ตอนที่ 64 always

เจียงหลิวยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่ความเป็นมืออาชีพอันยอดเยี่ยมจะดึงสติเขากลับมาอย่างรวดเร็ว

เขายกมือหยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวมกลับให้เธออีกครั้ง

"คนสวย คุณใส่ไว้ดีกว่าครับ ช่วงนี้โรคติดต่อกำลังระบาดหนัก พี่ลูกพี่ลูกน้องผมก็เพิ่งติดมา รอดตายมาได้แต่สมองดันเพี้ยนไปแล้ว"

"ไม่อยากเห็นหน้าฉันเหรอคะ"

"กลัวจะกระทบกับประสบการณ์การใช้บริการของคุณน่ะครับ"

ฟู่~

โทษความมือบอนของตัวเองแท้ ๆ ที่ดันไปถอดหน้ากากเธอ ใส่ไว้แบบนี้น่ะสบายตากว่าเยอะ

"แล้วถ้าฉันอยากดื่มเหล้า ไม่ต้องกรีดหน้ากากให้เป็นรูเลยเหรอคะ"

"แน่นอนว่าผมไม่ห้ามคุณถอดหรอกครับ แค่ล้อเล่นเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันตึงเครียดเกินไปเฉย ๆ"

การเปลี่ยนเรื่องอันลื่นไหล

ทำให้บรรยากาศอันหนักอึ้งของการกลับมาพบกันอีกครั้งของอดีตคู่รักคู่นี้สลายไปในพริบตา

"จะดื่มอะไรหน่อยไหมครับ หรือแค่อยากคุยกับผมเฉย ๆ"

"ฉันแพ้แอลกอฮอล์ค่ะ ครั้งแรกที่รู้ก็เพราะนายเป็นคนพาฉันไปส่งโรงพยาบาลแท้ ๆ"

หลินซู่เอินนั่งคุกเข่าอยู่บนเสื่อทาทามิ ดวงตาสดใสคอยมองตามสายตาของเจียงหลิวอยู่ตลอดเวลา

"รับทราบครับ ผมจะจดไว้ มีอะไรที่ไม่กินอีกไหมครับ อย่างเช่นไม่กินเนื้อวัว"

"ไม่กินปลาค่ะ"

"กินซาชิมิไม่ได้ ไม่ดื่มเหล้า ประสบการณ์การมานั่งร้านอิซากายะของคุณคงต้องลดทอนลงไปเยอะเลยนะครับ"

"เจียงหลิว นายจำไม่ได้เลยสักนิดจริง ๆ เหรอคะ"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมจำได้ว่าแม่ผมเป็นคนอ่อนโยน พ่อผมไม่ค่อยจะจริงจัง อาชิงกับเพื่อนร่วมงานที่ร้านอิซากายะดีกับผมมาก แล้วผมก็สอบติดมหาวิทยาลัยดี ๆ ได้ด้วย"

"ฉันไม่ได้ถามเรื่องพวกนี้สักหน่อย"

"แต่ผมจำได้แค่นี้นี่ครับ"

เจียงหลิวผายมือออก ทำสีหน้าเหมือนจนใจแต่ก็ช่วยไม่ได้ ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมไปสั่งอาหารที่ครัวด้านหลัง

สิ่งที่น่าพูดถึงก็คือ แม้ร้านอิซากายะแห่งนี้จะใช้ระบบสั่งอาหาร แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเด็กเสิร์ฟจะเป็นคนจัดสรรเมนูให้เองหลังจากถามเรื่องของที่ไม่กินเสร็จเรียบร้อย

โดยเฉพาะกับลูกค้าที่เพิ่งมาเยือนเป็นครั้งแรก

และการจัดอาหารในครั้งแรกนี้ถือว่าสำคัญยิ่ง ต้องอาศัยการตัดสินใจและการประเมินเฉพาะตัวของพนักงานเสิร์ฟ

เพราะสิ่งนี้จะกลายเป็นเซตอาหารมาตรฐานสำหรับลูกค้ารายนั้นเมื่อกลับมาร้านอิซากายะอีกในอนาคต

นี่ก็เพื่อแสดงให้เห็นถึงศักยภาพในการบริการของร้าน และเพื่อจำแนกระดับการใช้จ่ายของลูกค้าไปในตัว

เคล็ดลับการหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอาชิง และยังเป็นปัจจัยสำคัญในการประเมินความสามารถของพนักงานเสิร์ฟอีกด้วย

"ถ้าเป็นกาแฟผมขอแนะนำจาเมกาบลูเมาน์เทนหรือกาแฟลูวักครับ แต่ดึกขนาดนี้แนะนำเป็นน้ำโซดามากกว่า ส่วนของทานเล่นผมสังเกตเห็นว่าคุณออกกำลังกาย ต้องการแบบแคลอรีต่ำหรืออาหารมังสวิรัติไปเลยดีครับ"

"ฉันไม่กินค่ะ เรามานั่งคุยกันดีกว่า"

"คนสวยครับ ผมยินดีอยู่เป็นเพื่อนคุยอย่างยิ่งเลย แต่คนหาเช้ากินค่ำอย่างผมก็มี KPI ที่ต้องทำนะ"

"คืนละหนึ่งแสนยังไม่พอทำยอดอีกเหรอคะ"

"นี่คุณไม่กินเองนะครับ ไม่ใช่ว่าผมบริการไม่ทั่วถึง"

เจียงหลิวนั่งลงบนเสื่อทาทามิอีกครั้ง เขาอยากเปิดประเด็นอื่นเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเหงา

ทว่ากลับถูกหลินซู่เอินชิงพูดขึ้นมาก่อน

"เจียงหลิว เรารู้จักกันตั้งแต่สิบสองขวบแล้วก็เริ่มคบกันตอนอายุสิบหก ถึงนายจะจำไม่ได้เลยสักนิด แต่มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเราเป็นคนที่สนิทกันที่สุดไม่ได้หรอกนะ"

"ผมก็อยากจะเห็นด้วยกับคุณอยู่นะครับ แต่ขอโทษด้วยที่ผมจำไม่ได้จริง ๆ"

"ฉันช่วยให้นายจำได้นะ ฉันเล่าได้ตั้งแต่ตอนสิบสองขวบที่นายเปิดกระโปรงฉันเลยด้วยซ้ำ ตอนนั้น..."

"เดี๋ยวก่อนนะครับ ถ้าจะช่วยฟื้นความทรงจำล่ะก็ไม่ต้องลำบากเลย แต่ถ้าแค่อยากเล่านิทานให้ผมฟังเฉย ๆ ผมก็ยินดีเป็นผู้ฟังครับ"

หลินซู่เอินเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนอายุสิบสองขวบจริง ๆ

เธอเล่าว่าตอนนั้นครอบครัวของเธอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านเจียงวาน เธอไม่รู้จักเด็กคนอื่นเลยสักคน

ทุกคนต่างก็ต่อต้าน ไม่อยากเล่นกับเธอทั้งนั้น

มีแค่เจียงหลิวคนเดียวที่ยอมเล่นด้วย เพราะเขาเหลือบไปเห็นว่าในมือเธอมีหนังสือการ์ตูนเรื่อง "ขโมยดาวเก้ากันยา"

เจียงหลิวคือหัวโจกของแก๊งเด็ก ถึงขั้นที่มีเครื่องเกม PSP อยู่แค่เครื่องเดียว แต่เขาสามารถจัดสรรเวลาเล่นให้เด็กแต่ละคนได้เลยทีเดียว

สถานะระดับนี้ถือว่าไม่ธรรมดาแล้ว

วันนั้นเจียงหลิวเดินเข้ามาแอบเปิดกระโปรงเธอเบา ๆ เด็กคนอื่น ๆ ก็เลยพากันโห่ร้องแซวว่าพวกเขาสองคนเป็นแฟนกัน

เธอหน้าแดงก่ำแล้ววิ่งหนีไป ร้องไห้เสียงดังลั่น

เจียงหลิวบอกว่า เธออย่าร้องไห้เลย เด็กผู้หญิงคนอื่นแอบมาจับมือฉัน ฉันยังไม่แลเลยนะ

ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อให้พวกนั้นเคารพเธอ ยอมรับเธอเข้ากลุ่ม ไม่อย่างนั้นพวกนั้นต้องแอบกลั่นแกล้งเธอข้างหลังแน่ ๆ

เขายกนิ้วโป้งชี้เข้าหาตัวเอง "ไม่มีใครเข้าใจพวกเด็กในหมู่บ้านเจียงวานไปมากกว่าฉันหรอก"

เด็กชายตัวน้อยใต้แสงตะวันดูองอาจและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

วันนั้นในที่สุดเจียงหลิวก็ได้อ่านหนังสือการ์ตูนที่เฝ้าฝันถึง

พอหันหลังได้ก็วิ่งไปใต้ต้นไม้แล้วดำดิ่งเข้าสู่โลกการ์ตูนทันที

โดยมีพวกเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ คอยเดินตามหลังมามองตาละห้อย

รอบตัวหลินซู่เอินเต็มไปด้วยเด็กผู้หญิงที่เข้ามารุมล้อมถามเรื่องซุบซิบกันเจื้อยแจ้ว

เธอมองไปยังเด็กชายใต้ต้นไม้ที่เอามือเช็ดเสื้อก่อนจะเปิดอ่านหนังสือการ์ตูน

เด็กหญิงวัยสิบสองปีราวกับมองเห็นช่วงเวลาวัยเยาว์ที่กำลังจะมาถึง

แถมยังได้ตั๋วอาหารประจำโรงอาหารบ้านตระกูลเจียงติดมือมาด้วยแบบไม่รู้ตัว

หลินซู่เอินก็มาจากครอบครัวที่พ่อแม่หย่าร้างเช่นกัน แม่ของเธอเป็นเซลส์จึงค่อนข้างยุ่ง ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผู้ปกครองคนอื่น ๆ เดินลงมาเรียกเด็ก ๆ กลับไปกินข้าวที่บ้าน

ไม่มีใครเรียกเธอเลยแม้แต่คนเดียว

จี้ชุนฮวาก็จะพาเธอกลับไปกินข้าวที่บ้านด้วยเสมอ

บางครั้งเธอก็ได้เจอคุณอาเจียงที่หน้าหมู่บ้าน

คุณอาเจียงมักจะหยิบอมยิ้มรสลิ้นจี่ส่งให้เธอเสมอ พร้อมกับหวังให้เธอช่วยพูดชมคนเป็นพ่อให้เจียงหลิวฟังบ้าง

แล้วก่อนจากไปก็จะพูดกับเธอว่า "ขอบใจนะจ๊ะ ลูกสะใภ้ตัวน้อย"

ทุกครั้งที่ได้ยินแบบนั้น เธอจะคอยแอบชำเลืองดูสีหน้าของเจียงหลิว

เจียงหลิวในเวลาแบบนี้ไม่เคยทำหน้าตาดีด้วยเลย มีแต่จะถือท่อนไม้ไล่ฟาดหมายจะดวลเดือดตายไปข้างกับไอ้คนอันธพาลแก่

เปิดฉากละครดราม่า 'พ่อเปี่ยมเมตตาลูกเปี่ยมกตัญญู' อยู่ร่ำไป

หลินซู่เอินมักจะยืนมองเรื่องทั้งหมดนี้อย่างเงียบ ๆ แล้วแอบพยักหน้าอยู่คนเดียวในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

คนเก็บตัวหลายคนมักจะมีนิสัยติดตัวในวัยเด็กอยู่อย่างหนึ่ง คือหลังจากพูดจบแล้วจะชอบพึมพำในปากเบา ๆ ซ้ำอีกรอบ

เธอเองก็เป็นเช่นนั้น

สิ่งที่เธอพึมพำเสียงเบาก็คือ 'คุณอาคะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ'

กาลเวลาเปรียบเสมือนไฟควบคุมด้วยเสียงตามทางเดินในตึกเก่า ๆ ที่ติด ๆ ดับ ๆ

ยามที่คุณใส่ใจมัน คุณก็จะก่นด่าเสียงดังว่ามันเป็นของเสียที่น่ารำคาญสิ้นดี

ยามที่ไม่ได้ใส่ใจ ต่อให้แสงไฟจะสว่างวาบขึ้นมาแวบหนึ่งแล้วดับไป ก็ไม่มีใครสนใจอยู่ดี

ช่วงมัธยมต้นพวกเขาอยู่ห้องเดียวกัน พอถึงมัธยมปลายก็เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน

เจียงหลิวไปที่ไหนก็เป็นคนที่ใคร ๆ ต่างพากันเอ็นดูและชื่นชอบ

เขาสนิทสนมกลมกลืนกับพวกผู้ชาย ส่วนในลิ้นชักโต๊ะเรียนก็เต็มไปด้วยแอปเปิลวันคริสต์มาสที่พวกผู้หญิงเอามากองสุมไว้ให้

แต่เมื่อมีคนรักก็ย่อมมีคนเกลียด

การกลั่นแกล้งเวรตะไลในโรงเรียน บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลสวยหรูอะไรเลยด้วยซ้ำ

ในวันคริสต์มาสนั้น ท้องฟ้าเมืองหนานเจียงมีหิมะโปรยปรายลงมาประปราย ร้านสะดวกซื้อหน้าโรงเรียนเปิดเพลง 'Merry Christmas' คลอไปตามธรรมเนียม

ในตรอกหน้าโรงเรียนที่มุ่งหน้าไปยังทะเลสาบเทียมแห่งหนึ่ง เจียงหลิวถูกดักล้อมเอาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว และกำลังถูก 'พี่ใหญ่' สั่งสอน

หลินซู่เอินรู้ดีว่าการที่เธอเดินเข้าไปในเวลานี้รังแต่จะสร้างความวุ่นวาย

ในตอนนั้นหลินซู่เอินโตเป็นสาวงามสะพรั่งแล้ว ในวัยมัธยมปลายแน่นอนว่าเธอไม่เคยขาดบรรดาหนุ่ม ๆ ที่คอยตามพิทักษ์ปกป้อง

ทว่าหลินซู่เอินไปกลับโรงเรียนกับเจียงหลิวตลอด เรื่องราวความสัมพันธ์แบบเพื่อนสมัยเด็กที่เหมาะสมราวกิ่งทองใบหยกนี้กระทั่งคุณครูก็ยังรู้

ไม่มีไอ้โง่หน้าไหนยอมเสนอหน้าไปช่วย 'แฟนหนุ่ม' ของเธอหรอก

หลินซู่เอินจึงทำได้เพียงกัดฟันก้าวเข้าไป คนที่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้อย่างเธอถึงกับสมองขาวโพลนไปหมด

ประสบการณ์อันเลวร้ายจากการถูกเด็กคนอื่นรุมแบนเมื่อห้าปีก่อน ย่อมหมายความว่าเธอหวาดกลัวสถานการณ์แบบนี้เป็นที่สุด

แต่เธอก็ยังคงเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างกายเจียงหลิว

เธอสาบานได้ว่าตอนนั้นแค่อยากจะยืนอยู่ข้างเขาเท่านั้น ต่อให้ต้องโดนซ้อมไปด้วยกันทั้งคู่ก็ยอม

ทว่าบทละครที่คลี่คลายออกมากลับผิดไปจากที่เธอคาดไว้อย่างสิ้นเชิง

เจียงหลิวยิ้มให้เธอเหมือนเมื่อห้าปีก่อน ครั้งนี้เขาช่วยรูดซิปเสื้อนักเรียนขึ้นให้เธอ

เขายกนิ้วโป้งชี้เข้าหาตัวเองอีกครั้งแล้วพูดว่า "ไม่มีใครเข้าใจไอ้พวกเศษสวะพวกนี้ไปมากกว่าฉันหรอก"

ห้าปีผ่านไป เขายังคงดูองอาจและเปี่ยมด้วยความมั่นใจเหมือนเดิม

พวกเด็กผู้ชายที่วิ่งกรูออกมาจากในโรงเรียนราวกับกองทหารองครักษ์ ฝูงชนที่แห่กันมามืดฟ้ามัวดินทำเอา 'พี่ใหญ่' ตกใจจนต้องหันหลังโกยแน่บ

เจียงหลิวหยิบเงินจากในกระเป๋าไปซื้อบุหรี่กับน้ำที่ร้านขายของชำ แล้วยื่นแจกจ่ายให้พวกพี่น้องที่มาช่วยหนุนหลัง

แม้ว่าจะไม่ได้เกิดการชกต่อยกันขึ้นเลยก็ตาม

หลินซู่เอินดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ จากด้านหลังแล้วบอกว่า "เธออย่าสูบนะ"

จากนั้นก็ยื่นเงินค่าขนมของตัวเองส่งให้เจียงหลิวด้วย

เธอเป็นคนรู้ความเสมอมา

เจียงหลิวไม่ได้สูบ เพียงแค่แจกให้คนอื่นเท่านั้น

พวกเพื่อนผู้ชายพอเห็นหลินซู่เอินก็พากันโห่ร้องแซวว่านี่แหละซ้อเจียง

หลินซู่เอินหน้าแดงก่ำพลางหลบไปอยู่ข้างหลังเจียงหลิว แล้วแอบพยักหน้าเบา ๆ ตรงจุดที่คนอื่นมองไม่เห็น

พลางพึมพำในปากเสียงเบา "อื้อ ๆ"

"ทำไมเธอไม่ให้แอปเปิลฉันบ้างล่ะ" เจียงหลิวขมวดคิ้วมองเธอ

"ก็คนอื่นให้กันหมดแล้วนี่นา"

"คนอื่นให้แล้วเธอเลยไม่ให้งั้นเหรอ! ฉันคอยคุ้มกะลาหัวเธอมาตั้งหลายปีเนี่ยเสียเปล่าใช่ไหม"

"อย่าดุฉันสิ เดี๋ยวฉันซื้อให้นายเอง" หลินซู่เอินเม้มปากทำหน้าตาละห้อยอย่างน่าสงสาร

"เงินก็ให้ฉันมาหมดแล้ว เธอจะเอาอะไรไปซื้อล่ะ"

เจียงหลิวยิ้มแป้นพลางหยิบแอปเปิลออกมาจากกระเป๋าส่งให้หลินซู่เอิน

"อ่ะ พอกลับไปก็ทิ้งแอปเปิลที่คนอื่นให้เธอมาให้หมด แล้วกินลูกนี้ของฉันซะ"

"ของคนอื่นฉันไม่ได้แตะเลยสักนิด ไม่ได้เหมือนนายสักหน่อย"

"รับไว้แค่ของฉันคนเดียวงั้นสิ? ดูออกตั้งนานแล้วว่าเธอชอบพี่"

"ถ้างั้นนายชอบฉันไหมล่ะ" หลินซู่เอินเงยหน้าขึ้นถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เธอเคยชินกับบทบาทผู้ติดตามต้อย ๆ มานาน แม้จะรวบรวมความกล้าพูดออกไป แต่มันก็ยังดูขาดความมั่นใจไปบ้าง

แต่ทว่าน้ำเสียงแผ่วเบานี้เองที่ทำให้ใบหน้าของเจียงหลิวแดงวาบขึ้นมาในทันที

นั่นเป็นครั้งแรกที่หลินซู่เอินได้เห็นเจียงหลิวแสดงความ...ขวยเขินออกมา

ในความทรงจำของเธอ เจียงหลิวเป็นคนที่วางตัวได้อย่างเป็นธรรมชาติในเกือบทุกความสัมพันธ์

เขาดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเสมอ

"ชอบไม่ชอบอะไรกัน ฉันไม่รู้หรอก ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ด้วย...ฮ่าๆๆๆ...ดูเธอทำเข้าสิ"

เจียงหลิวกระสับกระส่ายเหมือนมีเห็บกระโดดอยู่บนตัว แทบจะร่ายรำเพลงมวยไทเก๊กตรงนั้นเสียให้ได้

จนกระทั่งหลินซู่เอินเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง "เจียงหลิว นายชอบฉันไหม"

ในหนังหรือซีรีส์แนวออกศึกฆ่าศัตรูหลายเรื่อง มักจะมีฉากที่ชายหญิงผู้รอดชีวิตจากสงครามเปิดเผยความรู้สึกในใจให้กันฟัง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปรากฏการณ์สะพานแขวนหรือว่าฮอร์โมนหลั่งจากความตื่นเต้นรุนแรงเกินไป

สรุปก็คือหลินซู่เอินที่เพิ่งผ่าน "ฉากใหญ่" มา จู่ ๆ ก็รวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้นมองเจียงหลิว

เธออยากจะถามต่อ

"ฉันก็ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า เวลาเด็กผู้หญิงคนอื่นเอาของขวัญมาให้ ฉันก็ไม่เคยอยากจะสนใจพวกเธอเลยสักคน"

ยังคงขี้เก๊กไม่เปลี่ยน เหมือนเมื่อห้าปีก่อนที่เขาบอกว่ามือของเด็กผู้หญิงน่ะเขาไม่อยากจะจับหรอก

เรื่องวางท่าเก๊กเท่นั้นเจียงหลิวมีฝีมือชั้นครู ชอบเก๊กมาตั้งแต่เด็กแล้ว

แต่การเก๊กแบบนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การถูกคนอื่นจับได้ หากแต่เป็นการพังทลายลงมาด้วยตัวเอง

หลินซู่เอินในชุดนักเรียนหน้าสดไร้เครื่องสำอาง ทว่าใบหน้าอันงดงามสดใสกลับดูราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ

ไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากไหน เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วยกสองแขนขึ้นโอบรอบคอของเจียงหลิว

เกล็ดหิมะโปรยปรายลงตรงหางตาละลายกลายเป็นสายน้ำคดเคี้ยวในดวงตาฉ่ำน้ำ ความรู้สึกที่เด็กสาวเก็บกดเอาไว้ดั่งเรือที่แล่นทวนกระแสน้ำอันคดเคี้ยวสิบแปดโค้ง

ดวงตาเปล่งประกาย พวงแก้มแดงระเรื่อ และการเป็นฝ่ายเขย่งปลายเท้าขึ้นทำให้ชายหนุ่มลุ่มหลง

เจียงหลิวเองก็เช่นกัน เขาเบิกตากว้างพลางก้มหน้าลงไป

นับแต่นั้นมา คำโกหกที่ว่าไม่ชอบแตะต้องตัวเด็กผู้หญิงก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์

พวกเพื่อน ๆ ที่เหลือบไปเห็นฉากนี้ ต่างพากันหันหน้าออกด้านนอกโดยอัตโนมัติเพื่อตั้งเป็นแนวกำแพงเมือง ไว้คอยสกัดกั้นสายตาอันเฉียบคมของครูฝ่ายปกครองที่หน้าประตูโรงเรียน

ร้านสะดวกซื้อเปลี่ยนเพลงวันคริสต์มาสให้เข้ากับบรรยากาศ เป็นเพลงแร็ปที่เคยฮิตระเบิดในไต้หวัน

เพลงนี้มีชื่อว่า "เรื่องของเจ้าหมีน้อย" เป็นแนวแจ๊สฮิปฮอปสุดคลาสสิก แต่เจ้าหมีน้อยในเพลงนี้เป็นหมีขั้วโลกสีเขียวที่หน้าตาอัปลักษณ์เป็นบ้า

เสียงกระซิบกระซาบระหว่างการกอดจูบของคนทั้งสอง คนรอบข้างไม่มีใครได้ยินชัดเจน

มีเพียงเสียงเพลงที่ดังขึ้นหน้าประตูร้านสะดวกซื้อในเวลานั้น ที่ลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศไปพร้อมกับเกล็ดหิมะ

"เมื่อภาพหยุดลงที่ old days เด็กหนุ่มที่โอบกอดตอบไปว่า: always"