ตอนที่ 57 ลุงใหญ่

พูดตามตรง

เผยอานหนิงรู้สึกเหมือนถูกกุมจุดตายเข้าให้แล้ว

ในความเข้าใจของเธอ การรับมือกับเจียงหลิวนั้นความจริงแล้วง่ายมาก

เธอใช้สถานะลูกค้าผูกมัดเขาไว้ ในขณะที่เปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงอย่างตรงไปตรงมา ก็แทรกความรู้สึกลงไปบ้างตามความเหมาะสม

ฟังดูซับซ้อนใช่ไหมล่ะ

ถ้าเปลี่ยนเป็นคำอธิบายที่ตรงไปตรงมากว่านี้ก็จะเข้าใจง่ายขึ้น จุดประสงค์ของพวกผู้หญิงขุดทองส่วนใหญ่จะชัดเจนมาก เธออยากได้ของขวัญชิ้นไหนก็จะขอตรง ๆ

เพื่อสร้างภาพจำเริ่มต้นให้กับตัวเอง

แล้วอะไรคือสาเหตุที่ทำให้พวกเหยื่อจอมทุ่มยอมเปย์เงินให้ผู้หญิงขุดทองด้วยความเต็มใจกันล่ะ

ก็เพราะว่าผู้หญิงขุดทองจะทำให้คุณรู้สึกในหลาย ๆ จังหวะว่า เธอมีใจให้คุณจริง ๆ

"ตอนพวกเราแต่งงานกัน ไปซานย่ากันเถอะนะ!"

"ปกติคุณอย่าหักโหมนักสิ คืนนี้ฉันจะต้มโจ๊กให้คุณกินนะ"

คำพูดทำนองนี้จะโผล่มาบ่อยมาก

แต่งกะผีอะไรล่ะ เธอไม่ได้คิดจะแต่งงานแต่แรกด้วยซ้ำ มันก็แค่วาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ กับรายละเอียดความใส่ใจในชีวิตประจำวันเท่านั้นแหละ

กลยุทธ์ที่เผยอานหนิงใช้กับเจียงหลิวก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

เพราะเป้าหมายเนื้อแท้ของเธอคือเรื่องเงิน

หากสถานะลูกพี่ลูกน้องระหว่างเจียงหลิวกับเจียงซินสลับกัน

เผยอานหนิงก็คงกัดฟันมองข้ามความโง่ของเจียงซิน แล้วทำพฤติกรรมแบบเดียวกันเป๊ะ ๆ

ทว่าเจียงหลิวจัดการกับคนประเภทนี้ ย่อมไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด

เพราะคนเราก็เป็นแบบนี้ ถ้าครั้งนี้ไม่ถูกลงโทษ

ครั้งหน้าก็ยังกล้าทำอีก

เมื่อตกเป็นเบี้ยล่าง เผยอานหนิงจึงไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรมากนัก

กลับกลายเป็นท่าทางยอมให้เขาทำตามใจชอบเสียมากกว่า

เพราะเธอไม่มีหนทางอื่นแล้ว นี่คือการสู้หลังชนฝาของเธอตั้งแต่แรก

ถ้าไม่มีลูก เธอกับเจียงซินก็ไม่มีทางได้แต่งงานกัน

สีหน้าสิ้นหวังหม่นหมองปกคลุมไปทั่วทั้งดวงหน้า ดวงตาคู่งามไร้ซึ่งประกายมีชีวิตชีวาเหมือนในวันวานอย่างสิ้นเชิง

ความสับสนและหมดหนทางของคนเราความจริงไม่ได้เด่นชัดนัก เพราะการควบคุมอารมณ์สำหรับผู้ใหญ่มันกลายเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติไปแล้ว

ยามที่คนเราอารมณ์ดิ่งลงถึงขีดสุด จะรู้สึกหนาวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เผยอานหนิงนั่งอยู่บนเสื่อทาทามิ สองแขนกอดขาทั้งสองข้างไว้ ชุดเดรสที่ตึงเปรี๊ยะตามการเคลื่อนไหวเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันน่าทึ่งอย่างยิ่ง

แต่เวลานี้เธอมีอารมณ์มาสนใจเรื่องแบบนี้ที่ไหนกัน

แต่เจียงหลิวสังเกตเห็น สายตาไวโดยกำเนิด ช่วยไม่ได้จริง ๆ

"มีเรื่องกลุ้มใจอะไรก็พูดมาเถอะครับ ตอนนี้ยังอยู่ในเวลาให้บริการอยู่นะ"

"ไม่มีอะไรจะพูดหรอกค่ะ ผู้หญิงบูชาเงินก็มักไม่มีจุดจบที่ดีอยู่แล้วนี่"

น้ำเสียงของเผยอานหนิงเจือไปด้วยการเยาะเย้ยตัวเองเสียมากกว่า เธอไม่ได้ตั้งใจจะตอบเจียงหลิว

แต่เหมือนกำลังตอบตัวเองมากกว่า

"ก็ดีนี่ครับ อย่างน้อยความคิดก็ค่อนข้างอยู่กับโลกความเป็นจริง"

"ไม่ได้อยู่กับความจริงสักนิด สุดท้ายก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่ว่างเปล่า"

"คุณเผยครับ ผมมีคำถามข้อหนึ่ง ถ้าแค่บูชาเงินอย่างเดียว คุณก็น่าจะมีตัวเลือกที่ดีกว่านี้เห็น ๆ"

จากงานเลี้ยงวันเกิดของหลี่เสินอวี้และคำพูดของอาชิง ทำให้พอเข้าใจเรื่องราวหลาย ๆ อย่างได้

ระดับความมั่งคั่งของตระกูลเจียงถือว่าอยู่ในขั้นค่อนข้างสูง

แต่ด้วยคุณสมบัติรอบด้านระดับเผยอานหนิง การแต่งงานกับพวกทายาทเศรษฐีรุ่นสองในระดับที่ต่ำลงมาหน่อยก็น่าจะง่ายดายมากไม่ใช่หรือ

ในเมื่อเธอรับเรื่องที่เจียงซิน "ไม่มีน้ำยา" ได้ ต่อให้พวกลูกคนรวยระดับรองลงมาจะอ้วนไปหน่อย ขี้เหร่ไปนิด หรือความดันโลหิตสูงไปบ้าง...

เรื่องนี้ก็พูดยาก อย่างน้อยเจียงซินหน้าตาก็ถือว่าใช้ได้อยู่

"คุณไม่มีทางเข้าใจคนแบบฉันหรอกค่ะ เจียงหลิว"

"ลองเล่ามาสิครับ เผื่อผมจะเข้าใจ"

"คุณเคยสัมผัสความรู้สึกที่ต้องนอนในห้องที่ไม่มีทั้งไฟและหน้าต่างไหมคะ"

เจียงหลิวอยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาเคยนอนจริง ๆ ตอนที่ทำงานเป็นผู้ดูแลร้านเน็ตแล้วคนกะกลางวันมาเปลี่ยนกะ ด้วยความที่ง่วงจัด เจียงหลิวเลยมักจะแวบไปนอนในห้องเก็บของสักงีบก่อนค่อยกลับบ้าน

ในห้องเก็บของมีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับตีนไก่ตุ๋นเซียงปาเหลาเต็มไปหมด

แต่เวลาที่อีกฝ่ายถามคำถามแบบนี้ การดึงดันจะยกหลักฐานขึ้นมาพิสูจน์ให้ได้ถือเป็นพฤติกรรมของพวกผู้ชายทื่อมะลื่อชัด ๆ

"ไม่เคยครับ" เจียงหลิวส่ายหน้า สีหน้ายังคงราบเรียบสงบนิ่ง

"บ้านฉันเป็นแบบนั้นแหละค่ะ แม่ฉันเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก พ่อฉันก็รักลูกชายมากกว่าลูกสาว ไม่ยอมแม้แต่จะจ่ายค่าเทอมให้ฉัน ฉันเรียนจบมาสองปีถึงจะใช้หนี้เงินกู้เพื่อการศึกษาหมด"

ยากจะบรรยายสีหน้าแววตาของเผยอานหนิงได้

เพราะมันให้ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง

ตัวเธอเองก็มีความย้อนแย้งอยู่แล้ว ใบหน้ารูปหน้าจิ้งจอกขาวกับดวงตาเรียวหยาดเยิ้มคือรูปลักษณ์แบบปีศาจสาวพราวเสน่ห์แท้ ๆ แต่ท่วงท่าและกิริยากลับดูสง่างามเรียบร้อย

ทว่าตอนนี้เธอกลับอยู่ในสภาพแหลกสลาย การแต่งหน้าที่ประณีตงดงามแทบไม่อาจบดบังความหดหู่ในแววตาของเธอได้เลย

"เจียงหลิว ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีสภาพแวดล้อมทางครอบครัวแบบหลี่เสินอวี้หรอกนะคะ คุณรู้ไหมว่าฉันอิจฉาเธอขนาดไหน"

"ช่วยไม่ได้ครับ โลกความจริงก็เป็นแบบนี้แหละ"

ไม่มีคำคมปลอบใจ และไม่มีคำพูดให้กำลังใจใด ๆ นี่คือความจริงที่ยากจะเปลี่ยนแปลง

แต่สิ่งที่เผยอานหนิงพูดนี้ยังไม่ตรงประเด็น เจียงหลิวจึงดึงหัวข้อสนทนากลับมา

"แต่มันเกี่ยวอะไรกับที่ผมพูดล่ะครับ ต่อให้สภาพแวดล้อมครอบครัวคุณไม่ดี คุณแต่งงานกับพวกลูกเศรษฐีระดับรองลงมาหน่อยก็สุขสบายได้เหมือนกันนี่"

"ฉันจะเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟัง คุณรู้ไหมว่าทำไมพ่อฉันถึงยอมให้ฉันเรียนจนจบมัธยมปลาย เพราะเขาได้ยินคนอื่นบอกว่า ผู้หญิงที่มีการศึกษาน่ะจะได้ค่าสินสอดแต่งงานสูงกว่า

มันก็เหมือนกับว่าเขาเลี้ยงหมูไว้ตัวหนึ่ง แล้วยอมซื้ออาหารหมูสูตรใหม่ที่ดีกว่ามาให้กิน เพียงเพื่อให้ขายได้ราคาดีขึ้นเท่านั้นแหละค่ะ"

เจียงหลิวไม่พูดอะไร เพียงส่งสัญญาณให้เธอเล่าต่อ

"แน่นอนว่าฉันไม่ยอม ฉันก็เลยกู้เงินเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนั้นพ่อฉันหมั้นหมายฉันให้กับคนอื่นไว้แล้ว พอเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันก็เริ่มทำงานโปรโมตเครื่องสำอางตามท้องถนน สองสามปีก่อนได้โอกาสเกาะกระแสอินเทอร์เน็ตจนเปิดบริษัทของตัวเองขึ้นมา และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ฉันได้รู้จักกับยักษ์ใหญ่อย่างตระกูลเจียงของพวกคุณ"

"อย่ามาสาดโคลนใส่คนอื่นสิครับ ตระกูลเจียงของพวกเขานู่น"

"บริษัทเครื่องสำอางของฉันเปิดได้แค่ปีเดียวก็ง่อนแง่นจะล้ม เพราะขาดสภาพคล่อง แต่ยังโชคดีที่ฉันดึงดูดความสนใจของเจียงจิ้วซุ่ยได้สำเร็จ จากนั้นฉันก็เริ่มสืบหาความจริงของตระกูลเจียงแบบอ้อม ๆ แล้วเสนอแผนการกับลุงรองของคุณอย่างกล้าหาญ"

นี่เรียกว่าสรุปแบบรวบรัดตัดตอนจริง ๆ

แต่เนื้อหาโดยรวมก็ถือว่าครบถ้วนสมบูรณ์ดี

เขารู้สึกว่าผู้หญิงอย่างเผยอานหนิงนี่เก่งไม่เบา อย่างน้อยก็รู้จักดิ้นรน

แค่ความกล้าที่จะดิ้นรนไขว่คว้าเพียงข้อเดียวนี้ ก็เหนือกว่าคนอื่นตั้งมากมายแล้ว

"แต่สุดท้ายแล้วคุณก็ยังเอาตัวเองไปขายให้ได้ราคาดีอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ"

"ใครบ้างที่ไม่ได้ขายตัวเองให้ได้ราคาดีล่ะคะ คนส่วนใหญ่ที่ขยันทำงานก็เพื่อเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนกันทั้งนั้น นี่ไม่ใช่การพยายามขายตัวเองให้ได้ราคาดีหรอกเหรอ"

พอเจียงหลิวตั้งใจฟัง

อ้าวเฮ้ย ฟังดูมีเหตุผลอยู่แฮะ

สรุปแล้ว มนุษย์ทุกคนก็ออกมาขายเหมือนกันหมดนั่นแหละ

แต่พอคิดอีกทีกลับรู้สึกแหม่ง ๆ "คุณอย่ามามั่วตรรกะแถไปเรื่อยสิครับ การใช้สองมือสร้างคุณค่ามันไม่เหมือนกันสักหน่อย"

จุดประสงค์หลักที่เจียงหลิวถามเรื่องพวกนี้ ก็แค่อยากทำความเข้าใจเผยอานหนิงให้มากขึ้นเท่านั้น

ทำไมถึงอยากทำความเข้าใจเผยอานหนิงน่ะเหรอ

"ไหน ๆ ก็เป็นการขายให้ได้ราคาดีเหมือนกัน สู้ขายให้ผมไม่ดีกว่าเหรอครับ"

เพราะเจียงหลิวรู้สึกว่าเผยอานหนิงคนนี้มีความคิดริเริ่มและแรงผลักดันสูงมาก

ท่วงท่าคุณหนูตระกูลผู้ดีทั่วทั้งร่างของเธอนั้นหลอกได้แม้กระทั่งเจียงหลิว

จริง ๆ แล้วเขามีทริกเล็ก ๆ ในการดูสภาพแวดล้อมการเติบโตของคนอื่น นั่นคือการดูฟัน

เพราะฟันของคนส่วนใหญ่ หากปล่อยให้เติบโตตามธรรมชาติจะหาคนที่ฟันสวยเรียบกริบได้ยากมาก ยกเว้นคนที่โชคดีมีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิด

แต่ครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยจะพาลูกไปจัดฟันตั้งแต่เด็ก

ต้องรู้ก่อนนะว่าการจัดฟันเป็นเรื่องที่ทั้งแพงและเสียเวลามาก

ทว่าฟันของเผยอานหนิงกลับเรียงตัวเป็นระเบียบสวยงามมาก นั่นแสดงว่าเธอน่าจะแอบทำการบ้านมาอย่างหนักอยู่เบื้องหลัง

ดังนั้นในตอนนี้ที่เจียงหลิวมองดูเผยอานหนิง เขารู้สึกเหมือนตัวเองแปลงร่างเป็นหนวดขาวโดยอัตโนมัติ และพยายามจะตะโกนด้วยเสียงทุ้มต่ำทรงพลังว่า "มาเป็นลูกชายของข้าเถอะ!"

"ขายให้คุณเหรอคะ แล้วคุณให้ราคาเท่าไหร่ล่ะ"

"ยังจะมาถามราคาอีกเหรอครับ คุณจนตรอกไม่มีทางไปแล้วแท้ ๆ แค่ถ้าผมมีเนื้อกิน คุณก็มีน้ำแกงให้ซดแล้ว"

"ฉันมีประโยชน์มากเลยนะคะ เอกสารซองนี้ซ่อนเนื้อหาทุกอย่างที่คุณอยากรู้เอาไว้หมดแล้ว"

เผยอานหนิงกลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง ก่อนจะดึงแฟ้มเอกสารออกมาจากใต้ขาของเธอ

เธอโบกมันไปมาต่อหน้าเจียงหลิว แล้วเอ่ยต่อ:

"ฉันจะยังคงเคลื่อนไหวในฐานะคู่หมั้นของเจียงซินต่อไป จะยื้อเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ และฉันสามารถส่งต่อข้อมูลสำคัญมากมายให้คุณได้ค่ะ"

"พอเถอะครับ แม่ของจางอู๋จี้เคยบอกไว้ว่าผู้หญิงอย่างคุณน่ะเชื่อไม่ได้"

"คุณมีคลิปวิดีโออยู่ในมือนี่คะ เจียงซินยังคิดว่าฉันถูกบีบบังคับอยู่ ถ้าเขาเห็นคลิปนั้นเขาต้องคัดค้านการแต่งงานกับฉันแน่ คุณก็รู้ว่าจิตใจของเจียงซินน่ะบิดเบี้ยวขนาดไหน"

เผยอานหนิงไม่หลงเหลือสภาพที่ดูสิ้นหวังเมื่อครู่อีกแล้ว สถานการณ์ในตอนนี้คือสิ่งที่เธอสามารถรับมือได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เธอเปิดกาเหล้า แล้วรินเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว

"ในนั้นมียาอยู่ยังจะดื่มอีกเหรอครับ"

"ยาที่ฉันใส่ลงไปคือยาช่วยย่อยค่ะ"

เผยอานหนิงถึงขั้นหยิบกล่องยาออกมาด้วยซ้ำ เป็นยาช่วยย่อยเจียงจงจริง ๆ

เธอไม่กลัวว่าพอหยิบสิ่งนี้ออกมาแล้วเจียงหลิวจะพลิกหน้าโกรธ

เพราะคลิปวิดีโอในมือของเจียงหลิวก็เพียงพอที่จะควบคุมเธอได้อยู่หมัดแล้ว

เธอไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าเจียงหลิวจะโหดเหี้ยมกับเธอได้ถึงขนาดนี้

แต่เจียงหลิวยิ่งร้ายกาจ ความมั่นใจในการเลือกข้างของเธอก็ยิ่งหนักแน่นขึ้น

ความหลงใหลในคนที่เหนือกว่าเป็นสิ่งที่ฝังอยู่ในยีนของผู้หญิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเผยอานหนิง

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว เธอแทบจะอดไม่ได้ที่จะเอนเอียงมาทางเจียงหลิวมากกว่า

เจียงหลิวมองดูภาพนี้แล้วก็หัวเราะหึ ๆ ออกมาโดยไม่พูดอะไรจริง ๆ

ช่างเถอะ ยังไงในโทรศัพท์ของผมก็มี "คลิปวิดีโอ" บางอย่างอยู่แล้ว

ทำไมต้องใส่เครื่องหมายคำพูดน่ะเหรอ

ก็เพราะเจียงหลิวไม่ได้อัดไว้เลยน่ะสิ

ท่าทีที่ทำเป็นจะหยิบหลักฐานออกมาให้เผยอานหนิงดู ก็แค่เป็นการสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาเพิ่มเข้าไปเท่านั้น

เขาเพียงแค่ต้องการข้ออ้างเพื่อเปลี่ยนรูปแบบการปฏิสัมพันธ์เสียใหม่

เขากับเผยอานหนิงในตอนนี้อยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านของความสัมพันธ์

อย่ามองว่าเผยอานหนิงพูดจาดูดี ตอนนี้เธอก็ยังคงเป็นพวกนกสองหัว เหยียบเรือสองแคมอยู่ดี

แต่ความสัมพันธ์ได้เปลี่ยนจากพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องกับน้องชายลูกพี่ลูกน้องที่คอยเล่นแง่ใส่กัน กลายมาเป็น "ผู้สมรู้ร่วมคิด" แล้ว

นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงในทิศทางที่ดีอย่างเห็นได้ชัด

สิ่งที่เจียงหลิวต้องการก็คือการเปลี่ยนแปลงนี้ เรื่องอื่นที่ออกมาจากปากของเผยอานหนิงล้วนไม่สำคัญ

เขาขี้เกียจเอาของพรรค์นี้มาข่มขู่คนอื่นจะตายไป

ทำเอาอย่างกับพล็อตประหลาด ๆ ของพวกพี่ยุ่นอย่างนั้นแหละ

คุณผู้หญิงครับ คุณเองก็คงไม่อยากให้สามีของคุณเห็น...

"เจียงจิ้วซุ่ยไม่มีทางเชื่อคุณหรอก เพราะงั้นคุณระวังตัวไว้หน่อยแล้วกันค่ะ"

"ผมมีวิธีของผมก็แล้วกันครับ"

"โอเค ตามใจคุณแล้วกัน ขอดูแฟ้มเอกสารหน่อยครับ"

เจียงหลิวหยิบแตงกวาที่เพิ่งขโมยมาจากครัวหลังร้านออกมา หักครึ่งแล้วยื่นให้เผยอานหนิงครึ่งหนึ่ง

เขาเคี้ยวแตงกวาไปพลาง เกาหัวแกรก ๆ พลางแกะซองเอกสารออก

ระหว่างที่แกะแฟ้มเอกสาร เขาก็ถามคำถามเผยอานหนิงไปสองสามข้อ

ซึ่งมันอัดอั้นอยู่ในใจเขามานานแล้ว

คำถามพวกนี้สำคัญกว่าเรื่องแผนภูมิธุรกิจหรือข้อมูลงบการเงินของตระกูลเจียงอะไรเทือกนั้นตั้งเยอะ

วิญญาณความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง

"คำถามแรก สรุปว่าเจียงซินเป็นหมันได้ยังไงครับ"

"เรื่องนี้ต้องถามพ่อคุณค่ะ สรุปคือคำพูดภายในตระกูลเจียงต่างบอกว่าต้องโทษพ่อคุณ"

"คำถามที่สอง ในเมื่อรู้ว่าพ่อผมเป็นลูกคนที่สาม พ่อของเจียงซินเป็นลูกคนที่สอง แล้วลูกคนโตเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงครับ"

"ผู้ชายค่ะ"

"งั้นคำถามสำคัญที่สุดก็มาถึงแล้วครับ ในเมื่อรู้ว่าคนที่สองกับคนที่สามชื่อจิ้วซุ่ยกับซินเหนียน แล้วคุณลุงใหญ่ชื่ออะไรครับ"

คำถามอยากรู้อยากเห็นข้อนี้อัดอั้นอยู่ในใจเจียงหลิวมานานมากจริง ๆ

เขาอยากรู้จนแทบทนไม่ไหว

เจียงชูอี? เจียงสืออู่? เจียงหยวนเซียว?

"คุณถามถึงชื่อปัจจุบันของเขาเหรอคะ"

"ก็แน่สิครับ! อายุปูนนั้นแล้วจะให้เรียกชื่อเล่นหรือไงกัน"

"อ๋อ งั้นชื่อปัจจุบันของคุณลุงใหญ่ของคุณก็คือนักพรตเหย่เซิงค่ะ"