ตอนที่ 52 ที่รัก ผมเองก็หลั่งน้ำตาเพื่อคุณเหมือนกัน

เจียงหลิวหอบแฟ้มเอกสารกองหนึ่งมานั่งเปิดดูในบ้านของเฉินซูหวั่นทันที

ระหว่างที่เปิดดูอยู่นั้น เขาสั่งให้เฉินซูหวั่นหุบปาก

บางเรื่องมองดูด้วยตาตัวเองจะดีกว่า

เฉินซูหวั่นกลับมานั่งลงตรงหน้าโต๊ะอีกครั้ง คนนอกยากที่จะดูออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่จากสีหน้า

"เมื่อก่อนผมเป็นทาสรักตัวพ่อจริงเหรอ"

"ก็ประมาณนั้นแหละค่ะ"

"ผมหวังอะไรจากเธอกัน มีรูปไหม เอามาให้ผมดูหน่อย"

"ดาราดังขนาดนั้น คุณไปค้นในเน็ตก็เจอเพียบแล้วค่ะ"

เจียงหลิวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหาชื่อ "หลินซู่เอิน" ในอินเทอร์เน็ต

เขาเหลือบมองดูรูปภาพ

คีย์เวิร์ดมีแต่คำว่า ผมยาวตรงสีดำ เทพีผู้เย็นชา นักร้องสาวเพลงกอสเปล อะไรทำนองนั้น

หน้าตาก็สวยดีอยู่หรอก แต่ก็ไม่ถึงขนาดต้องยอมขนาดนั้นไหมนะ

"เจียงหลิว นี่แหละค่ะคือผลลัพธ์การรักษาของฉัน คุณเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองในอดีตแล้ว"

"นี่มันเพราะผมความจำเสื่อมต่างหากล่ะ!" เจียงหลิวพูดอย่างหงุดหงิด

ผลลัพธ์การรักษาบ้าบออะไรกัน

พูดให้ถูกคือ คนที่รักษาอาการของผมคือเจียงซินต่างหาก

ต้องขอบคุณรถสปอร์ตที่พี่ลูกพี่ลูกน้องส่งมา ที่ชนจนอาการป่วยของผมหายดีในพริบตา

"งั้นเมื่อก่อนเธอปฏิบัติต่อผมไม่ดีเหรอ" นี่ต่างหากคือสิ่งที่เจียงหลิวอยากถาม

คำว่าทาสรักนี่เป็นคำที่เขาสรุปขึ้นมาเอง

ข้อมูลที่เขารู้ก็น้อยนิด เพียงแค่ดึงพล็อตเรื่อง "ได้ดีแล้วรีบเขี่ยคนรักเก่าทิ้ง" ออกมาจากคีย์เวิร์ดอย่าง "แฟนเก่ากลายเป็นดาราดัง" กับ "ยืมเงิน" ไปเองโดยอัตโนมัติ

"ก็พูดไม่ได้เต็มปากว่าไม่ดีหรอกนะคะ เพราะวงการบันเทิงมันไม่ได้อยู่ง่ายๆ พอเซ็นสัญญากับค่ายแล้วหลายเรื่องก็ตัดสินใจเองไม่ได้ ทั้งเรื่องรักทางไกล ความกดดันจากการทำงาน ความกดดันในการใช้ชีวิต ปัจจัยพวกนี้บีบคั้นจนพวกคุณสองคนแทบหายใจไม่ออก"

นี่คือความจริง บางครั้งความรักก็ไม่สามารถเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างได้

"อ๋อ ถ้างั้นตอนเลิกกันก็เป็นการจากกันด้วยดี ไม่ได้มีเรื่องค้างคากันใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

"ไม่ใช่"

เจียงหลิวลุกขึ้นยืน ปฏิเสธคำอธิบายเรื่องการจากกันด้วยดีจากปากของเฉินซูหวั่น

"เฉินซูหวั่น คุณติดนิสัยชอบโกหกไปแล้วใช่ไหม"

"สิ่งที่ฉันพูดไม่มีปัญหาอะไรนี่คะ"

"สำหรับความสัมพันธ์ที่ต้องทนแรงกดดันมหาศาลและพัวพันกันมาตั้งหลายปีเนี่ย มันไม่มีตัวเลือกที่เรียกว่าจากกันด้วยดีหรอก ถ้าไม่ใช่มีคนนอกเข้ามาแทรกแซง ก็ต้องเป็นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตัดขาดอย่างเด็ดขาด เป็นไปไม่ได้ที่จะมานั่งยิ้มคุยเรื่องอดีตกันในร้านกาแฟแล้วเลิกกันง่ายๆ"

"เธอตัดขาดอย่างเด็ดขาด แล้วคุณก็ยอมรับ นี่ก็คือการจากกันด้วย..."

"คุณอย่ามาเฉไฉเปลี่ยนประเด็น! หาบันทึกการปรึกษาของวันนั้นให้ผมเดี๋ยวนี้"

เจียงหลิวกดดันเฉินซูหวั่นให้เปิดค้นแฟ้มเอกสาร จนกระทั่งเธอเปิดพรวดเดียวไปถึงสองวันก่อนเกิดอุบัติเหตุรถชน

[การพูดคุยกับผู้รับการบำบัด เจียงหลิว วันที่ 8 กันยายน เวลา 18:07 น.]

[เจียงหลิว: หลินซู่เอินมาหาผมเพื่อคืนเงิน เธออยากจะเลิกกับผมอย่างเป็นทางการ]

[เฉินซูหวั่น: นับจากครั้งสุดท้ายที่พวกคุณเจอกันคงผ่านมาครึ่งปีได้แล้ว ในมุมมองของฉัน อยากให้คุณตัดสายสัมพันธ์นี้ทิ้งไป คุณจะได้มองเห็นส่วนที่งดงามยิ่งกว่าของโลกใบนี้]

[เจียงหลิว: ผมรู้ แต่หลินซู่เอินยื่นข้อเสนอมาแบบหนึ่ง เพราะลักษณะงานที่พิเศษของเธอ เธอจึงเสนอว่ารอให้ถึงอายุที่กฎหมายกำหนดแล้วค่อยแอบจดทะเบียนสมรสกับผมอย่างลับๆ แต่ผมอาจต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปอีกหลายปี]

[เฉินซูหวั่น: คุณตกลงเหรอคะ]

[เจียงหลิว: ผมปฏิเสธไปแล้ว]

ระหว่างที่เปิดดู เจียงหลิวข้ามบทสนทนาที่ไร้สาระไปมากมาย

เพราะแฟ้มเอกสารนี้มันยาวเกินไปจริงๆ!

แม้แต่คำสร้อยหรือคำอุทานเฉินซูหวั่นยังจดบันทึกไว้ แถมยังบอกว่าแม้กระทั่งคำอุทานก็มีข้อมูลที่สามารถขุดคุ้ยได้

[การพูดคุยกับผู้รับการบำบัด เจียงหลิว วันที่ 9 กันยายน เวลา 19:34 น.]

[เจียงหลิว: ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะปฏิเสธข้อเสนอของเธอ เธอหวังว่าจะได้เจอผมเป็นครั้งสุดท้าย]

[เฉินซูหวั่น: วันนี้คุณจะไปเจอเธอเหรอคะ]

[เจียงหลิว: พรุ่งนี้ค่อยไป กลางวันผมคุยเคลียร์กับหลี่เสินอวี้ไปแล้ว คืนนี้ยังต้องไปเปิดอกคุยกับเจ้านายอีก]

[เฉินซูหวั่น: งั้นพวกเรามาดื่มกันหน่อยไหมคะ รัมขาวผสมน้ำมะพร้าวเป็นไง]

[เจียงหลิว: ได้ครับ แต่ดื่มได้แค่นิดหน่อยนะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนเจ้านายด่าเอา]

[เฉินซูหวั่น: คุณยังมีใจให้เธอนะคะ เจียงหลิว]

[เจียงหลิว: ผมน่ะหวั่นไหวกับคนสวยทุกคนอยู่แล้ว มีอะไรเหรอครับ]

[เฉินซูหวั่น: ฉันหึงค่ะ]

แฟ้มเอกสารนี้อ่านจนเจียงหลิวเกือบจะง่วงหลับ พออ่านมาถึงประโยคสุดท้ายถึงกับเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

เดี๋ยวนะ?

คุณหึงอะไรเนี่ย?

เฉินซูหวั่นไม่รู้ว่าแอบไปปิดไฟตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วยกแก้วเหล้าสองใบออกมาจากห้องเตรียมเครื่องดื่ม

"รัมขาวผสมน้ำมะพร้าวค่ะ รำลึกความรู้สึกที่คุ้นเคยดูหน่อย"

"เฉินซูหวั่น คุณสารภาพมาตามตรงเลยนะ ผมสารภาพรักกับคุณใช่ไหม?"

"ยินดีด้วยนะคะ คุณทายถูกแล้ว"

เจียงหลิวอึ้งไปเลยทันที จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีคำตอบอะไรบางอย่างกำลังจะผุดออกมาจากในหัว

พูดตามตรง ตอนแรกเขาก็เคยสงสัยว่าคนคนนั้นคือเฉินซูหวั่นเหมือนกัน

แต่ช่วยไม่ได้ที่หลี่เสินอวี้กับเจียงอวี่เจินแสดงบทบาทได้รุกหนักเกินไป จนทำให้เจียงหลิวเกิดความรู้สึกเหมือน "ความสุขล้นทะลักถึงขีดสุด" ขึ้นมา

คงอารมณ์ประมาณความรู้สึกไม่สมจริง หลังจากซื้อสลากขูดใบละสิบบาทแล้วถูกรางวัลใหญ่ติดต่อกันสองใบนั่นแหละ

เขาถึงขั้นโยนเรื่องการสารภาพรักทิ้งไว้ข้างหลังไปแล้วด้วยซ้ำ

"มันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ? เพราะยังไงฉันก็เป็นคนที่อยู่เคียงข้างคุณมาตลอดแท้ ๆ ขนาดค่าตอบแทนที่ฉันอยู่กับคุณ ยังเป็นแค่ค่าบำบัดที่เติมเงินไว้สองร้อยแล้วใช้มาจนถึงตอนนี้เลยด้วยซ้ำ"

เฉินซูหวั่นเอียงคอพลางมองเจียงหลิวด้วยรอยยิ้มละมุนจากด้านหลังเชิงเทียนสไตล์ย้อนยุค

ท่านี้อย่าเลียนแบบเด็ดขาด มันขึ้นอยู่กับเบ้าหน้า

ถ้าหน้าตาดีก็สร้างบรรยากาศชวนเคลิ้ม แต่ถ้าหน้าตาแย่ก็กลายเป็นหนังสยองขวัญทันที

"เฉินซูหวั่น ผมว่าคุณต้องประสาทกลับแน่ ๆ รีบเล่าต่อมาเลย!"

[เจียงหลิว: มีอะไรให้น่าหึงกันครับ มันเกือบจะกลายเป็นอดีตไปแล้ว]

[เฉินซูหวั่น: คุณยังติดค้างการสารภาพรักอย่างเป็นทางการกับฉันอยู่นะคะ]

[เจียงหลิว: ผมค่อนข้างเขิน ใช้การกระทำแทนได้ไหมครับ?]

[เฉินซูหวั่น: ได้ค่ะ]

[เจียงหลิว: ตีแบบนี้ไม่เจ็บจริง ๆ เหรอครับ?]

[เฉินซูหวั่น: ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยอมรับคุณได้]

เจียงหลิวไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ได้แต่พลิกอ่านแฟ้มประวัติที่เกี่ยวกับตัวเองอย่างต่อเนื่อง

เนื้อหาในแฟ้มมีเยอะมากจริง ๆ เยอะจนเจียงหลิวอ่านจนตาแห้งผาก

แต่เขาไม่ได้หยุด

เขาต้องการจะอ่านให้หมด

ความรู้สึกที่เหนือความคาดหมายแบบนี้ ทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย

เฉินซูหวั่นจิบเหล้าเข้าปากเบา ๆ นั่งรออยู่บนเก้าอี้อย่างเงียบสงบ

ราวกับจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกับห้องที่ถูกความมืดมิดปกคลุมแห่งนี้

เฉินซูหวั่นยื่นมือไปหยิบ "แผนการรักษาขั้นที่หนึ่ง" ซึ่งเจียงหลิววางไว้ด้านข้างขึ้นมา

เธอยกปากกาขึ้นมาเขียนลงไปบนนั้น

"การรักษาขั้นที่หนึ่งสิ้นสุดลง เจียงหลิวสลัดความเจ็บปวดในใจทิ้งไปได้อย่างง่ายดาย และเริ่มเกลียดฉันได้สำเร็จ แต่ก็เหลือเพียงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น"

เธอมองดูแผ่นหลังอันจริงจังของเจียงหลิว แล้วก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่มีสาเหตุ

เธอรู้ว่าเจียงหลิวจะต้องเกลียดเธอมากแน่ ๆ

เกลียดที่เธอโกหก เกลียดที่เธอปกปิดความจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเอาไว้

แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ

นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้เจียงหลิวกลายเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว

หัวใจของเจียงหลิวนั้นทำมาจากทุเรียน บนนั้นมีผู้คนสร้างบ้านหลังเล็ก ๆ เอาไว้จนเต็มไปหมด

เธออยากใช้โอกาสนี้ กวาดล้างหัวใจของเจียงหลิวให้สะอาดเอี่ยม

หากจะเกลียด ก็ต้องเกลียดเธอได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

เธอเคยบอกเจียงหลิวตั้งนานแล้วว่า ฟากฟ้าแห่งรักย่อมเป็นทะเลลึกแห่งความแค้น

แล้วความเกลียดชังที่สุด จะไม่ใช่ความรักที่ลึกซึ้งที่สุดได้อย่างไร

เจียงหลิว คุณจะร้องขอความเมตตาจากฉันไหมนะ

บอกว่าฉันเชื่องเหมือนกระต่าย แล้วก็ก่นด่าว่าฉันโหดเหี้ยมเหมือนงูพิษ

จะจินตนาการถึงภาพที่ฉันกำลังส่งยิ้มให้ใบหน้าอันเจ็บปวดทรมานของคุณหรือเปล่า

มองฉันเป็นปีศาจร้ายที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บ

แต่ความเจ็บปวดที่แท้จริงคือภูเขาดาบที่ต้องก้าวข้ามไปบนเส้นทางสู่ความสุข

ฉันเองก็ไม่อยากเห็นสภาพที่คุณเจ็บปวดทรมานหรอกนะ

แต่ความเจ็บปวดบนใบหน้าของคุณ มันบ่งบอกว่าคุณกำลังบอกลากับความเจ็บปวดที่อยู่ลึกข้างในใจ

เมื่อถึงช่วงเวลาที่คุณเข้าใกล้ความสุขอย่างแท้จริง

ที่รัก ฉันก็จะหลั่งน้ำตาให้คุณเช่นกัน