ตอนที่ 58 เรื่องเล่ากฎประหลาดตระกูลเจียง

"อาจเป็นเพราะผมมีความรู้น้อยไปหน่อย ฉายานักพรตไพรเถื่อนนี่มันเป็นฉายาของสำนักไหนกันครับ"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ลุงใหญ่บอกเองว่าเขาเป็นนักพรตเต๋า"

"ฉายานักพรตของคนอื่นเขาเป็นฉุนหยาง เซียวเหยา อู๋เว่ย อะไรทำนองนั้น แต่ฉายา 'ไพรเถื่อน' นี่มันมีที่มาที่ไปยังไงกันครับ"

"ฉันเองก็ไม่ได้คุยกับลุงใหญ่บ่อยนักหรอกค่ะ พอคุยมาถึงเรื่องนี้พอดี งั้นฉันจะเล่ากฎของตระกูลเจียงให้คุณฟังแล้วกัน"

เรื่องนี้เจียงหลิวตั้งใจฟังเป็นพิเศษ

เพราะยังไงตระกูลใหญ่โตก็ย่อมมีกฎระเบียบมากเป็นธรรมดา ถ้าเผลอไปก่อเรื่องยุ่งยากโดยไม่จำเป็นเข้าคงไม่ดีแน่

"ข้อแรก พอลุงใหญ่เห็นคุณ เขาจะถามแน่นอนว่าคุณเกิดมาจากใคร"

วินาทีนั้น สมองของเจียงหลิวก็หลุดการควบคุมไปชั่วขณะ โพล่งตอบไปตามสัญชาตญาณทันที

"แม่คลอดสิครับ"

เผยอานหนิงเหมือนจะคาดเดาคำตอบของเขาได้อยู่แล้ว เธอจึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า

"คุณตอบแบบนั้นไม่ได้ค่ะ คุณต้องตอบว่าคุณเติบโตขึ้นมาจากธรรมชาติ เช่น งอกออกมาจากดิน ออกผลมาจากต้นไม้ กระโดดออกมาจากก้อนหิน หรือแม้กระทั่งลอยน้ำมาจากแม่น้ำใต้ดินก็ยังได้"

"สรุปว่าคำว่า 'ไพรเถื่อน' มันหมายความแบบนี้เองเรอะ"

เจียงหลิวถึงกับมึนตึ้บ พยักหน้าจดจำกฎข้อนี้เอาไว้อย่างยากลำบาก

"แล้วถ้าผมไม่ตอบแบบนั้นล่ะครับ"

"เขาก็จะหาวิธีทำให้คุณได้สัมผัสถึงกระบวนการให้กำเนิดชีวิตของธรรมชาติ อย่างเช่นจับคุณโยนเข้าไปในเขาจำลองเพื่อให้คุณสัมผัสถึงเสียงหัวใจเต้นของก้อนหินค่ะ"

เอาจริง ๆ เนื้อหานี้อ่านดูแล้วตลกมาก แต่ถ้ามาอยู่ในบทสนทนาที่พูดคุยกันต่อหน้า

แม่งโคตรจะตลกกว่าเดิมอีก

ทว่าเผยอานหนิงกลับยังคงมีสีหน้าขรึมจริงจัง ทำเอาเจียงหลิวจะหัวเราะก็ไม่ได้ ไม่หัวเราะก็ไม่ออก

"มีข้อแรกแล้วก็ต้องมีข้อสองใช่ไหมครับ"

"ข้อสอง พยายามอย่าพูดถึงสิ่งของทุกอย่างที่เกี่ยวกับ 'ถัง' หรือ 'กระปุก' ต่อหน้าลุงรองเด็ดขาดค่ะ เช่น ถังแก๊ส กระป๋องแก๊ส หรือแม้แต่การครอบแก้วบำบัด เพราะเขาอาจจะเกิดอาการแพนิกขึ้นมาได้"

"เพราะพ่อผมเหรอครับ" เรื่องนี้เจียงหลิวพอรู้อยู่ว่าคราวก่อนพ่อของเขาพกถังแก๊สติดรถมาด้วย

แต่การครอบแก้วมันมีอะไรน่ากลัวกัน นั่นมันของเพื่อสุขภาพไม่ใช่เหรอ

"ลุงใหญ่ของคุณอายุมากกว่าน้องชายทั้งสองคนตั้งยี่สิบปี ก่อนที่เขาจะไปเป็นนักพรตเต๋า เขาคือเสาหลักของบ้าน ส่วนลูกคนรองกับลูกคนเล็กมีหน้าที่แค่วัน ๆ หาเรื่องแกล้งกัน วิธีที่พ่อคุณชอบใช้ที่สุดก็คือการหาถังหรือกระปุกสารพัดชนิดมาโยนใส่ในผ้าห่มของพี่รอง

ถึงขั้นมีครั้งหนึ่งจับลุงรองของคุณมัดไว้แล้วครอบแก้วทั่วทั้งตัวเลยค่ะ"

เผยอานหนิงพูดรวดเดียวเยอะขนาดนี้จนคอเริ่มแห้ง

"เรื่องราวเก่าเก็บพวกนี้ คุณไปรวบรวมมาได้ยังไงกันครับ"

"นี่เป็นข้อมูลที่ฉันได้มาหลังจากซื้อของขวัญให้พ่อบ้านค่ะ ถึงจะบอกว่าเป็นพ่อบ้านแต่คุณห้ามเรียกว่าพ่อบ้านนะคะ คุณต้องเรียกว่าคุณปู่ซิน"

"อันนี้ผมเข้าใจครับ คงจะเป็นชายชราที่น่าเคารพนับถือคนหนึ่งในตระกูลเจียงสินะ"

ในหัวของเจียงหลิววาดภาพชายชราผมขาวโพลน สวมแว่นตาข้างเดียว มีรอยยิ้มใจดี แต่แท้จริงแล้วในวัยหนุ่มเคยเป็นยอดฝีมือในยุทธภพขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

"แล้วคุณปู่ซินชอบอะไรเหรอครับ การรู้ของที่พ่อบ้านชอบถือเป็นเรื่องสำคัญมากเลยนะ"

"ไส้กรอกข้าวโพดซวงฮุ่ยค่ะ เพราะคุณปู่ซินเป็นหมา"

ตอนที่เผยอานหนิงพูดถึงลุงใหญ่กับลุงรอง เธอไม่ได้ยิ้มเลยแม้แต่น้อย แต่พอพูดถึงตรงนี้กลับหลุดยิ้มออกมา

"คุณปู่ซินเป็นหมาพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ด เลี้ยงไว้ตรงหน้าประตูเรือนหนังสือของคุณปู่คุณ พอคุณซื้อไส้กรอกข้าวโพดให้มันแล้ว คุณก็จะเข้าออกเรือนหนังสือของคุณปู่ได้ตามสบาย และแอบดูสมุดบันทึกของคุณปู่คุณได้ค่ะ

อ้อ จริงสิ นี่เป็นคุณปู่ซินรุ่นที่สี่แล้วนะ อายุสิบสองปีแล้ว รุ่นแรกเป็นตัวที่คุณปู่เลี้ยงไว้ตอนหนุ่ม ๆ ลูกของทุกรุ่นจะเก็บไว้เฉพาะตัวผู้หนึ่งตัวเพื่อเป็นคุณปู่ซินค่ะ"

เจียงหลิวนิ่งเงียบพลางพยายามย่อยข้อมูลเหล่านี้

เพราะเขาพูดไม่ออกแล้วจริง ๆ

คลื่นลมคาวเลือดของตระกูลใหญ่ล่ะ แสงประกายดาบเงากระบี่ฟาดฟันกันล่ะหายไปไหนหมด

"แล้วทำไมถึงชื่อคุณปู่ซินล่ะครับ"

"ตอนคุณปู่ยังหนุ่มมีเพื่อนร่วมรบคนหนึ่งแซ่ซิน เพื่อนร่วมรบแซ่ซินคนนี้เคยแอบเขียนจดหมายรักให้คุณย่าของคุณ คุณปู่ก็เลยตั้งปณิธานไว้ว่าชาตินี้จะต้องเลี้ยงไอ้หมาแก่แซ่ซินไว้เฝ้าประตูให้ได้ค่ะ"

"เข้าใจแล้วครับ ทั้งหมดนี้คือสามข้อใช่ไหมครับ"

"จริง ๆ ยังมีอีกเยอะค่ะ ในแฟ้มเอกสารฉันมีเขียนไว้บ้างแล้ว แต่พวกนี้เป็นเรื่องที่ค่อนข้างสำคัญ ฉันกลัวว่าคุณจะมองข้ามไป"

"แล้วยังมีข้อสำคัญอีกไหมครับ"

"มีค่ะ และข้อนี้สำคัญมากจริง ๆ"

สีหน้าของเผยอานหนิงเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาทันที

เธอบอกว่านี่คือกฎสำคัญข้อหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับคุณปู่ของคุณ

เจียงหลิวเปลี่ยนมาทำหน้าจริงจังตาม เขารู้ดีว่าคุณปู่นี่แหละคือผู้มีอำนาจสูงสุดในบ้านหลังนี้

เพราะคนยิ่งแก่ยิ่งเจนจัดประดุจปีศาจ

"ข้อนี้เกี่ยวกับไดอารีที่เพิ่งพูดถึงไปค่ะ ฉันรู้ว่าคุณต้องอดใจไม่ไหวแอบเข้าไปในห้องหนังสือของคุณปู่เพื่อพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลเจียงเพิ่มแน่ ๆ

แอบดูได้ แต่ต้องจำหลักการสำคัญไว้ข้อหนึ่งนะคะ"

"ว่ามาสิครับ"

ลมหายใจของเจียงหลิวเริ่มกระชั้นขึ้น เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นเกมไขปริศนา

ความรู้สึกเหมือนขากระโดดหย็องแหย็งอยู่บนลวดสลิงเส้นเดียว

"ต้องทิ้งร่องรอยที่ระบุตัวตนของคุณไว้เสมอ แม้กระทั่งหาเศษกระดาษมาเขียนชื่อทิ้งไว้ ไม่อย่างนั้นจะถือว่าบุกรุกโดยไม่มีเหตุผลค่ะ"

"เข้าใจละ คุณปู่ควบคุมตระกูลเจียงอย่างเด็ดขาดใช่ไหมครับ"

เจียงหลิวตบมือเบา ๆ

กฎแบบนี้นี่แหละถึงจะสมเหตุสมผล!

นี่แสดงถึงอะไรล่ะ ความหมายของคุณปู่ก็คือ อย่าคิดว่าแอบมาดูแล้วจะไม่มีใครรู้ใครเห็นนะ!

ข้ารู้หมดทุกอย่างโว้ย!

อย่ามาทำเป็นลับ ๆ ล่อ ๆ ต่อหน้าข้า!

ได้เป็นหลานชายของตาแก่นี่ก็นับว่าไม่เลวเหมือนกัน!

ดูสิ เท่และมีคลาสจะตาย

"ฉันยังพูดไม่จบค่ะ คุณยังต้องทิ้งข้อความชื่นชมเอาไว้ด้วย ทางที่ดีควรมีชั้นเชิงทางวรรณศิลป์สักหน่อย"

"หา?"

"เรื่องนี้ฉันก็รู้มาไม่มาก ความหมายคร่าว ๆ ก็คือคุณปู่ของคุณสมัยหนุ่ม ๆ เป็นคนมุทะลุดิบเถื่อน พอแก่ตัวลงก็เริ่มอยากสวมบทปัญญาชนเขียนหนังสือแต่งกวี

แต่เขาไม่มีพรสวรรค์เอาเสียเลย ขนาดเขียนไดอารียังเป็น 'เช้าแปดโมงนอน ค่ำแปดโมงตื่น ลูกชายไม่ได้เรื่อง ทำพ่อร่างพัง'

เพราะฉะนั้นคุณต้องทิ้งคำชื่นชมผลงานวรรณกรรมในห้องหนังสือของเขาไว้บ้าง ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเขียนเก่งมาก แล้วเขาจะไม่เอาเรื่องที่คุณแอบดูไดอารีของเขาค่ะ"

คนตระกูลเจียงไม่มีใครปกติสักคนจริง ๆ

พิลึกพิลั่นสิ้นดี

เจียงหลิวเบะปาก

แต่ก่อนความประทับใจที่มีต่อตระกูลเจียงออกจะเหมือนคฤหาสน์มหาเศรษฐีหรือปราสาทโบราณสุดหลอน

นี่มันเรื่องเล่ากฎประหลาดชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอวะเนี่ย

[เรื่องเล่ากฎประหลาดแห่งตระกูลเจียง]

"แล้วพ่อผมไม่มีกฎประหลาดพิสดารอะไรติดตัวบ้างเหรอครับ"

"พ่อของคุณไม่ทำร้ายคุณอยู่แล้วนี่คะ ที่ฉันบอกคุณล้วนเป็นเรื่องที่อาจสร้างอันตรายให้คุณทั้งนั้น"

"ลองเล่ามาหน่อยสิครับ บางทีกฎประหลาดพวกนี้มันก็ไม่สนสายเลือดหรอกนะ"

"ข่าวคราวเกี่ยวกับพ่อคุณมีน้อยมาก แต่หลักการเดียวที่คนตระกูลเจียงยึดถือก็คือห้ามเข้าใกล้เจียงหลิวเด็ดขาดค่ะ"

หัวใจของเจียงหลิวกระตุกวูบ

นั่นสินะ

ตัวเขาโตมาจนป่านนี้แทบไม่เคยมีภาพของตระกูลเจียงอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ

ทั้งที่อาศัยอยู่ในเมืองเดียวกันแท้ ๆ

อีกฝ่ายรู้เรื่องของเขาเป็นอย่างดี แต่เขากลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลย

อย่าลืมว่าชีวิตมนุษย์เปราะบางแค่ไหน อุบัติเหตุแบบที่เจียงซินสร้างขึ้นมามันยากนักเหรอ

ไม่ยากเลยสักนิด

แล้วเขารอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้ได้ยังไง

เจียงหลิวเงยหน้าขึ้นมองเผยอานหนิงทันที แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

"คนตระกูลเจียงทุกคนห้ามเข้าใกล้เจียงหลิว ต่อให้แค่แอบมองแวบเดียวก็ไม่ได้ค่ะ

ถ้าใครฝ่าฝืน พอถึงเวลาเที่ยงคืน นอกหน้าต่างบ้านคุณก็จะมีตาแก่อันธพาลหน้าด้านแบกถังแก๊สปีนเขาโผล่มาทันที"

เจียงหลิวได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่

ทำไมจู่ ๆ เขากลับรู้สึกว่าตาแก่นั่นเท่ขึ้นมาเฉยเลยล่ะเนี่ย

ไหนว่าเป็นผีพนันไง

หลังจากเผยอานหนิงพูดประโยคนี้จบ เธอก็ขยับเข้ามาใกล้เจียงหลิวอีกนิด

เธอคว้ามือของเจียงหลิวเอาไว้

สายตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด

"เจียงหลิว อย่าประเมินพ่อคุณต่ำไปสิคะ การที่ฉันกล้าทุ่มเดิมพันกับคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับพ่อของคุณอย่างแยกไม่ออก ศัตรูของคุณตั้งแต่ต้นจนจบมีแค่เจียงซินคนเดียวเท่านั้นค่ะ"

"คุณก็นับว่าเป็นคนตระกูลเจียงครึ่งตัวแล้วนี่ บนตัวคุณไม่มีกฎประหลาดโผล่มาบ้างเหรอครับ"

เจียงหลิวหัวเราะหึ ๆ แล้วชักมือกลับ ไม่ยอมรับมุกเผยอานหนิง

คำพูดชี้นำแบบนี้ เขาไม่เก็บเอามาคิดหรอก

"จะนับว่าเป็นกฎข้อหนึ่งอย่างทุลักทุเลก็ได้ค่ะ วันที่คุณชนะ คุณต้องให้ฉันมีลูกกับคุณคนหนึ่ง"

"ไม่ใช่บอกไปแล้วเหรอครับว่าเรื่องมีลูกน่ะอย่าได้หวัง"

"ลูกของคุณ ที่จะเรียกคุณว่าพ่อไงคะ"

"ผมจะแต่งผู้หญิงเจ้าแผนการเข้าบ้านให้วุ่นวายทำไมล่ะครับ"

"คุณไม่ต้องแต่งกับฉันก็ได้ค่ะ แต่ฉันต้องตั้งท้องลูกของคุณ"

บทสนทนาหยุดลงเพียงแค่นั้น

ทั้งสองคนหรี่ตามองหน้ากันแล้วยิ้ม

ต่างฝ่ายต่างซ่อนความลับและแผนการไว้ในใจ

เจียงหลิวเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ ว่า "จริง ๆ คุณไว้ใจผมได้นะ ผมไม่ได้มีความทะเยอทะยานขนาดนั้นหรอก"

"ถ้าจะขายก็ต้องขายให้ได้ราคาสูงค่ะ บางอย่างมันถ่ายทอดผ่านแค่ทางเลือด ทางแม่สู่ลูก และทางเพศสัมพันธ์เท่านั้น"

"เป้าหมายชัดเจนดี งั้นก็ขอให้คุณโชคดีครับ"

เจียงหลิวยิ้มพลางช่วยดึงผ้าคลุมไหล่มาคลุมให้เธอ

ถ้าเป็นคนที่อยากใช้ชีวิตสงบสุข เจอผู้หญิงแบบนี้คงต้องหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้

แต่สำหรับเจียงหลิวแล้ว ผู้หญิงแบบนี้ก็น่าสนใจดีไม่ใช่เหรอ