ตอนที่ 61 ผู้สืบทอด

"ถ้าฉันจับได้ว่าแมวกวักตัวนี้แกทำพังละก็ ฉันจะหักเงินเดือนแกแน่"

อาชิงหยิบใบชาออกมาอย่างสุขุม สายตาเหลือบมองแมวกวักแขนขาดข้างหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ

แต่ไม่มีใครสนใจเขาสักคน

หลี่เสินอวี้ยืนอยู่ด้านหลังเจียงหลิว แขนขวากอดล็อกแขนของเขาไว้แน่น

จากนั้นก็กระโดดขึ้นขี่หลังเขาทั้งตัว

"ทำไมคุณลุงผมเปียถึงบอกว่านายควงสาวซ้ายขวาล่ะ นายไปกอดใครมา?"

"ผมยังไม่ได้ยกโทษให้คุณนะ อย่าเพิ่งได้ใจให้มากไปหน่อยเลย"

"ฮึ่ม ถ้าฉันจับได้ว่านายควงสาวซ้ายขวาจริง ๆ ละก็ ฉันจะ..."

"จะตัดคอผมให้ขาดจากตัวงั้นสิ?"

"ฉันก็จะพูดว่า ฝ่าบาท หม่อมฉันตั้งครรภ์มังกรของพระองค์แล้วเพคะ คลอดทีเดียวสิบคนไปเลย!"

"ไปไกล ๆ เลยไปคุณ!"

อาชิงได้ยินคำพูดหลุดโลกของสองคนนี้แล้ว หนังตาก็กระตุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เขากวาดตามองชั้นสองอันแสนสงบและมีระดับของตัวเองอีกครั้ง

เสื่อมเสียความผู้ดีชะมัด

"พวกแกเลิกเล่นกันได้แล้ว เจียงหลิว แกขึ้นมาทำอะไร?"

"มานั่งฟังด้วยครับ"

เจียงหลิวส่งสัญญาณให้แฝดสยามที่เกาะอยู่บนหลังรีบลงมา ก่อนที่ทั้งสองคนจะนั่งลงบนเก้าอี้พับตัวเล็กอย่างเรียบร้อย

ทว่าหลี่เสินอวี้ที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงแอบเล่นตุกติกไม่หยุด ทั้งยักคิ้วหลิ่วตาไปมา

อาชิงรู้สึกราวกับตัวเองเป็นครูประถม ที่มีเด็กนักเรียนดื้อสองคนนั่งอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ยอมตั้งใจฟัง

เขาคิดจะส่งสายตากดดันให้ทั้งสองคนเงียบเสียงลงหน่อย

แต่พอมองไปอย่างจริงจัง

ถึงได้พบว่าหลี่เสินอวี้กำลังส่งสายตายักคิ้วหลิ่วตาให้เขาอยู่

รูปปากดูเหมือนกำลังพูดว่า คุณหันไปก่อนได้ไหมคะ?

ช่างกำเริบเสิบสานสิ้นดี

อาชิงอยากจะพูดเหลือเกินว่านี่มันถิ่นของฉัน เธอสั่งให้ฉันหันหลังงั้นเรอะ?

เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำเรื่องไร้สาระอะไรอยู่?

ฉันเนี่ยนะ! อาชิงนะเว้ย! เธอมาสั่งให้ฉันหันหลังไปเนี่ยนะ!

"ไม่มีครั้งต่อไปแล้วนะ"

อาชิงหมุนตัวหันหน้าไปทางหน้าต่างด้านหลังอย่างเงียบ ๆ แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง

แต่ใบหูกลับกระดิกเบา ๆ

เขากำลังแอบฟัง

พวกวัยรุ่นสมัยนี้เรียกคำนี้ว่าอะไรนะ?

เรียกว่าจิ้นคู่นี้ใช่ไหมนะ?

"เจียงหลิว ฉันขอโทษนายจริง ๆ นะ ฉันไม่ควรโกหกนายเลย"

"ทำไมไม่รีบมาขอโทษให้เร็วกว่านี้ล่ะครับ?"

"เพราะว่าฉันกำลังทบทวนตัวเองอย่างจริงจังอยู่น่ะสิ!"

หลี่เสินอวี้หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าใบจิ๋ว แล้วค่อย ๆ พลิกเปิดทีละหน้า

"ฉันไม่ควรบอกว่าฉันเป็นรักแรกของนาย"

"ฉันไม่ควรโกหกเรื่องการสารภาพรัก"

"ฉันไม่ควรยัดฟองน้ำหลอกลวง ของจริงมีเท่าไหร่ก็ควรปล่อยให้เป็นเท่านั้น"

"ข้อนี้ไม่นับครับ"

หลี่เสินอวี้ร้องอ๋อคำหนึ่ง แล้วหยิบปากกาขึ้นมาเตรียมจะขีดฆ่าข้อเรื่องยัดฟองน้ำหลอกลวงทิ้ง

เจียงหลิวส่งสัญญาณให้เธอปิดสมุดบันทึกไปก่อน ค่อยว่ากันทีหลัง

"งั้นนายยกโทษให้ฉันแล้วเหรอ?"

"ไม่รีบครับ ขอดูพฤติกรรมไปก่อน"

อันที่จริงเจียงหลิวก็โกรธอยู่ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นมีความแค้นใหญ่โตอะไรขนาดนั้น

คำโกหกบนโลกใบนี้มีมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น อาจารย์ พ่อค้าขายผัก เจ้าของร้านอาหารเช้า หรือพวกสตรีมเมอร์ขายของไร้จรรยาบรรณ

เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ผู้คนชาชินกันไปแล้ว แค่เก็บไว้เป็นบทเรียนก็พอ ไม่มีความจำเป็นต้องไปผูกใจเจ็บติดพันให้มากความ

ไม่อย่างนั้นชีวิตนี้จะอยู่กันยังไงล่ะ

แต่คำโกหกของคนใกล้ชิดมันยากที่จะไม่ใส่ใจ ก็เพราะในใจให้ความสำคัญน่ะสิ

ถ้ากระทั่งคนที่ตัวเองแคร์มาโกหกคำโตใส่ แล้วยังทำตัวนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกในใจได้ หรือถึงขั้นรู้สึกว่าช่างมันเถอะไม่เห็นเป็นไรละก็

เจียงหลิวก็คงต้องบอกเลยว่า พี่น้องเอ๋ย หัวใจนายนี่มันเหล็กกล้าแท้จริง

คำโกหกด้วยเจตนาดี หากพูดกันตามหลักความจริงแล้วมันก็เป็นเพียงแค่ข้ออ้างจอมปลอม เพราะสำหรับคนที่ได้รับฟังคำโกหกแล้ว ตัวพฤติกรรมการโกหกเองแต่แรกมันก็ไม่ได้หวังดีอะไรเลย

ทว่าเจียงหลิวไม่ได้คิดจะดันทุรังเอาเรื่องกับเรื่องนี้ การใช้ชีวิตโดยยึดติดจริงจังไปเสียทุกเรื่องมันไม่มีทางมีความสุขหรอก

"เจียงหลิว นี่เป็นหนังสือสารภาพบาปที่ฉันตั้งใจเขียนมากเลยนะ ข้างในบันทึกความผิดของฉันไว้หมดเลย ขอนายช่วยอ่านหน่อยเถอะนะ!"

"เดี๋ยวผมค่อยดูครับ แล้วอาชิงคุยอะไรกับคุณไปบ้าง?"

อาชิงรออยู่นานสองนานก็ไม่ได้ยินสองคนนี้หยอดคำหวานเลี่ยนจนฟันผุ หรือมีฉากจูบปากกันสักนิด

จู่ ๆ ก็รู้สึกกร่อยขึ้นมาทันที

เขาหันตัวกลับมามองเจียงหลิว

"เจียงหลิว หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของร้านอิซากายะ อยากได้ไหม?"

"ไม่เอาครับ ไม่มีผลงานไม่ขอรับรางวัล"

"แกรู้ไหมว่าหลังจากแกได้เป็นหุ้นส่วนแล้ว มันมีความหมายต่อสถานการณ์ของแกตอนนี้ยังไงบ้าง?"

"หมายความว่าตอนผมกลับตระกูลเจียง จะเป็นการเอาทุนติดตัวเข้าไปด้วยครับ"

เจียงหลิวตอบจบก็เหลือบมองหลี่เสินอวี้แวบหนึ่ง

บางเรื่องถ้าไม่พูดออกไปเองก็เพราะไม่จำเป็น

แต่ตอนนี้ให้เธอฟังไปด้วยก็ไม่เป็นไร

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดที่ขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง ในท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงเป็นปัญหาเรื่องเส้นทางชีวิต

สิ่งต่อไปที่หลี่เสินอวี้จะได้ยิน ก็คือชีวิตที่เจียงหลิวกำลังจะต้องเผชิญหน้า

"แล้วทำไมแกถึงไม่เอาล่ะ?" อาชิงจิบชาพลางถามต่อ

"เพราะของฟรีไม่มีในโลกน่ะสิครับ"

"ฉันย่อมมีเงื่อนไขอยู่แล้ว ตระกูลเจียงเป็นตระกูลผู้ดีเก่า ธุรกิจดั้งเดิมในเมืองหนานเจียงมีเอี่ยวอยู่ตั้งหลายอย่าง ทั้งการขนส่งทางทะเล ซูเปอร์มาร์เก็ต..."

"แค่นี้ไม่พอหรอกครับ เจียงจิ้วซุ่ยไม่มีทางยอมให้ผมเข้าไปยุ่งหรอก"

เจียงหลิวเข้าใจความหมายของอาชิงแล้ว ก็แค่อยากให้เขาเอาเงินทุนติดตัวเข้าไปแล้วดึงทรัพยากรจากตระกูลเจียงกลับมาป้อนร้านอิซากายะเท่านั้นเอง

แต่นี่มันเรื่องไร้สาระทั้งเพ

หลังจากกลับตระกูลเจียงแล้ว นอกจากเงินสด ๆ ตรง ๆ เจียงหลิวไม่มีทางได้อะไรทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าท่าที "ยอมก้มหัว" ของเขาไม่ชัดเจนพอ

เจียงจิ้วซุ่ยก็จะไม่ให้แม้แต่เงิน กินข้าวเสร็จก็ไสหัวไปได้เลย

ซึ่งเจียงหลิวก็ไม่ได้คิดจะเอาแต่แรกอยู่แล้ว

ดังนั้นเรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นแน่ อาชิงคิดถึงจุดนี้ได้ เงื่อนไขของเขาจึงไม่มีทางเป็นเรื่องนี้เด็ดขาด

"งั้นถ้าอยากให้แกรับช่วงดูแลร้านอิซากายะต่อในอนาคตล่ะ?"

อาชิงยังคงสงบนิ่ง แต่นี่ทำเอาเจียงหลิวตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว

"อายุเพิ่งเท่าไหร่เอง คุณคิดจะเกษียณแล้วเหรอครับ?"

"คนเราแก่ตัวลงก็ต้องคิดหาทางหนีทีไล่ไว้บ้าง"

"ทำไมต้องเป็นผมล่ะครับ? หลายปีมานี้คุณไม่มีลูกนอกสมรสหรืออะไรทำนองนั้นบ้างเลยเหรอ?"

สมัยหนุ่ม ๆ อาชิงต้องเป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อแน่ ๆ ถึงแม้จนถึงตอนนี้ฉากหน้าจะยังไม่แต่งงานและไม่มีลูกเต้า

แต่ก็ไม่แน่ว่าตอนหนุ่ม ๆ อาจจะพลาดทำแจ็กพอตแตก จนมีลูกนอกสมรสตกหล่นอยู่ข้างนอกก็ได้

"อย่าว่าแต่ไม่มีเลย ต่อให้มีก็ไม่ได้ คนที่จะมารับช่วงมีแค่แกคนเดียวเท่านั้น"

"เข้าใจละ เพราะผมหล่อ อีคิวสูง พูดจาเข้าหูคนใช่ไหมล่ะครับ?"

"มากกว่านั้น"

อาชิงมีบางคำพูดที่ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ

ร้านอิซากายะเป็นสถานที่ที่มีความพิเศษอย่างยิ่ง เพราะพฤติกรรมทางสังคมของกลุ่มลูกค้าค่อนข้างอ่อนไหว

ดังนั้นสถานที่พบปะสังสรรค์สำหรับคนกลุ่มนี้ จึงมีข้อเรียกร้องที่สูงมาก

ภายในต้องตอบสนอง "ความต้องการ" ให้ได้

ภายนอกต้องรักษา "ทรัพยากร" เอาไว้ให้มั่น

ร้านอิซากายะพิเศษมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ตัวมันเองไม่ได้พิเศษอะไรมากมาย ทดแทนกันได้ง่ายมาก

แต่สิ่งที่ไม่มีใครแทนที่ได้จริง ๆ คือตัวอาชิงเองต่างหาก

มีเขาอยู่ ร้านอิซากายะถึงจะเปิดต่อไปได้

ถ้าเขาไม่อยู่ เมืองหนานเจียงก็คงจะมี "สโมสรส่วนตัวเถี่ยจ้า" หรือ "คลับจินจ้า" แห่งอื่นโผล่ขึ้นมาแทน

ดังนั้นการที่อาชิงจะหาผู้สืบทอดส่งเดชสักคนจึงเป็นไปไม่ได้ ต่อให้มีเขาคอยหนุนหลังก็ไม่ได้อยู่ดี

เพราะฉะนั้น คนที่สามารถตอบโจทย์ทั้งสามข้อพร้อมกันได้ ไม่ว่าจะเป็น "มีความสามารถพอจะแบกร้านอิซากายะไหว" "มีสถานะทางสังคมในท้องถิ่นระดับหนึ่ง" และ "ได้รับการยอมรับจากอาชิง"

ก็มีแค่นายน้อยเจียงที่กำลังจะกลับคืนสู่ตระกูลคนนี้คนเดียวจริง ๆ

ข้อเรียกร้องทั้งสามข้อนี้ ขาดไปแม้แต่ข้อเดียวก็ไม่ได้

เจียงหลิวกับอาชิงสบสายตากันระลอกหนึ่ง

การสื่อสารทางสายตาแบบนี้ทดสอบทั้งสติปัญญาและความเข้าขารู้ใจของทั้งสองฝ่ายอย่างมาก

ก็ไม่รู้ว่าสรุปแล้วสติปัญญาของฝั่งไหนกันแน่ที่ไม่ถึงขั้น

เอาเป็นว่าเจียงหลิวดูไม่ออกเลยสักนิด

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการที่เขาจะเดาได้ว่า ตัวเองได้อานิสงส์มาจากสถานะตระกูล

ไม่อย่างนั้นเขายังจะมีอะไรอีกล่ะ?

พูดตามตรงเจียงหลิวเริ่มหวั่นไหว โอกาสบางอย่างที่วางอยู่ตรงหน้ามักจะมาพร้อมกับวิกฤตและความเสี่ยงเสมอ

ไม่มีใครมีมุมมองพระเจ้าหรอก อยู่ที่ว่าคุณจะเลือกอย่างไรเท่านั้น

"เงื่อนไขล่ะครับ? ผมต้องจ่ายอะไรบ้าง?"

"แฟนสาวตัวน้อยของแกจ่ายแทนแกไปแล้ว"

บทสนทนาจับต้นชนปลายไม่ถูกทำเอาหลี่เสินอวี้ฟังแล้วยืนงงเป็นไก่ตาแตก พอได้ยินว่ามีคนพาดพิงถึงตัวเองถึงค่อยได้สติกลับมา

"ใช่ ๆ ๆ ฉันจ่ายไปแล้วค่ะ"

"ผมไม่ตกลง"

เจียงหลิวปฏิเสธ

หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของร้านอิซากายะ ถ้าตีมูลค่าเป็นเงินก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ แน่นอน

หลี่เสินอวี้เป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่ง ต่อให้ที่บ้านจะรวยแค่ไหนก็คงไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น

งั้นก็ต้องเป็นเรื่องอื่นนอกจากเงินแน่ ๆ

"เงื่อนไขที่ฉันเสนอไปก็แค่ ตอนที่เธอไปเที่ยวรอบโลกจะมีไกด์เพิ่มมาอีกคนเท่านั้นเอง"

"อาชิงครับ ผมเชื่อในตัวคุณนะ เพียงแต่การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับคนอื่น คุณตั้งเงื่อนไขกับผมโดยตรงเลยดีกว่า

ถ้าผมทำไม่ได้ เรื่องนี้ก็ถือซะว่าไม่เคยคุยกัน แล้วผมก็ทำงานพาร์ตไทม์ของผมต่อไป"

"ไอ้เด็กคนนี้นี่ ในหัวคิดแต่ว่าคนอื่นจะมาปองร้ายแกหรือไง? เรื่องไกด์นั่นถือว่าฉันแถมให้แล้วกัน ตกลงไหม?"

อาชิงหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เรื่องของหลี่เสินอวี้เป็นแค่การตามน้ำไปเท่านั้น ช้าเร็วเขาก็ต้องคุยเรื่องนี้กับเจียงหลิวอยู่ดี

เพราะไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าเจียงหลิวอีกแล้ว

แต่ก็มีส่วนเกี่ยวกับหลี่เสินอวี้ด้วยเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเงินสามหมื่นกว่าหยวนก้อนนี้ เขาก็คงไม่เกิดความคิดอยากเกษียณขึ้นมาแบบปุบปับหรอก

อีกอย่าง หลี่เสินอวี้ยังต้องรับหน้าที่พาคนกลับมาให้อีกด้วย

เท่ากับเขาติดหนี้บุญคุณหลี่เสินอวี้อยู่เรื่องหนึ่ง

"แล้วเรื่องไกด์นี่มันยังไงกันครับ?"

"ก็แค่คุณอาผมเปียเขามีคนรักเก่าอยู่ แล้วอยากให้ฉันหาทางหลอกล่อเธอมาที่ร้านอิซากายะน่ะสิคะ" คำถามนี้หลี่เสินอวี้ตอบได้สบายมาก

เจียงหลิวมองอาชิงด้วยสายตาพิลึกพิลั่น

ดูท่าตาแก่ทำตัวไม่สมวัยคนนี้จะอยากเกษียณตัวเองจริง ๆ ซะแล้ว

แต่ก็ธรรมดา คนเราพอแก่ตัวลงก็ย่อมอยากมีคู่ชีวิตคอยอยู่เคียงข้าง

งั้นในฐานะผู้สืบทอดที่ได้รับความกรุณามากล้นขนาดนี้ ต่อไปเขาไม่จำเป็นต้องคอยเลี้ยงดูส่งเสียยามแก่อีกเหรอเนี่ย?

เจียงหลิวพลันนึกไปถึงลุงไท่กับเกาฉี่เฉียงขึ้นมาดื้อ ๆ

นี่ตอนนี้ผมต้องคุกเข่าโขกศีรษะกราบขอเป็นลูกบุญธรรมด้วยไหมเนี่ย?

แต่จำได้ว่าลุงไท่ตอนจบเหมือนจะชะตากรรมไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นี่นา?

"อาชิง ผมยังมีอีกเรื่อง คนรักเก่าของอาบวกกับหลี่เสินอวี้ ผู้หญิงสองคนอยู่ข้างนอกมันอันตรายไปหน่อยไหมครับ? อาไม่คิดจะใช้เส้นสายส่งคนไปคอยคุ้มกันหน่อยเหรอ?"

"คิดว่ามันง่ายเหมือนตอนแกขยับปากพูดหรือไงวะ? จ้างคนคุ้มกันมันไม่ต้องใช้เงินเรอะ?"

"เงินปันผลของร้านอิซากายะผมไม่เอาก็ได้ ขอแค่สถานะหุ้นส่วนก็พอครับ"

"แกนี่มันจิตใจดีจริง ๆ แต่เรื่องนั้นฉันจัดการไว้หมดแล้ว รีบไสหัวไปได้แล้วไป"