ตอนที่ 53 หมอกับคนไข้

เนื้อหาในแฟ้มประวัติมีเยอะมาก มากเสียจนเจียงหลิวอ่านแล้วปวดหัวไปหมด

ทั้งหมดล้วนเป็นบทสนทนาสารพัดรูปแบบ ถึงขั้นที่มีหลายเรื่องชวนให้รู้สึกกระดากอายจนแทบไม่อยากมองตรง ๆ

หัวข้อที่เขาเคยคุยกับเฉินซูหวั่นในอดีตกว้างขวางมากจริง ๆ

สูงส่งถึงขั้น "ท้องฟ้าพร่างดาวที่เรามองเห็นคืออดีตของเอกภพ ตามทฤษฎีแล้ว การเงยหน้ามองท้องฟ้าสามารถมองเห็นเอกภพตั้งแต่ถือกำเนิดจนถึงดับสูญ"

และต่ำตมได้ถึงขนาด "สมมติตัวเองเป็นทนาย จะแก้ต่างเรื่องซื้อบริการทางเพศให้กลายเป็นความยินยอมพร้อมใจของทั้งสองฝ่ายได้อย่างไร"

เฉินซูหวั่นในฐานะจิตแพทย์ถือว่าทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม

เพราะเธอได้มอบพื้นที่ที่ช่วยให้คนเราปลดปล่อยความรู้สึกภายในใจและเพลิดเพลินทางจิตวิญญาณ ซึ่งสิ่งนี้เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตของมนุษย์

การที่เจียงหลิวอยู่ร่วมกับเธอ ย่อมต้องรู้สึกสบายใจอย่างแน่นอน

เพราะจริง ๆ แล้วตัวเขาเป็นคนที่มีสัญชาตญาณความก้าวร้าวรุนแรงทีเดียว

แต่แล้วไหงถึงกลายมาเป็นคนรักกันได้ล่ะ?

ในแฟ้มที่มีแต่บทสนทนาอัดแน่นไปด้วยตัวอักษรอันแข็งทื่อ เจียงหลิวไม่อาจสัมผัสถึงความรู้สึกเหล่านั้นได้อย่างแท้จริงเลย

"ความรู้สึกใจเต้นขึ้นอยู่กับความรู้สึก ขอโทษด้วยนะคะ เรื่องความรู้สึกที่ขาดหายไปนี้ ฉันไม่มีวิธีช่วยคุณแก้ไขได้จริง ๆ ค่ะ"

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ช่วยแต่งแต้มบรรยากาศชวนหลงใหลให้ห้องนี้ เฉินซูหวั่นปลดกิ๊บติดผมออก เส้นผมที่สยายปล่อยทิ้งตัวลงบนบ่าอย่างอิสระ

แอลกอฮอล์ แววตาเคลิบเคลิ้ม เชิงเทียนสไตล์ย้อนยุค สร้อยคอสไตล์ศาสนาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ดูมีผิวสัมผัสหยาบ และบรรยากาศสลัวรางราวกับใส่ฟิลเตอร์ยุคมิลเลนเนียม

ผู้หญิงอย่างเธอควรค่ากับคีย์เวิร์ดพวกนี้จริง ๆ

ได้กลิ่นอายแบบหว่องกาไวเลย

ตามหลักแล้ว ตอนนี้ริมฝีปากของเธอน่าจะเอ่ยคำพูดหยอกเย้าหรือถึงขั้นยั่วยวนถึงจะเข้ากับบรรยากาศ

ทว่าเฉินซูหวั่นกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น

เธอพูดขึ้นว่า "แต่ฉันจะคอยอยู่ข้าง ๆ คุณค่ะ"

"ผมไม่จำเป็นต้องแก้ปัญหาพวกนี้หรอกครับ"

เจียงหลิวส่ายหน้าพลางพับปิดแฟ้มประวัติทั้งหมด เนื้อหามันเยอะเกินไป เขาตั้งใจจะหอบกลับไปบ้านเพื่อ 'ทบทวนของเก่าเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่' แม้จะกวาดสายตาดูคร่าว ๆ ไปแล้วรอบหนึ่ง แต่เชื่อว่าคงยังมีรายละเอียดอีกเพียบแน่นอน

"คุณมีเรื่องในใจ มีแค่ฉันเท่านั้นที่ช่วยคุณได้ เหมือนอย่างในอดีตไงคะ"

"ทำไมต้องแก้ด้วยล่ะครับ?"

เจียงหลิวยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจอย่างผ่อนคลาย โยนกองแฟ้มเอกสารระเกะระกะพวกนั้นลงบนโซฟา แล้วเดินมาหยิบแก้วของตัวเอง เทเหล้าลงในแก้วของเฉินซูหวั่น

จากนั้นก็รินน้ำเปล่าใส่แก้วแทน

"ผมไม่ได้คิดจะเอาเป็นเอาตายกับเรื่องในอดีตหรอกครับ แค่ในใจพอรู้เลา ๆ บ้างก็พอใจมากแล้ว"

ตอนที่พูดประโยคนี้ เจียงหลิวไม่ได้มองสีหน้าของเฉินซูหวั่น

ถึงไม่มองเขาก็พอจะเดาออก

แต่เขารู้สึกว่าความคิดแบบนี้ของตัวเองไม่ได้ผิดตรงไหน

อันที่จริง ระหว่างเจียงหลิวกับทุกคนล้วนมีความเหลื่อมล้ำทางข้อมูลอยู่จุดหนึ่ง นั่นคือตัวเขาเองรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเองในอดีตแค่งู ๆ ปลา ๆ เท่านั้น

ทุกคนต่างคิดว่าเมื่อก่อนเขาใช้ชีวิตได้ไม่ดีเอาเสียเลย

แต่เพียงแค่จากคลิปวิดีโอไม่กี่คลิปนั้น แม้เจียงหลิวจะได้รับรู้ถึงตัวตนในอดีตของตัวเองว่าต่างจากที่คิดไว้หลังความจำเสื่อมมากโข

ทว่าเขากลับยากจะเข้าใจความรู้สึก 'ไม่ดี' ของตัวเองอย่างแท้จริง

ดังนั้นในตอนแรกที่ได้ยินหลี่เสินอวี้พูดทำนองว่าจะ "พาเขาไป" เจียงหลิวจึงยากที่จะรู้สึกอินตามได้

มันไม่ดียังไงกัน? ก็ไม่ได้มีใครเอาไม้ช็อตไฟฟ้าวิ่งไล่ช็อตผมทุกวันเสียหน่อย

แต่พออ่านแฟ้มประวัตินี้จบ ในใจเจียงหลิวก็เริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาได้อ่านเรื่องราวเรื่องหนึ่งจากมุมมองของคนนอก

ประมาณว่า เด็กหนุ่มที่มาจากครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ แรงกดดันที่มองไม่เห็นจากครอบครัวทำให้เขาโตเกินวัย แต่ยังโชคดีที่มีเด็กสาวเพื่อนสมัยเด็กเติบโตมาด้วยกัน

เขาถือว่าเธอเป็นที่พึ่งทางใจ แต่การรัก ๆ เลิก ๆ ทางความรู้สึกและแรงกดดันในการใช้ชีวิต ทำให้วัยเยาว์ของเขาต้องแบกรับความตึงเครียดมหาศาล

อายุสิบเจ็ดสิบแปดน่ะนะ เรื่องธรรมดาจะตาย

ยิ่งบวกกับสภาพแวดล้อมประเภท "ดีดนิ้วทีเดียวเงินก็มา" ของร้านอิซากายะ ยิ่งทำให้ค่านิยมและมุมมองชีวิตของเขาถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง

จริง ๆ ปัญหาแบบนี้ก็มีคนกำลังเผชิญอยู่เหมือนกัน ในช่วงเวลานั้นถ้าหากยอมตัดใจจากความรักแล้วมุ่งหน้าหาแต่เงิน หรือไม่ก็ทุ่มเทให้ความรักอย่างไม่คิดชีวิต (ซึ่งจำเป็นต้องเป็นความรู้สึกที่ตรงกันทั้งสองฝ่าย) ล้วนสามารถทำให้เขาหลุดพ้นได้อย่างรวดเร็วหลังจากผ่านความเจ็บปวดไปช่วงหนึ่ง

หรือกระทั่งก้าวไปสู่ขั้นต่อไปของชีวิต

มันผิดตรงที่เขาดันอยากได้ทั้งสองอย่าง

บวกกับการปรากฏตัวของหลี่เสินอวี้และเจียงอวี่เจิน ยิ่งทำให้เขาถลำลึกลงไปในวังวนอันย้อนแย้งต่อไป

หลังจากเจียงหลิวอ่านเรื่องนี้จบแล้ว จริง ๆ เขากลับรู้สึกว่ามันไม่ได้มีอะไรสลักสำคัญเลย

เรื่องแค่นี้เอง

เรื่องพรรค์นี้จริง ๆ ก็แค่คนในย่อมมองไม่เห็นทาง ตราบใดที่มีโอกาสหลุดพ้นออกมาได้สักครั้ง พอมองย้อนกลับไปมันก็เป็นเพียงเรือลำน้อยที่แล่นผ่านทิวเขานับหมื่นลูกไปแล้วเท่านั้น

ส่วนที่ว่าทำไมถึงไม่ยอมตัดใจให้เด็ดขาดตั้งแต่แรก ทำไมต้องดึงดันเอาเป็นเอาตายกับความทรงจำส่วนที่หายไปนั้น

นั่นมันเรื่องไร้สาระน่า ลองคุณความจำเสื่อมแล้วมีสาวสวยระดับนางฟ้านั่งอยู่ข้างเตียงบอกว่าเป็นแฟนคุณดูสิ

คุณจะไม่ร้อนใจเหรอ

คุณจะไม่อยากรีบตามหาความทรงจำกลับคืนมาหรือไง

และนี่ก็คือความเหนือชั้นของเฉินซูหวั่น เธอแขวนคุณไว้ล่อใจ รอจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลถึงค่อยทยอยปล่อยให้แต่ละคนโผล่หน้ามา

ปลุกความอยากรู้อยากเห็นของเขาให้พุ่งพรวดขึ้นมาทันที

"คุณเกลียดฉันไหม เจียงหลิว"

"มีอะไรให้น่าเกลียดกัน ช่วยคิดบวกมองโลกในแง่ดีหน่อยได้ไหมครับ"

"คุณความจำเสื่อม แล้วฉันก็แต่งเรื่องโกหกคำโตหลอกคุณ มันแทบจะเท่ากับรังแกคนพิการเลยนะ..."

"ไม่เป็นไรหรอก เตะใส่ผมก็เหมือนเตะใส่ก้อนนุ่นนั่นแหละ แต่คราวหน้าห้ามทำอีกนะ"

เจียงหลิวจิบน้ำหนึ่งอึก กวาดสายตามองสำรวจบรรยากาศในห้องนี้ด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

ที่นี่น่าจะเป็นสตูดิโอทำงานของเฉินซูหวั่น และไม่รู้ว่าปกติเธอพักอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า

สำหรับผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวคนนี้ เจียงหลิวแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย

นอกจากฐานะจิตแพทย์กับการตกแต่งห้องทำงานแล้ว เขาก็ไม่รู้อะไรอื่นอีกเลย

อ้อ ใช่ เขายังรู้งานอดิเรกเฉพาะกลุ่มสุดแปลกของหมอเฉินอีกอย่างด้วย

การที่รู้เรื่องเธอน้อยมาก นั่นแหละคือจุดน่าสงสัยอันใหญ่หลวงในตัวมันเอง

เจียงหลิวชอบใช้วิธีอนุมานตรรกะย้อนศร ถ้าพูดให้ไม่น่าฟังก็คือพวกเก่งหลังเกมจบ

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเรื่องการโกหก ยิ่งมีตัวละครเข้ามาพัวพันมากเท่าไร โอกาสที่เรื่องจะแตกก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

เพราะคุณไม่มีวันคาดเดาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกว่าในใจมนุษย์กำลังคิดอะไรอยู่ ไม่แน่ว่ากินข้าวอยู่ดี ๆ พลังวัวกระทิงอาจเข้าสิงแล้ววิ่งแจ้นไปไถนาสองไร่ขึ้นมาก็ได้

ในเมื่อเฉินซูหวั่นมีความสามารถขนาดแต่งเรื่องโกหกคำโตที่ดึงคนเข้ามาเกี่ยวพันได้มากมายขนาดนี้

งั้นการที่เธอจะกุเรื่องว่า "เฉินซูหวั่น" คือผู้หญิงที่สำคัญที่สุดของเจียงหลิว มันก็คงไม่ยากเกินความสามารถไม่ใช่เหรอ

แต่เธอกลับเจาะจงอยากให้เจียงหลิวเกลียดเธอ ดึงดันจะรับบทบอสใหญ่ด่านสุดท้ายให้ได้เสียอย่างนั้น

"คุณต้องการอะไรกันแน่" เจียงหลิวสงสัยมาก

หากเป้าหมายคือให้เหลือเธอเพียงคนเดียวในตอนท้าย มันย่อมมีวิธีที่ดีกว่านี้เห็น ๆ

วิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุดก็คือ ชิงไปดักพบเจียงหลิวก่อน แล้วบอกเขาว่า คุณมีเพื่อนสมัยเด็กที่เห็นอนาคตสำคัญกว่า มีเพื่อนสนิทที่กำลังจะออกเดินทางรอบโลก และยังมีเศรษฐินีสาวรวยล้นฟ้าที่อยากกดคุณไว้กับบ้านให้เป็นพ่อบ้านคอยปรนนิบัติ

คุณจะเลือกคนไหน

เจียงหลิวคงจะใส่เกียร์หมาวิ่งหนีเร็วกว่าใครเพื่อนแน่นอน

"ทำให้คุณได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่พวกเธอเคยมอบให้ และเกลียด... ก็เกลียดได้แค่ฉันคนเดียว"

"เริ่มไม้นี้อีกแล้ว"

เจียงหลิวขมวดคิ้ว ยัยจิตแพทย์คนนี้โคตรจะรับมือยากชะมัด ชอบพูดจาคลุมเครือวกไปวนมาอยู่เรื่อย

ดูเหมือนไม่ได้โกหก แต่ความจริงคือไม่มีเนื้อหาสาระที่เป็นประโยชน์เลยสักนิด

ทว่าในใจเขากลับมีข้อสันนิษฐานอยู่บางอย่าง

"ยื่นมือของคุณมาให้ผมดูหน่อย"

"การจับมือผู้หญิงไม่ใช่พฤติกรรมที่ดีเลยนะคะ"

"อย่าพูดมากน่า"

เจียงหลิวลุกขึ้นแล้วดึงมือของเฉินซูหวั่นมา

เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ

ด้านในข้อมือมีพลาสเตอร์ยาปิดอยู่

"ให้ตายสิ แม่ยอดมนุษย์ผู้เสพติดความเจ็บปวดแต่กำเนิด มันฟินมากเลยใช่ไหมล่ะครับ"

เฉินซูหวั่นนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ยอมปล่อยให้เจียงหลิวจับมือเธออยู่อย่างนั้น

คำพูดเธออาจทำให้มันคลุมเครือได้

แต่ข้อเท็จจริงเชิงประจักษ์ เธอไม่อาจทำให้มันคลุมเครือได้

"ประสาทชัด ๆ ให้ผมเดานะ สำหรับคุณแล้ว การที่ผมเกลียดคุณมันรู้สึกดีกว่าที่ผมรักคุณใช่ไหมล่ะ"

"เจียงหลิว ตอนนี้พวกเราถือเป็นอะไรกันเหรอคะ"

"หมอกับคนไข้"

"นี่มันเป็นแค่วิถีชีวิตของฉันค่ะ เรากลับมาคุยเรื่องความจำเสื่อมของคุณกันต่อดีกว่า"

เฉินซูหวั่นขยับตัวเข้าใกล้แสงเทียนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามให้ใบหน้าซีดเซียวดูมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างใต้แสงไฟ

แต่เจียงหลิวกลับนั่งอยู่บนโต๊ะของเธอ ยื่นมือไปเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ แล้วเป่าเทียนจนดับสนิท

พลางหยิบบัตรประจำตัวบนโต๊ะขึ้นมาสอดเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อของตนเองอย่างคล่องแคล่ว

"ช่วยวางตัวให้ถูกตำแหน่งด้วยครับ ตอนนี้ผมคือหมอ ส่วนคุณคือคนไข้"

"นี่มันเป็นแค่วิถีชีวิตของฉันค่ะ"

"หมอเฉิน คุณนั่นแหละคือคนไข้ที่อาการหนักที่สุด"