ตอนที่ 56 คุณกำลังจะได้แต่งงาน

"ฮัลโหลครับคุณเผย"

เจียงหลิววางเหล้าลงบนโต๊ะก่อน

จากนั้นก้าวขึ้นบนเสื่อทาทามิ โดยระหว่างนั้นยังยกมือบังใบหน้าตัวเองไว้อย่างแนบเนียน

เพราะเผยอานหนิงกำลังยกกล้องถ่ายรูปเขาอยู่

"คนสวยครับ แอบถ่ายรูปคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องดีนะ"

"ร้านถูกระเบียบเรียบร้อยยังจะกลัวโดนถ่ายอีกเหรอคะ"

"กลัวคุณจะเอารูปไปทำเรื่องไม่เรียบร้อยน่ะสิครับ"

"ส่งรายงานให้พี่ลูกพี่ลูกน้องคุณดูต่างหากล่ะค่ะ"

ว่าที่พี่สะใภ้ยังคงแต่งตัวสไตล์คุณนายชั้นสูงเช่นเคย เธอชอบคลุมผ้าคลุมไหล่จริง ๆ แถมยังเป็นผืนของเบอร์เบอร์รีผืนเดิมจากคราวที่แล้วด้วย

มิหนำซ้ำยังชอบมิกซ์แอนด์แมตช์เสื้อผ้าต่างฤดูกาลเข้าด้วยกัน

เนื่องจากเธอสวมเดรสรัดรูปเน้นสะโพกสีแดง หรือที่เรียกกันว่าชุดทรงแม่เลี้ยง บริเวณหน้าอกจึงเปิดเผยผิวเนื้อขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง ทั้งยังจงใจสวมสร้อยคอแบบเข้าชุดกันอีกด้วย

ผิวขาวของเธอเป็นความขาวเนียนละเอียด เห็นได้ชัดว่าเป็นผิวพรรณที่ได้รับการประคบประหงมดูแลอย่างดีท่ามกลางชีวิตสุขสบาย

ยิ่งบวกกับรูปร่างอวบอิ่มเย้ายวนและดวงตาดอกท้อคู่นั้น

ฉ่ำวาวชวนมอง

เจียงหลิวมองออร่าความสวยของเธอชั่วขณะ จนแทบแยกไม่ออกว่าใครกันแน่ที่เป็นพนักงานบริการ

"ตระกูลเจียงฝากข่าวอะไรมาให้ผมเหรอครับ"

"อีกหนึ่งสัปดาห์จะจัดงานเลี้ยงครอบครัวให้เธอ"

"ค่อยดูอีกทีครับ ไม่แน่ว่าอาจจะไม่ว่าง"

"ไม่ว่าเธอจะไปหรือไม่ งานเลี้ยงครอบครัวก็จัดขึ้นอยู่ดี"

"เข้าใจแล้วครับ"

ตอนแรกเจียงหลิวมัวแต่วุ่นอยู่กับการจัดจานจนยังไม่ทันคิดตาม พอได้ยินประโยคหลังถึงค่อยนึกถึงสันดานของพวกตระกูลใหญ่ขึ้นมาได้

ก็สมเหตุสมผลดี

ให้โอกาสนายแค่นี้แหละ จะไปก็ไป ถ้าไม่ไปก็ไม่ต้องมาเหยียบอีกตลอดชีวิต

"แล้วมีอะไรอีกไหมครับ"

"เรื่องอื่นไม่มีอะไร แค่ให้ฉันมาถามเธอว่ามีแผนจะแต่งงานหรือยัง"

"สถานะความสัมพันธ์ของผม พวกคุณสืบไม่ได้เหรอครับ"

"ถ้าเป็นผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเธอ ทางเราสืบได้อยู่แล้ว แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเธอแค่เล่น ๆ หรือคิดจะแต่งงานจริง ๆ"

"ตอนนี้ยังไม่มีครับ"

"งั้นเธอก็เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ บางทีเธออาจจะต้องแต่งงานแล้วล่ะ"

เผยอานหนิงส่งยิ้มเป็นนัย เธอเชื่อว่าเจียงหลิวย่อมเข้าใจเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงที่ซ่อนอยู่ในนี้

เวลาที่เธอคุยกับเจียงหลิวมักจะรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจอยู่เสมอ

พอนึกถึงเจียงหลิว ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเจียงซินขึ้นมาด้วย

เผยอานหนิงถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างไร้สาเหตุ

"เฮ้อ"

"จะใช้สันติวิธีเพื่อตีกรอบผมไว้สินะครับ"

เรื่องนี้ไม่ยากเกินจะเข้าใจ

สำหรับเจียงจิ้วซุ่ยแล้ว เจียงหลิวก็เป็นเพียงแมลงตัวเล็ก ๆ ที่พอจะดิ้นรนกระโดดไปมาได้สักสองสามทีเท่านั้น

เขาไม่รังเกียจที่จะมอบ "ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ" ในสายตาคนธรรมดาให้แก่เจียงหลิว

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของคุณตระกูลจะเป็นคนออกให้หมด แล้วก็หาเมียให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจสักคน เพื่อดึงประโยชน์สุดท้ายจากนามสกุล "เจียง" ออกมาใช้

จากนั้นก็อยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวไปซะ

นี่ถือเป็นการชดเชยเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต่อให้ขับรถชนแกตายจริง ๆ จะต้องจ่ายค่าชดเชยสักเท่าไหร่กันเชียว

ทั้งยังเป็นการใช้สันติวิธีเพื่อควบคุมทิศทางในอนาคตของเจียงหลิวไปในตัว

เรื่องนี้อธิบายได้ด้วยหลักการที่ว่า คนที่มีครอบครัวและหน้าที่การงานมั่นคงแล้ว ย่อมไม่ลดตัวไปมีเรื่องวิวาทตามท้องถนนกับพวกวัยรุ่นตัวคนเดียว

กฎแห่งการหลีกเลี่ยงของคนที่มีความสุข

พอมีครอบครัวก็มีพันธะผูกพันมากขึ้น สิ่งที่คิดย่อมไม่ใช่ "จะโยนไอ้ลุงรองเวรนั่นลงมหาสมุทรแปซิฟิกไปเป็นอาหารฉลามยังไง" แต่จะกลายเป็น "ลุงรองครับ ลูกชายผมอยากเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมหนึ่งของเมือง ลุงช่วยหน่อยสิครับ"

เจียงหลิวไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธ เพราะเรื่องนี้เผยอานหนิงก็ไม่ใช่คนตัดสินใจอยู่แล้ว

เขาไม่ได้แสดงท่าทีต่อเรื่องนี้ แต่กลับถามคำถามที่แหลมคมยิ่งคำถามหนึ่งแก่เผยอานหนิง

"แล้วคุณจะไปทางไหนต่อล่ะครับ คุณเผย"

พอพูดถึงตรงนี้ เจียงหลิวก็ยกจอกเหล้าขึ้นชนกับเผยอานหนิง

เขาบอกว่าแก้วนี้ผมขอคารวะคุณ พวกเราต้องดื่มให้หมดแก้วนะ

เผยอานหนิงบอกว่าเธอคงดื่มรวดเดียวเยอะขนาดนั้นไม่ไหว

เจียงหลิวบอกว่างั้นผมดื่มสองแก้วแทนแล้วกัน

ถือเสียว่าเป็นการไว้อาลัยให้แก่ความรู้สึกของพวกเราที่จบลงทั้งที่ยังไม่ทันได้เริ่มต้น

ถูกต้องแล้ว นับตั้งแต่วินาทีที่เจียงหลิวตัดสินใจกลับบ้าน เส้นทางความสัมพันธ์ระหว่างเผยอานหนิงกับเจียงหลิวก็ถูกกำหนดให้จบแบบแบดเอนด์ไปแล้ว

ในแผนการขั้นต้นที่วางไว้ "การตั้งท้องลูกของเจียงหลิว" เป็นเพียงแผนสำรอง เผยอานหนิงไม่เคยคิดจะล้มเลิกการยืนอยู่ฝั่งเดียวกับสองพ่อลูกตระกูลเจียง

เธอจะถอนหมั้นเพื่อไปเป็นผู้หญิงเบื้องหลังของเจียงหลิว รอจนกระทั่งสองพ่อลูกเจียงหลิวสามารถขึ้นมาคานอำนาจต่อกรกับเจียงจิ้วซุ่ยได้ เธอถึงจะก้าวออกมาจากเงามืดแล้วแต่งงานกับเจียงหลิว

นี่จะเป็นการต่อสู้อันยาวนาน และเรื่องที่เธอเคยเป็นคู่หมั้นของเจียงซินก็จะค่อย ๆ ถูกผู้คนลืมเลือนไปตามกาลเวลา

ต่อให้ไม่ลืม ถึงตอนนั้นด้วยฐานะและตำแหน่งของเจียงหลิว คนอื่นก็ไม่กล้าพูดอะไรอยู่ดี

แต่ปัญหาคือเจียงหลิวกำลังจะกลับบ้านแล้ว ต่อให้เผยอานหนิงถอนหมั้นตอนนี้ก็ไม่ทันอยู่ดี

คุณคงไม่คิดจะเพิ่งถอนหมั้นกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเสร็จ แล้วหันไปคบกับน้องชายลูกพี่ลูกน้องทันทีหรอกใช่ไหม

เจียงจิ้วซุ่ยกับเจียงซินยังต้องเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน

"ฉันเหลือทางให้เดินแค่ทางเดียวแล้ว"

เผยอานหนิงยิ้มเจื่อน ทางรอดเพียงหนึ่งเดียวนั้นชัดเจนจนไม่ต้องพูดออกมา "ท้องลูกของเจียงหลิว"

แต่เห็นได้ชัดว่าแผนการนี้ใช้การไม่ได้ ก่อนที่เจียงหลิวจะความจำเสื่อม เธอเคยปิดบังตัวตนลองหยั่งเชิงดูตั้งหลายครั้งแล้ว

"ไปกินมื้อดึกด้วยกันไหม"

"ขึ้นไปดื่มน้ำข้างบนห้องหน่อยไหม"

"หมาที่บ้านฉันเต้นท่าเค่อมู่ซานได้นะ อยากมาดูไหม"

เผยอานหนิงจึงสับสนมากเช่นกัน

"จริง ๆ แล้วผมไม่ได้มีมาตรฐานศีลธรรมสูงส่งอะไรขนาดนั้นหรอก แค่พอนึกภาพลูกของตัวเองไปเรียกคนอื่นว่าพ่อ มันก็ทำใจยอมรับไม่ค่อยได้จริง ๆ"

"นึกว่าคุณจะคุยแต่เรื่องความรู้สึกซะอีก"

"ผมคุยเรื่องความรู้สึกกับคนที่จริงใจในความรู้สึกเท่านั้นแหละ"

เจียงหลิวพูดประโยคที่น่าโดนซัดออกมาอย่างหน้าตาเฉย

จากนั้นก็รินเหล้าให้เผยอานหนิงอย่างเอาใจใส่ แล้วเปลี่ยนกำยานในห้องส่วนตัวเป็นกลิ่น "ทุ่งกว้างสูตรพิเศษของอิซากายะ"

"คราวก่อนรู้มาว่าคุณชอบ Parfums de Marly แต่กำยานในโกดังของร้านอิซากายะที่มีกลิ่นใกล้เคียงที่สุดก็มีแค่อันนี้แหละ"

"ตอนนี้ฉันจะมีกะจิตกะใจมาสนใจเรื่องกลิ่นได้ยังไง"

"ได้กลิ่นแล้วรู้เลย ก่อนออกจากบ้านคุณไม่ได้ฉีดน้ำหอมมาด้วยซ้ำ"

"แล้วตอนนี้บนตัวฉันมีกลิ่นอะไรล่ะ คงเป็นกลิ่นของความสับสนกับความสิ้นหวังล่ะมั้ง"

ดวงตาดอกท้อเรียวยาวของเผยอานหนิงเต็มไปด้วยความเคว้งคว้าง สองมือเท้าคางราวกับเด็กสาวที่เพิ่งสอบตกมา

เจียงหลิวสูดจมูกฟุดฟิดสองที ท่าทางแบบนี้จะบรรยายอย่างไรดีนะ

ดูคล้ายสุนัขตำรวจอยู่นิด ๆ

"กระโปรงทรงสอบกับผ้าคลุมไหล่มีกลิ่นไม่เหมือนกัน แสดงว่าไม่ได้หยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้าพร้อมกัน เดิมทีคุณกะจะใส่แค่กระโปรงทรงสอบ เพราะผ้าคลุมไหล่ผืนนี้ใส่ไปคราวก่อนแล้วยังไม่ได้ส่งซักแห้ง แต่คุณจำได้ว่าครั้งที่แล้วผมเหลือบมองผ้าคลุมไหล่ของคุณบ่อย ๆ คุณก็เลยยังหยิบมันมาใส่ เพราะคุณคิดว่ามันจะกระตุ้นความต้องการของผมได้"

"ทำไมพูดเหมือนฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายแบบนั้นล่ะ"

เผยอานหนิงกลอกตาใส่เจียงหลิว ทว่ากล้ามเนื้อบนใบหน้าที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกว่าในใจเธอไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนที่แสดงออกมาเลยสักนิด

"เพราะบนตัวคุณไม่มีทั้งความสับสนหรือความสิ้นหวัง มีแต่ความทะเยอทะยานกับความปรารถนา จะให้ผมพูดต่ออีกไหม"

เจียงหลิวลุกขึ้นยืน ท่าทางเริ่มดูโอเวอร์เกินจริง

พอคนเราเริ่มเลียนแบบใคร จังหวะท่าทางก็มักจะดูเว่อร์วังไปเองโดยไม่รู้ตัว

เขาเดินไปที่หน้าประตูอย่างกะทันหัน คล้ายกำลังจำลองเส้นทางตอนที่ตัวเองเพิ่งผลักประตูเดินเข้ามา

"คุณรู้รสนิยมของผม รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครมาแอบถ่ายรูป พอรู้สึกตัวว่าโดนถ่ายก็จะยกมือขึ้นบังหน้าโดยสัญชาตญาณ

ดังนั้นการแอบถ่ายรูปตอนที่ผมเดินเข้ามา ก็เพื่อบดบังสายตาของผมชั่วคราวในพื้นที่ปิด จะได้แอบหย่อนอะไรบางอย่างลงไปในเหล้าได้สะดวก"

ตอนเดินเข้ามาเจียงหลิวก็บอกไปแล้ว ว่าอย่าใช้การถ่ายรูปมาทำเรื่องไม่ดี

แต่เธอดันไม่ยอมฟัง

"อย่าล้อเล่นน่าเจียงหลิว ตัวยาลงไปอยู่ในแก้วมันต้องใช้เวลาละลายสักพักนะ"

"ถูกต้อง คุณถึงได้หย่อนมันลงไปในกาเหล้าทึบแสงไง เพราะแต่แรกคุณก็กะจะโจมตีแบบไม่เลือกเป้าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

ดวงตาดอกท้อที่เคยแห้งเหือดของเผยอานหนิงเปล่งประกายขึ้นมาในทันที

ถูกจับไต๋ได้ก็ช่างประไร

ยังไงซะทั้งสองคนต่างก็ดื่มเหล้าเข้าไปแล้ว

แถมเจียงหลิวยังเป็นฝ่ายเสนอเองด้วยว่าให้ทั้งคู่ดื่มแก้วเดียวกัน

เจียงหลิวใช้สองแก้วแลกหนึ่งแก้ว

"เจียงหลิว นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของฉันแล้วนะ ต่อไปพวกเราคงมีแต่จะยิ่งห่างเหินกันไปเรื่อย ๆ"

"เผยอานหนิง นี่คุณกำลังให้โอกาสผมต่างหาก"

เจียงหลิวถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นแขนเสื้อเชิ้ตด้านในที่เปียกชุ่ม แถมยังมีกลิ่นเหล้าโชยหึ่งออกมาจากเสื้อเชิ้ต

เห็นได้ชัดเลยว่าไอ้จอมเจ้าเล่ห์ตัวแสบคนนี้ แอบเทเหล้าทิ้งชัด ๆ

"คนเรามีความถนัดเฉพาะทาง ขอแค่คุณยอมจ่ายเงินสั่งเหล้า คืนนี้ผมก็ดื่มได้เรื่อย ๆ นั่นแหละ"

สายตาของเผยอานหนิงหม่นแสงลงในพริบตา แววตาของเธอเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นโศกเศร้า แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนเคว้งคว้าง

ราวกับกำลังนั่งรถไฟเหาะ

ตอนแรกกรีดร้องด้วยความตกใจ จากนั้นก็ร้องไห้ตะโกนหาแม่ว่าอยากกลับบ้าน สุดท้ายก็สลบเหมือดจนดวงตาไร้แวว

ก่อนจะบังคับตัวเองให้กลับมาสงบนิ่ง

ผู้หญิงร้าย ๆ มักจะมีจุดร่วมอย่างหนึ่งเหมือนกัน นั่นคือชอบเล่นละคร

แต่การที่สีหน้าหลากหลายอารมณ์ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเธออย่างรวดเร็วขนาดนี้ นั่นคงเป็นปฏิกิริยาจากใจจริงแล้วล่ะ

เพราะการแสดงละครจริง ๆ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก

เพราะขนาดนักแสดงรุ่นใหม่ที่จบสายตรงมา ยังต้องใช้เวลาขัดเกลากันตั้งนาน

"เผยอานหนิง การที่คุณเปิดประเด็นเรื่องที่ผมต้องกลับไปแต่งงานที่ตระกูลเจียง ก็เพื่อจะยั่วผม ให้ผมคิดหาทางใช้คุณเป็นเครื่องมือแก้แค้นเจียงซินสินะ"

"เรื่องน่ะเรื่องจริง"

"แต่ใจของคุณไม่จริง"

เจียงหลิวมองเผยอานหนิงข้ามโต๊ะด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มใบหน้า

"เผยอานหนิง เมื่อกี้ผมอัดเสียงไว้ทั้งหมดแล้ว คุณว่าถ้าผมเอาพวกนี้ไปให้เจียงซินดูล่ะก็..."

"เจียงหลิว คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ คุณไม่ใช่คนแบบนี้"

"คนแบบผมก็สมควรโดนรถชน โดนวางยา โดนผู้หญิงร้ายกาจปั่นหัวเล่นตามใจชอบใช่ไหมล่ะ"

ครั้งนี้เจียงหลิวเดินเข้าไปใกล้เผยอานหนิง พยายามเปิดหลักฐานในโทรศัพท์มือถือให้เธอดู

เผยอานหนิงยื่นมือจะแย่ง แต่เจียงหลิวก็ดึงหลบกลับไปได้ทันควัน

"ผมบอกคุณไปก่อนหน้านี้แล้วไง ว่ามาตรฐานศีลธรรมของผมน่ะต่ำมาก ผมจะคุยเรื่องความรู้สึกกับคนที่ใช้ใจคุยด้วยเท่านั้น"