจริงมันก็ไร้รสนิยมแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

สรุปคือวันนั้นเจียงอวี่เจินไม่ได้ติดต่อใครเลย เธอเดินเหม่อลอยเข้ามาที่นี่

หลังจากกวาดตามองรอบหนึ่ง เธอก็รู้สึกกร่อยขึ้นมาทันที

ไร้รสนิยมจริง ๆ

มีเพียงผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงมุมคนนั้นที่ดึงดูดสายตาเธอไว้

พวกเขาคุยกันแค่ไม่กี่ประโยค

"ทำไมไม่ลองดูล่ะ"

"นายต่างจากคนพวกนั้นตรงไหน"

"ผมต้องการเงินมากครับ"

"พนักงานคนอื่นก็ต้องการเงินเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

"พวกเขาไม่บริสุทธิ์ใจเท่าผม ในสายตาผมมีแค่เงินเท่านั้นครับ"

เจียงอวี่เจินส่ายหน้า ขับไล่ความทรงจำเก่า ๆ ที่ผุดขึ้นมาเพราะเห็นบรรยากาศเดิม ๆ ออกไปจากหัว

"วันนี้ทำไมเจียงหลิวถึงไม่มาทำงาน"

เจียงอวี่เจินเดินไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ ในที่สุดก็เอ่ยถามข้อสงสัยที่คาใจเธอมานาน

"คนสวยคะ วันนี้เจียงหลิวเข้าเวรอยู่นะคะ" พนักงานต้อนรับเงยหน้าขึ้นมาอย่างงง ๆ

"เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ประมาณบ่ายสองโมงค่ะ"

"มีบาร์ที่ไหนเปิดบ่ายสองกัน"

"มีลูกค้าจองไว้ล่วงหน้าน่ะค่ะ"

พนักงานต้อนรับสาวตอบเสียงอ้อมแอ้ม เธอสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากแววตาของสาวสวยลูกครึ่งดั้งโด่งคนนี้

น่ากลัวจัง

เจียงอวี่เจินพลันตระหนักถึงบางอย่างขึ้นมาได้

ในช่องแสดงความคิดเห็นของโพสต์ "แฟนสาวทำตัวเย็นชาใส่" มีคอมเมนต์หนึ่งที่ตอนนั้นเธออ่านแล้วไม่เข้าใจ

ตอนนี้จู่ ๆ ก็เข้าใจขึ้นมาทันที

"เวลาที่คุณรู้สึกว่าน้ำอาบเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น นั่นแปลว่าต้องมีใครบางคนกำลังใช้น้ำอุ่นร่วมกับคุณอยู่แน่นอน"

"แล้วตัวเขาอยู่ไหน ลูกค้ายังไม่กลับเหรอ"

"เมื่อกี้เขาเพิ่งเปิดห้องพักให้ลูกค้าไปห้องหนึ่ง น่าจะยังรับรองลูกค้าคนก่อนหน้าไม่เสร็จน่ะค่ะ"

เปิดห้อง!

เปิดห้องกับลูกค้าเนี่ยนะ

ตรงนี้มีความเข้าใจผิดอยู่บางประการ

เดิมทีพนักงานต้อนรับของร้านอิซากายะมีหน้าที่แค่ทำงานจิปาถะกับตรวจสอบยอดเงินคงเหลือ เป็นเหมือนมาสคอตประจำร้านเท่านั้น

งานส่วนใหญ่พนักงานบริการจะเป็นคนประสานงานกับลูกค้าโดยตรง แม้แต่การตัดเงินในบัญชี พนักงานบริการก็เป็นคนจัดการเอง

มีเพียงเรื่องเปิดห้องพักหรือห้องส่วนตัวเท่านั้นที่ต้องให้พวกเธอคอยลงบันทึกไว้ เพื่อเป็นการแชร์ข้อมูลร่วมกัน

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดกรณีลูกค้าสองคนเปิดห้องซ้ำกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ร้านอิซากายะยังมีทางเดินส่วนตัวด้วย

ดังนั้นพนักงานต้อนรับจึงไม่บันทึกการเข้าออกของลูกค้าเลยแม้แต่น้อย เพราะนั่นไม่ใช่ขอบเขตงานของพวกเธอ

ลูกค้าเยอะขนาดนี้ เธอจำไม่ได้หรอกว่าใครเป็นใคร

และนี่ก็เป็นวิธีปกป้องความเป็นส่วนตัวของลูกค้าในระดับสูงสุดเช่นกัน

ส่วนห้องพักที่กล่าวถึงไปก่อนหน้านี้มีไว้สำหรับลูกค้าระดับ VIP เท่านั้น พนักงานบริการไม่มีสิทธิ์เปิดห้องเข้าไปนอน

ดังนั้นห้องที่เจียงหลิวเปิด จึงเปิดในนามของเผยอานหนิง

เขาก็แค่เอาความสะดวก จะได้ไม่ต้องเสียเวลาขึ้นไปชั้นบนเพื่อบอกอาชิงเรื่องเล็กน้อยอย่างการขอเปิดห้องพักเพื่องีบหลับ

"ห้องอยู่ที่ไหน"

"ฉันช่วยติดต่อเจียงหลิวให้ได้นะคะ ให้เขาออกมารับคุณเองดีกว่าค่ะ"

"ฉันต้องการเบอร์ห้อง"

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น ให้ฉันติดต่อเจียงหลิวให้ดีไหมคะ"

พนักงานต้อนรับโทรหาเจียงหลิวไปพลาง เอ่ยถามชื่อของเธอเพื่อค้นหาประวัติบัญชีไปพลาง

"ยอดใช้จ่ายต่อครั้งสามแสนหยวน"

ลูกค้ารายใหญ่!

โทรหาเจียงหลิวไม่ติด พนักงานต้อนรับร้อนใจจนอยู่ไม่สุข

ดังนั้นพนักงานต้อนรับจึงเปลี่ยนไปติดต่ออาชิงแทน

แต่เบอร์ของอาชิงก็โทรไม่ติดเหมือนกัน

เวลานี้จึงเป็นบททดสอบความสามารถเฉพาะตัวของเธอแล้ว

จะทำอย่างไรเพื่อรั้งลูกค้ารายใหญ่ไว้ได้ ในขณะเดียวกันก็ต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น

"คุณผู้หญิงเจียงคะ ให้ฉันไปตามเจียงหลิวมาให้ไหมคะ"

"เธอพาฉันไป"

"เอ่อ เรื่องนี้..."

"ฉันแค่มีธุระจะคุยกับเขา รีบพูดไม่กี่ประโยคเดี๋ยวก็ไปแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นเชิญตามฉันมาค่ะ"

นี่คือวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่เสี่ยวจางพนักงานต้อนรับจะคิดออกแล้ว

ถ้าตัวเองตามไปด้วยก็น่าจะพอป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันได้

เรือนร่างอันงดงาม...

ร่างกายของผู้ชายคนหนึ่งกำลังแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำที่โรยด้วยกลีบดอกไม้

เขาทำหน้าเซ็งสุดขีดมองดูผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ

"มีธุระอะไรทำไมไม่อาบน้ำให้เสร็จก่อนค่อยคุย อิจฉาร่างกายที่ยังหนุ่มแน่นแข็งแรงของผมใช่ไหมล่ะ!"

"ของแกไม่ได้ใหญ่เท่าของฉันหรอก" อาชิงทำหน้าตาไม่ยี่หระแถมยังเจือแววดูถูก

"ไร้สาระ! ฝันไปเถอะ!"

"ไอ้หนูเอ๊ย แกยังเด็กเกินไป ไม่เคยได้ยินกิตติศัพท์ 'บิ๊กเบิ้มแห่งคาบูกิโจ' เสียแล้ว"

เจียงหลิวเบะปาก ไม่สนใจฟังเรื่องขี้โม้โอ้อวดของอดีตโฮสต์รุ่นเก๋า

"มีเรื่องอะไรด่วนขนาดนั้นครับ"

"มื้ออาหารที่ตระกูลเจียงจัดไว้กินไม่ง่ายหรอกนะ แกไปตัวคนเดียวแบบนี้ไม่รอดแน่"

"จะกินง่ายหรือไม่ง่าย อย่างน้อยก็ต้องคีบตะเกียบชิมดูก่อนถึงจะรู้"

ในใจเจียงหลิวเผื่อใจไว้รับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดแล้ว

งานเลี้ยงของตระกูลคือการต้อนรับ และยังเป็นการทดสอบอีกด้วย

แต่จุดยืนของเขาถูกกำหนดไว้ตั้งนานแล้ว เรื่องที่จะให้กราบ 'ลุงรอง' เป็นพ่อน่ะ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

ถ้าอย่างนั้นผลลัพธ์สุดท้ายก็คือ เขาจะถูกเลี้ยงดูไว้ในฐานะคนว่างงานไร้ประโยชน์ของตระกูลเจียง

อย่าได้หวังว่าจะได้สอดมือเข้าไปยุ่งในกิจการใด ๆ ของตระกูล

นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมเจียงหลิวถึงต้องคุยกับเผยอานหนิงมากขนาดนั้น

ทรัพยากรที่เขาหยิบมาใช้ได้มีอยู่แค่นี้

เตรียมตัวได้มากเท่าไรก็ต้องทำเท่านั้น

ส่วนเรื่องความช่วยเหลือจากอาชิงน่ะเหรอ

"ร้านอิซากายะให้ความช่วยเหลืออะไรแกในเรื่องนี้ไม่ได้หรอกนะ" อาชิงบอกจุดประสงค์หลักที่เขามาหาในครั้งนี้ โดยไม่ได้อธิบายเหตุผลด้วยซ้ำ

แต่โยนโอกาสในการอธิบายประโยคนี้ให้แก่เจียงหลิว

ถ้าหากเจียงหลิวไม่สามารถทำความเข้าใจเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง เขาก็เป็นผู้สืบทอดร้านอิซากายะไม่ได้

"ผมรู้ครับ เพราะเงื่อนไขที่ทำให้ร้านอิซากายะเปิดอยู่ได้ คือต้องไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับผลประโยชน์อื่นใดนอกเหนือจากร้านอิซากายะ"

หลักการนี้ไม่มีใครเข้าใจดีไปกว่าบรรดาพนักงานเสิร์ฟอีกแล้ว

ทำไมลูกค้าถึงรู้สึกว่าที่นี่ไว้ใจได้

ก็เพราะอาชิงไม่มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์ใด ๆ กับลูกค้าที่มาร้าน และจะไม่เลือกข้างในเหตุการณ์ไหนทั้งนั้น

"เข้าใจก็ดีแล้ว สถานะหุ้นส่วนร้านอิซากายะทำได้แค่คุ้มกะลาหัวแก แต่ไม่อาจช่วยให้แกก้าวหน้าขึ้นไปกว่านี้ได้"

"สมมติว่าวันหนึ่งผมเอาชนะลุงรองได้จริง ๆ ล่ะครับ"

"แกก็รับช่วงต่อร้านอิซากายะไม่ได้ เพราะฐานะคนของตระกูลเจียงจะขัดแย้งกับจุดยืนของลูกค้าบางคนโดยธรรมชาติ

แต่ถ้าแกแพ้ แกก็ไม่จำเป็นต้องกลายเป็นหมาจนตรอก เพราะชั้นสองของร้านอิซากายะจะมีที่ให้แกนั่งเสมอ"

เพราะเจียงหลิวเคยเป็นพนักงานเสิร์ฟของร้านมาก่อน

ดังนั้นอาชิงจึงสามารถฉวยโอกาสในจังหวะนี้ ตอนที่เขายังไม่ได้กลับตระกูลเจียงอย่างเป็นทางการ รีบดึงเขามาเป็นหุ้นส่วนโดยเร็ว

มันเป็นแค่หุ้นส่วนสัดส่วนน้อยนิด คนอื่นไม่มีทางพูดอะไรได้

แต่ถ้าเจียงหลิวกลับตระกูลอย่างเป็นทางการแล้ว เขาก็จะไม่สามารถรับช่วงต่อร้านอิซากายะได้อีก

มีคำพูดหนึ่งที่อาชิงอยากจะพูด แต่คิดไปคิดมาก็หุบปากลง

เขาอยากจะบอกว่า

"มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อหลี่เสินอวี้ ยอมทุบกระปุกหมูทองเอาเงินสามหมื่นเจ็ดพันสองร้อยสิบสามหยวนมาซื้อโอกาสไม่ให้แกต้องกลายเป็นหมาจนตรอก"

ความหมายที่อาชิงสื่อออกมาชัดเจนมาก

ชนะการต่อสู้ แกก็ไปสืบทอดตระกูลเจียง แต่ถ้าแพ้ แกก็กลับมาบริหารร้านอิซากายะ

ถึงตรงนี้บางคนอาจจะสงสัย แล้วทำไมอาชิงถึงยังต้องปั้นเจียงหลิวให้เป็นผู้สืบทอดด้วยล่ะ

เป็นเพราะคิดว่าเจียงหลิวแพ้แน่ ๆ งั้นหรือ

ย่อมไม่ใช่แน่นอน

นั่นเป็นเพราะไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ อาชิงก็ไม่มีทางขาดทุน

แพ้ก็กลับมาดูแลร้านอิซากายะให้ฉัน แต่ถ้าชนะขึ้นมานั่นยิ่งยอดเยี่ยมไปใหญ่!

เจียงหลิวกุมทรัพยากรของตระกูลเจียงไว้ในมือ เขาจะเนรคุณไม่ตอบแทนอาชิงงั้นเหรอ

ร้านอิซากายะจะได้รับความช่วยเหลือมากกว่าตอนนี้อย่างเห็นได้ชัด

ในฐานะพ่อค้า ในโลกของอาชิงมีแค่คำว่าได้กำไรกับฟันกำไรเละเทะเท่านั้น

"อะไรจะเกิดก็ต้องปล่อยให้มันเกิดแล้วล่ะครับ"

เจียงหลิวหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ในสถานการณ์ที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด

ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาไม่มีทางโค่นล้มผู้ที่อยู่เหนือกว่าได้เลย

แม้แต่สนามรบเขายังไม่เปิดโอกาสให้ แล้วจะเอาอะไรไปโค่นล่ะ

ในเวลานี้เขาคิดถึงเจียงซินจับใจเหลือเกิน

ทำไมยังไม่ยอมโผล่หัวออกมาสักทีนะ

รีบให้โอกาสผมหน่อยสิ!

"ตอนนี้แกมีโอกาสอยู่ข้อหนึ่ง ไปหาสาวน้อยเศรษฐีนีที่เปย์เลี้ยงแกสิ"

"ขยายความทีครับ"

"หอบเงินทุนเข้ากลุ่มไง ตัวเธอเองก็ทำธุรกิจสายการลงทุนอยู่แล้ว ตอนแกกลับตระกูลเจียงถ้าหนีบเธอไปด้วยจะทรงพลังยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด"

"ตระกูลเจียงขาดเงินลงทุนเหรอครับ"

"ไม่ขาดหรอก แต่เป้าหมายของแกคือทำให้คนอื่นเห็นว่าแกโดดเด่นกว่าเจียงซินต่างหาก"

บทสนทนาของทั้งสองคนฟังดูลึกลับซับซ้อนอยู่บ้าง

แต่ต่างฝ่ายต่างคิดว่าอีกฝ่ายเข้าใจความหมาย

ความหมายของอาชิงนั้นเรียบง่ายมาก การที่เจียงหลิวพาเจียงอวี่เจินกลับไปด้วยย่อมแฝงนัยบางอย่าง

"ผมไม่ได้กลับมาสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลเจียง ตรงกันข้าม ผมสามารถช่วยเหลือตระกูลเจียงได้"

ไม่ต้องสนว่าจะช่วยได้มากแค่ไหน อย่างน้อยก็ดีกว่าไอ้สวะเจียงซินนั่นก็แล้วกัน

นี่มันเป็นเรื่องของทัศนคติล้วน ๆ

คำอย่าง 'การแย่งชิงอำนาจในตระกูล' ฟังดูเผิน ๆ เหมือนเรื่องราวยิ่งใหญ่อลังการ

แต่พอลงมือทำจริง

เนื้อแท้ของมันก็ไม่ต่างอะไรกับปัญหาครอบครัวจุกจิกหยุมหยิม

แค่ระดับและวิธีการที่ใช้มันต่างกันเท่านั้นเอง

อาชิงเป็นคนประเภทที่ไม่ชอบเรื่องราวยิ่งใหญ่เว่อร์วัง วิธีที่เขาเสนอนำไปปรับใช้กับครอบครัวทั่วไปก็ยังได้ผลเหมือนกัน

เพราะตระกูลเจียงเป็นองค์กรทางสังคมที่ผูกพันกันด้วยสายเลือด และในเมื่อเป็นองค์กรทางสังคมก็ย่อมหมายความว่ามีคนเยอะ แถมส่วนใหญ่ยังนับญาติกันได้ทั้งนั้น

สมมุติว่าปู่ของคุณทิ้งบ้านชั้นเดียวไว้สองหลัง โดยมีผู้แย่งชิงคือคุณกับพี่ลูกพี่ลูกน้อง

พี่ลูกพี่ลูกน้องของคุณหน้าด้านหน้าทนอยากได้บ้านชั้นเดียวนั้นจนตัวสั่น

ส่วนคุณที่เพิ่งกลับมาจากต่างถิ่นพกกระเป๋าเงินตุงมาด้วย แล้วบอกว่าผมไม่ได้คิดจะมาแย่งบ้านจริง ๆ หรอก

ผมแค่อยากมาช่วยต่อเติมเสริมแต่งบ้านต่างหาก

บรรดาญาติป้าก๊กน้ากลุ่มที่ไม่มีอำนาจตัดสินใจและไม่มีสิทธิ์แย่งสมบัติ แต่กลับมีปากมีเสียงอยู่บ้าง

ถึงตอนนั้นพวกเธอจะพูดยังไงล่ะ

โอกาสสูงมากที่จะพูดว่า "หลานรักออกไปดิ้นรนข้างนอกมาไม่เสียเปล่าจริง ๆ เป็นเด็กดีมาก คุณปู่ไม่ได้เอ็นดูแกฟรี ๆ เลย"

ไม่ต้องสนว่าจะควักเงินออกมากี่บาท แต่อย่างน้อยทัศนคติก็ดีกว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องของคุณตั้งเยอะ

วิธีการแบบนี้ใช้ได้เฉพาะในงานเลี้ยงของตระกูลเท่านั้น

เพราะเจียงหลิวในตอนนี้มีบัฟ 'เบี้ยทิ้ง' ติดตัว ไม่ว่าจะสร้างผลงานอะไรขึ้นมา

นั่นล้วนเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยลำแข้งตัวเอง

ไม่ได้พึ่งพาเงินทองข้าวของตระกูลเจียงแม้แต่เข็มเล่มเดียวหรือด้ายเส้นเดียว

ส่วนเจียงซินทำแบบนั้นไม่ได้

เพราะเจียงซินไม่ว่าจะทำผลงานได้ยอดเยี่ยมแค่ไหน ก็มีออร่าคุณชายตระกูลเจียงติดตัวอยู่เสมอ

เวลาที่พวกป้า ๆ น้า ๆ เดินคุยกันออกมาจากร้านเสริมสวย พวกเธอจะพูดว่าอะไรล่ะ

ก็คงไม่พ้น "ถ้าไม่มีรากฐานของตระกูลเจียงคอยหนุนหลัง เจียงซินจะทำได้ดีขนาดนี้เหรอ"

นี่จึงเป็นความหมายที่แท้จริงเบื้องหลังคำว่า 'ช่วยเสริมบารมี' ที่อาชิงพูดถึง

ถ้าเป็นตัวอาชิงเอง ในงานเลี้ยงตระกูลเขาคงขนใบประกาศนียบัตรตั้งแต่สมัยประถมไปด้วยแล้ว

พร้อมกับร้องไห้บอกปู่ว่า ตนต้องตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสืออย่างยากลำบากในสภาพแวดล้อมที่แสนแร้นแค้นขนาดไหน

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อวันหนึ่งจะได้กลับมาสร้างชื่อเสียงให้แก่วงศ์ตระกูล

ไม่ต้องสนว่าคนอื่นจะเชื่อไหม แค่ร้องไห้ฟูมฟายให้เต็มที่ก็พอ

เพราะสิ่งที่ต้องการคือความเปรียบเทียบ

ต่อให้เจียงซินจะมีใบประกาศฯ เหมือนกันก็ไร้ประโยชน์

แกเรียนโรงเรียนหรูสารพัดแห่งตั้งแต่เด็ก แถมยังได้ไปเรียนต่อนอก จะมาเทียบกับน้องชายแกได้ยังไงกัน

ใบประกาศฯ ของแกมันมีคุณค่าอะไรเหรอ ไอ้ซิน!

ในองค์กรทางสังคม ภาพลักษณ์ของคนเราอาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวตนจริง ๆ สักเท่าไร แต่มาจากความคิดเห็นร่วมกันของสมาชิกคนอื่น ๆ ในองค์กร

การเปลี่ยนความคิดเห็นร่วมเป็นเรื่องยาก ดังนั้นจึงไม่อาจมองข้ามรายละเอียดใด ๆ ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นโอกาสทองเพียงครั้งเดียวที่จะได้อวด 'ผลงานในช่วงที่เป็นเบี้ยทิ้ง'

ยังไม่รีบคว้าไว้แล้วเฉิดฉายให้เต็มที่อีกเหรอ

พอเข้าตระกูลเจียงไปในภายหลัง ผลงานทั้งหมดก็จะต้องถูกแปะป้ายว่าเป็นของตระกูลเจียงอยู่ดี

ความสำเร็จส่วนบุคคลย่อมถูกแสงเงาของส่วนรวมบดบังจนมิด

ทิ้งศักดิ์ศรีอันโง่เขลานั่นไปซะเถอะ เจ้าเด็กทื่อเอ๋ย

"งั้นผมลองคุยกับเจียงอวี่เจินดูหน่อยดีไหมครับ"

เจียงหลิวนึกไม่ถึงมุมนี้จริง ๆ

แต่เขาไม่ได้มีศักดิ์ศรีโง่เง่าอะไรพรรค์นั้น มองเรื่องนี้เป็นการค้าเสียก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอ

ระบุราคาให้ชัดเจนลงในสัญญา ถือว่าเธอลงทุน แล้ววันข้างหน้าผมค่อยให้ผลตอบแทน

ทุกเรื่องคุยกันได้อยู่แล้ว

คุณช่วยให้ผมมีสถานะที่ดีในตระกูลเจียง เดี๋ยวผมค่อยแอบขโมยเงินจากตระกูลเจียงมาชดเชยให้คุณ

เน้นเรื่องการเกื้อหนุนเอื้อประโยชน์ซึ่งกันและกันเป็นหลัก

เจียงอวี่เจินไม่เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ รูปร่างสูงโปร่งของเธอทำให้เสี่ยวจางที่เดินนำอยู่ข้างหน้ารู้สึกถึงแรงกดดันอย่างประหลาด

"ถึงแล้วครับ ที่นี่แหละครับ"

เจียงอวี่เจินไม่ใช่คนไร้มารยาท เธอไม่มีทางทำเรื่องอย่างการถีบประตูพังเข้าไปแน่นอน

ในเมื่อไม่มีสัญญาแล้ว เธอจะมีสิทธิ์อะไรไปยุ่งเรื่องของเจียงหลิวล่ะ

เธอเพียงแต่รู้สึกสับสนในใจ จึงอยากมาดูให้เห็นกับตา

เพราะเรื่องการเปิดห้องร่วมกับลูกค้านั้น เห็นได้ชัดว่าเกินขอบเขตไปมาก

แต่สาเหตุหลักยังคงเป็นประโยคที่ว่า "น้ำอาบที่เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น เป็นเพราะมีคนใช้เครื่องทำน้ำอุ่นร่วมกับคุณอยู่ต่างหาก"

ดังนั้น เธอจึงอยากเห็นเหลือเกินว่าใครกันแน่ที่แย่งน้ำอุ่นไป

ถึงขนาดทำให้น้ำอุ่นยอมที่จะไม่รับสายเธอ แล้วมุ่งมั่นเทราดลงบนตัวคนอื่นอย่างเต็มใจ

ผู้หญิงคนนั้นดีกว่าฉันนักใช่ไหม

ความรู้สึกเปรี้ยวปร่าและเจ็บแปลบเอ่อล้นขึ้นมาในใจ เธอพยายามข่มกลั้นความต้องการที่จะผลักประตูแล้วพุ่งเข้าไปข้างในอย่างสุดกำลัง

"นายช่วยเรียกเขาหน่อย ฉันจะไม่เข้าไปหรอก แค่ขอมองดูอยู่ไกล ๆ สักแวบเดียวก็พอ"

เสี่ยวจางพนักงานต้อนรับยังคงมึนงงไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่จิตใต้สำนึกกลับสั่งให้เขาขยับตัวไปขวางหน้าประตูไว้

จะเอายังไงกันแน่ ให้พี่เจียงเป็นคนตัดสินใจดีกว่า

"พี่เจียงครับ ข้างนอกมีลูกค้ามาหาพี่ พี่ออกมาต้อนรับหน่อยสิครับ"

"ชื่ออะไรเหรอ"

"เจียงอวี่เจินครับ"

ทั้งสองคนในห้องสบตากันเลิ่กลั่ก ทำไมถึงได้ตายยากตายเย็น พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาแบบนี้นะ

อาชิงรีบส่งสัญญาณบอกให้เขาพาเจียงอวี่เจินเข้ามาข้างใน

"พอดีเลย จะได้คุยปรึกษาเรื่องนี้กัน"

"รอผมลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าก่อนครับ"

"แกโดนพาเข้าบ้านไปแล้ว อย่าบอกนะว่าระหว่างพวกแกบริสุทธิ์ผุดผ่องน่ะ"

"ดูถูกใครกันครับ"

"งั้นยังจะใส่เสื้อหาพระแสงอะไรอีกล่ะ ดัดจริตจริง"

อาชิงเป็นฝ่ายลุกขึ้นไปเปิดประตูเอง

เจียงหลิวก็ส่งเสียงตะโกนบอกเสี่ยวจางที่อยู่หน้าประตู "รอเดี๋ยว ฉันกำลังจะเปิดประตูให้เธอแล้ว"

เสี่ยวจางรู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอกในทันที

ฉันไม่ใช่แค่มาสคอตประดับร้านนะ! ถึงไม่มีเถ้าแก่กับพี่เจียง ฉันก็รับมือลูกค้าได้ดีเหมือนกัน!

บนใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเจียงอวี่เจินปรากฏสีหน้าซับซ้อนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

เขาให้ฉันเข้าไปงั้นเหรอ

หมายความว่ายังไง

จะให้ฉันเข้าไปดูเขาพะเน้าพะนอกับผู้หญิงคนอื่นในระยะประชิดอย่างนั้นใช่ไหม

จะบีบให้ฉันรู้ตัวแล้วยอมถอยไปเองงั้นสิ

นิสัยอย่างเจียงหลิวไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

ถ้างั้นก็ต้องเป็นนังแพศยาคนอื่นกำลังจุดไฟเสี้ยมอยู่แน่ ๆ

อารมณ์คงประมาณว่า คุณเดินอยู่บนถนนกับแฟนคนปัจจุบันแล้วบังเอิญเจอแฟนเก่าเข้า แฟนคนปัจจุบันของคุณเลยจงใจแสดงความสนิทสนมหวานชื่น แล้ว "เดินผ่าน" หน้าแฟนเก่าไป

เด็กผู้หญิงที่มีนิสัยปกติทั่วไปเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ หลังจากเกิดความรู้สึกเปรี้ยวปร่าปวดใจขึ้นมา ก็น่าจะหันหลังแล้วเดินหนีไปทันที

ทว่าความปวดใจภายในของเจียงอวี่เจิน เมื่อแปรเปลี่ยนเป็นการกระทำแล้ว มันกลับกลายเป็นเพลิงโทสะ

ท้าทายฉันงั้นเหรอ

งั้นก็อย่ามาโทษที่ฉันตบหน้าแกก็แล้วกัน