ตอนที่ 60 อาชิง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

"นี่คุณกำลังต้มตุ๋นชัด ๆ!"

"ลุงไม่ได้ต้มตุ๋นนะ"

"คุณเป็นเจ้าของร้านอิซากายะ ฉันขอให้คุณช่วยเติมเงินให้ แต่ในบัตรของฉันกลับไม่มีเงิน ถามหน่อยว่าถ้าไม่ใช่ต้มตุ๋นแล้วจะเป็นอะไรคะ"

หลี่เสินอวี้นั่งแก้มป่องอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็ก

เธอเตรียมตัวจะแจ้งความแล้ว กะจะสั่งสอนเจ้าของร้านหน้าเลือดคนนี้ให้รู้สำนึกเสียบ้าง

เจียงหลิวไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกนะ! ฉันทำเพื่อกำจัดคนพาลพิทักษ์ประชาชนต่างหาก!

อาชิงรีบลุกขึ้นยืนพลางส่งสัญญาณให้จอมยุทธ์หญิงใจเย็นก่อน เขามีเรื่องจะพูด

"ลุงไม่ใช่คนที่จะมาฮุบเงินแค่นั้นของหนูหรอกน่า ลุงแค่อยากมาปรึกษาเรื่องวิธีใช้เงินก้อนนี้ต่างหาก"

กล้องวงจรปิดของร้านอิซากายะอาชิงสามารถดูได้ตลอดเวลา พอมองเห็นว่าหลี่เสินอวี้เดินมาที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า เขาก็รีบวิ่งลงไปเรียกเธอขึ้นมาข้างบนทันที

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมหลี่เสินอวี้ถึงยอมตามเขาขึ้นมาน่ะเหรอ

ตอนแรกเธอย่อมไม่ยอมมาแน่นอน

ทว่าพออาชิงเปิดเผยตัวตนว่าเป็นใคร ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลี่เสินอวี้ก็บึ้งตึงลงทันใด

ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เองที่หลอกเอาคลังสมบัติส่วนตัวก้อนเล็กของฉันไปจนเกลี้ยง!

"เงินของฉันเอาไว้เติมให้เจียงหลิวเท่านั้น ไม่เอาไปทำอย่างอื่นค่ะ"

หลี่เสินอวี้ปฏิเสธคำพูดหวานล้อมของตาเฒ่านักต้มตุ๋นอย่างเด็ดขาด ส่ายหัวดิกราวกับพัดลม มิหนำซ้ำยังติติงรูปประโยคของตาเฒ่านักต้มตุ๋นอย่างจริงจังอีกด้วย

"อะไรคือคำว่าเงินแค่นั้นคะ เงินนั่นฉันเก็บมาตั้งนานนะ! เงินก้นกระปุกในหมูออมสินทองคำฉันอุตส่าห์เอาไปฝากแล้วโอนให้คุณหมดเลย เมื่อก่อนฉันแอบหนีออกจากบ้านถึงจะยอมหยิบออกมาทีละใบเองนะ!"

"ได้ ๆๆ เงินเยอะมาก แต่หนูฟังลุงก่อนนะ เป้าหมายที่หนูเติมเงินก็เพื่อให้เจียงหลิวใช้ชีวิตสบายขึ้นใช่ไหมล่ะ"

"ก็ใช่น่ะสิคะ"

ในที่สุดก็ได้ยินคำตอบรับ ใบหน้าแก่ชราของอาชิงจึงปรากฏความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างหาได้ยาก

ยากชะมัดเลยแฮะ

ยายหนูนี่พูดจาไม่ตามตรรกะเอาเสียเลย

นานกี่ปีแล้วนะที่ไม่เคยเจอผู้หญิงที่คุยด้วยไม่รู้เรื่องแบบนี้

"ตอนนี้ลุงมีวิธีที่ดีกว่าที่จะช่วยให้เจียงหลิวสบายขึ้น เพราะเงินไม่กี่หมื่นหยวนที่เติมให้เจียงหลิวมันแก้ปัญหาของเขาไม่ได้เลยสักนิด

หนูลองพิจารณาเอาเงินก้อนนี้ไปแลกกับความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ไหมล่ะ แต่ต้องบอกไว้ก่อนนะว่าเงินไม่กี่หมื่นหยวนนี่ไม่พอแน่นอน ดังนั้นลุงเลยต้องให้หนูยอมรับเงื่อนไขของลุงข้อหนึ่..."

จังหวะการพูดโน้มน้าวชวนคล้อยตาม กล้ามเนื้อบนใบหน้าผ่อนคลายอ่อนโยน รักษาระยะห่างการสนทนาอย่างเหมาะสม จุดศูนย์ถ่วงโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย

นี่คือทักษะพื้นฐานของโฮสต์ตัวท็อประดับแนวหน้า

ฝีไม้ลายมือของอาชิงล้วนสั่งสมมาจากการลงมือปฏิบัติจริง ประสบการณ์ที่ตกผลึกมาหลายสิบปีไม่มีทางพลาดเด็ดขาด

"ไม่ฟังค่ะ ฉันจะเติมเงิน"

หลี่เสินอวี้โบกมือปัด สีหน้าเริ่มแสดงความรำคาญใจออกมาเล็กน้อย

เธอรู้สึกว่าตาแก่นี่พูดมากเหลือเกิน

อ้ำอึ้งยืดเยื้อชวนเลี่ยนชะมัด มิน่าล่ะถึงไม่มีหญิงแก่คนไหนชอบ

คนแบบนี้เนี่ยนะเป็นเจ้านายของเจียงหลิวได้ รีบสละตำแหน่งให้เจียงหลิวขึ้นมาเป็นเจ้านายแทนซะเถอะ

"หนูลองฟังดูก่อนไหมล่ะ ลุงรับรองเลยว่าพอได้ฟังแล้วหนูจะดีใจแน่นอน"

"ไม่เอา ของของคุณแพงเกินไปฉันซื้อไม่ไหวหรอก ฉันจะเติมเงินอย่างเดียว"

"จริง ๆ ก็ไม่แพงเลยนะ เงื่อนไขข้อนี้หนูทำได้อยู่แล้ว"

"คุณเป็นคนต้มตุ๋น ฉันไม่เชื่อคุณหรอก"

"ลุงขอร้องล่ะนะ ฟังลุงหน่อยเถอะ"

อาชิงหมดปัญญาจริง ๆ แม้แต่โอกาสจะเอ่ยเงื่อนไขออกมาเขายังไม่มีเลย

เดิมทีเขาก็ไม่ใช่คนห่วงศักดิ์ศรีอะไรอยู่แล้ว คราวนี้จึงต้องงัดไม้ตายวิชาอ้อนวอนออกมาใช้

ต้องโทษที่เขาไม่ได้คุยกับเจียงหลิวก่อนล่วงหน้า ถ้าหากเจียงหลิวรู้เรื่องเข้าคงต้องเตือนไว้สักคำแน่

ว่าหลี่เสินอวี้น่ะเป็นตัวปราบคนประเภทพวกเขานี่แหละ

"งั้นฉันยอมฝืนใจฟังดูหน่อยก็ได้ค่ะ"

หลี่เสินอวี้ทำสีหน้าทำนองว่า 'รีบพูดมาเร็ว ๆ ฉันรีบ'

อาชิงไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว รีบพูดทันที

"ลุงรู้มาว่าหนูมีความคิดอยากจะออกเดินทางท่องเที่ยวรอบโลก เงื่อนไขของลุงก็คือตอนที่หนูไปเที่ยว ให้จ้างไกด์นำเที่ยวที่ลุงแนะนำให้

ตอนสาว ๆ เธอเคยเป็นนักข่าว แถมยังเป็นผู้ชื่นชอบดาราศาสตร์ และที่สำคัญที่สุดคือมีประสบการณ์ท่องเที่ยวที่โชกโชนมาก"

"ฉันเข้าใจแล้ว คุณอยากให้ไกด์คนนี้ขายฉันไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สินะ! คุณคิดร้ายจริง ๆ ด้วย!"

"ลุงเป็นคนดีนะ! ไม่เชื่อหนูโทรศัพท์ไปถามพ่อหนูดูก็ได้"

ความดันโลหิตของอาชิงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

เขาหมดหนทางที่จะได้รับความไว้วางใจจากหลี่เสินอวี้จริง ๆ จึงจำต้องงัดแผนสำรองขั้นเลวร้ายนี้ออกมาใช้

"คุณพูดต่อเถอะค่ะ กลับบ้านไปฉันจะถามพ่อเอง"

"คราวนี้หนูอย่าเพิ่งพูดแทรกลุงนะ คนแก่อย่างลุงความดันเริ่มจะขึ้นแล้ว"

อาชิงมองดูอย่างระมัดระวังเพื่อให้แน่ใจว่ายายหนูกำลังพยักหน้า ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยว่า

"ค่าจ้างไกด์นำเที่ยวลุงจะเป็นคนออกให้เอง แถมลุงจะจัดทีมที่ไว้ใจได้ไปคอยคุ้มกันความปลอดภัยของพวกเธอด้วย บนโลกนี้บางสถานที่มันอันตรายมากนะ

ลุงมีข้อเรียกร้องแค่อย่างเดียว จุดหมายปลายทางสุดท้ายของการเดินทาง พวกเธอต้องมาที่ร้านอิซากายะ"

"แหม ฟังดูเหมือนเรื่องราวโรแมนติกจังเลยนะคะ ไกด์คนนั้นคงไม่ใช่คนรักเก่าสมัยหนุ่ม ๆ ของคุณลุงหรอกนะ?"

หลี่เสินอวี้จ้องมองใบหน้าของอาชิงอย่างสงสัยระแวง

อาชิงที่ถูกแทงใจดำกลับไม่สะทกสะท้านและไม่หน้าแดงเลยสักนิด เขาเดินไปยังตู้เซฟที่อยู่ลึกเข้าไปตรงโถงทางเข้าแล้วหยิบอัลบั้มรูปเล่มหนึ่งออกมา

หลังจากเปิดพลิกหาอยู่พักหนึ่งก็ดึงรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา วางลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

"เธอชื่อเวยเวย เป็นคนไต้หวัน ตอนนี้ทำอาชีพเป็นไกด์มืออาชีพ"

อาชิงหลับตาลงเผยสีหน้าหวนรำลึกความหลัง ราวกับจิตวิญญาณได้ล่องลอยกลับไปยังช่วงวัยหนุ่มอันคะนองและบ้าบิ่น

ส่วนหลี่เสินอวี้ก็หยิบรูปถ่ายขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง ในเมื่อตาแก่ช่างพูดคนนี้ให้ความสำคัญกับมันขนาดนี้ ตอนที่เธอหยิบขึ้นมาจึงประคองอย่างระวังเช่นกัน

ในรูปเห็นได้ชัดว่าเป็นเวยเวยคนนี้ในวัยสาว...

"เดี๋ยวนะคะ ด้านหลังรูปนี้เขียนชื่อไว้ว่าอานอานนี่"

"หา? หยิบผิด หยิบผิดแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ หนูก็ดูสิ ความจำคนแก่นี่มันช่าง..."

คราวนี้อาชิงหน้าแดงก่ำขึ้นมาจริง ๆ เขารีบร้อนลุกลี้ลุกลนแย่งรูปกลับไปยัดคืนใส่ในอัลบั้ม

เขาเปิดค้นหาในอัลบั้มรูปเล่มหนาเตอะอย่างตั้งอกตั้งใจ ดูชื่อที่เขียนไว้ด้านหลังรูปไปหลายใบติดต่อกัน ในที่สุดก็พลิกเจอยี่ห้อที่มีชื่อเวยเวยเสียที

"ใบนี้แหละไม่ผิดแน่ สวยใช่ไหมล่ะ? ลุงสมัยหนุ่ม ๆ ก็เป็นพวกมีสาว ๆ เคียงซ้ายควงขวาเหมือนกันนะ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าหลิวเลย"

"คุณลุงคะ แล้วคนที่เจียงหลิวโอบซ้ายกอดขวาเนี่ย มีใครบ้างเหรอคะ?"

อาชิงที่กำลังลนลาน อุตส่าห์พยายามกู้หน้ากลับมาได้บ้าง

แต่พอเขามองดูเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังกัดฟันกรอด พร้อมแผ่รังสีอำมหิตออกมา

เขาก็รู้ตัวว่าตัวเองพูดผิดไปอีกแล้ว

"เรื่องนี้ไว้หนูค่อยไปถามเจียงหลิวเอาเองแล้วกันนะ พูดธุระสำคัญก่อนดีกว่า"

อาชิงกระแอมไอเคลียร์คอพลางเคาะโต๊ะเสียงดังหนักแน่น

"สถานการณ์ที่เจียงหลิวต้องเผชิญมันซับซ้อนมาก หนูน่าจะรู้เรื่องยุ่งเหยิงพังไม่เป็นท่าของบ้านเขาอยู่แล้วใช่ไหม เขาต้องการ..."

"เรื่องที่คุณพ่อของเขาเล่นการพนันเหรอคะ?"

"ใช่"

อาชิงรู้ทันในทันที

หลี่เสินอวี้ไม่น่าจะรู้อะไรเลยสักอย่าง

เอาตามตรง เรื่องนี้ผิดไปจากความคาดหมายของอาชิงอย่างมาก

เรื่อง 'การกลับคืนสู่ตระกูล' ในงานเลี้ยงวันเกิดนั้นไม่มีทางปิดบังอาชิงได้มิดอยู่แล้ว เพราะในตอนนั้นท่ามกลางสักขีพยานมากมาย เจียงจิ้วซุ่ยก็ออกหน้ายอมรับสถานะตัวตนของเจียงหลิวด้วยตัวเอง

เมื่อมองจากมุมของอาชิง เจียงหลิวในตอนนี้จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากขุมพลังภายนอกอย่างยิ่ง

ต่อให้มีคนมาช่วยออกหน้าหนุนหลังสักนิดก็ยังดี

แต่ดูเหมือนเขาจะไม่มีความตั้งใจที่จะดึงเด็กสาวคนนี้เข้ามาพัวพันด้วยแม้แต่น้อย

เจียงหลิวต้องคิดถึงเรื่องนี้ได้แน่นอน เพียงแค่เขาไม่เต็มใจจะทำก็เท่านั้น

"ลุงพูดตรง ๆ เลยแล้วกันนะ เงินของหนูจะถูกนำไปใช้ซื้อหุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของร้านอิซากายะมู่จ้า

สามหมื่นเจ็ดพันสองร้อยสิบสามหยวนเนี่ย เห็นได้ชัดว่ายังห่างไกลจากคำว่าพออีกเยอะ ดังนั้นลุงถึงต้องการให้หนูรับปากเงื่อนไขของลุง"

ตอนที่อาชิงตัดสินใจเรื่องนี้ เขาคิดทบทวนอยู่นานมาก

เดิมทีเขาอยากจะอธิบายเหตุผลให้เด็กสาวแสนฉลาดคนนี้ฟัง แต่เธอกลับไม่รู้อะไรเลย

เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดแล้ว

"คุณลุงคะ ร้านของคุณลุงขาดทุนอยู่ ก็เลยอยากจะดึงเจียงหลิวมาลงขันร่วมหุ้นด้วยใช่ไหมคะ"

"ทำเงินได้มากกว่าที่หนูคิดเยอะ ลุงไม่ได้พูดเล่นนะ ถึงจะมีหุ้นแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าเอาเงินก้อนนี้มาลง ไม่กี่วันก็ได้ทุนคืนแล้ว"

"แล้วเรื่องนี้เจียงหลิวรู้หรือยังคะ?"

"อีกไม่กี่นาทีเจียงหลิวก็คงจะพุ่งพรวดเข้ามาแล้วล่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะหาข้ออ้างห่วย ๆ แบบไหนมาใช้"

"ถ้าเขาตกลงฉันก็ตกลงค่ะ แต่เรื่องที่ฉันเป็นคนออกเงิน ช่วยอย่าบอกเจียงหลิวได้ไหมคะ?"

หลี่เสินอวี้ไม่ได้โง่ถึงขนาดที่ของขวัญหล่นลงมาจากฟ้าแล้วจะรีบอ้าปากงับ เรื่องนี้ต้องให้เจียงหลิวเห็นชอบด้วยถึงจะได้

ทว่าเธอไม่อยากให้เจียงหลิวรู้เรื่องที่เธอเป็นคนจ่ายเงิน

"อย่าหาว่าลุงขี้บ่นเลยนะ พวกคนหนุ่มสาวสมัยนี้นี่มีข้อเสียตรงนี้แหละ รักก็ต้องตะโกนบอกออกมาดัง ๆ สิ เจียงหลิวเองก็คงหวังอยากให้หนูพูดเหมือนกันนั่นแหละ"

"แต่คุณลุงคะ ฉันไม่ใช่คนที่ไม่กล้าแสดงความรักนะคะ ฉันน่ะกล้าหาญกว่าใคร ๆ เสียอีก ถึงขั้นเกาะติดอยู่บนตัวเจียงหลิวแล้วบอกรักเขาทุกวันก็ยังได้เลยค่ะ"

พูดถึงตรงนี้หลี่เสินอวี้ก็ถอนหายใจยาว ให้ความรู้สึกเหมือนคนแก่วัยแปดสิบที่ต้องแบกสังขารปีนบันไดเจ็ดชั้นไม่มีผิด

"ฉันแค่คิดว่า เรื่องบางเรื่องก็ใช้เพื่อแสดงความรัก แต่บางเรื่องก็ไม่ใช่ค่ะ

ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่เงินของฉันมันน้อยมากจริง ๆ

แต่ฉันแค่หวังอย่างบริสุทธิ์ใจว่าอยากให้เจียงหลิวใช้ชีวิตได้สบายขึ้นอีกสักนิด ขอแค่ได้พยายามช่วยเขาบ้าง เป้าหมายของฉันก็บรรลุแล้ว สิ่งอื่นไม่ได้อยู่ในจุดประสงค์ของฉันเลย ถ้าอยากจะแสดงความรักล่ะก็ ฉันมีวิธีของฉันเองค่ะ"

เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หลี่เสินอวี้ที่ตอนแรกน้ำเสียงฟังดูหนักอึ้งอยู่บ้างก็เงยหน้าขึ้นมาทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มกลับมาดูสดใสมีพลังอีกครั้ง

"คุณลุงคะ ฉันเคยทำผิดพลาดมาครั้งหนึ่งแล้ว เรื่องบางเรื่องเจตนาต้องบริสุทธิ์ถึงจะถูกต้องค่ะ"

อาชิงมองตาของหลี่เสินอวี้ เขาเตรียมจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วถอนหายใจตามสัญชาตญาณ

ทว่าสิ่งที่เขานั่งอยู่กลับเป็นเก้าอี้พับเตี้ยตัวเล็ก

ตาแก่อย่างเขาเกือบได้เอาชีวิตมาทิ้งตรงนี้เสียแล้ว

อาชิงทำหน้าหนาตีเนียนลุกขึ้นยืน ก่อนจะอดถอนหายใจออกมาไม่ได้อยู่ดี

เขาอายุป่านนี้แล้ว เรื่องของหนุ่มสาวพวกนี้เห็นมานักต่อนักจนนับไม่ถ้วน

ความรักระหว่างหนุ่มสาวมักจะชอบเล่นมุกแบบนี้เสมอ

อะไรประเภทฉันรักเธอ เธอรักฉัน

ในสายตาเขา มันก็งั้น ๆ แหละ... นึกว่าคนแก่อย่างเขาจะอยากดูนักหรือไง

"ไม่ใช่สิ เจ้าเจียงหลิวมีดีอะไรนักหนาวะ! แม่มึงเอ๊ย!"

อาชิงยังคงอดสบถคำหยาบออกมาไม่ได้ แม้จะพูดเสียงเบามากก็ตาม

แต่ก็ยังพอได้ยินลาง ๆ ว่าประโยคนี้คงมีการพาดพิงถึงบรรพบุรุษของใครสักคน

คนแก่ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนมักจะไปนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงหัวหมู่บ้านได้ทั้งวัน

พวกเขากำลังหวนรำลึกถึงช่วงชีวิตอันยาวนานนี้

เศษเสี้ยวความทรงจำอันล้ำค่าเหล่านั้นต่างหาก คือทรัพย์สมบัติเพียงหนึ่งเดียวในยามที่ชีวิตกำลังจะก้าวถึงจุดสิ้นสุด

อาชิงเองก็ใกล้จะถึงขั้นตอนนี้แล้ว

เขารู้ซึ้งดีว่ากระบวนการที่พัวพันยุ่งเหยิงเหล่านี้ต่างหาก คือส่วนที่น่าถวิลหาที่สุดในความทรงจำ

ผู้หญิงสวยแค่ไหนหลอกล่อขึ้นเตียงไปนอนด้วยไม่กี่ครั้งก็เบื่อแล้ว ไม่มีอะไรน่าจดจำสักนิด

นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่อาชิงถอนหายใจ ในที่สุดเขาก็ตอบตกลงกับหลี่เสินอวี้

"งั้นเดี๋ยวลุงไปถามเขาว่าอยากได้หุ้นนี้ไหม ถ้าเขาอยากได้ก็เอาตามนี้"

"ขอบคุณนะคะคุณลุง คุณลุงเป็นคนดีมากจริง ๆ ค่ะ"

คำพูดอย่าง 'คุณเป็นคนดีมาก' นั้นแทบไม่นับว่าเป็นคำชมอะไรเลย อย่างน้อยตาแก่อย่างอาชิงที่แทบจะได้ยินคนประจบสอพลออยู่ทุกวันก็ไม่มีทางเชื่ออะไรง่าย ๆ แน่นอน

ทว่าคำชมประโยคนี้จากหลี่เสินอวี้

กลับทำให้เขายิ้มหน้าบานขึ้นมาได้

"อาชิง!"

ประตูชั้นสองถูกถีบเปิดออกอย่างรุนแรง เจียงหลิวที่ร้อนรนจนไฟลนก้นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ดวงตาเริ่มกวาดมองค้นหาทั่วห้องราวกับเรดาร์

จนกระทั่งแน่ใจตำแหน่งของร่างร่างหนึ่งแล้วจึงเริ่มตะโกนลั่น

"อาชิง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"