ตอนที่ 65 คุณอยู่ไหน

"เดี๋ยวสิ เรื่องนี้ซึ้งมากจริง ๆ นะครับ ผมอยากถามหน่อยว่าตอนจบของพวกเขาเป็นยังไงเหรอ"

หลินซู่เอินเล่าเรื่องได้เก่งเกินไปแล้ว แถมในเรื่องยังเหมือนมีการสลับเพลงประกอบฉากด้วย

ราวกับกำลังเล่นหนังยังไงอย่างนั้น

เจียงหลิวถึงกับอยากให้ดาราดังร้องเพลงให้ฟังสักท่อน ดาราดังร้องเพลงต้องเพราะมากแน่ ๆ ใช่ไหมล่ะ

เรื่องนี้จะได้ยิ่งอินเข้าไปใหญ่

"นี่คือเรื่องของฉันกับเธอค่ะ"

"อ๋อๆ ขอโทษทีครับ"

เจียงหลิวไม่ได้แกล้งทำจริง ๆ นี่มันคือผลข้างเคียงของอาการความจำเสื่อมชัด ๆ

ฟังไปฟังมาก็รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่น

สาเหตุหลักคือตัวเขาไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

"เรื่องของเราเหรอครับ? ถ้าอย่างนั้นเท่าที่ฟังดูผมก็ออกจะเด็ดขาดอยู่นะ คุณต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายตามตื๊อผม ทำไมกลายเป็นผมไปตามตื๊อคุณได้ล่ะ?"

"ใครบอกว่าเธอเป็นฝ่ายตามตื๊อคะ?"

"ผมดูเอาจากความเป็นจริงครับ"

"เธอไม่เชื่อฉันเหรอ?"

"ผมไม่เชื่อใครทั้งนั้นแหละครับ"

เจียงหลิวส่ายหน้า ตอนนี้เขาจำขึ้นใจแล้ว เรื่องเล่าความทรงจำของคนอื่นล้วนไร้สาระทั้งเพ

ไม่แน่อาจจะแอบเปลี่ยนรายละเอียดบางอย่างให้คุณฟังแบบเนียน ๆ ก็ได้

ยังไงเสียคุณก็ไม่มีทางตรวจสอบได้อยู่แล้ว

ดังนั้นผลข้างเคียงนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน ฟังเป็นนิทานเรื่องหนึ่งไปเลยแบบนี้สิถึงจะถูก

เดี๋ยวก่อน จะมัวแต่ฟังเรื่องเล่าอย่างเดียวไม่ได้

"เงินที่คุณติดผมอยู่จะคืนเมื่อไหร่ครับ?"

"ฉันเคยไปหาเธอเพื่อจะคืนเงินแล้ว แต่เธอไม่เอาค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้ทวงก็ยังไม่สาย ตอนที่เราตกลงกันตอนนั้นมีพูดถึงเรื่องดอกเบี้ยไหมครับ?"

เจียงหลิวคิดว่า ในเมื่อเป็นการยืมเงิน ตอนนั้นย่อมต้องมีการตกลงกันไว้ ถ้ามีดอกเบี้ยก็น่าจะนับเป็นเงินก้อนใหญ่ไม่น้อยเลย

"ตอนนั้นเธอบอกว่ายกให้ฉัน แต่เป็นเพราะฉันยืนกรานถึงได้เปลี่ยนเป็นยืมค่ะ"

"งั้นก็แปลว่าไม่มีดอกเบี้ยสินะครับ"

เจียงหลิวตัดประโยคนั้นทิ้งไปโดยอัตโนมัติ ตามความเข้าใจในตัวเองของเขา

ตอนนั้นตัวเองอาจจะพูดคำแบบนั้นออกไปจริง ๆ ก็ได้

แต่เขาไม่สนใจหรอก

ขำจะตาย ตัวผมในอดีตกับตอนนี้เกี่ยวอะไรกันด้วยเล่า!

"บัตรธนาคารอยู่นี่ค่ะ รหัสผ่านอยู่ในนี้ทั้งหมด รวมแล้วสองล้าน"

"เท่าไหร่นะครับ?"

ถ้าเจียงหลิวจำไม่ผิด ตอนนั้นอาชิงบอกว่ารายได้ของเขาอยู่ที่ราว ๆ เก้าแสน หักเงินที่โอนให้แม่สะสมไว้เดือนละหนึ่งแสนออกไป

ก็น่าจะเหลือประมาณแปดแสน

คำนวณยังไงก็ไม่ได้ถึงสองล้าน

"ไม่มีเหตุผลที่จะมาคิดดอกเบี้ยย้อนหลังหรอกครับ ในเมื่อตอนแรกไม่ได้กำหนดดอกเบี้ยไว้ก็ช่างเถอะ อีกอย่างดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบโหดขนาดไหนกันถึงได้ทบต้นทบดอกจนกลายเป็นสองล้านได้"

"นี่เป็นสิ่งที่เธอควรได้รับค่ะ"

"ช่างมันเถอะครับ ผมขอแค่เงินของผมก็พอ เงินเยอะเกินไปมันร้อนมือ ไม่แน่อาจจะมีกับดักอะไรรอหลอกผมอยู่อีกก็ได้"

"เจียงหลิว ฉันยอมรับว่าในเรื่องความรักฉันผิด แต่ฉันไม่มีเหตุผลที่จะทำร้ายเธอนะคะ"

อารมณ์ของหลินซู่เอินพลุ่งพล่านมาก ตั้งแต่ที่เธอเริ่มเล่าเรื่องจนถึงตอนนี้ น้ำตาก็ไม่เคยหยุดไหลเลย

เจียงหลิวส่งทิชชู่ให้อย่างใส่ใจ ส่งสัญญาณบอกว่าถ้าไม่เช็ด น้ำตาจะไหลเข้าปากแล้วนะ

จากนั้นก็จิบน้ำโซดาแล้วกระแอมเบา ๆ "ทุกคนก็พูดแบบนี้ทั้งนั้นแหละครับ"

"คุณจดเลขบัญชีผมไว้ แล้วโอนเงินต้นเข้าบัญชีผม เท่านี้พวกเราก็หายกันแล้วครับ"

"ระหว่างพวกเราไม่มีวันหายกันได้หรอกค่ะ"

หลินซู่เอินไม่สามารถทำอารมณ์ให้ผ่อนคลายเหมือนเจียงหลิวได้ หลายวันมานี้สิ่งที่เธอฝันถึงล้วนเป็นประโยคที่เห็นในบ้านตระกูลเจียง

บางเรื่องต้องเดินผ่านทางสายนั้นมาตามลำพังถึงจะเข้าใจ ความจริงแล้วคุณไม่มีวันขีดเส้นจบกับใครบางคนได้อย่างเด็ดขาด เพราะความรู้สึกนี้ลึกซึ้งยาวไกลเกินไป ราวกับผืนป่ารกร้างที่ไร้จุดสิ้นสุดในชีวิต

"เฮ้ๆๆ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง ทำไมจะหายกันไม่ได้ล่ะ เป็นถึงดาราดังแล้วยังจะมายืมเงินผมอีกเหรอครับ?"

เจียงหลิวรีบยกแขนทั้งสองข้างกอดไหล่ตัวเอง ทำท่าทางเหมือนกำลังถูกรังแก:

"ทำงานรับจ้างได้เงินไม่กี่บาทหรอกครับ เถ้าแก่พวกเราใจดำจะตาย คุณเปลี่ยนคนไปป่วนไม่ได้เหรอ"

"เจียงหลิว เธอลาออกแล้วไปตั้งใจเรียนดีไหม ค่าเทอม ค่าครองชีพ ฉันจะให้เธอทั้งหมดเองค่ะ"

"หยุดๆๆ มาอีกคนแล้วที่จะคอยชี้นิ้วสั่งชีวิตผม คืนเงินมาก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนเรื่องเถอะครับ"

เจียงหลิวรีบทำสัญญาณมือบอกให้หยุด!

อย่าว่าแต่เลิกกันแล้วเลย ต่อให้ไม่เลิกกันก็ไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วบงการนะ

"เงินต้นเจ็ดแสนเจ็ดหมื่นต้องพรุ่งนี้ถึงจะโอนเข้าบัญชีเธอได้ค่ะ ส่วนบัตรใบนี้ฉันจะเอาไปให้คุณป้าจี้"

"แม่ผมไม่รับหรอกครับ อย่าเสียเวลาเปล่าเลย"

พูดตามตรง จริง ๆ แล้วเจียงหลิวยังฟังเรื่องเล่าไม่จุใจเลย

เขาอยากฟังต่อว่าตัวเองเปลี่ยนจาก "หนุ่มหล่อที่เป็นที่หมายปอง" กลายมาเป็น "คนตามตื๊อเขาฝ่ายเดียว" ได้ยังไงกันแน่

เรื่องราวช่วงนี้ นอกจากหลินซู่เอินแล้วก็ไม่มีใครรู้เลย

เพราะในแฟ้มประวัติทางจิตวิทยาที่เฉินซูหวั่นให้เขา มีเพียงคำบอกเล่าฝ่ายเดียวของเจียงหลิวเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าคำบอกเล่าฝ่ายเดียวของเจียงหลิวจะไม่ถูกต้อง

แต่ในฐานะคนที่อ่านหนังสือประวัติศาสตร์มาบ้าง เจียงหลิวรู้ดีว่าบางเรื่องหากมองแค่มุมมองด้านเดียว ย่อมยากจะเห็นภาพรวมทั้งหมด

ต้องมองจากหลากหลายมิติและวิเคราะห์อย่างรอบด้าน

"คุณเล่าเรื่องหลังจากนั้นให้ผมฟังต่อสิครับ เน้นเล่าตรงที่ผมกลายเป็นคนตามตื๊อเขาฝ่ายเดียวได้ยังไงด้วยนะ"

"เธอบอกฉันมานะ ว่าจิตแพทย์ของเธอเป็นคนบอกว่าเธอเป็นฝ่ายตามตื๊อใช่ไหมคะ"

"เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกครับ คุณเล่ามาเถอะว่าคู่รักวัยเด็กอันแสนหวานกลายมาเป็นเลิกรากันได้ยังไง"

"หลังจากนั้นฉัน..."

"เดี๋ยวก่อนนะครับ ผมขอไปเอาถังป๊อปคอร์นก่อน แล้วก็เพลงประกอบที่คุณพูดถึงชื่อเพลงอะไรนะ เรื่องของเจ้าหมีอะไรสักอย่างใช่ไหมครับ"

เจียงหลิวทุ่มเทอย่างหนักเพื่อสร้างบรรยากาศในการฟังเรื่องเล่า ถึงขั้นเปลี่ยนจากน้ำโซดามาเป็นโคล่าเย็นเจี๊ยบ

เพื่อเพิ่มความอิน เครื่องเล่นซีดีจึงเปิดเพลง "เรื่องราวของเจ้าหมีน้อย" อีกครั้ง

"ซี้ด ชื่นใจ!"

โคล่าแช่เย็นแบบขวดทั่วไปราคาขวดละสามหยวน จิบแรกก็มีมูลค่าไปแล้วสองหยวนครึ่ง

โคล่าแช่เย็นของร้านอิซากายะ จิบแรกต้องมีค่าถึงสิบหยวนแน่

ทว่าเจียงหลิวไม่ต้องจ่ายเงินเอง ยิ่งฟินเข้าไปใหญ่!

หลินซู่เอินนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเสื่อทาทามิ รอให้เจียงหลิวเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

ช่วงเวลาเล่าเรื่องเริ่มต้นขึ้น

หลินซู่เอินบอกว่า เรื่องราวต้องเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนเรียนจบมัธยมปลาย

นับตั้งแต่ตกลงคบกันจนถึงเรียนจบมัธยมปลาย พวกเขาใช้ชีวิตช่วงเวลาอันแสนหวานด้วยกัน ราวกับการพากันก้าวหน้าและพยายามสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน

นี่ถือเป็นอุปสรรคใหญ่สำหรับคู่รักมัธยมปลายหลายคู่ แต่ยังดีที่ผลการเรียนของทั้งสองคนค่อนข้างดี

ทั้งสองคนที่ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีนัก จึงเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยหนานเจียงที่อยู่ในเมืองนี้

บทละครชีวิตของพวกเขาทั้งสองคนพอจะคาดเดาได้ หากโชคดีก็คงเรียนจบมหาวิทยาลัยอย่างราบรื่น จะเรียนต่อปริญญาโทหรือก้าวเข้าสู่สังคมเพื่อหางานทำ ดิ้นรนเพื่อชีวิตสักสองสามปีแล้วสร้างครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเอง

ชีวิตย่อมต้องมีขวากหนามเป็นธรรมดา เรื่องก้าวกระโดดข้ามชนชั้นอะไรทำนองนั้นก็อย่าได้เพ้อฝันเลย แต่นี่ก็ถือเป็นความสุขของคนธรรมดาทั่วไปแล้ว

เธอชอบร้องเพลง แถมยังร้องเพราะมากด้วย

เธอโพสต์คลิปร้องเพลงลงบนโซเชียลมีเดีย เจียงหลิวสนับสนุนเธอเป็นอย่างดี อีกทั้งยังเหมือนบล็อกเกอร์คู่รักสายร้องเพลงหลาย ๆ คู่ ที่เขาจะมาร่วมเฟรมเป็นบางครั้งพร้อมกับโยกหัวไปมาอยู่ข้าง ๆ

การจับคู่ของคู่รักหน้าตาดีบวกกับเสียงร้องที่เพราะจริง ๆ ทำให้เธอมีแฟนคลับติดตามอยู่จำนวนหนึ่ง

เพียงแต่บล็อกเกอร์ประเภทนี้สร้างรายได้ค่อนข้างยาก นาน ๆ ทีรับโฆษณาเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ถือเป็นเงินทุนสำหรับไปเดตของคนทั้งคู่แล้ว

ตามหลักการทั่วไปแล้ว การจะโด่งดังเป็นพลุแตกนั้นเป็นเรื่องยากมาก

ทว่าคลิปหนึ่งของเธอกลับดังระเบิดขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน และคลิปนั้นเธอร้องเพลง "วันวานที่ผ่านเลย"

บนโลกอินเทอร์เน็ต หากอยากจะดังเป็นพลุแตก แค่ร้องเพลงเพราะสักเพลงนั้นยังห่างไกลจากคำว่าพอ จำเป็นต้องมีเรื่องราวสักเรื่องมาสร้างภาพลักษณ์เพื่อดึงดูดกระแสคนนอกให้ได้

และเรื่องราวคู่รักวัยเด็กของเจียงหลิวกับหลินซู่เอินก็ดันถูกเพื่อนร่วมโรงเรียนแฉออกมา แถมคำพูดเกาะกระแสจากเพื่อนบ้านและเพื่อนสมัยเด็กในละแวกบ้าน ยิ่งทำให้เรื่องนี้กลายเป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

เมื่อมีลมหนุนช่วยส่ง จึงเริ่มมีช่องทางและเอเจนซี่ต่าง ๆ ติดต่อเข้ามาหาหลินซู่เอิน

แต่ของฟรีไม่มีในโลก สัญญาเกือบทั้งหมดจึงถูกทั้งคู่ปัดตกไป

พวกเขาระงับความโลภเอาไว้ คิดเพียงว่าอาศัยกระแสนี้หาเงินได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น เท่านี้ก็พอแล้ว

การเปลี่ยนแปลงของคนเราต้องอาศัยเหตุการณ์ไม่คาดฝัน คนที่ใช้ชีวิตสุขสบาย ต่อให้มีความทะเยอทะยานแรงกล้าแค่ไหนก็ยากจะก้าวข้ามขั้นนั้นไปได้

ทว่ามีปัญหาใหญ่โตข้อหนึ่งขวางอยู่ตรงหน้าหลินซู่เอิน แม่ของเธอตกงาน

ทั้งค่าเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันล้วนต้องใช้เงิน

ส่วนสภาพครอบครัวของเจียงหลิวก็ไม่สู้ดี ค่ายาของจี้ชุนฮวาต้องใช้เงิน เขาถึงขั้นคิดจะไปทำงานพาร์ตไทม์

หลินซู่เอินสะดุ้งตื่นจากความฝันอันแสนสุขขึ้นมาอย่างกะทันหัน เส้นทางในอนาคตที่เธอกับเจียงหลิวต้องก้าวเดินยังอีกยาวไกลนัก

สิ่งที่พวกเธอเผชิญไม่ใช่เรื่องจิปาถะในชีวิตประจำวันอย่างนักศึกษาทั่วไปที่กลุ้มใจเรื่องใช้เงินเกินงบ หรือเงินไม่พอซื้อของขวัญให้แฟน

โดยเนื้อแท้แล้วพวกเธอทั้งสองคนเริ่มต้นชีวิตแบบติดลบย่อยยับ การจะใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาสำหรับพวกเธอนั้นช่างยากเย็นเหลือเกิน

เธอจำเป็นต้องหาทางเปลี่ยนแปลง และต้องเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สามารถกอบกู้สถานการณ์ของทั้งสองครอบครัวได้จริง ๆ

ดังนั้นเธอจึงเกิดความคิดที่จะทำเพลงขึ้นมา เพราะเธอนึกวิธีอื่นไม่ออกแล้ว

คนเรามักจะเกิดความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ในยามค่ำคืน แล้วพอตื่นขึ้นมาก็ด่าตัวเองว่าประสาท

เธอเล่าความคิดนี้ให้เจียงหลิวฟัง แต่ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจังอะไร

เธอเลือกที่จะเซ็นสัญญา ค่าเซ็นสัญญาสองแสนห้าหมื่นหยวนสำหรับระยะเวลาสองปีนั้น ถือเป็นเงินก้อนโตมหาศาลสำหรับครอบครัวที่มีรายได้ต่อเดือนเพียงไม่กี่พันหยวน

แต่เธอต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่น

ครั้งนี้เจียงหลิวไม่ได้ชี้นิ้วโป้งเข้าหาตัวเองเหมือนตอนเด็กๆ อีกแล้ว

และไม่ได้ใช้น้ำเสียงเก๊กหล่อพูดประโยคประจำตัวทำนองว่า 'ไม่มีใครเข้าใจเรื่อง... ได้ดีไปกว่าฉันอีกแล้ว'

เพราะเรื่องนี้มันเกินขอบเขตความสามารถของเขาไปไกล

ผู้ชายที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจทั้งในวัยสิบสองและสิบเจ็ดปีคนนี้

ก้มหัวลงเป็นครั้งแรก

เขาเลือกที่จะสนับสนุนความฝันของเธอ และยกสิทธิ์การตัดสินใจให้เธอ

พวกเขาจึงเริ่มต้นความรักแบบระยะไกล

ชีวิตหลังจากเข้าบริษัทไม่ได้สวยหรูเลย บล็อกเกอร์สายร้องเพลงที่โด่งดังในวงแคบๆ แบบเธอนั้น บริษัทกวาดตาหาบนอินเทอร์เน็ตทีเดียวก็ได้มาเป็นกระบุงโกย

พอเข้าไปแล้วก็เหมือนถูกจับมาเลี้ยงกู่เพื่อแข่งขันกันเอง ชีวิตในแต่ละวันของเธอนอกจากแต่งเพลง ฝึกซ้อม และโพสต์คลิปแล้ว ก็ไม่มีงานหรือกิจกรรมอะไรป้อนให้เธอเลยสักนิด

หากความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับแฟนต่างก็เป็นรักแรกของกันและกัน มีปัญหาขัดสนเรื่องเงินทอง อยู่ไกลกัน แถมฝ่ายหนึ่งยังมีวิธีคิดแบบเด็กนักเรียน ขณะที่อีกฝ่ายก้าวเข้าสู่สังคมวัยทำงานแล้ว

ก็ขอแสดงความยินดีด้วย เพราะความรักที่รวบรวมเงื่อนไขบั่นทอนจิตใจไว้ครบเครื่องขนาดนี้ ย่อมถูกลิขิตให้เป็นความทรมานอันแสนหวานอย่างไม่ต้องสงสัย

สถานะการใช้ชีวิตที่ต่างกัน ความกดดันเรื่องเงินทอง การไม่ได้พบหน้ากัน และการสื่อสารที่ไม่ทันท่วงที สิ่งเหล่านี้สามารถทำลายล้างความรักลงได้ทุกรูปแบบ

ทั้งสองคนที่ไร้ประสบการณ์ความรักต่างพังทลายและร้องไห้ออกมากลางดึก นอนกระสับกระส่ายด้วยความทรมานใจท่ามกลางการทะเลาะเบาะแว้ง เอ่ยปากบอกเลิกกันในยามดึก แล้วก็เฝ้ารอข้อความจากอีกฝ่ายในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น พอรุ่งเช้าตื่นขึ้นมาก็ส่งข้อความขอโทษกันแทบเป็นบ้า

บนโลกใบนี้มีคู่รักที่เป็นเหมือนพวกเขาอยู่มากมาย ที่ต้องจมดิ่งอยู่ในวังวนของการรักๆ เลิกๆ

พอเล่ามาถึงตรงนี้ หลินซู่เอินก็ปล่อยโฮออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอถามเจียงหลิวว่าเขาพอจะเข้าใจความรู้สึกแบบนี้บ้างไหม

เจียงหลิวส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้า

เขาสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับความรักไป จึงเป็นเรื่องยากที่จะเข้าอกเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ได้

แต่เขาเข้าใจความยากลำบากของการพยายามปีนป่ายข้ามชนชั้น หากคืนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในสภาพที่คิดจะ 'ผูกคอตาย' จนได้มาเจอกับอาชิงที่แวะมามุงดูเรื่องสนุกเข้าล่ะก็

ชาตินี้เขาก็คงไม่มีวันรู้ด้วยซ้ำว่าประตูร้านอิซากายะหันไปทางทิศไหน

มันไม่ใช่โลกที่เขาควรจะอยู่เลย

จนกระทั่งคืนนั้นหลังจากที่พวกเขาเอ่ยปากบอกเลิกกัน หลินซู่เอินก็ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

เธออยากกลับบ้าน แต่เธอก็ต้องเผชิญกับค่าปรับผิดสัญญาจำนวนมหาศาล

ทว่าเจียงหลิวกลับโทรศัพท์มาบอกว่าเขาได้งานใหม่แล้ว และสามารถหาเงินมาสนับสนุนให้เธอทำเพลงต่อไปได้

คราวนี้เจียงหลิวถึงกับส่งคลิปวิดีโอมาให้ โดยชี้นิ้วโป้งเข้าหาตัวเองอีกครั้ง

เขายังคงทำสีหน้าเก๊กหล่อเหมือนตอนเด็กๆ ราวกับย้อนกลับไปตอนอายุสิบสองและสิบเจ็ดปีไม่มีผิด

"ไม่มีใครเข้าใจเรื่องดื่มเหล้าหาเงินได้ดีไปกว่าฉันอีกแล้ว!"

ชายหนุ่มที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจมาตั้งแต่เด็กคนนั้น ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมาได้อย่างภาคภูมิอีกครั้ง

พอเล่ามาถึงตรงนี้ เจียงหลิวก็พอจะเดาออกแล้วว่าคืนนั้นคือคืนไหน

คงจะเป็นคืนที่เขาไปห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นไม้นั่นแหละ

เรื่องราวหลังจากนั้นเจียงหลิวพอจะรู้อยู่บ้างแล้ว พอจะเห็นได้จากบรรดาคลิปรายงานตัวเหล่านั้น

หลินซู่เอินบอกว่าเธอไม่เห็นด้วยที่เจียงหลิวไปทำงานแบบนั้น แต่ตลอดเวลาที่เติบโตมาด้วยกันในฐานะเพื่อนสมัยเด็ก

เจียงหลิวเป็นฝ่ายที่อยู่เหนือกว่าเสมอ การตัดสินใจของเขาเธอจึงไม่สามารถคัดค้านได้เลย

ในตอนนั้นเจียงหลิวบอกกับเธอว่า พอเธอได้เป็นดาราดังแล้วค่อยกลับมาเลี้ยงดูเขาไม่ใช่หรือไง เขาคงไม่นั่งดื่มเหล้าเป็นเพื่อนคนอื่นไปตลอดชีวิตหรอก

หลินซู่เอินยอมตกลง ในช่วงที่ไม่มีทรัพยากรหนุนหลัง เจียงหลิวเป็นคนควักเงินตัวเองช่วยเธอทำเพลง

ซิงเกิลเดี่ยวของเธอเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาทีละน้อย ทางบริษัทจึงเริ่มมองเห็นมูลค่าในตัวเธอ

เธอเริ่มได้ก้าวขึ้นมาอยู่เบื้องหน้า และคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น

แต่เธอกลับประเมินราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการก้าวขึ้นมาอยู่เบื้องหน้าต่ำเกินไป ซิงเกิลเดี่ยวก็แค่ทำให้บริษัทมองเห็นมูลค่าเท่านั้น แต่โอกาสและทรัพยากรต่างๆ ยังคงต้องพึ่งพาบริษัทเป็นผู้ป้อนให้อยู่ดี

และเงื่อนไขของพวกเขาก็คือ ให้ตัดขาดการติดต่อกับแฟนหนุ่มที่ทำงานนั่งดริงก์คนนั้นซะ

หลินซู่เอินปฏิเสธ แต่ผลลัพธ์ของการปฏิเสธก็คือ ค่ำคืนที่เจียงหลิวต้องไปนั่งดื่มเหล้าเพื่อหาเงินมาทั้งหมดนั้นจะสูญเปล่าไปในทันที

นี่คือราคาที่สูงเกินกว่าที่ทั้งสองคนจะแบกรับไหว

ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงปรึกษากับเจียงหลิวว่า ขอแอบคบกันแบบลับๆ ไปก่อนได้ไหม พอถึงวัยที่เหมาะสมพวกเราค่อยแต่งงานกัน ขอให้เขาเชื่อใจเธอ

แต่เธอกลับมองข้ามความเปลี่ยนแปลงทางสภาพจิตใจของเจียงหลิวในระหว่างกระบวนการนี้ไป จนถึงขั้นที่เขาเริ่มมีอาการป่วยทางจิตเวช

บทสรุปคือเจียงหลิวปฏิเสธ และพวกเขาก็เลิกรากันอย่างเป็นทางการ

เรื่องเล่าจบลงเพียงเท่านี้

เครื่องเล่นซีดีกำลังเล่นเพลง "เกี่ยวกับเจ้าหมีน้อย" วนซ้ำ ตอนนี้เล่นมาถึงท่อนที่ว่า "ความรักยังคงมีอยู่ทั่วโลกใบนี้ แม้คำว่ารักในจดหมายรักจะเหลือเพียงตัวหนังสือก็ตาม"

"เพราะฉะนั้นนี่คือสิ่งที่ฉันติดค้างคุณค่ะ" หลินซู่เอินเลื่อนบัตรธนาคารมาตรงหน้าอีกครั้ง

"อะไรกันครับ ผมฟังเป็นแค่นิทานเรื่องหนึ่งเท่านั้นแหละ"

เจียงหลิวหรี่ตาแล้วยิ้มบางๆ แสดงออกว่าตนไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจเลยสักนิด

"เจียงหลิว ฉันมองข้ามความรู้สึกของคุณไปตั้งมากมาย ขอโทษนะคะ"

"เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็อย่าพูดถึงอีกเลยครับ ผมจำไม่ได้แล้วจะพูดถึงไปทำไมอีก"

"แต่เจียงหลิวคะ พวกเราควรจะเป็นคนที่สนิทชิดใกล้กันที่สุดสิ"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของหลินซู่เอิน เจียงหลิวก็เงียบไป

เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

อันที่จริงเรื่องราวในอดีตระหว่างเขากับหลินซู่เอินนั้นมีคนยืนยันได้มากมาย ทั้งเพื่อนสมัยเด็กและเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย

เธอเป็นคนแบบไหนกันแน่ แค่ลองไปถามดูก็รู้เรื่องแล้ว

ทว่าช่วงเวลาหลังจากที่หลินซู่เอินออกจากเมืองหนานเจียงไปนั้นไม่มีใครพิสูจน์ได้ ดังนั้นเจียงหลิวจึงทำได้เพียงคิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหก

เขาไม่อยากถูกปั่นหัวเหมือนคนโง่อีกต่อไป

แต่ถ้าจะบอกว่าตนไม่รู้สึกอินไปกับเรื่องเล่านี้เลย ก็คงเป็นการโกหก

เจียงหลิวบรรยายอารมณ์ความรู้สึกในขณะนี้ของตนได้ยากยิ่ง เขาทำได้เพียงใช้คำพูดประโยคหนึ่งเพื่อถ่ายทอดมันออกมาให้ดีที่สุด

"หลินซู่เอิน ถ้าคุณไม่เล่าเรื่องนี้ออกมา ผมก็ยังมองคุณเป็นแค่แฟนเก่าได้ง่ายๆ ในเมื่อไม่มีความแค้นฝังลึกอะไรต่อกัน เรื่องในอดีตก็ช่างมันเถอะ

แต่ตอนนี้คุณกลับตามหาผมแล้วมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

ถ้าสมมุติว่าทุกอย่างที่คุณพูดเป็นความจริง แล้วคุณกำลังบอกผมว่าพวกเรายังคงเป็นคนที่สนิทชิดใกล้กันที่สุด

งั้นช่วยบอกผมทีสิครับว่า ตอนที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ในตอนนั้น ตัวคุณไปอยู่ที่ไหน?"

ปล. ก่อนหน้านี้มีพี่น้องนักอ่านบอกว่ารูปแบบการเขียนของผมมีปัญหา ทำให้ตามอ่านแล้วอึดอัดมาก ผมขอน้อมรับคำแนะนำด้วยความเต็มใจและจะพยายามปรับปรุงนะครับ

แต่เพื่อความสมบูรณ์ของเนื้อเรื่อง ผลลัพธ์จากการปรับปรุงก็อาจจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก

ดังนั้นเพื่อให้พี่น้องที่ตามอ่านรู้สึกสบายใจขึ้น ผมเลยเลือกที่จะเพิ่มตอนแทน

ถึงจะไม่ได้ลงวันละสามตอน แต่จำนวนคำก็เทียบเท่าสามตอนแน่นอน เพราะบางครั้งการจงใจตัดจบตอนมันทำลายอารมณ์ความต่อเนื่อง

ขอของขวัญฟรีกับรีวิวห้าดาวหน่อยนะครับ ขอบคุณทุกคนมาก รักทุกคนนะ

ส่วนเรื่องเนื้อหา ช่วงสองสามวันนี้เขียนบทชีวิตประจำวันสบายๆ ไปหลายตอนเพื่อเปลี่ยนผ่านอารมณ์ และถือโอกาสวางปมทิ้งไว้ด้วย

คงไม่ได้คิดกันจริงๆ ใช่ไหมว่าผมจะเขียนแต่ชีวิตประจำวันสบายๆ น่ะ? เร็วๆ นี้เกมหมาป่ากำลังจะเริ่มแล้ว!

รู้อยู่แล้วว่าพวกคุณไม่ชอบอ่านชีวิตประจำวันสบายๆ! ยังไงก็ต้องเป็นผมนี่แหละที่เข้าใจพวกคุณที่สุด!

(ผมเห็นทุกคนบอกว่าภาพลักษณ์ตัวละครปล่อยให้จินตนาการเอาเองจะดีกว่า ดังนั้นรูปของหลินซู่เอินผมก็จะไม่ลงแล้วนะครับ)