ตอนที่ 63 คุณยังเหมือนเดิมเลย

เจียงอวี่เจินยังคงรอให้เจียงหลิวมาเข้างาน

ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนตาตัวเองใกล้จะบอดแล้ว

ตามหลักแล้วเวลานี้ควรจะเป็นเวลาเข้างานของเจียงหลิวนี่นา?

บล็อกเกอร์สอนเรื่องความรักเคยบอกไว้ว่า ความรักที่ดีต้องทำให้อีกฝ่ายเห็นถึงสิ่งที่เราทุ่มเท เพราะอีกฝ่ายจะสัมผัสได้ถึงความรักจากความใส่ใจของเรา

รอต่อไปเถอะ

เดี๋ยวพอเจียงหลิวเห็นรถฉัน เขาต้องเข้ามาทักแน่ๆ

แล้วฉันก็จะบอกเขาแบบเรียบๆ สบายๆ ว่าฉันรอมาสองชั่วโมงแล้ว

ทว่าเจียงอวี่เจินยังไม่เห็นเจียงหลิว แต่กลับเห็นเงาร่างที่คุ้นตาเดินผ่านไปแต่ไกล

เธอจำไม่ได้ในทันทีว่าเป็นใคร เพราะอีกฝ่ายสวมหน้ากากอนามัยอยู่

จากนั้นเธอก็เห็นอีกร่างหนึ่งที่ดูคุ้นตาเช่นกัน

เดินออกมาจากร้านอิซากายะ

เธอก็จำไม่ได้เหมือนกัน เพราะความจริงแล้วเธอไม่เคยเจอหน้าหลี่เสินอวี้แบบตรงๆ เลย

ทำได้แค่มองผ่านๆ จากที่ไกลๆ ตรงหน้าประตูคฤหาสน์เท่านั้น

เงาร่างที่คุ้นตาทั้งสองเดินสวนกัน

หลี่เสินอวี้ไม่ได้หันกลับไปมอง แต่คนที่สวมหน้ากากอนามัยกลับหยุดฝีเท้ากะทันหันแล้วหันหลังไป จ้องมองแผ่นหลังของหลี่เสินอวี้อย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปในร้านอิซากายะ

พรหมลิขิตเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์จริงๆ เพราะเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้

เผยอานหนิงที่เคยพบเจียงอวี่เจินเพียงครั้งเดียวก็เคยปรากฏตัวที่นี่เช่นกัน

ในพิกัดเดียวกันแต่ต่างช่วงเวลา คนสี่คนที่ดูเหมือนไม่มีความเกี่ยวข้องกันแต่กลับเกี่ยวพันกันอยู่ลึกๆ กลับมารวมตัวกันได้อย่างน่าประหลาด

ที่น่าแปลกคือ พวกเธอที่น่าจะเปิดศึกเผชิญหน้ากันนั้น

กลับไม่มีใครพูดคุยกันสักคำเดียว

สายลมพัดผ่านปัจจุบัน อดีต และอนาคต

ราวกับมีใครบางคนคอยจัดฉากบงการโชคชะตาอยู่เบื้องหลัง

"ยินดีต้อนรับครับคนสวย จะให้ผมเรียกคุณว่ายังไงดีครับ?"

ห้องส่วนตัวฉีเยวี่ยนแทบจะไม่ต่างอะไรกับพื้นที่ส่วนตัวของเจียงหลิว เขานำลูกค้าที่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

เจียงหลิวผายมือไปทางมุมโต๊ะ เพื่อส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเลือกเครื่องหอมที่ชอบ

หญิงสาวไม่พูดไม่จา ยื่นนิ้วออกไปชี้กลิ่นเกลือทะเลที่อยู่ใกล้สุด

"สไตล์กลิ่นหอมของคุณเข้ากับสไตล์การแต่งตัวเลยนะครับ"

หญิงสาวเอียงคอเป็นเชิงถามว่าหมายความว่าอย่างไร

ตามสไตล์ของเจียงหลิว การเปิดบทสนทนาแบบเลี่ยนๆ ทะเล้นๆ เช่นนี้ มักจะใช้รับมือกับลูกค้าที่ค่อนข้างเก็บตัว

ไม่ใช่ทุกคนที่มาที่นี่แล้วจะทำตัวตามสบายได้

หลายคนที่ไม่ค่อยชินกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ มักจะมีความรู้สึกต่อต้านพนักงานบริการอย่างเจียงหลิวอยู่ในระดับหนึ่ง

โดยเฉพาะในบรรยากาศที่ดูหรูหรามีระดับแบบร้านอิซากายะแห่งนี้

เจียงหลิวจึงจำเป็นต้องทำตัวเลี่ยนๆ หรือดูบ้านๆ หน่อย เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกเหนือกว่าในใจ และเริ่มผ่อนคลายกิริยาท่าทางลง

นี่เป็นเหตุผลเดียวกับที่บางคนพยายามหลีกเลี่ยงร้านบาร์เบอร์ช็อปที่ดูหรูหราจนเกินไป

และแน่นอนว่า มันยังช่วยให้เปิดประเด็นคุยได้ง่ายขึ้นด้วย

สไตล์การแต่งตัวของผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนนำเทรนด์แฟชั่นแถวหน้าจริงๆ สวมรองเท้าบูตยาวสีดำซับในขาว ท่อนล่างเป็นกระโปรงยาวติดกระดุมผ่าทรงไม่สมมาตร ข้างหนึ่งยาวถึงข้อเท้าแต่อีกข้างสั้นถึงต้นขา ส่วนท่อนบนเป็นเสื้อรัดรูปแถบผ้าสีดำตัดทอง

"สไตล์สาวแกลชิบูยะเหรอครับ?" เจียงหลิวเอ่ยถาม

คนตรงหน้าพยักหน้า แต่ก็ยังไม่ยอมพูดจาเหมือนเดิม

เจียงหลิวแทบจะสบถด่าในใจ ไม่ใช่ว่าคุณยอมจ่ายตั้งหนึ่งแสนเพื่อมาหาผมหรอกเหรอ? ไม่พูดไม่จานี่มันหมายความว่าไงกัน?

ถ้ามีปัญหาเรื่องการพูดก็ใช้ภาษามือสิเว้ย!

เมื่อเห็นสีหน้าของเจียงหลิวเปลี่ยนไปมาวูบวาบ

หญิงสาวตรงข้ามก็พลันหัวเราะออกมา ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูดเป็นครั้งแรก

"คุณกำลังด่าฉันในใจอยู่ใช่ไหมล่ะ"

"พูดแบบนี้ได้ยังไงกันครับ ในร้านอิซากายะ ลูกค้าคือพระเจ้า แต่ก็นั่นแหละครับ การที่ทำให้คุณคิดแบบนั้นถือเป็นความบกพร่องของผมเอง คุณอยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมครับ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง"

เจียงหลิวตบอกตัวเองเพื่อแสดงว่าเขายอมรับผิดไว้คนเดียว

"ฉันยังไม่ดื่ม คุณมานั่งตรงนี้สิ"

เจียงหลิวเดินไปนั่งลงตรงข้ามหญิงสาวอย่างว่าง่าย แล้วลองหยั่งเชิงถามดู

"คนสวยครับ คุณรู้สึกว่าในห้องนี้มีกลิ่นเหม็นเหรอครับ ถึงไม่ยอมถอดหน้ากากอนามัยออก?"

"ฉันหน้าตาน่าเกลียดน่ะค่ะ"

"พูดอะไรอย่างนั้นครับ! คนสวย รสนิยมกับรูปร่างของคุณนี่ระดับท็อปแล้วนะ ผมได้กลิ่นน้ำหอมผสมกัน กลิ่นในรถหรือที่บ้านของคุณคือกลิ่นเกลือทะเลใช่ไหมล่ะครับ?"

คำถามเรื่องหน้าตาน่าเกลียดถูกโยนออกมาแบบนี้บอกเลยว่าไม่มีคำตอบที่ถูก จะชมหรือไม่ชมก็ผิดทั้งนั้น

การเปลี่ยนเรื่องคุยต่างหากคือวิธีที่ถูกต้อง

"แล้วมีอะไรอีกคะ? ยังได้กลิ่นอะไรอีกบ้าง"

"ไม่ปิดบังคุณเลยนะครับ ผมมีทักษะดมกลิ่นอ่านผู้หญิงอยู่ชุดหนึ่ง แต่เรื่องนี้ต้องเห็นหน้าคุณก่อนถึงจะใช้ได้"

การดมกลิ่นอ่านคน สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การดม แต่เป็นการดู

ดูการขยับของกล้ามเนื้อใบหน้าอีกฝ่าย แล้วค่อยชะลอความเร็วในการพูดเพื่อเดาต่อ

"คุณลองเดาคร่าว ๆ ดูก่อนสิคะ"

"ฟังจากเสียงของคุณที่แหบนิด ๆ และยังมีกลิ่นโทนเนอร์หลงเหลืออยู่บนใบหน้า แสดงว่าอย่างน้อยเมื่อคืนคุณก็นอนไม่ค่อยหลับ และเพิ่งตื่นนอนเวลานี้เอง แต่ก็ไม่ตัดความเป็นไปได้ที่ตารางเวลาชีวิตของคุณจะไม่เป็นเวลาอยู่แล้วน่ะครับ"

เสียงของหญิงสาวสั่นเครือนิด ๆ ขอบตาเริ่มบวมแดงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ทักษะการดมกลิ่นอ่านคนนี้ แต่เดิมก็ฝึกฝนมาจากตัวเธอนั่นแหละ

เธอหันหน้าไปอีกทางโดยไร้สาเหตุ แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า

"ปกติเวลาคุณต้อนรับลูกค้า คุณคุยอะไรบ้างคะ เหมือนกับที่คุยกับฉันแบบนี้ไหม?"

"โธ่ คุณน่ะถือว่าดูแลสบายมากแล้วครับ ลูกค้าคนอื่นเอะอะก็ตะคอกสั่ง บังคับดื่มเหล้า หรือเอะอะก็ให้เรียกแม่บ้างล่ะ คนพิลึกมีเยอะแยะไปหมดครับ"

"งั้นคุณก็คงลำบากมากสินะคะ"

"มันเป็นเงินที่แลกมาด้วยความเหนื่อยนี่ครับ ทุกคนก็เหนื่อยกันทั้งนั้นแหละ หัวหน้าเชฟในครัวด้านหลังต้องทำซาชิมิวันละหลายร้อยจาน ฝันยังฝันว่าปลาแซลมอนมาทวงชีวิตเลย เขาต่างหากที่ลำบากของจริง"

"งั้นเงินเดือนที่คุณได้ก็คงเยอะมากใช่ไหมคะ?"

"ไม่เยอะหรอกครับ เงินหาเช้ากินค่ำจะได้สักเท่าไหร่กัน เช่าจักรยานสาธารณะรายเดือนผมยังแทบจ่ายไม่ไหวเลย"

"ปกติคุณใช้เงินเปลืองเหรอคะ มีแฟนแล้วใช่ไหม" หญิงสาวสวมหน้ากากอนามัยถามคำถามนี้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย แววตามีความกระหายใคร่รู้ในคำตอบ

"พวกคลั่งรักแท้ทรูน่ะครับ ย่อมชอบเปย์เงินให้ผู้หญิงเป็นธรรมดา"

เจียงหลิวสาบานได้ว่าเมื่อก่อนเวลาคุยกับลูกค้า เขาก็มักจะพูดประโยคนี้บ่อย ๆ เพราะมันเป็นแค่เรื่องตลกที่เอาไว้สร้างคาแรกเตอร์นิดหน่อยเท่านั้น

ไม่มีใครคิดจริงจังหรอก

แต่ลูกค้ารายใหญ่คนนี้ดูเหมือนจะคิดจริงจังไปหน่อย

"แล้วคุณเสียใจไหมที่เปย์เงินให้เธอ?"

"ล้อเล่นน่ะครับ คนอย่างผมน่ะไม่มีทางยอมเสียเงินให้ผู้หญิงเด็ดขาด"

"อืม ๆ ห้ามเปย์เงินให้ผู้หญิงคนอื่นนะ ฉันอยากจะเติมเงินไว้กับคุณสักหน่อย จะได้ไหมคะ?"

"ได้แน่นอนครับ!"

สถานะของเจียงหลิวในตอนนี้เปลี่ยนจากพนักงานที่รอปลดระวางมาเป็นหุ้นส่วนแล้ว

เช่นนั้นเรื่องเติมเงินก็ย่อมปฏิเสธไม่ได้

นี่มันหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองชัด ๆ!

"คุณบอกตัวเลขมาได้เลยครับ เดี๋ยวผมไปแจ้งที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าให้"

"ห้าแสน"

"เท่าไหร่นะครับ?"

เจียงหลิวฉีกยิ้มเบิกบานขึ้นมาทันที แม่งเอ๊ย นี่มันลูกค้ารายใหญ่ระดับบิ๊กเบิ้มเลยนี่หว่า!

ฟินสุด ๆ ไปเลยโว้ย!

อาชิงไม่เคยโกหกเรื่องทำเงินจริง ๆ!

ต้องยกให้คุณจริง ๆ! ตาแก่ชิง!

"ผมยังอยากแนะนำให้คุณใช้จ่ายอย่างระมัดระวังนะครับ หาความบันเทิงผ่อนคลายพอประมาณ แต่ถ้าใช้จ่ายเกินตัวจะไม่ดีเอานะครับ"

"คุณคู่ควรกับราคานี้ค่ะ"

"บอสตาถึงจริง ๆ ครับ!"

เจียงหลิวรีบวิ่งกระหืดกระหอบไปที่เคาน์เตอร์ ระหว่างทางถึงกับสะดุดขาตัวเองไปทีหนึ่งจนกระแทกเข้ากับลูกบิดประตู

ไม่ใช่ว่าเจียงหลิวจะหน้าเงินจนตาพร่ามัวหาทิศทางไม่เจอเพราะความโลภ

แต่มันเป็นสิ่งที่เขาต้องแสดงออกมา

คนที่มาใช้จ่ายเขาต้องการสิ่งนี้ต่างหาก

คิดจริง ๆ เหรอว่าเวลาลูกค้ามาเปย์เงิน แค่ชมไม่กี่คำก็สร้างคุณค่าทางอารมณ์ได้แล้ว?

คุณแม่สายเปย์อันดับหนึ่งที่เปย์ของขวัญให้ เขาสนคำขอบคุณจากบอสของคุณงั้นเหรอ? สิ่งที่เธอต้องการคือการได้เห็นหน้าตาประจบประแจงยอมค้อมหัวสับสนไปไม่เป็นเพราะเงินต่างหาก

การกดขี่ทางชนชั้นและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ นั่นแหละคือจุดฟินที่แท้จริงในใจของเหล่าบอส

ตอนที่เจียงหลิวกลับมา เขาถือเหล้ากับของว่างมาเต็มสองมือ แถมยังยกเครื่องเล่นซีดีมาด้วย

"ฟังเพลงกันสักหน่อยไหมครับ บอส"

"ในซีดีมีเพลงอะไรบ้างคะ?"

"บอสครับ เปิดแผ่นซีดีมันยุ่งยากเกินไป นี่เป็นเครื่องเล่นซีดียุคใหม่ เชื่อมต่อบลูทูธได้ครับ"

"เปิดเพลง 'วันวานอันแสนสั้น' หน่อยค่ะ"

เจียงหลิวกดเล่นโน่นนี่อยู่พักใหญ่ก็เปิดเพลง "วันวานอันแสนสั้น" ขึ้นมา เสียงเพลงดังก้องขึ้นภายในห้องส่วนตัวฉีเยวี่ยน

"หากการพบกันใหม่ไม่อาจหลั่งน้ำตา จะยังคงหน้าแดงขวยเขินได้อยู่ไหม~"

ห้องส่วนตัวแห่งนี้ไม่ได้กว้างใหญ่อะไร เดินเข้ามาเพียงสองก้าวก็ถึงเสื่อทาทามิ บนหน้าต่างกระดาษแขวนภาพวาดลายเส้น "คำอธิษฐานของเด็กสาว" ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ เกี่ยวกับเด็กสาวที่สวดอ้อนวอนต่อเทพแห่งขุนเขา หวังให้ชายคนรักที่อยู่แนวหน้ากลับบ้านอย่างปลอดภัย

ทว่าหน้าตาของเทพแห่งขุนเขากลับดูน่ากลัวไปหน่อย คล้ายกับปีศาจต้นไม้ผู้ชั่วร้ายเสียมากกว่า

หญิงสาวสวมหน้ากากอนามัยมีขอบตาแดงก่ำ ท่อนขาใต้กระโปรงพับงอคุกเข่าอยู่ครึ่งหนึ่งบนเสื่อทาทามิ มือทั้งสองข้างกำมุมโต๊ะไว้แน่น

เธอไว้ผมทรงฮิเมะคัต ทำให้มองเห็นรูปหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก

ทรงผมอย่างฮิเมะคัตนั้นคัดเลือกโครงหน้าและเครื่องหน้ามาก เพราะทรงผมไม่สามารถช่วยเสริมจุดเด่นให้กับรูปหน้าได้เลย

"คนสวย คุณอกหักหรือมีเรื่องค้างคาใจอยู่ใช่ไหมครับ"

ทั้งร้องไห้ ฟังเพลงปีนั้นที่ผ่านเลย แถมยังมาใช้จ่ายในร้านอิซากายะ เรื่องพวกนี้ยากที่จะไม่ทำให้คนนึกถึงการอกหัก

"คนสวยครับ ผู้ชายคนนั้นไม่ชอบคุณ ถือเป็นความน่าเสียดายของเขาแท้ ๆ เลย"

"เป็นความน่าเสียดายของฉันต่างหาก"

"คุณถลำลึกเกินไปแล้วครับ ถ้าเปลี่ยนเป็นผม ไม่ว่าจะยังไงผมก็ไม่มีทางเลิกกับคุณเด็ดขาด"

"ฉันหน้าตาน่าเกลียดมากนะ ถ้าเห็นหน้าฉันแล้วนายยังจะพูดแบบนี้ได้อีกเหรอ"

"ความรักไม่ได้ดูกันที่หน้าตานี่ครับ ดูกันที่จิตวิญญาณต่างหาก"

"งั้นนายเข้ามาถอดหน้ากากอนามัยของฉันสิ"

"ได้เลยครับ"

เมื่อต้องบริการลูกค้ารายใหญ่ เจียงหลิวจึงใส่ใจเป็นพิเศษ เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ลูกค้าแล้วค่อย ๆ ยื่นมือไปถอดหน้ากากอนามัยออกอย่างระมัดระวัง

"เครื่องหน้าของคุณสวยเหมือนดาราใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเป็นผมละก็ยอมเป็นหมาตามตื๊อให้แน่นอน ไม่ใช่ว่าผมจะ..."

เขาพูดไม่ออกอีกต่อไป บทสนทนาขาดห้วงลงตรงนี้

ราวกับเทปข้อสอบการฟังภาษาอังกฤษที่สะดุดค้างตรงประโยคราคาเสื้อเชิ้ตเก้าปอนด์สิบห้าเพนซ์

ภายในห้องเหลือเพียงเสียงจากเครื่องเล่นซีดี

"เหมือนปีนั้น ที่สลักคำว่าอยู่ด้วยกันตลอดไปอย่างรีบร้อน ข่าวลืออันงดงามเช่นนั้น"

เขาจำเธอได้ เคยเห็นเธอในโทรศัพท์มือถือมาก่อน

เธอมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอก ซึ่งเตรียมเอาไว้ตั้งแต่ก่อนจะมา

ทว่าในยามนี้ สิ่งเดียวที่ยังเคลื่อนไหวอยู่ กลับมีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้ม

สรรพสิ่งคงเดิมแต่คนแปรเปลี่ยน ทุกสิ่งล้วนจบสิ้น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจาน้ำตาก็หลั่งริน

หลินซู่เอินมองใบหน้าที่อยู่ในความทรงจำ

เธอพูดว่า "เจียงหลิว นายยังดูซื่อบื้อเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ"