ตอนที่ 55 ดีจังเลยนะ

เจียงหลิวใช้ชีวิตสองวันผ่านไปอย่างว่างจัดไร้เรื่องราว

สองวันนี้ไม่มีเรื่องตระกูลเจียง และไม่มีแฟนสาว

สงบเสียจนแทบจะลืมเรื่องที่ตัวเองความจำหายไปแล้ว

จากจุดนี้เลยทำให้เกิดคำถามข้อหนึ่งขึ้นมา ซึ่งไม่รู้ว่าควรจัดเข้าหมวดปรัชญาหรือการแพทย์ดี:

ถ้าคุณลืมเรื่องที่ตัวเองความจำหายไปแล้ว อาการความจำหายของคุณจะหายดีหรือเปล่า?

สรุปคือเจียงหลิวยังไม่หาย

นับว่าเขาได้หยุดพักผ่อนแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

ความจริงเขาก็ได้หยุดมาตลอด เพียงแต่คนอื่นล้วนไปเรียนหนังสือ ส่วนเขาเอาแต่ลาป่วยยาว

"หมดสุดสัปดาห์นี้ต้องไปเรียนแล้วสิ"

เจียงหลิวไม่ได้มีความสัมพันธ์ข้องแวะกับเพื่อนร่วมชั้นเท่าไรนัก อย่างมากก็แค่มีปฏิสัมพันธ์กับรูมเมตไม่กี่คน

เนื่องจากงานพาร์ตไทม์ค่อนข้างยุ่ง เจียงหลิวจึงมักจะเลี้ยงข้าวพวกรูมเมตเป็นประจำ เพื่อไหว้วานให้ช่วยขานชื่อตอนเช็กชื่อให้

"ช่วงนี้ที่มอมีเรื่องใหญ่อะไรไหม"

"จะมีงานกีฬาสีฤดูใบไม้ร่วงแล้ว"

ลู่เสี่ยวที่เคยโผล่หน้ามาครั้งหนึ่งตอบกลับแทบจะทันที

"งั้นผมก็กลับไปเป็นคนดูได้พอดีเลย"

เจียงหลิวคุยเล่นสัพเพเหระในกลุ่มรูมเมตไปสองสามประโยค แล้วกดเซฟมีมกวน ๆ ตลก ๆ เก็บไว้บ้าง

สิ่งนี้มีประโยชน์มากเวลาคุยกับลูกค้า

ลูกค้าส่วนใหญ่ต่างก็อยากคุยกับเจียงหลิวทั้งนั้น

สำหรับคนที่อยากคุยกับคุณแล้ว

แค่มีมของคุณมีการอัปเดตใหม่ ก็กลายเป็นเหตุผลให้พวกเขาหาเรื่องมาชวนคุยได้แล้ว

"ไม่รู้ว่าไปแอบเซฟมีมมาจากตอนคุยกับสาวคนไหนอีกแล้วสินะ (เอามือปิดปากหัวเราะ)"

บริกรที่มีความเป็นมืออาชีพ ก็คือต้องช่วยลดกำแพงในการหาเรื่องชวนคุยของลูกค้านี่แหละ

ทำไมเจียงหลิวถึงไม่หาเรื่องชวนคุยเองน่ะเหรอ?

ตัวผมระดับไหนกัน! โฮสต์อัจฉริยะเชียวนะ! ลูกค้าต้องเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาผมสิ!

"มีมของเจียงหลิวอัปเดตใหม่อีกแล้ว ไม่รู้ว่าไปคุยกับสาวคนไหนมาอีกล่ะสิ"

หลี่เสินอวี้ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันสีชมพูเล็ก ๆ พลางเบะปากขับตามทิศทางของระบบนำทางไป

เดิมทีเธออยากจะลองหยั่งเชิงดูอ้อม ๆ ว่าวันนี้เจียงหลิวจะมาทำงานหรือเปล่า

แต่เจียงหลิวกลับตอบมาแค่มีมรูปเดียว

"เมื่อก่อนเจียงหลิวใช้แต่มีมที่ฉันส่งให้แท้ ๆ! ทำไมตอนนี้ถึงไม่ยอมใช้รูปลูกหมาแตงโมแล้วล่ะ!"

หลี่เสินอวี้เดิมทียังโมโหอยู่ แต่พอคิดดูอีกที วันนี้เธอจะโกรธไม่ได้

"หลี่เสินอวี้ เธอมาขอโทษเขานะ! ต้องแสดงท่าทีสำนึกผิดออกมาสิ!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เสินอวี้ก็ดริฟต์เบรกกะทันหันด้วยความเร็ว 23 ไมล์ต่อชั่วโมง สะบัดท้ายเข้าปากซอยอย่างดุดันดั่งสายฟ้าฟาด

เธอถอดหมวกกันน็อกออกแล้วเอียงคอมองป้ายร้านอิซากายะ

"ร้านอิซากายะมู่จ้า ใครเป็นคนเชยบรมที่ตั้งชื่อนี้กันเนี่ย"

หลังจากหลี่เสินอวี้กวาดตามองดูรอบ ๆ แล้ว ก็แอบเหลียวซ้ายแลขวาอย่างเงียบเชียบ

มีความรู้สึกประหม่าราวกับเด็กประถมกำลังแอบเข้าร้านเน็ต

วันนี้เธอพยายามแต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นานทีปีหนถึงจะมาในลุคโทนสีเข้ม กระโปรงยาวครึ่งตัวสีเทากับเสื้อไหมพรมผ่าข้างแบบมีซิป สวมรองเท้าบูตข้อสั้น

แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนน้องสาวข้างบ้านอยู่ดี

เธอชะโงกมองเข้าไปในประตูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แวบแรกก็เห็นตู้เกมอาร์เคดกับตู้ปาจิงโกะ

"มาทำงานแล้วยังมีตู้เกมให้เล่นด้วยเหรอเนี่ย!"

ดีจังเลยน้า นี่คือที่ทำงานของเจียงหลิวสินะ

อาชิงที่อยู่ไกลถึงชั้นสองจู่ ๆ ก็จามออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

อาชิงรู้สึกว่าวันนี้ต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ ช่วงนี้เขาอินกับศาสตร์จีนโบราณจนถอนตัวไม่ขึ้น หลังจากฝึกฝนมาเนิ่นนานเขาก็รู้สึกว่าตนเองเริ่มหยั่งรู้เรื่องดวงชะตาขึ้นมาบ้างแล้ว

ฉันรู้สึกว่าตัวเองสำเร็จวิชาแล้ว

เขาจึงหยิบคัมภีร์อี้จิงออกมา พลิกอ่านไปได้สองหน้าก็เริ่มง่วง

ก็เลยวางมันลง

จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมา เปิดแอปโต่วยินหาช่อง "คัมภีร์ลิขิตชะตาทำนายดวง" แล้วส่งของขวัญจรวดลำใหญ่ไปหนึ่งอันอย่างป๋า ๆ เพื่อรอให้อีกฝ่ายดูดวงให้

"คำตอบทุกอย่างขึ้นอยู่กับการกระทำของคุณครับ"

ซีพียูในหัวของอาชิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่สิ ไอ้เวรเอ๊ย เรื่องพรรค์นี้ยังต้องให้แกมาบอกอีกเรอะ?

วินาทีนั้นอาชิงพลันตาสว่าง ไอ้คัมภีร์ลิขิตชะตานี่มันของพวกฝรั่งตะวันตกนี่หว่า! ไม่ใช่ศาสตร์จีนโบราณสักนิด!

"คืนเงินมาเลย!"

"ขออภัยด้วยครับ ไม่คืนเงินนะครับ"

อาชิงพิมพ์คอมเมนต์ด่ากราดใต้ไลฟ์รัว ๆ หลังพิมพ์ไปหลายสิบข้อความก็โดนเตะออกจากห้องไลฟ์สด

แต่อาชิงสะใจแล้ว

ปากหมาอย่างบ้าคลั่ง ฟินสุดขั้วหัวใจ

อาชิงเรียนศาสตร์จีนโบราณได้ไม่เอาถ่านจริง ๆ นั่นแหละ แต่เขาจำประโยคหนึ่งได้ขึ้นใจว่า "เสียทรัพย์ฟาดเคราะห์"

จรวดลำใหญ่หนึ่งอันก็ถือว่าเสียทรัพย์แล้วใช่ไหมล่ะ?

งั้นเรื่องซวย ๆ ของวันนี้ก็คงหมดไปแล้วสินะ?

แบบนี้ร้านอิซากายะของฉันก็คงจะได้กอบโกยเงินก้อนโตอย่างสงบสุขแล้วสิ!

อาชิงมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นท้องฟ้าสีครามสดใส ก้อนเมฆสีขาวลอยล่องอย่างเงียบสงบ

แม้กระทั่งรถปอร์เช่ที่จอดขวางปากซอยคันนั้นก็ดูไม่ขัดหูขัดตาขนาดนั้นแล้ว

ช่างดีจริง ๆ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คลื่นลมสงบและได้กอบโกยเงินก้อนโต

"คนสวยครับ รถคุณจอดขวางปากซอยอยู่นะครับ"

"ฉันกำลังรอคนอยู่ค่ะ"

ตอนนี้เจียงอวี่เจินไม่มีเวลาไปสนใจเสียงรอบข้างใด ๆ ทั้งสิ้น สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่หน้าจอเขม็ง

เธอส่งข้อความวีแชตไปแสดงความห่วงใยเจียงหลิว แต่เจียงหลิวกลับตอบกลับมาแค่อิโมจิมีมตัวเดียว

หมายความว่ายังไงกัน?

สองวันนี้เจียงอวี่เจินนอกจากจะนัดแก๊งเพื่อนสาวออกไปข้างนอกอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำแล้ว ก็เอาแต่ดูคลิปของบล็อกเกอร์สอนความรักบนอินเทอร์เน็ต

ในฐานะตัวแทนของผู้มีความสามารถในการลงมือทำแบบเต็มร้อย

ขอแค่คุณพูดออกมา ก็ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้

ก็แค่ความรู้สึกของความรักแบบปกติไม่ใช่เหรอ?

ฉันให้คุณได้!

เธอถามเพื่อนสาวว่าปกติเวลาคบกับแฟนทำอะไรกันบ้าง?

แต่คำตอบกลับไม่มีประโยชน์ให้อ้างอิงเลยสักนิด

เพราะเพื่อน ๆ ของเธออายุค่อนข้างมากแล้ว ไม่มีใครคบกับนักศึกษาเลย

พอย้อนนึกถึงประสบการณ์ความรักในรั้วมหาวิทยาลัยสมัยสาว ๆ ฝ่ายชายและฝ่ายหญิงต่างก็เป็นนักศึกษาด้วยกันทั้งคู่

นี่มันไม่มีอะไรให้อ้างอิงได้จริง ๆ

เพราะเวลาเจียงอวี่เจินนึกถึงเจียงหลิว เธอก็ยากจะตัดสินว่าเขาเด็กหรือเป็นผู้ใหญ่กันแน่

คนเราจะทำตัวให้ "อายุก็ยังน้อยแต่เหมือนแก่ประสบการณ์ไปหมด" ได้ยังไงกันนะ?

เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายสำหรับอ้างอิงของเธอจึงเหลือแค่อินเทอร์เน็ตเท่านั้นแล้ว

อย่างที่รู้กันดีว่า บล็อกเกอร์สอนความรักในโลกออนไลน์เป็นหมวดหมู่ที่ปะปนสะเปะสะปะมาก

และในฐานะผู้หญิง อัลกอริทึมที่ฟีดให้เจียงอวี่เจินก็ดันเป็นเนื้อหาสำหรับผู้หญิงเสียส่วนใหญ่

นั่นทำให้เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับอิทธิพลจากบล็อกเกอร์สายสุดโต่งบางคน (บางคนนะ แค่บางคน!)

"ในการคบหากัน ผู้ชายควรให้คุณค่าทางอารมณ์ คุณค่าทางกายภาพ และคุณค่าทางเศรษฐกิจไปพร้อมกัน ผู้ชายที่แท้จริงต้องดูแลคุณอย่างอบอุ่นได้ พร้อมกับพาคุณไปเปิดโลกกว้าง และช่วยผลักดันให้ทัศนคติของคุณเติบโตขึ้น"

เนื้อหาของคำพูดนี้ก็แล้วแต่มุมมองของแต่ละคน

แต่เจียงอวี่เจินที่ยังไร้เดียงสาในเรื่องนี้ พอลองคิดทบทวนดูอย่างละเอียด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีปัญหา

เห็นได้ชัดว่าเจียงหลิวไม่สามารถตอบโจทย์เงื่อนไขเหล่านี้ได้พร้อมกัน อย่างน้อยเรื่องเงินทองเขาก็ไม่ได้มีเหลือเฟือ

แต่ถ้าลองแทนตัวเองเป็นฝ่ายชายดูล่ะ?

ลงตัวเป๊ะ

การคบกันก็ไม่เห็นจำเป็นต้องจำกัดเพศนี่นา? ขอแค่มีคนใดคนหนึ่งเป็นฝ่ายมอบให้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

โดยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกล้างสมองไปแล้ว เจียงอวี่เจินเริ่มเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในมุมมองของผู้ชายเพื่อเรียนรู้

"วิธีสารภาพรักที่ดีที่สุดคือ จุดเวลาหนึ่ง + เรื่องเล็ก ๆ สักเรื่อง + ถ้อยคำสละสลวย + คำมั่นสัญญารักนิรันดร์"

"เวลาที่แฟนสาวเศร้าเสียใจ ไม่ใช่ต้องรีบอธิบายเหตุผล แต่ต้องแสดงออกว่าคุณยืนอยู่เคียงข้างเธอ"

"เวลาที่แฟนสาวบอกว่ายังไงก็ได้ จริง ๆ แล้วเธอหวังให้คุณเป็นคนตัดสินใจต่างหาก"

"เวลาที่คุณแสดงความห่วงใยแล้วแฟนสาวตอบกลับมาแบบขอไปที เช่น ส่งอิโมจิมีม นั่นพิสูจน์ว่าเธออยากเจอหน้าคุณเดี๋ยวนี้แล้ว"

ไม่ว่าจะดี จะร้าย จะถูก หรือจะผิด

เจียงอวี่เจินเน้นการดูดซับความรู้อย่างบ้าคลั่งเป็นหลัก

ยิ่งพอสวมบทบาทในมุมมองของผู้ชาย เธอก็ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำได้สบายมาก

จะให้ฉันไปนอนซบอกทำเสียงอ้อนหงุงหงิง เห็นได้ชัดว่าทำไม่ได้แน่

แต่ถ้าให้ฉันแสดงจุดยืน ตัดสินใจ และลงมือทำล่ะก็ ฉันไม่มีทางลังเลเลยสักนิด

ดังนั้นพอเห็นเจียงหลิวตอบกลับมาเป็นอิโมจิมีม

เจียงอวี่เจินก็ขับรถบึ่งมาทันที

อยากเจอฉันเดี๋ยวนี้ใช่ไหมล่ะ?

เจียงอวี่เจินดึงสติกลับมาแล้วถอยรถเข้าซองจอด จากนั้นก็นั่งรอให้เจียงหลิวเดินผ่านหน้าไปอย่างเงียบสงบ

วันนี้เธอตั้งใจแต่งตัวให้ดูเด็กลง โดยสวมเสื้อไหมพรมตัวยาวสีขาวนวลกับรองเท้าบูททรงสูงที่ไม่ค่อยได้ใส่นัก เรียวขายาวอวดส่วนโค้งเว้าอันน่าทึ่ง

ทว่าใบหน้าลูกครึ่งกับนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนกลับแผ่แรงกดดันออกมาตามธรรมชาติ

ยังไงเขาก็ต้องมาทำงานอยู่แล้วนี่นะ?

"ความทุ่มเทของผู้ชายต้องทำให้แฟนสาวมองเห็น เพราะแฟนสาวจะซาบซึ้งกับสิ่งที่คุณทุ่มเทให้"

ช่างดีจริง ๆ พอเขารู้ว่าฉันมารอเขาอยู่ที่หน้าประตู จะต้องซาบซึ้งใจมากแน่ ๆ ใช่ไหมล่ะ?

เจียงหลิวถือถาดซาชิมิจากห้องครัวด้านหลังเดินมายังห้องส่วนตัวฉีเยวี่ยน

เมื่อเห็นเสียงแจ้งเตือนวีแชตในโทรศัพท์เงียบลง เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

ต้องยกให้เคล็ดวิชาอิโมจิมีมจริง ๆ

ดูสิ เสียงวีแชตเงียบไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เข้ากะทำงานอย่างมีความสุข!

เขามองลอดช่องประตูเข้าไปดูเผยอานหนิงที่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัว

พลันยิ้มแย้มจนแก้มแทบปริ

ต้องลูกค้าระดับเศรษฐีใหญ่สิถึงจะชอบเปย์ไม่อั้น!

ช่างดีจริง ๆ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ขยับเข้าใกล้เป้าหมายการลาออกไปอีกขั้น