ตอนที่ 66 พลังแห่งการเคียงข้างกันในคืนวัน

ความจริงแล้วเจียงหลิวไม่ได้อยากทำให้บรรยากาศมันแย่ขนาดนั้นเลย

อย่างน้อยเขาก็รู้สึกว่าน้ำหนักของคำว่า "โตมาด้วยกัน" มันมีค่ามากกว่าคำว่า "แฟนเก่า" ตั้งเยอะ

แฟนที่เลิกกันไปแล้วนี่มันเป็นของล้ำค่าอะไรนักหนาเชียวหรือ

ต่างฝ่ายต่างรู้กันดีว่าอย่ารื้อฟื้นเรื่องแฟนเก่า พอถึงเทศกาลวันหยุดกลับบ้านก็นั่งคุยเล่นกัน

ถ้าคุยกันไม่เข้าขาก็แค่อวยพรให้อีกฝ่ายก้าวหน้ายิ่งๆ ขึ้นไป

แบบนี้มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

ดันจะต้องลากเข้าประเด็นรักๆ แค้นๆ ที่หนักหน่วงขนาดนี้

ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาบีบให้ผมต้องเค้นถามคุณเลย

นับตั้งแต่วันที่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว

ปากก็พร่ำบอกว่ารักและสนิทสนมกัน แล้วตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมานี้คุณมัวหายหัวไปไหนมา

รู้อยู่หรอกว่าคุณเป็นดาราดังงานยุ่ง แต่มันก็คงไม่ถึงขั้นโทรศัพท์สักสายยังไม่โทรมาเลยมั้ง

"เจียงหลิว ตอนนั้นฉันก็อยู่ที่หนานเจียง ก่อนวันเกิดอุบัติเหตุแค่วันเดียวพวกเรายังคุยกันอยู่เลยนะ"

"ผมรู้ แล้วยังไงต่อล่ะครับ"

"วันที่นายรถชนฉันก็ไปโผล่ที่โรงพยาบาลแล้วด้วยซ้ำ แถมยังเห็นประธานเจียงอยู่ที่นั่นด้วย"

หลินซู่เอินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ถึงขั้นเปิดรูปที่เจียงหลิวนอนอยู่บนเตียงคนไข้และกำลังถูกห้ามเลือดอย่างฉุกเฉินให้ดู

"แต่หมอหลินเคยบอกไว้ว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนมาที่โรงพยาบาลเลยนะ"

หมอหลินไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องหลอกเจียงหลิวแน่นอน

เขาเป็นผู้ชาย เดิมทีก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมเกมหมาป่ารอบนี้อยู่แล้ว

"ตอนรถชนนายถูกส่งเข้าแผนกฉุกเฉินเพื่อรักษาบาดแผลภายนอก หมอหลินเพิ่งเข้ามารับผิดชอบอาการของนายอย่างเป็นทางการหลังจากที่นายฟื้นในวันรุ่งขึ้น แล้วพบว่าต้องสงสัยว่าความจำเสื่อมต่างหากล่ะ"

ตรรกะคำพูดของหลินซู่เอินฟังดูสมเหตุสมผลดี

ความหมายคร่าวๆ ก็คือ เธอโผล่มาแค่คืนที่เกิดอุบัติเหตุ วันนั้นยังไม่มีใครพบว่าเจียงหลิวความจำเสื่อม

เพราะเจียงหลิวยังคงหมดสติอยู่ในสภาพพะงาบๆ อยู่เลย

ตรรกะน่ะฟังดูเข้าท่า แต่เจียงหลิวกลับพบจุดน่าสงสัยในนั้น

"นั่นหมายความว่าคุณไม่เคยเจอหมอหลิน และหลังจากวันที่เกิดอุบัติเหตุก็ไม่เคยมาโรงพยาบาลอีก แล้วขอถามหน่อยว่าคุณรู้ถึงการมีตัวตนของหมอหลินได้ยังไง แถมยังรู้เรื่องละเอียดขนาดนี้อีก"

"หมอหลินเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของฉัน ปู่ของฉันกับปู่ของเขาเป็นพี่น้องแท้ๆ กัน"

เชี่ยเอ๊ย!

คิดไปคิดมา ไอ้หมอหลินหน้าตาซื่อๆ ตรงไปตรงมาคนนี้นี่เป็นไส้ศึกเรอะ!

สมคบคิดกับฝ่ายตรงข้าม! นี่มันการทรยศต่อมิตรภาพแห่งการปฏิวัติชัดๆ!

"คราวนี้แม้แต่คำพูดของหมอหลินก็เชื่อไม่ได้แล้วสิเนี่ย"

เจียงหลิวยกมือลูบหน้าแล้วหัวเราะแห้งๆ ออกมา

ไอ้หมอหลินนี่จัดอยู่ในประเภทไม่มีใครแจกการ์ดให้ แต่ดันเสนอหน้าแทรกตัวเข้ามาในเกมหมาป่าเฉยเลย

"เจียงหลิว นายควรเชื่อฉันนะ เป้าหมายของฉันกับพวกเธอไม่เหมือนกัน"

"ไม่ใช่ว่าอยากได้หนุ่มหล่ออย่างผมเหมือนกันหรอกเหรอครับ มันมีอะไรที่ไม่เหมือนกันตรงไหน"

"พวกเธออยากชนะจำเป็นต้องปกปิดความจริง แต่ฉันขอแค่นายหายป่วยกลับมาเป็นปกติ ฉันก็ชนะไปเองโดยปริยายแล้ว"

"หยุดก่อน การบอกเลิกเป็นการตัดสินใจก่อนความจำเสื่อม ถึงจะไม่รู้ว่ามีเหตุผลอะไรทำให้ผมตัดสินใจเด็ดขาดแบบนั้น แต่ผมเชื่อมั่นในตัวเองในอดีตครับ"

นับตั้งแต่วิกฤตการณ์แฟลชไดรฟ์เป็นต้นมา เจียงหลิวก็เริ่มระแวงผู้หญิงทุกคนที่มีความพัวพันกับตนเองขึ้นมาหลายส่วน

นี่คือความรู้สึกที่ตกตะกอนออกมาในท้ายที่สุด หลังจากเผชิญกับเหตุการณ์ต่างๆ มากมายนับตั้งแต่ความจำเสื่อม

หากมองจากมุมมองของเจียงหลิว หลังจากสูญเสียความทรงจำ เขาย่อมมีภาพฝันอันสวยงามต่อประสบการณ์ความรักโดยสัญชาตญาณ

ในใจของเขา ประสบการณ์ความรักทั้งหมดของตัวเองล้วนเป็นเรื่องดีงาม

นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ที่มีต่อสิ่งที่ไม่รู้

ยิ่งหลังจากผ่านเหตุการณ์ "สามสาวงามเยี่ยมห้องพักฟื้น" ภาพความรักที่เจียงหลิวเคยวาดฝันไว้อย่างงดงามก็ยิ่งพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

ทว่าสภาพจิตใจนั้น สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือการขึ้นสุดลงสุด

คำโกหกและการปิดบังปรากฏขึ้นตามกันมาเป็นระลอก จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์แฟลชไดรฟ์

ความระแวงของเจียงหลิวก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดเช่นกัน

ก่อนที่เขาจะได้ความทรงจำกลับคืนมา เขาจะไม่เชื่อคำพูดของใครทั้งนั้น

มันก็เหมือนกับเวลาที่ญาติชวนคุณไปเที่ยวต่างประเทศฟรี คุณที่ได้นั่งชั้นหนึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิต ย่อมรู้สึกราวกับว่าทิวทัศน์อันงดงามกำลังรออยู่ตรงหน้า

ได้นั่งชั้นหนึ่งแล้วเชียวนะ ทริปนี้จะแย่ไปได้ยังไงกัน

หลังจากการเดินทางอันยาวนานบนเครื่องบิน คุณก็มาถึงเมืองไทยอันแสนงดงาม ทว่าหาดทรายกับบิกินีในจินตนาการกลับไม่ปรากฏ

แต่คุณก็คิดว่าพอถูไถได้ สาวประเภทสองถ้ามองให้ชินตาก็ไม่ได้แย่อะไร

ทว่าหลังจากเดินทางลัดเลาะอย่างเงียบเชียบ สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณจริงๆ กลับเป็นพวกที่ถือปืนเอเคและกระบองไฟฟ้า

ที่แท้ปลายทางที่คุณต้องไปกลับเป็นเขตนิคมแก๊งคอลเซ็นเตอร์

ดังนั้นในตอนนี้ หลักการเพียงหนึ่งเดียวของเขาก็คือ ฟังทุกคำพูดให้เป็นแค่นิทานเรื่องหนึ่งพอ

โดยเฉพาะสิ่งที่หลินซู่เอินพูด

พอพ้นชั่วโมงบริการไปแล้ว เรื่องพวกนี้จะไม่กลับเข้ามาในหัวของเขาอีก

ในห้องที่ท่านเคานต์แวมไพร์หิ้ว "โลงศพ" เข้ามาพักได้สักห้อง

เฉินซูหวั่นนึกอยากจะโทรหาเจียงหลิวขึ้นมาดื้อ ๆ

แต่คิดไปคิดมา เจียงหลิวช่วงนี้น่าจะใช้ชีวิตค่อนข้างมีความสุข

สรุปคือไม่เฉียดใกล้ความเจ็บปวดเลยสักนิด

ตัวเองอย่าหาเรื่องใส่ตัวให้อับอายเลยดีกว่า

เวลาที่เขาไม่เจ็บปวด คำด่าไม่ระคายผิวสักนิด เหมือนกำลังอ้อนเสียมากกว่า

ฟังแล้วไม่สะใจเลยแม้แต่น้อย

"เจียงหลิวไม่ควรจมปลักอยู่ในปลักโคลนของพวกชายโง่งมหญิงขุ่นแค้น"

วันนี้เฉินซูหวั่นสวมเสื้อฮู้ดทรงยาว ชายเสื้อคลุมสะโพกได้มิดชิด จัดสไตล์การแต่งตัวแบบ "ซ่อนท่อนล่าง"

แต่เนื่องจากแสงเทียนประหลาดและบรรยากาศที่ทัศนวิสัยต่ำ เธอจึงดึงหมวกฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะไว้

ส่งผลให้ทั้งร่างดูราวกับมิโกะยุคใหม่

มิโกะก็ต้องทำงานของมิโกะ เธอหยิบแฟ้มเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นหนังสือ

หลินซู่เอิน

"จากการบอกเล่าในอดีตของเจียงหลิว หลินซู่เอินเป็นเหมือนภาพลักษณ์หญิงสาวบอบบางข้างกายพระเอกนิยายสายใหญ่มากกว่า ว่านอนสอนง่าย รู้ประสาและว่าง่าย"

"แต่วันหนึ่งเธอกลับตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตอื่นกะทันหัน ซึ่งทำให้เจียงหลิวที่ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อีกต่อไปรู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะเรื่องนี้ได้ทำลายรูปแบบการอยู่ร่วมกันอันยาวนานของพวกเขา"

"เป็นรูปแบบที่เจียงหลิวเป็นผู้นำและคอยค้ำจุนทุกสิ่ง นิสัยของเขาเป็นตัวกำหนดว่า เขาต้องการกุมอำนาจควบคุมในทุกความสัมพันธ์"

"ดังนั้นอาการป่วยทางจิตใจของเขา จุดเริ่มต้นแรกสุดจึงเกิดขึ้นจากความไร้พลังยามเผชิญหน้ากับอนาคตของหลินซู่เอินที่ต้องการความช่วยเหลือ

และยามที่หลี่เสินอวี้เสนอความฝันที่จะท่องเที่ยวรอบโลก ความต่ำต้อยด้อยค่าอันเงียบงันของเขายิ่งทวีความรุนแรงในจุดนี้

ท้ายที่สุดเมื่อต้องเผชิญกับการใช้เงินเลี้ยงดูของเจียงอวี่เจิน เขาก็เหลือเพียงการเยาะเย้ยตัวเอง"

"การกุมอำนาจควบคุมของเจียงหลิวไม่เคยเป็นการยอมจำนนเชื่อฟังของคนอื่น หากแต่เป็นการมีความสามารถในการควบคุมทิศทางของเรื่องราว

เรื่องนี้ดูได้จากการที่เขาเข้ามาทำงานหาเงินในร้านอิซากายะ แล้วควักเงินทั้งหมดที่มีสนับสนุนความฝันของหลินซู่เอิน"

"หลินซู่เอินที่เปลี่ยนแปลงไปเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ตระหนักถึงจุดนี้ ในการพูดคุยระหว่างฉันกับเธอหลังจากเจียงหลิวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เคยแจ้งเรื่องอาการป่วยทางจิตใจของเจียงหลิวไปแล้ว ทว่าเธอกลับบอกว่าหวังให้เจียงหลิวจากเธอไปเพื่อใช้ชีวิตใหม่"

"เธอคิดว่าความเจ็บปวดทั้งหมดมีต้นเหตุมาจากเธอ"

"เธอมาหาฉันหลังเหตุการณ์แฟลชไดรฟ์ ได้เห็นท่าทีของเจียงหลิว ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอมั่นใจอย่างแน่วแน่

ในที่สุดเธอก็เตรียมพร้อมที่จะไม่พัวพันอีก จากโลกของเจียงหลิวไปอย่างเด็ดขาด และไม่นำพาความเจ็บปวดมาให้อีก"

"เธอจะไม่ไปพบเจียงหลิวแน่นอน"

"ช่างเป็นความรักที่น่าขันจริงเชียว"

เฉินซูหวั่นส่ายหน้า

คำเรียกหมาเลียนั้นแท้จริงแล้วเธอจงใจชี้นำไปเช่นนั้น ทว่านี่ก็ไม่ได้ทำผิดไม่ใช่หรือ?

เมื่อต้องเผชิญกับคนที่ไม่เหมาะสมกันเลยสักนิด เจียงหลิวต่อให้ต้องไปดื่มเหล้าจนตายในร้านอิซากายะก็ยังดันทุรังค้ำจุนไว้ นี่ไม่ใช่หมาเลียแล้วจะเป็นอะไร?

ส่วนที่ว่าทำไมเจียงหลิวชอบกุมอำนาจควบคุม แล้วเฉินซูหวั่นถึงต้องจงใจทำตรงข้ามกับเขาน่ะหรือ?

ก็เพราะคนที่มีนิสัยแบบนี้เกิดมาพร้อมกายาผู้ชายสารเลวโดยกำเนิด พอกุมอำนาจควบคุมจนหมดความแปลกใหม่แล้ว พอเล่นเบื่อก็เปลี่ยนคน

การจะให้คนอย่างเจียงหลิวรักเดียวใจเดียวกับผู้หญิงคนหนึ่ง นับว่ายากเย็นแสนเข็ญยิ่งนัก

ดังนั้นหากมองในบางมุม การที่หลินซู่เอินเลือกเป็นดาราดังในตอนนั้นก็ถือว่าทำถูกต้องอยู่เหมือนกัน

ปลุกจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเจียงหลิวได้สำเร็จ

ไม่อย่างนั้นตามรูปแบบพฤติกรรมการอยู่ร่วมกันแบบปกติ หลังจากที่เจียงหลิวค่อย ๆ เติบโตและก้าวขึ้นสู่เวทีที่สูงขึ้นแล้ว

หลินซู่เอินก็คงต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลาง "ความโศกเศร้าที่ผู้ชายสารเลวมอบให้" อยู่ดี

"น่าเสียดายที่พวกเธอต่างทำได้ไม่เด็ดขาดพอ หากคิดจะครอบครองหัวใจของผู้ชายสารเลวไว้แต่เพียงผู้เดียวอย่างแท้จริง มีแต่ต้องทำให้ตัวเองเป็นคนที่ควบคุมไม่ได้ที่สุดเท่านั้น"

"คงจะเกลียดฉันสินะ เจียงหลิว"

ห้องส่วนตัวฉีเยวี่ยน

เจียงหลิวจิบโค้กแล้วเอ่ยขึ้น:

"อย่าคุยหัวข้อลึกซึ้งขนาดนั้นเลย เล่าเรื่องซุบซิบในวงการบันเทิงให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ?"

เทียบกับเรื่องรักใคร่พิลึกพิลั่นพวกนี้แล้ว เจียงหลิวอยากฟังเรื่องพวกนี้มากกว่าจริง ๆ

ก็ไม่ใช่ว่าเขามีอคติต่อวงการบันเทิง วงการนี้เละเทะก็จริง แต่วงการไหนบ้างที่ไม่เละเทะ?

สภาพแวดล้อมที่ขัดเกลามาจากร้านอิซากายะ ทำให้เจียงหลิวตระหนักถึงสัจธรรมข้อหนึ่งอย่างลึกซึ้ง

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ พออิ่มท้อง มีเงิน ก็ย่อมต้องคิดเรื่องสะเปะสะปะเลอะเทอะเป็นธรรมดา

ไม่ว่าจะเป็นวงการการเงิน วงการแฟชั่น วงการเน็ตไอดอล หรืออะไรทำนองนั้นก็เหมือนกันหมด

แวดวงไหนก็ตามที่มีคำสำคัญอย่าง "เส้นสาย" หรือ "ไต่เต้า" ก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอก

สุดท้ายแล้วจะเละเทะหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวบุคคลอยู่ดี

ที่เจียงหลิวอยากฟังกอสซิปวงการบันเทิง ก็แค่อยากฟังเรื่องซุบซิบของพวก "ดาราดัง" เหมือนกับการฟังเรื่องคนข้างบ้านแอบนอกใจใครสักคนก็เท่านั้น

กอสซิปของคนที่ไม่รู้จัก ฟังไปก็กร่อยลงไปเยอะ

"เจียงหลิว ประโยคเมื่อกี้ของนายหมายความว่ากำลังสงสัยฉันเหรอคะ"

"ผมไม่ได้หมายความแบบอื่นเลย ก็คุณเป็นเส้นสายเดียวของผมในวงการบันเทิงนี่นา"

"พวกเราต่างรายงานตัวกันทุกวันนะ ฉันมีวิธีอื่นที่พิสูจน์เรื่องนี้ได้ด้วย"

"ผมเชื่อคุณครับ"

"แต่ว่านะเจียงหลิว มีผู้หญิงคนหนึ่งที่นายไม่เคยรายงานเรื่องของเธอให้ฉันรู้เลย" หลินซู่เอินเปลี่ยนประเด็นกะทันหัน

น้ำตาเอ่อคลอในเบ้าตา เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้อัดอั้นอยู่ในใจเธอมานานมากแล้ว

"ใครครับ"

"หมอเฉินค่ะ"

ขณะเดียวกัน หลินซู่เอินก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดประวัติการแชตกับคนที่บันทึกชื่อไว้ว่า "หมอเฉิน"

ประวัติการแชตมีเพียงน้อยนิด

หัวข้อหลัก ๆ วนเวียนอยู่กับการที่เฉินซูหวั่นในมุมมองของจิตแพทย์ บอกกับหลินซู่เอินว่าในเวลานี้คนไข้ต้องการให้แฟนเก่ากลับมา

สรุปคือคอยเร่งเร้าให้หลินซู่เอินกลับมาพบเจียงหลิวสักครั้ง (ตอนที่ 35)

"เธอไม่รู้ว่าฉันปรากฏตัวที่โรงพยาบาลตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุ ไม่รู้ว่าฉันเจอตัวนายตั้งนานแล้วแถมรู้เรื่องที่นายความจำเสื่อม และยิ่งไม่รู้ว่าหมอหลินเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของฉัน"

"ดังนั้น..."

"ดังนั้นที่ฉันไม่ปรากฏตัวมาตั้งนาน ก็เพื่ออยากดูว่าหมอผู้น่าสงสัยคนนี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่ค่ะ"

เจียงหลิวยกมือส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายพูดต่อ

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลัง

"พี่ชายบอกว่า วันที่ออกจากโรงพยาบาลมีผู้หญิงสามคนมาหานายที่ห้องพักผู้ป่วย"

ตอนที่หลินซู่เอินพูดประโยคนี้ แววตามีความน้อยอกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก

แววตาแบบนี้เจียงหลิวเคยเห็นมาก่อน

เวลาที่เขาไม่มีลูกค้า บางครั้งก็ถูกพนักงานเสิร์ฟคนอื่นเรียกตัวไปช่วยเล่นเกมบนโต๊ะเหล้าเป็นเพื่อนลูกค้า

ถือเป็นการช่วยเหลือซึ่งกันและกันระหว่างเพื่อนร่วมงาน

เวลาที่พวกสาวใหญ่ขี้ตัดพ้อเล่นเกมไปพลาง บ่นเรื่องสามีตัวเองแอบไปเล่นเกมปฏิสัมพันธ์ในออฟฟิศกับเลขาฯ หรือแอบเลี้ยงดูนักศึกษาสาวไปพลาง

สีหน้าก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

"คุณอย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นสิ ตอนนี้ผมเป็นชายหนุ่มโสดสนิทนะ"

"ฉันชินแล้วล่ะ ตอนเด็กนายก็โปรยเสน่ห์เรี่ยราดแบบนี้เหมือนกัน" แววตาของหลินซู่เอินมีความหวนรำลึกอยู่บ้าง จากนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย

"แต่สุดท้ายก็คบกับฉันอยู่ดีนี่นา"

"ผมไม่ชอบเห็นใครมาขี้โม้ รีบพูดธุระมาได้แล้วครับ"

"เจตนาของหมอเฉินไม่บริสุทธิ์ค่ะ เธอกำลังจงใจชักนำให้นายเกิดความขัดแย้งกับผู้หญิงคนอื่น"

"พูดต่อสิครับ"

"หลังจากเหตุการณ์แฟลชไดรฟ์ ฉันจงใจไปปรากฏตัวต่อหน้าเธอ ถึงขั้นใช้เหตุผลเรื่องอยากเข้าใจความในใจของนาย ไปหาเธอเพื่อแสดงจุดยืนด้วยตัวเอง" (ตอนที่ 50)

"แสดงจุดยืนว่าจะมาหาผมเหรอครับ"

"เปล่าค่ะ คือจะออกไปจากชีวิตของนายอย่างเด็ดขาดต่างหาก เพราะตอนที่คุยกับหมอเฉิน ฉันแสดงความต้องการอย่างชัดเจนว่าอยากให้นายได้มีชีวิตใหม่

พอมีเรื่องแฟลชไดรฟ์เกิดขึ้น ฉันก็กังวลว่าเธอจะอยู่ฝั่งเดียวกับบอสเจียง ตอนนั้นฉันเลยยังเล่นละครฉากหนึ่งต่อหน้าบอสเจียง บอกว่าพวกเราเคยคบ ๆ เลิก ๆ กันอย่างเจ็บปวด การกลับมาครั้งนี้ฉันจึงจะไม่ไปรบกวนนายอีก" (ตอนที่ 45)

"เป้าหมายคืออะไรครับ" เจียงหลิวไม่ได้คาดเดาอะไรในใจ เขากำลังรอข้อมูลที่มีน้ำหนักพอจะทำให้เขาเชื่อ

"เพราะฉันสังเกตเห็นว่าพวกเธอมีเจตนาแอบแฝงกับนาย เหมือนกับเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเจียงวานตอนเด็กไม่มีผิด"

หลินซู่เอินพลันยิ้มขึ้นมา เธอปัดปอยผมที่ระข้างหู

แล้วหยิบหนังสือการ์ตูนขโมยดาวเก้ากันยาเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

คนเรามักจะเริ่มนึกถึงความหลังขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

เช่นในวัยสี่สิบกว่าปีที่คุณประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ระหว่างที่เปิดเพลงเก่าเคล้าความหลังขับรถติดไฟแดงอยู่ ก็อาจจะนึกย้อนไปถึงเด็กผู้หญิงที่เคยให้คุณลอกการบ้านในวัยเยาว์ขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

แล้วก็พลันตระหนักได้ว่า ที่เธอเคยพูดในตอนนั้นว่า "ในคาบต้องตั้งใจฟังครูนะ" แท้จริงแล้วไม่ได้หมายความแค่ให้คุณตั้งใจฟังครูสอนเท่านั้น

หลินซู่เอินก็นึกถึงบ่ายวันอันแสนอบอุ่นวันนั้น วันที่เด็กชายชูนิ้วโป้งชี้เข้าหาตัวเอง

แล้วบอกกับเธอว่า ถ้าไม่ทำแบบนี้ พวกนั้นจะต้องแอบวางแผนกลั่นแกล้งเธออยู่ลับหลังแน่นอน

แม้แต่ในความฝัน เธอก็ยังฝันถึงภาพที่เด็กชายชูนิ้วโป้งขึ้นมา "กอบกู้" เธอ

ดังนั้นเธอจึงไปร้องเพลง เธอเฝ้ารอคอยว่าจะมีสักวัน

ที่เธอเองก็สามารถชูนิ้วโป้งเพื่อกอบกู้เขาได้เช่นกัน

ทว่าเธอทำมันได้ไม่ดี ช่วงเวลาวันวานเหล่านั้นจึงกลายเป็นเพียงแค่อดีตที่ผ่านพ้นไปจริง ๆ

แต่คราวนี้เธอได้รับโอกาสใหม่อีกครั้ง

ดูเหมือนว่าคราวนี้จะมีคนแอบวางแผนกลั่นแกล้งเขาอยู่ลับหลัง ในที่สุดเธอก็สามารถชูนิ้วโป้งขึ้นมาได้เหมือนอย่างที่เคยจินตนาการไว้ตอนอายุสิบสอง

"เจียงหลิว ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อฉัน เรื่องทั้งหมดในวันนี้คุณก็คิดเสียว่าฟังนิทานไปแล้วกันนะคะ แต่หลังจากนี้ไป คุณต้องแสดงออกว่ารำคาญฉันให้ชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ห้ามบอกหมอเฉินเด็ดขาดว่าฉันเคยมาหาคุณ

พวกเราทำเหมือนกับว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเถอะค่ะ ฉันจะไม่โผล่เข้าไปในโลกของคุณ แต่ในยามจำเป็นที่จะต้องโต้กลับ ฉันจะพยายามหาหลักฐานออกมาให้มากที่สุดเพื่อให้คุณเชื่อฉัน"

เจียงหลิวฟังคำพูดของเธอแล้วก็โบกมือปฏิเสธ

"ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองไปเถอะ ตอนนี้ผมไม่เชื่อใครทั้งนั้นแหละ ทั้งคุณทั้งหมอเฉินก็เหมือนกัน"

"ไม่ใช่นะคะเจียงหลิว ไม่ว่าจะเผชิญกับเรื่องอะไรคุณก็มักจะฮึกเหิมและอยากเป็นฝ่ายคุมเกมเสมอ

คุณแค่เพราะความจำเสื่อมเลยทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมดไม่ได้ ฉันรู้ว่าคุณเองก็รู้สึกแย่เหมือนกัน"

คำพูดนี้พูดออกมาก็มีค่าแทบไม่ต่างอะไรกับการผายลม

เจียงหลิวย่อมอยากเป็นฝ่ายจัดการทุกอย่างเองอยู่แล้ว แต่เขาจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างแล้วจะให้จัดการยังไงล่ะ

"คุณไปใช้ชีวิตของคุณเถอะค่ะ คราวนี้ให้เป็นตาฉันบ้าง"

หลินซู่เอินคลี่ยิ้มออกมา ใบหน้าของดาราสาวชื่อดังนั้นงดงามไร้ที่ติอย่างแท้จริง แม้ว่าจะมีแสงไฟสาดส่องลงมาบนศีรษะอย่างเจิดจ้าก็ตาม

เรื่องราวที่เธอเล่าออกมาทั้งหมดล้วนเป็นความจริง

เธอต้องการอนาคตที่ก้าวหน้า แต่เป้าหมายของการเลือกอนาคตก็คือเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น

สถานีปลายทางของเธอก็คือความสุข

ความสุขของพวกเขาทั้งสองคน

นั่นสิ

ความรักในวัยเยาว์ของหนุ่มสาวมักจะหอมหวานและทรมานเสมอ ทั้งการที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันไม่ได้ ค่าครองชีพไม่พอใช้ ความรักทางไกล แรงกดดันจากการก้าวเข้าสู่สังคม การไม่ได้รับความเข้าใจในที่ทำงาน ความจนปัญญาเมื่อถึงเวลาต้องพูดคุยเรื่องแต่งงาน

ความรักที่งุ่มง่าม การเติบโตของชีวิต ภาระอันหนักอึ้งของการมีชีวิตอยู่

ปัจจัยใด ๆ ก็ล้วนกลายเป็นคลื่นลมมรสุมที่ทำลายความรักลงได้ทั้งสิ้น

แต่หากกัดฟันอดทนประคับประคองผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้นมาได้จริง ๆ

และทิ้งสายสัมพันธ์ที่มิอาจลบเลือนไว้ในชีวิตของกันและกัน

เช่นนั้นแล้วก็คงไม่มีใครสามารถดูแคลนพลังแห่งการเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมฟันฝ่ากาลเวลาของพวกเขาได้เลย