ตอนที่ 54 เก็บความหมายไว้ในชั่วขณะ

"คุณดูสิ ในประวัติการคุยยาวนานตลอดหนึ่งปีของเราเนี่ย ผมหาเรื่องราวในอดีตของคุณไม่เจอเลยสักนิด"

"นักจิตวิทยาไม่มีหน้าที่ต้องเปิดเผยเรื่องส่วนตัวให้คนไข้ทราบค่ะ"

"ยังจะเก๊กอีก สารภาพรักไปแล้วยังจะมาเล่นไม้นี้"

เฉินซูหวั่นไม่อยากพูดอย่างเห็นได้ชัด เธอซ่อนมือทั้งสองข้างไว้ใต้โต๊ะ เหมือนเด็กประถมที่แอบกินล่าเถียวในห้องเรียน

"ให้ผมเดานะ คงเคยมีประวัติความรักที่เจ็บปวด? หรือไม่ก็มีปมครอบครัวที่ยากลำบาก?"

"ไม่ใช่ทั้งสองอย่างค่ะ"

"ไม่บอกก็ช่างเถอะ"

เจียงหลิวไม่ได้คิดจะเซ้าซี้ต่อ ถึงเวลากลับบ้านไปนอนแล้ว

ที่เขายังยอมนั่งคุยอยู่ตรงนี้ ก็แค่เพราะตอนเปิดดูประวัติการคุยในแฟ้มแล้วพบว่าเฉินซูหวั่นก็นับเป็นคนดีคนหนึ่ง

แถมเติมเงินแค่สองร้อยหยวนแต่ได้บริการปรึกษาจิตวิทยาตั้งหนึ่งปี นี่มันทำบุญทำการกุศลชัดๆ

ไม่อยากเล่าก็ช่าง

วางปมอยากช่วยคนลง แล้วเคารพชะตากรรมของผู้อื่นซะ

เฉินซูหวั่นเงยหน้ามองเจียงหลิวที่เตรียมจะลุกจากไป เธอเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"อยากรับคำปรึกษาทางจิตวิทยาดูสักรอบไหมคะ"

"ต้องจ่ายเงินไหมครับ"

"หักเงินในบัตรของคุณค่ะ"

"เอางั้นก็ได้"

[เฉินซูหวั่น: ตอนนี้คุณมองหลี่เสินอวี้กับเจียงอวี่เจินยังไงคะ]

[เจียงหลิว: ก็แค่โกรธครับ]

[เฉินซูหวั่น: ทำไมถึงเกิดอารมณ์โกรธขึ้นมาล่ะคะ เป็นเพราะพบว่าความฝันอันแสนหวานพังทลายลงหรือเปล่า]

[เจียงหลิว: เพราะการหลอกลวงมันเกิดขึ้นจากตัวพวกเธอครับ เหมือนอย่างถ้าคุณหลอกผม เอาจริงผมก็ไม่ได้โกรธเท่าไหร่หรอก ใครจะไปโมโหใส่คนที่ไม่ใส่ใจกันล่ะ]

[เฉินซูหวั่น: ถึงแม้นี่จะไม่สมกับสถานะหมอกับคนไข้ แต่ฉันต่างหากที่เป็นแฟนของคุณ พอได้ยินคำนี้แล้วฉันจะหึงนะคะ]

[เจียงหลิว: คุณเป็นคนเขียนบทเอง แล้วจะไปโทษใครได้ล่ะครับ]

[เฉินซูหวั่น: แล้วคุณจะจัดการความสัมพันธ์หลังจากนี้ยังไงคะ]

[เจียงหลิว: ทุกคนก็ตั้งใจทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำไปสิครับ ชีวิตคนเราไม่ได้มีตัวเลือกแค่เรื่องมีความรักสักหน่อย ถ้ามีวาสนาต่อกัน เดี๋ยวก็โคจรมาเจอกันเองแหละ]

[เฉินซูหวั่น: แล้วคุณจะจัดการความสัมพันธ์กับฉันยังไงคะ]

[เจียงหลิว: ตอนอยู่โรงพยาบาลผมเคยถามคุณแล้ว คุณเป็นคนบอกเองว่าไม่ใช่แฟนผม เพราะงั้นเราก็ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันนี่ครับ]

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินซูหวั่นเลือนหายไป

และตามกฎการอนุรักษ์รอยยิ้ม รอยยิ้มจึงย้ายไปอยู่บนใบหน้าของเจียงหลิวแทน

[เจียงหลิว: ยังจะถามอีกไหมครับ ถ้าไม่ถามแล้วผมจะกลับบ้านไปนอนนะ]

[เฉินซูหวั่น: รักหรือเกลียด ยังไงก็ต้องเลือกสักอย่างไม่ใช่เหรอคะ]

[เจียงหลิว: หรือครับ]

ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉินซูหวั่นอย่างเห็นได้ชัด นี่ไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการ

ทิศทางของบทละครเบี่ยงเบนไปแล้ว

[เฉินซูหวั่น: ฉันต่างหากที่เป็นตัวการสำคัญทำให้เรื่องราวบานปลายมาถึงจุดนี้! ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับพวกเธอทั้งสองคน ก็แย่ลงเพราะฉันด้วยเหมือนกัน]

[เจียงหลิว: แต่ผมไม่ได้รู้สึกว่าตอนนี้มันแย่เลยนะ อีกอย่างความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพวกเธอสองคนก็ไม่ได้เลวร้ายลง ผมแค่บอกจุดที่ตัวเองรับไม่ได้ออกไปเฉยๆ ต่อให้ความคิดเห็นไม่ตรงกันก็ยังอวยพรให้กันได้ เพราะยังไงเจตนาเริ่มต้นของพวกเธอก็ไม่ได้เลวร้ายนี่ครับ]

[เฉินซูหวั่น: แต่ว่าคุณไม่ชอบพวกเธอเหรอคะ]

[เจียงหลิว: ก็เพราะมีความชอบอยู่นั่นแหละ ถึงได้คิดหน้าคิดหลัง ไม่อย่างนั้นผมคงหลอกขึ้นเตียงแล้วใส่กางเกงชิ่งหนีไปแล้วล่ะครับ]

[เฉินซูหวั่น: ตอนคุณพูดประโยคนี้ ทำไมต้องจ้องขาฉันด้วยคะ]

[เจียงหลิว: เพราะถ้าเป็นคุณ ผมอาจจะเลือกใส่กางเกงชิ่งหนีจริงๆ ก็ได้ เพราะยังไงผมก็ไม่ใช่คนดีอะไร และคุณก็ไม่ใช่เหมือนกัน]

[เฉินซูหวั่น: คุณต้องกำลังอารมณ์เสียอยู่แน่ๆ ถึงได้พูดจาแบบนี้]

[เจียงหลิว: ไม่มีจริงๆ ครับ ผมกำลังคิดอยู่ว่าพรุ่งนี้เช้าจะกินโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับหรือจะกินซาลาเปาไส้หมูลูกใหญ่สักสองลูกดี]

เฉินซูหวั่นเริ่มจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว

เรื่องราวมันไม่ควรดำเนินไปแบบนี้สิ

เขาไม่เกลียดฉันเหรอ?

ทำไมเขาถึงไม่เกลียดฉันล่ะ?

เธอเก็บสมุดบันทึกในมืออย่างเงียบงัน แล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเหนื่อยล้า

คนเราก้าวไปข้างหน้าจำเป็นต้องมีเป้าหมาย

เมื่อเธอสูญเสียเป้าหมาย ก็จะกลายเป็นคนเลื่อนลอยไร้จุดหมาย

เธอคือตัวแทนของคนที่สำรวจโลกแห่งจิตวิญญาณมากจนเกินไป ลัทธิสุญนิยมสุดโต่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกความมืดมิดโอบล้อมอยู่บ่อยครั้ง

ยังดีที่ยังมีเจียงหลิวอีกคน ซึ่งสามารถส่งผ่านความเจ็บปวดต่อหน้าเธอได้

สามารถใช้อารมณ์ความรู้สึกอันรุนแรงทำให้เธอสัมผัสได้ถึงการมีชีวิตอยู่

เธอเริ่มลูบพลาสเตอร์ยาบนข้อมือ พยายามจะแกะออกเพื่อสัมผัสบาดแผลข้างใน

ถ้าข้างในใจไม่เจ็บ ร่างกายก็ต้องเจ็บ

"คุณอย่ามาไม้นี้เลย"

เจียงหลิวปัดมือเธอออกทันที เรื่องแบบนี้ยังไงเขาก็ต้องช่วยอยู่แล้ว

"หมอเฉิน ตอนนี้ยอมรับหรือยังครับว่าตัวเองเป็นคนไข้"

"ไม่เหมือนคนอื่นก็ถือว่าเป็นคนไข้เหรอคะ"

"เรื่องนั้นผมไม่รู้หรอก แต่คนที่ใช้ชีวิตแบบไม่มีความสุขก็คือคนไข้นั่นแหละครับ"

"แล้วจะรักษายังไงคะ"

"คุณเป็นจิตแพทย์แล้วมาถามผมเนี่ยนะ ผมว่าคงคล้ายๆ เลิกบุหรี่มั้ง หรือไม่คุณก็ลองไปปรึกษาคนในวงการเดียวกันดูล่ะครับ"

"อาการถอนยาบวกกับระบบให้รางวัลเหรอคะ"

"ฟังไม่รู้เรื่องหรอกครับ แต่ก็น่าจะประมาณว่าคุณอดทนสูบให้น้อยลง แล้วค่อยๆ ลดลงไปเรื่อยๆ จากนั้นก็บวกรางวัลอะไรเข้าไปทำนองนั้นแหละ"

สมองของเฉินซูหวั่นว่างเปล่าไปชั่วขณะ เธอตกอยู่ในภาวะมึนงงอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก

อารมณ์คงคล้ายกับเวลาที่คุณมุ่งมั่นอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งแทบตายแต่สอบไม่ติด ความคาดหวังและความคิดทั้งหมดที่ผ่านมามลายหายไปเป็นฟองสบู่

จนสุดท้ายเหลือเพียงความเคว้งคว้างต่อความเป็นจริง

"เรื่องพวกนี้คุณไปศึกษาวิจัยเอาเองเถอะครับ ผมให้คำแนะนำที่ถูกต้องไม่ได้หรอก"

เจียงหลิวให้คำแนะนำอะไรไม่ได้จริงๆ เพราะเขาไม่ได้มีอาการแบบนี้

สิ่งที่เขาทำได้ก็แค่อย่าไปรังเกียจคนไข้เท่านั้นเอง

"ทิศทางนี้ถูกต้องแล้วค่ะ แต่รางวัลควรเป็นอะไรดีคะ"

"ชอบอะไรก็ให้รางวัลเป็นสิ่งนั้นสิครับ อย่างเช่นเลิกบุหรี่ได้สามวันก็ให้รางวัลตัวเองใต้ผ้าห่มสักรอบ"

"ฉันชอบให้คุณเกลียดฉันค่ะ"

"คุณป่วยหรือเปล่าเนี่ย"

เฉินซูหวั่นพยักหน้า หากว่ากันตามตรรกะนี้แล้วเธอก็ป่วยจริงๆ นั่นแหละ

"เฉินซูหวั่น ผมขอถามอะไรคุณหน่อย คุณเอาแต่พูดเรื่องความเกลียดติดปาก แล้วคุณเคยสัมผัสความรักบ้างหรือยังครับ"

"ความรักที่คุณหมายถึงคือแบบไหนคะ"

"คงประมาณที่ผมมีให้หลินซู่เอินมั้งครับ"

"ฉันไม่เคยเป็นหมาเลียใครค่ะ สรุปคือรางวัลที่คุณจะให้ คือทำกับฉันเหมือนที่ทำกับหลินซู่เอินเหรอคะ"

"คุณนี่เป็นคนยังไง อะไรแตะนิดแตะหน่อยก็เหมาเข้าตัวหมด ผมบอกตอนไหนว่าจะให้รางวัลคุณ"

"งั้นก็คือฉันเป็นหมาเลียให้คุณค่ะ"

ตัวเฉินซูหวั่นเป็นปรมาจารย์ด้านตรรกะ เธอจึงจัดระเบียบตรรกะของเรื่องราวได้อย่างง่ายดาย

เธอดูเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ของเรื่องนี้อย่างจริงจัง

"เป็นหมาเลียต้องทำอะไรบ้างคะ เหมือนที่คุณเคยทำเมื่อก่อนหรือเปล่า"

"เมื่อก่อนผมทำอะไรไปบ้างล่ะครับ"

"โทรคุยก่อนนอน โอนเงิน สั่งอาหารเดลิเวอรีให้...อะไรทำนองนั้นค่ะ"

"ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ ไปหาเพื่อนร่วมอาชีพปรึกษาเองเถอะครับ ผมจะกลับบ้านไปนอนแล้ว"

เจียงหลิวเดินจากไปอย่างเด็ดขาดไม่โอ้เอ้

เฉินซูหวั่นเองก็ไม่ได้รั้งไว้

เธอนั่งเขียนแผนการรักษาระยะที่สองลงบนโต๊ะทำงาน

เธอหลอกเจียงหลิวอีกแล้ว

เธอไม่ได้ป่วยสักหน่อย ไม่เหมือนคนอื่นก็แปลว่าป่วยแล้วเหรอ

เธอแค่ต้องการสถานะเพื่อที่จะเข้าไปมีส่วนร่วมในแผนการรักษาระยะที่สองต่างหาก

"แผนการรักษาระยะที่สอง"

เฉินซูหวั่นจรดปากกาเขียนเนื้อหายาวเหยียดอย่างลื่นไหล ทั้งยังจัดระเบียบและวิเคราะห์ความเปลี่ยนแปลงทางบุคลิกภาพของเจียงหลิวใหม่อีกรอบ

เธอเข้าใจอยู่แล้วว่าความรักคืออะไร ในสายตาเธอ ความรักคือความหวั่นไหวเพียงชั่วพริบตา

ราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานกลางผืนดินรกร้าง หลังจากงดงามตระการตาก็จะเลือนหายไป

จะทำอย่างไรให้ความรักหยุดนิ่งอยู่ในสภาพที่งดงามที่สุดได้ล่ะ

เธอเคยพยายามใช้ความเกลียด แต่เจียงหลิวไม่ยอมเล่นด้วย

ดังนั้นเธอจึงเตรียมจะใช้วิธีใหม่ เหมือนกับเฟรมสำคัญของภาพยนตร์คลาสสิกที่จะได้รับการส่งต่อตราตรึงไปชั่วกาลนาน

เธอต้องการเพียงแค่เฟรมสำคัญเฟรมนั้น ซึ่งเพียงพอที่จะหยุดความรักและความเกลียดชังให้อยู่กับที่

เธอเอียงหน้าไปมองข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนเวยป๋อ

"คอนเสิร์ตของหลินซู่เอินจะจัดขึ้นที่สนามกีฬาเมืองหนานเจียงในคืนก่อนวันขึ้นปีใหม่ แขกรับเชิญในคอนเสิร์ต..."

ภาพเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่ตระการตาพลันผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

ใบหน้าของเฉินซูหวั่นปรากฏรอยแดงระเรื่อที่ดูผิดปกติ

เก็บรักษาความหมายเอาไว้ในชั่วขณะนั้น

"จบบริบูรณ์เล่ม 1 ความฝันอันงดงามที่ถักทอด้วยรักและแค้น"

รับประกันว่าเป็นนิยายรักอ่านสบายแน่นอน เชื่อผมสิว่าเป็นนิยายรักอ่านสบายจริงๆ