ตอนที่ 67 ผู้หญิงนี่ช่างวุ่นวายจริง ๆ

หลินซู่เอินกลับไปแล้ว

ก่อนไป เธอกอดเจียงหลิวทีหนึ่ง แล้วรีบผละตัวออกอย่างรวดเร็ว

"เจียงหลิว พี่ลูกพี่ลูกน้องบอกว่าอาการป่วยของคุณมีความหวังที่จะรักษาหายนะ"

"ว่ายังไงบ้างครับ"

"ต้องให้คนที่คุณคุ้นเคยที่สุดพาไปฟื้นความทรงจำน่ะ"

หลินซู่เอินแทบจะเขียนคำว่า "คนที่คุ้นเคยที่สุดคือเธอ" แปะไว้บนหน้าผากอยู่แล้ว

เจียงหลิวโบกมือส่งสัญญาณให้เธออย่าพูดเรื่อยเปื่อย

แต่เขากลับเกิดความคิดที่จะไปพบหมอหลินใหม่อีกครั้งจริง ๆ

"หรือว่าจะใช้เส้นสายของตระกูลเจียงหาหมอดีนะ"

ตอนนี้เขาไม่มีหนทางดี ๆ อะไรเลยจริง ๆ อีกทั้งยังไปสืบถามกรณีตัวอย่างมามากมาย

เรื่องความจำเสื่อมแบบนี้ส่วนใหญ่จะหายหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา วิธีรักษาก็ขึ้นอยู่กับปัจจัยเฉพาะบุคคลเสียมากกว่า

ส่วนเรื่องของหลินซู่เอินน่ะหรือ

เขาไม่คิดจะสนใจตั้งแต่แรกแล้ว และที่สำคัญคือไม่มีอะไรให้เขาต้องไปยุ่งสักหน่อยนี่

เขาแค่ใช้ชีวิตไปตามปกติต่อไปก็พอ

"ให้ตายสิ น่ารำคาญชะมัด อยากตบหน้าเจียงซินสักสองฉาดจริง ๆ"

เจียงหลิวนึกถึงสัมผัสมือตอนตบหน้าเจียงซินขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันช่างสะใจไม่เบาจริง ๆ

ติดตรงที่หมอนี่ไม่ยอมเล่นตามบท ตามหลักแล้วนายเป็นตัวร้ายตัวเบ้อเริ่ม ทำไมถึงไม่ออกมาเสนอหน้าล่ะ

มาโผล่หัวตรงหน้าฉันสิ!

ไม่อย่างนั้นฉันจะหาโอกาสตบสั่งสอนแกได้ยังไง

หลังจากส่งหลินซู่เอินที่หน้าประตู

เจียงหลิวก็บิดขี้เกียจและตัดสินใจเลิกงานสำหรับวันนี้

วันนี้ยุ่งจริง ๆ

ให้บริการลูกค้าติดต่อกันถึงสามคน

แต่ก็ได้เงินเยอะเหมือนกันนี่นา!

ไม่มีใครรังเกียจเงินหรอก อีกอย่างตอนนี้นายเจียงหลิวก็อยู่ในช่วงที่ต้องเก็บเงินด้วย

อาชิงเป็นนักธุรกิจ การให้โอกาสเขาเป็นผู้สืบทอดก็ถือเป็นบุญคุณล้นพ้นแล้ว

ถ้าอยากได้หุ้นเพิ่มก็ต้องควักเงินจ่ายอย่างแน่นอน

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงหลิวก็พลันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของร้านขึ้นมาบ้างแล้ว

ยังไงก็ถือว่าเป็นหุ้นส่วนคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง

ถ้างั้นฉันจะนอนพักที่ร้านอิซากายะสักตื่นคงไม่มีปัญหาใช่ไหม

ประจวบเหมาะกับวันนี้ดื่มค็อกเทลมอสโกมูลแก้วนั้นเข้าไปแล้วรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย

ร้านอิซากายะมีห้องพักสำหรับแขกอยู่ แต่มีไม่มาก

ล้วนจัดไว้เฉพาะสำหรับลูกค้าระดับท็อปวีไอพีเท่านั้น

เจียงหลิวสุ่มเลือกห้องหนึ่งแล้วเข้าไปนอน ห้องพักระดับท็อปแบบนี้ราคาแพงหูฉี่

แต่ก็สบายสุด ๆ จริง ๆ

เจียงหลิวเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำ แถมยังโปรยกลีบดอกไม้ลงไปทำเก๋อีกต่างหาก

เขาถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วลงไปนอนแช่ เริ่มเปิดดูเอกสารที่เผยอานหนิงให้มา

ในเวลานี้ แรงกดดันที่ตระกูลเจียงสร้างให้เขาถือว่ามากที่สุด

เอกสารที่เผยอานหนิงให้มาพอดีช่วยเติมเต็มช่องว่างข้อมูลที่เขาขาดไป

"นี่ก็ถือว่าขยันเรียนรู้แล้วใช่ไหมเนี่ย"

เจียงซินจามออกมาฟอดหนึ่ง หลายวันมานี้เขาไม่ได้ออกไปไหนเลย

เพราะเขาติดไข้หวัดใหญ่ ช่วงนี้จึงต้องนอนให้น้ำเกลืออยู่

วันเวลาที่ต้องนอนให้น้ำเกลือสำหรับเขาไม่ใช่การพักผ่อน แต่เป็นการทรมาน

"จิ้วซุ่ยแก่จนเลอะเลือนไปแล้วจริง ๆ ถึงกับสั่งไม่ให้ฉันไปเจอเจียงหลิวก่อนงานเลี้ยงตระกูล"

ไม่ไปเจอได้ด้วยหรือ

ถ้าฉันไม่ไปพบมัน แล้วจะมีใครขัดขวางไม่ให้มันกลับมาตระกูลเจียงได้อีกล่ะ

ยังจะมีใครอีก!

เจียงซินยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด จึงตัดสินใจกดโทรศัพท์หาเผยอานหนิง

"อานหนิง คุณกำลังทำอะไรอยู่"

"นอนค่ะ"

"ช่วงนี้คุณได้ติดต่อกับเจียงหลิวบ้างไหม" ตอนที่ถามประโยคนี้ออกไป ในใจของเจียงซินเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ทั้งหมดเป็นเพราะไข้หวัดใหญ่แท้ ๆ ถึงขนาดต้องพึ่งคู่หมั้นให้ไปสืบข่าวของเจียงหลิว

"วันนี้ก็เพิ่งเจอกันค่ะ ลุงเจียงบอกให้ฉันไปแจ้งเรื่องงานเลี้ยงตระกูลกับเจียงหลิว"

"ลำบากคุณจริง ๆ อานหนิง แล้วเจียงหลิวตอบว่ายังไงบ้าง"

"ไม่ได้พูดอะไร แค่บอกว่ารับทราบแล้วค่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเจียงซินก็มืดมนลงทันที

แกถึงกับยอมตกลงเลยงั้นเหรอ

"เขาพูดอะไรอีกไหม"

"ไม่มีค่ะ"

"เดี๋ยวสิ เจียงหลิวไม่ได้พูดอย่างอื่นเลยจริง ๆ เหรอ"

"ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน ฉันก็จะวางสายแล้วค่ะ"

"ผมจะไม่เชื่อคุณได้ยังไงล่ะอานหนิง ผมแค่คิดว่า..."

ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...

เสียงสัญญาณตัดสายดังขึ้น เจียงซินวางโทรศัพท์ลงด้วยความรู้สึกผิด

เฮ้อ โทษปากพล่อย ๆ ของตัวเองแท้ ๆ ที่ทำให้อานหนิงโมโห

แต่เจียงซินยังไม่ยอมแพ้ เขากดโทรออกอีกเบอร์หนึ่ง

"หลิวเฉิงหลง ช่วงนี้แกหายเงียบไม่มีข่าวคราวเลย ทำอะไรอยู่วะ"

"ฮึ่ม... ฮึ่ม... ก็ทำตามคำสั่งพี่คอยจับตาดูเจียงหลิวอยู่น่ะสิครับ ฟู่..."

"ฝั่งแกมีเสียงอะไรน่ะ" เจียงซินจับสังเกตถึงความผิดปกติได้อย่างเฉียบไว

ฟังจากเสียงหอบแฮ่ก ๆ ฮืดฮาดนี่ กลางดึกขนาดนี้หมอนี่กำลังอยู่บนลู่วิ่งหรือยังไง

"ช่วงนี้ผมอ้วนขึ้น เลยออกกำลังกายลดน้ำหนักหน่อยครับ แฮ่ก..."

"แล้วไอ้เสียงตับ ๆ แปะ ๆ นั่นมันเสียงอะไร"

"ลูกบอลโยคะครับ"

"แล้วแกจับตาดูเจียงหลิวไปถึงไหนแล้ว" เจียงซินไม่ได้ติดใจซักไซ้เรื่องนั้นต่อ

"ใกล้แล้วครับ"

"อะไรใกล้แล้ว"

"ที่รักเค้าใกล้แล้ว..."

คำพูดประโยคนี้ของหลิวเฉิงหลงเห็นได้ชัดว่าไม่ได้พูดกับเจียงซิน

เจียงซินที่ฟังอยู่ตลอดด้วยความงุนงงพลันเอะใจขึ้นมาได้ในพริบตา จึงรีบกดตัดสายทิ้งทันที

สองนาทีต่อมา หลิวเฉิงหลงก็โทรกลับมาอีกครั้ง

"พี่ซิน เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะครับ"

"ใกล้แล้ว... ไม่ใช่สิ! ฉันถามว่าช่วงสองวันนี้เจียงหลิวมีความเคลื่อนไหวยังไงบ้าง"

"คราวก่อนพี่สะใภ้มาหา ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าต่อไปนี้ไม่ต้องจับตาดูแล้ว"

"แกก็เลยถือโอกาสออกไปสำมะเลเทเมาใช่ไหมวะ" เจียงซินพูดแทบจะกัดฟันกรอด

เรื่องยกเลิกการสะกดรอยตามเจียงหลิวนี่ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลย ต้องเป็นตาแก่เลอะเลือนจิ้วซุ่ยสั่งให้เผยอานหนิงมาทำแน่ ๆ

ที่จริงการสะกดรอยตามก็ไม่ได้มีเป้าหมายอะไรมากไปกว่าคอยจับตาดูความเคลื่อนไหว

แต่ความรู้สึกที่ข่าวสารพวกนี้มักจะข้ามหัวตัวเองไปเสมอ ปฏิบัติกับเขาราวกับเป็นคนไร้ตัวตน ทำให้เจียงซินทนไม่ได้เลยจริง ๆ

พวกคุณทำกับฉันแบบนี้มาตลอด!

นี่ฉันเป็นคนโง่เง่ามากหรือยังไงกัน

ฉันจะซุ่มทำเรื่องใหญ่ให้สะเทือนเลื่อนลั่น ตกตะลึงกันไปทั้งบางให้ดู!

"มีวิธีหาเรื่องอะไรไปถ่วงแข้งถ่วงขาเจียงหลิว ให้มันไปร่วมงานเลี้ยงของตระกูลไม่ได้บ้างไหม"

กฎเกณฑ์เป็นสิ่งที่ไร้รูป ในเมื่อเจียงจิ้วซุ่ยตกลงเรื่องจะให้เจียงหลิวกลับตระกูลแล้ว เขาก็ต้องทำให้การกระทำของตัวเองไม่มีจุดบกพร่องให้ใครมาติเตียนได้

งานเลี้ยงของตระกูลคือโอกาสที่มอบให้เจียงหลิวเพื่อหลอมรวมเข้ากับตระกูลเจียง

แต่ถ้าเจียงหลิวไม่มาเอง ใครก็ว่าอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

"พี่ ให้ผมไปซัดมันสักยกดีไหมครับ"

"ตาแก่เลอะเลือนจิ้วซุ่ย... พ่อฉันไม่อนุญาตให้ใช้วิธีชั้นต่ำ มีวิธีที่ใช้สมองมากกว่านี้หน่อยไหม ให้คนจับผิดไม่ได้ แล้วก็ทำให้มันขยับตัวไปไหนไม่ได้ด้วย"

"พี่ ผมมีแผนหนึ่ง! ถ้าให้มันซัดพวกเราสักยก แล้วพวกเราก็แจ้งตำรวจจับมันเข้าคุกไปเลยล่ะครับ"

พอหลิวเฉิงหลงพูดคำนี้จบก็รู้สึกเสียใจอยู่นิดหน่อย วิธีนี้จะบอกว่าไม่ดีก็ไม่ได้

คงต้องบอกว่า มันไม่ค่อยเหมือนวิธีที่สิ่งมีชีวิตฐานคาร์บอนคิดขึ้นมาได้สักเท่าไหร่

พี่ซินต้องด่าเขาเปิงแน่นอน

"แผนยอดเยี่ยม! สำหรับฉันแล้ว แกก็เหมือนกุยแกที่โจโฉมีอยู่ข้างกายเลยนะเนี่ย"

"ประเทศอะไรนะครับ เรื่องแค่นี้ไม่ถึงขั้นต้องหนีออกนอกประเทศหรอกมั้งครับ"

"ตกลงตามนี้! เจียงหลิวเป็นแค่นักศึกษา พวกเราก็ไปป่วนที่มหาวิทยาลัยของมัน พอรู้สึกเสียหน้ามันต้องลงไม้ลงมือกับพวกเราแน่"

"พี่คิดรายละเอียดไว้หมดแล้วเหรอครับเนี่ย พี่โคตรเจ๋งเลย"

"แกเองก็โคตรเจ๋งเหมือนกัน!"

เจียงอวี่เจินยังคงรออยู่

เจียงอวี่เจินรอต่อไปไม่ไหวแล้ว

เธอจะเข้าไปในร้านอิซากายะเพื่อหาคนอื่นติดต่อเจียงหลิว

แต่ก่อนหน้านั้นเธอต้องหาวิธีแก้ปัญหาก่อน

หลังจากโทรหาเจียงหลิวหลายครั้งแล้วไม่ติด เธอจึงคิดว่าเจียงหลิวจงใจทำตัวเย็นชาใส่เธอ (ทั้งที่ความจริงแล้วเวลาต้อนรับลูกค้าจะต้องตั้งค่าโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบ)

"ถ้าแฟนสาวทำตัวเย็นชาใส่ควรทำยังไง" เจียงอวี่เจินพิมพ์คำค้นหาลงไป

คำตอบที่เด้งขึ้นมามีหลากหลายสารพัด

"ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้อารมณ์ มักคิดอะไรในใจไปเยอะ อาจเกิดจากการสื่อสารที่ไม่ทันท่วงที"

เจียงอวี่เจินรู้สึกว่าข้อนี้พูดได้ถูกต้องทีเดียว เจียงหลิวนี่แหละคิดในใจเก่งนัก

แต่ไม่ได้ให้วิธีแก้ปัญหา ข้อนี้ใช้ไม่ได้

"เวลาที่ผู้หญิงทำตัวเย็นชาใส่คุณ ความจริงแล้วในใจเธอก็แอบร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ถ้าช่วงเวลานี้คุณกอดเธอไว้ในอ้อมอกแล้วคอยโอ๋เธอล่ะก็..."

โอ๋งั้นเหรอ แล้วจะโอ๋ยังไงล่ะ

ช่องแสดงความคิดเห็นให้คำตอบแก่เธอ

"บางครั้งผู้หญิงแค่ต้องการดูท่าที ขอเพียงคุณพูดอย่างอ่อนโยนว่า 'ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว' แล้วกอดเธอไว้มอบจุมพิตให้สักที เธอก็จะมีความสุขมากแล้ว"

เจียงอวี่เจินซักซ้อมภาพในใจรอบหนึ่ง

แล้วก็ขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

เรื่องพรรค์นี้เธอทำไม่ลงหรอก

แต่ถ้าไม่ทำแล้วจะให้ทำยังไงดีล่ะ

ประธานสาวมาดเผด็จการจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถ

เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วก้าวเรียวขายาวมุ่งตรงไปยังร้านอิซากายะ

"ผู้หญิงนี่ช่างยุ่งยากจริง ๆ"