ตอนที่ 59 ไดโนเสาร์พันธุ์ดุ

หลี่เสินอวี้โมโหแทบตายแล้ว

"ฉันเติมเงินไปตั้งเยอะแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงบอกว่าในบัตรไม่มีเงินล่ะคะ"

"คนสวยคะ แต่ในระบบไม่มีข้อมูลของคุณจริง ๆ ค่ะ บริกรของคุณคือใครเหรอคะ"

"เจียงหลิวไงคะ!"

"งั้นฉันรินน้ำให้นะคะ คุณรอตรงนี้สักครู่ เดี๋ยวฉันแจ้งเจียงหลิวให้มาค่ะ"

พนักงานสาวตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับรินน้ำให้อย่างสุภาพมาก แล้ววางไว้ตรงหน้าหลี่เสินอวี้

หลี่เสินอวี้เอียงคอถาม

"เขากำลังทำงานอยู่เหรอคะ"

"ในระบบขึ้นแบบนั้นค่ะ"

"งั้นอย่าไปกวนเขาเลยค่ะ ฉันรอเขาตรงนี้ดีกว่า ตู้เกมนี่เล่นได้ไหมคะ"

"ตามสบายเลยค่ะ"

หลี่เสินอวี้วิ่งตึกๆๆ ไปหน้าตู้เกมหยอดเหรียญ ในกล่องเล็ก ๆ ด้านข้างมีเหรียญเกมวางอยู่เพียบ

เกมย้อนยุคอย่างไดโนเสาร์พันธุ์ดุ ไม่รู้ว่านับเป็นน้ำตาแห่งยุคสมัยได้หรือยัง

ในฐานะผู้เล่นสายเจาะลึกคู่มือ เมื่อเทียบกับเจียงหลิวที่ไม่สนอะไรแล้วจับเล่นเลย

หลี่เสินอวี้หลังจากสนใจเกมไหนขึ้นมา เธอจะรีบทำความเข้าใจเนื้อเรื่องเบื้องหลัง กลยุทธ์ปราบหัวหน้าด่าน และเรื่องอื่น ๆ ทันที

คนที่เธอชอบที่สุดก็คือมุสตาฟา ไคโร หมอนี่ที่สวมหมวกสีเหลือง เสื้อเขียว กางเกงเหลือง

ที่ชอบเขาก็เพราะหมวกสีเหลืองดูตลกดี

นี่ตรงกับรสนิยมการเล่นเกมของเธอ เธอไม่เคยเลือกตัวละครหญิงสวย ๆ เลย เลือกแต่ตัวที่ดูแปลกประหลาดเท่านั้น

"ฮิฮิ เดี๋ยวพอเจียงหลิวออกมาเห็นฉันต้องตกใจแน่ ๆ ฉันจะทำตัวเหมือนลูกแมวที่ถูกทิ้งจนต้องมานั่งเล่นเกมคนเดียว แบบนี้เจียงหลิวก็จะไม่กล้าโกรธฉันแล้ว

จากนั้นฉันก็จะขอโทษเขาทีละข้อตามที่จดไว้ในสมุดเล่มเล็ก!"

หลี่เสินอวี้รู้สึกว่าแผนของตัวเองเข้าท่ามาก

แต่หัวหน้าด่านป่าทางเหนือนี่สู้ยังไงนะ เจียงหลิวเคยสอนฉันนี่นา

พอตัวละครตาย หลี่เสินอวี้ก็ยู่ปากเล็ก ๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดประวัติแชตกับเจียงหลิว แล้วค้นหาคำสำคัญเรื่องเกมไดโนเสาร์พันธุ์ดุ

"ล่อดาบใหญ่ของบอสไปที่เส้นกึ่งกลางจอ แล้วย้ายตำแหน่งตัวเองไปเส้นนอกสุดของจอ สกิลของบอสก็จะหายไป จากนั้นก็เตะมันกระเด็นตกจอซ้ำไปซ้ำมา"

ข้อความเสียงของเจียงหลิวดังขึ้นข้างหู

หลี่เสินอวี้ท่องพึมพำในปากเบา ๆ อยู่หลายรอบ เพราะเธอจำไม่ได้

ปากก็ท่องอย่างจริงจังอยู่ตั้งหลายรอบ ตอนหลังถึงขั้นเปิดข้อความเสียงวนลูปทิ้งไว้ข้าง ๆ เลย

"ย้ายตำแหน่งตัวเองไปเส้นนอกสุด"

สีหน้าของหลี่เสินอวี้จริงจังมาก แสงอาทิตย์อัสดงส่องเข้ามาจากปากตรอก พาดผ่านฝุ่นควันที่อึกทึกมาตลอดทาง

ส่องตรงผ่านประตูไม้ย้อนยุคของร้านอิซากายะเข้ามาทาบลงบนใบหน้าด้านข้างของหลี่เสินอวี้

พอเริ่มจริงจัง จังหวะลมหายใจก็ช้าลง ปีกจมูกขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ ปอยผมสีบลอนด์ทองเส้นหนึ่งทาบอยู่บนพวงแก้ม

เท้าที่สวมรองเท้าบูตสั้นครูดไปกับพื้นตามจังหวะการโยกคันโยก

แสงอาทิตย์อัสดงคือเทวบัญชาสุดท้ายของเวลากลางวัน

เหล่าสาวกเฝ้ารอเทวโองการของอพอลโลในวิหารแห่งเดลฟี ส่วนอพอลโลก็สวมมงกุฎลอเรลขับรถม้า โบกมือท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงสีทองอร่ามแล้วกล่าวว่า ทุกคนจงรีบนอนหลับฝันดีเถิด

หลี่เสินอวี้ไม่ได้สังเกตเห็นแสงอาทิตย์อัสดงเลยสักนิด เธอแค่อยากตั้งใจเล่นเกมสักพัก

เธอเปลี่ยนใจแล้ว เธอจะพยายามเล่นให้ผ่านด่านทั้งหมด

ถึงตอนนั้นเจียงหลิวก็จะต้องตกตะลึงจนกราบกรานแทบเท้า แล้วตะโกนสรรเสริญว่า เธอคือเทพเจ้าแห่งเกมไดโนเสาร์พันธุ์ดุตัวจริง

รีบไปแข่งที่ประเทศเพื่อนบ้านที่อยู่ดีกินดีนั่นเร็วเข้า!

แล้วเธอก็จะเดินเชิดคางเข้าไป พลางดื่มด่ำกับสายตาที่เลื่อมใสของเจียงหลิว

แล้วเธอก็จะพูดว่า เสี่ยวเจียงจื่อ กลยุทธ์ของนายได้ผลจริง ๆ ด้วย

ด้วยนิสัยขี้โม้ของเจียงหลิวจะต้องพูดแน่ว่า นั่นมันแน่อยู่แล้ว! ไม่ดูเลยว่าใครเป็นคนคิดค้นขึ้นมา!

เธอจะไม่เถียงเจียงหลิวหรอก

เพราะทุกอย่างอยู่ในความคาดหมายของท่านผู้นี้อยู่แล้ว

ถึงตอนนั้นเธอก็จะยืดอกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ว่า

"เพราะงั้นไงล่ะ ถ้าฉันไม่มีนายล่ะก็คงไม่ได้เด็ดขาดเลย"

"ช่วงสองสามวันนี้เตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงครอบครัวให้ดี นี่คือด่านแรกของคุณ"

"ทราบแล้วครับ"

เจียงหลิวกับเผยอานหนิงเดินตามกันออกมาจากห้องส่วนตัวฉีเยวี่ยน

เขาก็เตรียมตัวเลิกงานแล้วเหมือนกัน

ตอนนี้ลูกค้าคนอื่น ๆ ยังไม่รู้เรื่องที่เจียงหลิวกลับมาทำงานเลย

เขาเข้าสู่ระบบวีแชตสำหรับทำงาน

แต่ข้อความข้างในไม่ได้ตอบเลยสักข้อความ รอให้เรื่องตรงหน้านี้เสร็จสิ้นก่อนค่อยทยอยจัดการแล้วกัน

"ขับรถไปส่งผมหน่อยสิ จะได้ไม่ต้องปั่นจักรยานสาธารณะ"

มีรถให้ติดไปด้วยย่อมเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว

ไม่ติดไปด้วยก็เสียดายแย่

เผยอานหนิงค้อนขวับใส่เขา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นลูกค้าต้องไปส่งพนักงานเสิร์ฟกลับบ้าน

"พี่เจียงคะ เมื่อกี้มีผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่าเป็นลูกค้าของพี่ค่ะ"

พนักงานต้อนรับเห็นเจียงหลิวเดินมาก็โบกมือเรียกให้เขาหยุด

"ชื่ออะไรเหรอครับ"

"แซ่หลี่ค่ะ เป็นผู้หญิงหน้าตาสวยมาก เมื่อกี้เธอบอกว่าไม่ต้องไปกวนพี่ แล้วก็ไปนั่งเล่นตู้เกมคนเดียวอยู่พักหนึ่ง"

"เล่นตู้เกมเหรอ หลี่เสินอวี้?"

"ใช่แล้วค่ะ ใช่เธอเลย"

เจียงหลิวถึงกับมึนไปนิดหน่อย

เขานึกภาพร้านอิซากายะกับหลี่เสินอวี้มาเกี่ยวข้องกันแทบไม่ออก

เธอมาทำอะไรที่นี่กัน

"แล้วตัวเธออยู่ไหนล่ะครับ"

"เถ้าแก่เรียกตัวไปแล้วค่ะ"

เจียงหลิวฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที เหมือนก่อนหน้านี้อาชิงจะเคยคุยกับเขาเรื่องหลี่เสินอวี้อยู่

ตอนนั้นเขายังถามอีกฝ่ายอยู่เลยว่าจะทำอะไร แต่ตาแก่นั่นก็ไม่ยอมบอก

ถึงอาชิงจะไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แต่ตาแก่นี่กะล่อนจัด

โฮสต์ตัวท็อปของแท้และดั้งเดิม

เจียงหลิวรู้สึกว่าถ้าปล่อยให้อาชิงคุยกับหลี่เสินอวี้สักสองสามประโยค หลี่เสินอวี้คงโดนแปดเปื้อนแน่ ๆ

แต่ด้วยความที่เขายังเด็ก จึงไม่เข้าใจเลยว่า

ตอนแรกพ่อแม่ของหลี่เสินอวี้ก็มองเขาแบบนี้เหมือนกัน

"คุณกลับไปก่อนเลยนะ ผมมีธุระนิดหน่อย"

เจียงหลิวร้อนรนจนเดินวนไปวนมา ก่อนจะคว้าตุ๊กตาแมวกวักที่เคาน์เตอร์ขึ้นมาท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพนักงานสาว

แถมยังกะน้ำหนักในมือดู ราวกับกำลังทดสอบน้ำหนักของมัน

ทว่าท่าทางแบบนี้ มองยังไงก็เหมือนกำลังจะบุกไปฟาดฟันกับใครสักคนชัด ๆ

"พี่เจียงคะ พี่อย่าใจร้อนนะ!"

"ใจร้อนอะไรกันล่ะ! อาชิงเคยบอกไว้ว่าเวลาคุยงานในห้องห้ามเข้าไปรบกวน ผมเลยต้องหาเรื่องไปเคาะประตูเขานี่ไง"

"แล้วพี่จะเอาแมวกวักไปทำไมล่ะคะ"

เจียงหลิวทุ่มมันลงพื้นอย่างแรง จนแขนข้างที่โยกไปมาของแมวกวักหักกระเด็นหลุดออกมา

กลายเป็นแมวกวักแขนกุดไปในพริบตา

"ตอนนี้มันกลายเป็นแมวกวักแขนกุดแล้ว เดี๋ยวผมไปบอกอาชิงว่าแมวพัง"

จากนั้นเขาก็รีบร้อนวิ่งออกไปที่ลานเรือน มุ่งตรงขึ้นชั้นสองทันที

เผยอานหนิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบ ๆ

แววตาของเธอฉายความสับสนซับซ้อนออกมาวูบหนึ่ง

ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ

เธอไม่ได้ไล่ต้อนถามเจียงหลิวว่า ทั้งที่ตกลงกันไว้ว่าจะให้เธอขับรถไปส่ง แต่ทำไมจู่ ๆ ถึงวิ่งหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว

เจียงหลิวคงลืมเรื่องนี้ไปสนิทแล้วเสียด้วยซ้ำ

เธอส่ายหน้าแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกระชับผ้าคลุมไหล่แล้วก้าวออกจากประตูร้านอิซากายะไป

เธอเคยบอกต่อหน้าเจียงหลิวว่าเธออิจฉาหลี่เสินอวี้ ซึ่งสิ่งที่เธอหมายถึงไม่ได้มีแค่เรื่องฐานะทางครอบครัวเท่านั้น

จริง ๆ แล้วคำว่าบูชาเงินทอง ในบางแง่มุมมันก็เป็นแค่โจทย์ลวงตา

เงินเป็นเพียงสถานีเปลี่ยนผ่าน เมื่อคุณมีเงินแล้ว คุณคิดจะเอามันไปแลกกับอะไรล่ะ

สายตาชื่นชมปนอิจฉาของคนอื่น? ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่ต้องกังวลว่ามื้อถัดไปจะมีอะไรกิน? หรือศักดิ์ศรีที่สูญเสียไป?

ในนาทีนี้ แม้แต่เผยอานหนิงเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

เมื่อเดินพ้นประตูใหญ่ เธอก็ถูมือไปมาพลางมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ

เธอต้องเรียกบริการคนขับแทน เพราะดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป

เจียงหลิวพูดไม่ผิดเลย เธอทุ่มเททำการบ้านอย่างหนักในหลาย ๆ ด้าน

ทั้งผิวพรรณ รสนิยมการแต่งตัว กิริยาท่าทาง การพูดจา มารยาท หรือแม้กระทั่งความบริสุทธิ์ครั้งแรกก็ยังรักษาไว้

ทว่าในสายตาของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีป้ายราคาแปะอยู่ ข้อดีเหล่านี้กลายเป็นต้นทุนที่จะทำให้ขาย "ตัวเธอ" ได้ในราคาสูงลิ่ว

แต่ทว่า กลับมีบางคนที่ไม่จำเป็นต้องพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายกับเรื่องพวกนี้เลย

ก็สามารถครอบครองสิ่งที่เธอเฝ้าไขว่คว้ามาอย่างยากลำบากได้อย่างง่ายดาย

ฤทธิ์สุราเป็นตัวปลุกเร้าอารมณ์ความรู้สึก สายลมหนาวพัดผ่านเข้ามา

แววตาของเธอสะท้อนภาพภาพพิมพ์อูกิโยเอะรูปภูตผีปีศาจบนผนังด้านนอกของร้านอิซากายะ

ไม่รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

จนกระทั่งหนึ่งนาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

"คนขับรถแทนผมเรียกเผื่อไว้ให้คุณล่วงหน้าแล้ว ช่วงบ่ายเวลานี้แถวร้านอิซากายะไม่ค่อยมีคนรับงาน ตอนนี้เหลือระยะทางอีก 1.3 กิโลเมตรครับ"

"ในกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอก ผมใส่ลูกอมไว้ให้คุณแล้ว แม้จะช่วยสร่างเมาได้ไม่มาก แต่ช่วยให้ลมหายใจสดชื่นขึ้นได้ครับ"

"ผมจะส่งวีแชตหาคุณทุกสิบนาทีเพื่อยืนยันความปลอดภัยหลังดื่ม กรุณาตอบกลับให้ตรงเวลาด้วยนะครับ"

"ขอแนะนำว่าระหว่างทางให้แวะเอาผ้าคลุมไหล่ไปส่งที่ร้านซักแห้งด้วย ผมส่งพิกัดร้านซักแห้งที่ใกล้ที่สุดไปให้แล้วครับ"

"โปรดตรวจสอบสิ่งของมีค่าของคุณอีกครั้งว่าลืมอะไรไว้หรือไม่"

"บิลค่าใช้จ่ายจะส่งให้คุณภายในห้านาทีครับ"

"สุดท้ายนี้ ขอเป็นตัวแทนของร้านอิซากายะมู่จ้ากล่าวขอบคุณสำหรับความไว้วางใจของคุณ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าที่นี่จะเป็นแดนสงบในชีวิตอันเหนื่อยล้าของคุณนะครับ"

ข้อความส่วนใหญ่ในนี้เป็นบทพูดส่งแขกตามมาตรฐานของร้านอิซากายะมู่จ้า

เสริมด้วยการแสดงความใส่ใจอย่างเป็นกันเองที่พนักงานบริการมีต่อลูกค้าอย่างพอเหมาะพอเจาะ

ถัดจากนั้นจึงเป็นคำพูดส่วนตัวของเจียงหลิว

มีเพียงแค่สองประโยคเท่านั้น

"เจียงซินนิสัยพิลึก ระวังตัวด้วยนะครับ"

"ขายให้ผมคือการตัดสินใจที่ประสบความสำเร็จที่สุดในชีวิตคุณแล้วครับ"

เผยอานหนิงเม้มปากกลั้นยิ้มไม่อยู่ เธอยกเลิกรายการเรียกคนขับรถแทน

เงยหน้าขึ้นมองป้ายหน้าร้านอิซากายะมู่จ้าอีกครั้ง

พลันนึกถึงคำพูดประโยคนั้นของเจียงหลิวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

น่าจะพูดทำนองนี้ล่ะมั้ง

"รู้ไหมว่าทำไมร้านอิซากายะถึงทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ เพราะบนโลกนี้มีคนไม่มีความสุขอยู่ตลอดเวลายังไงล่ะ"