ตอนที่ 62 มอสโกมูล

คุยธุระเสร็จสิ้นแล้ว

เจียงหลิวกับหลี่เสินอวี้เตรียมลุกขึ้นจากไป

เพิ่งจะลุกขึ้นเตรียมเดินลงบันได ก็ถูกอาชิงร้องเรียกไว้เสียก่อน

"ยัยหนูนั่นจะออกไปวิ่งเตลิดเปิดเปิงรอบโลก แล้วแกล่ะ"

ได้ยินคำนี้เจียงหลิวก็ไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ

หลี่เสินอวี้...ก็ไม่ได้มีสีหน้าอะไรเช่นกัน

"ผมก็อยู่รับช่วงต่อจากอาไงครับ"

"จบแบบแบดเอนด์แล้วเหรอ"

"อาชิงเล่นเน็ตให้น้อยลงหน่อยเถอะครับ ไม่ดีต่อสายตาหรอก"

เจียงหลิวปรายตามองตาแก่อย่างหงุดหงิด

"ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน แกอย่าเพิ่งเลิกงาน อีกลำเดี๋ยวมีลูกค้ารายใหญ่ให้แกคอยต้อนรับ"

"ใหญ่แค่ไหนถึงเรียกว่าใหญ่ล่ะครับ"

"คืนนี้ยอมทุ่มเงินหนึ่งแสน เพื่อจะได้เจอหน้าแกสักครั้ง"

"สุดยอด คราวหน้าถ้ามีลูกค้าแบบนี้อีก บอกให้ติดต่อผมโดยตรงเลยนะ จะได้ไม่ต้องถูกร้านอิซากายะหักหัวคิว"

"ผมจะให้นั่งตักแล้วป้อนเหล้าให้ถึงปากเลย"

"ไสหัวไป"

ลานของร้านอิซากายะย่อมต้องปลูกต้นซากุระอยู่แล้ว แต่ฤดูกาลนี้ซากุระยังไม่บาน

เพื่อไม่ให้ในลานดูแห้งแล้งโล้นเตียน อาชิงจึงสั่งให้คนมาปลูกต้นมู่หลานไว้แทน

เวลานี้เพิ่งจะใกล้ค่ำ พอดีกับเวลาที่ร้านอิซากายะเริ่มเปิดให้บริการ คนที่แวะมาช่วงบ่ายอย่างเผยอานหนิงถือว่าค่อนข้างหาได้ยาก

ปกติเจียงหลิวก็เริ่มเข้างานเวลานี้

เขาพาหลี่เสินอวี้เดินลัดเลาะไปตามทางเดินปูหินกรวดอย่างคุ้นเคย พลางทักทายพนักงานภายในร้านไปตลอดทาง

หลี่เสินอวี้กวาดตามองทัศนียภาพรอบด้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจียงหลิวเอ่ยทักใครเธอก็ร่วมทักทายคนนั้นตามไปด้วย

จนกระทั่งเจียงหลิวพาเธอมาถึงเคาน์เตอร์บาร์ที่เรือนหลัง สไตล์ของเรือนเก่าที่มีเคาน์เตอร์บาร์แห่งนี้มีกลิ่นอายยุคกลางอยู่บ้าง โดยเฉพาะโคมไฟติดผนังที่เปิดสว่างเพียงข้างเดียว กับรอยแตกร้าวและเถาตีนตุ๊กแกที่จงใจปล่อยทิ้งไว้บนกำแพง

เรือนหลังของร้านอิซากายะสไตล์ญี่ปุ่นกลับซ่อนบาร์สไตล์ยุคกลางเอาไว้

รสนิยมของอาชิงจะดีหรือไม่นั้นไม่อาจรู้ได้ แต่ที่แน่ ๆ คือหลากหลายจับฉ่ายมากจริง ๆ

เจียงหลิวเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์เพื่อสั่งน้ำมะนาวให้หลี่เสินอวี้หนึ่งแก้ว

"เจียงหลิว นายขี้งกจัง แม้แต่เหล้าสักแก้วก็ไม่ยอมเลี้ยงฉัน"

"น้ำมะนาวแก้วละห้าสิบหยวนนะ"

"นี่มันมะนาวที่ทำจากทองคำหรือไงเนี่ย!"

หลี่เสินอวี้รีบรับน้ำมะนาวมาดูดไปหนึ่งอึก พลางจ๊อบแจ๊บปากเบา ๆ

"รสชาติก็แทบไม่ต่างจากมี่เสวี่ยปิงเฉิงเลยนี่นา"

"สรุปแล้วอาชิงยื่นเงื่อนไขอะไรกับคุณกันแน่"

"ก็แค่ให้ไปหาคนรักเก่าของเขาเพื่อเป็นไกด์นำทาง แล้วจุดหมายสุดท้ายต้องกลับมาที่ร้านอิซากายะ"

"คุณจะออกเดินทางเมื่อไหร่"

"ยังไม่ได้กำหนดเลย แต่ยังไงปีนี้ก็น่าจะไปแหละ"

เจียงหลิวพยักหน้าเบา ๆ แล้วยื่นมือไปสั่งเหล้าให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

เขารับแก้วเหล้ามาจิบคำหนึ่ง นั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงโดยไม่เอ่ยปาก ใบหน้าใต้แสงโคมไฟติดผนังจมดิ่งสู่ความเงียบงัน

เรื่องหนักใจยังคงค้างคาอยู่ข้างใน

เขาหันกลับไปมองหลี่เสินอวี้เงียบ ๆ อีกครั้ง

หลี่เสินอวี้พยายามยืดตัวขึ้นแล้วฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์ ปากคาบหลอดดูดพลางเอียงศีรษะ

เธอก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

"ที่นายดื่มอยู่นี่เรียกว่าอะไรเหรอ ฉันขอลองจิบสักคำได้ไหม"

"มอสโกมูล"

"เหล้าของชนชาตินักสู้เลยนี่นา! ต้องแรงมากแน่ ๆ เลยใช่ไหม!"

"ก็พอได้ ข้างในมีน้ำมะนาวกับน้ำขิง คุณดื่มไม่..."

ยังพูดไม่ทันขาดคำ หลี่เสินอวี้ก็เสียบหลอดดูดลงไปในแก้วเหล้าของเขา แล้วดูดเบา ๆ หนึ่งอึก

"แค่ก ๆ ในนี้ใส่พริกลงไปด้วยเหรอเนี่ย!" หลี่เสินอวี้สำลักไอไม่หยุด

เจียงหลิวหลุดขำออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขายิ้มมุมปากแล้วหยิบหลอดอันใหม่มาปักลงในแก้วน้ำมะนาว

"ชนแก้วกันหน่อย ขออวยพรให้คุณ..."

"เจียงหลิว ฉันเมาแล้ว หูตึงฟังไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ"

หลี่เสินอวี้ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กพลางหัวเราะแหะ ๆ แววตาเหม่อลอยพยายามสวมบทบาทคนเมา พอเห็นว่าหลอกเจียงหลิวไม่ได้ถึงได้หัวเราะคิกคักออกมา

"เจียงหลิว นายยังจำครั้งแรกที่ฉันเล่าแผนการผจญภัยให้นายฟังได้ไหม"

"จำไม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว"

"งั้นฉันจะเล่าเรื่องให้ฟังใหม่อีกรอบนะ จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้คือตอนที่ฉันอายุสิบสี่ปี ย่าของฉันเสียชีวิตลง ฉันสนิทกับท่านที่สุดมาตั้งแต่เด็ก

ตอนนั้นในใจฉันเศร้ามากจริง ๆ ข้าวปลาแทบไม่อยากกิน แต่ฉันกลับร้องไห้ไม่ออก ได้แต่เก็บตัวอยู่ในห้องทุกวันโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

จากนั้นพ่อแม่ก็พาฉันไปแอฟริกา ฉันไม่อยากไปเลยสักนิด เพราะในหนังสือบอกว่าที่แอฟริกามีชนเผ่ากินคนกับสิงโตตัวใหญ่ ในความทรงจำของฉัน แอฟริกาเป็นสีเหลือง โหดร้าย และรกร้างว่างเปล่า

แต่ฉันขัดใจพ่อแม่ไม่ได้ พวกเราจึงเดินทางไปที่เคนยา

"สิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่นั่นดูเกินจริงไปหมด ตอนรถแล่นอยู่บนถนน ก็มีเต่าตัวใหญ่เท่าหัวคนคลานผ่าน มีเสือดาวไล่ล่าละมั่ง มีลิงบาบูนน่ารำคาญที่คอยขโมยของ มีเลือดกับเครื่องในสด ๆ โผล่มาให้เห็นตรงหน้าแบบไม่เซนเซอร์ พอคุณแจกขนมให้เด็ก เด็กกลับจ้องกระเป๋าของคุณตาเป็นมัน

ตอนนั้นฉันอาเจียนออกมาก่อนเลย จากนั้นก็ร้องไห้โฮ เพราะความเป็นและความตายเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อโดยไม่มีการซ้อมล่วงหน้า ที่นั่นทำลายความเข้าใจทั้งหมดที่ฉันเคยมีต่อโลกใบนี้จนหมดสิ้น

แม่บอกให้ฉันร้องไห้ออกมาดัง ๆ ถ้าร้องไม่ออกก็ให้หัวเราะเสียงดัง เพราะเราต้องเผชิญหน้ากับการพรากจากและความเป็นความตายในโลกมนุษย์ด้วยอารมณ์ที่เต็มเปี่ยมที่สุด นี่คือสัจธรรมชีวิตอันเก่าแก่

พอได้สัมผัสด้วยตัวเองถึงได้ตระหนักว่า ทุกสิ่งที่คิดเอาเองจากจินตนาการไม่มีทางเหมือนกับการได้ไปเจอของจริง มันทำให้ฉันเข้าใจอย่างชัดเจนว่าชีวิตคนเรานั้นไร้ขีดจำกัดค่ะ"

เจียงหลิวพยักหน้า แสดงความเห็นด้วยกับคำพูดของเธอ

ยุคอินเทอร์เน็ตแบบนี้ แม้แต่ออเดเบียวยังมีช่องโต้วอินเป็นของตัวเองเลย ดังนั้นเขาจึงพอนึกภาพตามสิ่งที่หลี่เสินอวี้บรรยายได้อยู่บ้าง เพียงแต่การดูผ่านหน้าจอกับการได้สัมผัสด้วยตัวเองมันคนละเรื่องกันอยู่ดี

แม้ว่าอาจจะฟังดูชวนหมดอารมณ์ไปสักหน่อย แต่เขาก็อยากจะยกตัวอย่างที่ค่อนข้างตรงประเด็นขึ้นมาสักอัน

การดูหนังผู้ใหญ่กับการลงสนามจริงย่อมให้ความรู้สึกคนละแบบกันอย่างแน่นอน

เขาสนับสนุนความคิดของหลี่เสินอวี้เป็นอย่างมาก กระทั่งอยากจะเอ่ยปากชมพ่อแม่ของเธอเป็นพิเศษด้วยซ้ำ

เมื่อเทียบกับการสั่งสอนด้วยคำพูด วิธีการอบรมเลี้ยงดูแบบนี้ถือว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ แน่นอนว่าต้นทุนก็มหาศาลมากเช่นกัน

"ชนแก้วกันเถอะ แด่แผนการผจญภัยในชีวิตของคุณ"

"เจียงหลิว ไม่อยากไปเป็นเพื่อนฉันจริง ๆ เหรอ"

"ไม่เคยคิดเลยครับ แม่ของผมมีโรคประจำตัว ต้องมีคนคอยดูแลตลอดเวลา อีกอย่างผมก็ไม่มีเงินด้วย"

เรื่องบางเรื่องฟังดูเหมือนแค่ใจกล้าบ้าบิ่นชั่ววูบก็ทำได้แล้ว ทว่าในความเป็นจริงกลับมีเรื่องให้ต้องพะว้าพะวงเต็มไปหมด

"คุณก็แค่เดินทางไปท่องเที่ยว ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เจอกันตลอดไปสักหน่อย"

"ห้ามพูดแล้วนะ วันนี้ฉันไม่ได้มาบอกลาเธอสักหน่อย อย่าทำบรรยากาศให้ตึงเครียดขนาดนี้สิ!"

หลี่เสินอวี้เอามือปิดปากเจียงหลิวไว้ แล้วพึมพำกับตัวเอง

"หลังจากฉันออกไปผจญภัยแล้ว ฉันจะต้องกลายเป็นคนที่เก่งขึ้นและสวยขึ้นกว่าเดิมแน่ นายเองก็ต้องพยายามเข้าล่ะ อย่าให้ถึงเวลาแล้วไม่คู่ควรกับคุณหนูคนนี้ก็แล้วกัน"

"ขอแค่อย่าโดนสิงโตงับเข้าไปทั้งตัวก็พอแล้วครับ"

"เพ้ย ๆ ๆ พูดจาอัปมงคลจริง สมุดเล่มเล็กยกให้นาย ฉันจะไปแล้วนะ!"

หลี่เสินอวี้กดยัดหนังสือสารภาพบาปใส่อ้อมอกของเจียงหลิว ก่อนจะเดินส่ายหัวดุ๊กดิ๊กนำออกไปก่อน

หลังจากส่งหลี่เสินอวี้แล้ว เจียงหลิวก็นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้แขวนในลานสวนของร้านอิซากายะ

"ทำไมลูกค้ารายใหญ่ยังไม่มาอีกนะ"

ด้วยความเบื่อหน่าย เขาจึงได้แต่เปิดหนังสือสารภาพบาป พลิกดู 'คำโกหก' ที่หลี่เสินอวี้เคยหลอกเจียงหลิว

เขากวาดสายตาข้ามเนื้อหาพวก 'หลอกเรื่องฟองน้ำดันทรง' หรือ 'รักแรก' ไป

เจียงหลิวเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

ดูเหมือนเขาจะค้นพบบางสิ่งที่น่าตกใจเข้าให้แล้ว

"ฉันไม่ควรโกหกเจียงหลิวว่า ความปรารถนาในวันเกิดของฉันคือการชวนเขาเข้าร่วมแผนการผจญภัย

ความปรารถนาในวันเกิดของฉันจริง ๆ คือการอธิษฐานขอให้โรคของเขาหายสนิทต่างหาก"

อธิษฐานขอให้โรคของผมหายสนิทงั้นเหรอ

ประโยคนี้ดูเผิน ๆ ไม่มีอะไรผิดปกติเลย เพราะในเวลานี้เจียงหลิวก็เป็นคนป่วยอยู่จริง ๆ

แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่ง ๆ นะ

ที่มาของชื่อค็อกเทลมอสโกมูล ก็เพราะว่าหลังจากดื่มเข้าไปแล้วจะรู้สึกเหมือนหัวโดนล่อเตะเข้าอย่างจัง

แต่ตอนนี้เจียงหลิวรู้สึกเหมือนหัวโดนเตะไปเป็นร้อยครั้ง

ชั่วขณะนั้นเขาเองก็ยังคิดไม่ตกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"พี่เจียง ลูกค้าของพี่มาแล้วครับ!"

"มาแล้วครับ"