ตอนที่ 54 พลังแห่งมิติ ทักษะเทพทำอาหาร

เชี่ยเอ๊ย! พี่เยฺว่ล่ะ? พี่เยฺว่หายไปจริง ๆ ว่ะ!

แม่เจ้าโว้ย! โคตรมหัศจรรย์เลย!!!

เหล่าแฟนคลับพากันเดินไปตรงจุดที่ไป๋เยฺว่กับเสี่ยวฟั่นถวนเพิ่งหายตัวไป พลางหันซ้ายแลขวา ก้มมองหาไปทั่วทุกทิศ

พี่เยฺว่คงไม่ได้มุดลงใต้ดินไปหรอกนะ? แถวนี้มีท่อระบายน้ำเหรอ? มีฝาท่อหรือเปล่า?

บางคนเริ่มสงสัย เลยก้มตัวแนบพื้นตรวจดูอย่างละเอียด แต่แน่นอนว่าผลลัพธ์คือคว้าน้ำเหลว!

พี่เยฺว่เล่นหายวับไปกับตาจริง ๆ ดิ? โคตรบ้าเลย!

คราวก่อนที่เห็นคลิปในเน็ต ตอนพี่เยฺว่ช่วยเด็กหญิงสองคนเสร็จ ก็เล่นเสกคนหายต่อหน้าต่อตาแฟนคลับแถวนั้นแล้วชิ่งหนีไปเหมือนกัน! แต่รอบนี้มีเสี่ยวฟั่นถวนไปด้วย ยากกว่าเดิมตั้งเยอะ! ซี้ดดด พี่เยฺว่คือที่สุดตลอดกาลจริง ๆ!

ฮ่า ๆ พี่น้องทั้งหลาย กูอัดคลิปไว้ได้เต็ม ๆ เลยเว้ย!

ฉันก็เหมือนกัน!

ใครไม่มีคลิปการแสดงมายากลสด ๆ ของพี่เยฺว่ จะกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นแฟนพันธุ์แท้ได้ยังไงกันล่ะ?

ฮี่ ๆ! เดี๋ยวต้องเอาไปอวดให้พวกไอ้ลูกชายในหอพักดูซะหน่อยแล้ว!

และแล้ว แฟนคลับหลายสิบคนรวมถึงบรรดาไทยมุงที่โชคดีได้เห็นเหตุการณ์ ต่างก็พากันบอกเล่าให้เพื่อนฝูงญาติมิตรฟัง หรือไม่ก็อัปโหลดลงบนโลกอินเทอร์เน็ตทันที

ไม่นานนัก ชื่อของไป๋เยฺว่ก็ทะยานขึ้นสู่อันดับการค้นหายอดนิยมอีกครั้ง สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งโลกออนไลน์

#ช็อก! ยอดนักมายากล 'เยฺว่' โผล่ลงทะเบียนที่สถานีตำรวจเมืองโม่วตู ก่อนแสดงกลเสกคนหายชิ่งหนีต่อหน้าแฟนคลับนับร้อย

#เชื่อหรือไม่? ชายคนแรกในประวัติศาสตร์ของประเทศต้าเซี่ยที่ทางการอนุญาตให้เลี้ยงแพนด้าเป็นสัตว์เลี้ยงปรากฏตัวขึ้นแล้ว!!!

ในอีกด้านหนึ่ง จังหวะที่เปลวไฟลุกโชนถึงขีดสุด ไป๋เยฺว่ก็ใช้พลังมิติพริบตาต่อเนื่องหลบออกมาจากหน้าสถานีตำรวจ

เขาพริบตาข้ามมิติสิบกว่าครั้งในเวลาแค่หนึ่งวินาที ชั่วพริบตาเดียวก็มาโผล่ในรถเอสยูวีคันโตสีดำของเปิ่นเถียนที่จอดอยู่ริมถนนห่างออกไปห้าร้อยเมตร

เมื่อเทียบกับคราวก่อนที่ต้องแอบมุดเข้าไปในพุ่มไม้ประดับอย่างทุลักทุเลแล้ว ครั้งนี้ถือว่าดูดีมีระดับกว่ากันเยอะ

ไป๋เยฺว่เก็บเอกสารเข้าที่ จากนั้นจึงอุ้มเสี่ยวฟั่นถวนไปวางบนเบาะนั่งนิรภัยสำหรับเด็กที่เบาะหลัง แล้วจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้มันเรียบร้อย

"นั่งนิ่ง ๆ นะ!"

"อิ้ง~"

เสี่ยวฟั่นถวนสะบัดขาสั้นป้อมทั้งสี่ข้างไปมาอย่างตื่นเต้นเหมือนกำลังทำท่าทำทางอะไรบางอย่าง มันมองไป๋เยฺว่ด้วยสายตาเปี่ยมสุข ราวกับจะบอกว่า การวาร์ปเมื่อกี้นี้ สนุกชะมัดเลย!!

เจ้าตัวเล็กนี่ ใจกล้ากว่าเจ้าโก่วตั้นตั้งเยอะ

"ไว้คราวหน้าค่อยเล่นใหม่นะ!"

ไป๋เยฺว่ลูบหัวกลมดิกของมันเบา ๆ ก่อนจะกลับมานั่งประจำที่นั่งคนขับ เพียงแค่เขานึกในใจ ขวดยาน้ำพลังเวทสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นในมือ

"อิ้ง ๆ~"

เสี่ยวฟั่นถวนที่อยู่ด้านหลังเห็นไป๋เยฺว่กำลังยกน้ำยาพลังเวทขึ้นดื่ม กอปรกับได้กลิ่นหอมหวนที่เย้ายวนใจหมี น้ำลายของมันก็ไหลเยิ้มออกมาทันที พลางแลบลิ้นเล็ก ๆ แสนน่ารักผลุบโผล่ไม่หยุด

มันจ้องมองมาด้วยแววตาออดอ้อนน่าเอ็นดูสุดขีด

"เอาไป!"

ไป๋เยฺว่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยื่นน้ำยาพลังเวทระดับยอดเยี่ยมส่งให้มันขวดหนึ่ง

"อิ้ง ๆ~"

เสี่ยวฟั่นถวนดีใจจนกระดิกแขนขารัว ๆ ก่อนจะใช้อุ้งตีนหมีทั้งสองข้างประคองรับขวดเล็ก ๆ สีฟ้าอ่อนไปอย่างทะนุถนอม

มันใช้ฟันกัดฝาขวดแล้วงัดเบา ๆ แค่ทีเดียวก็เปิดฝาออกได้ จากนั้นก็แหงนหน้าดื่มน้ำยาพลังเวทอย่างรู้ความราวกับมนุษย์

ในแง่ของสติปัญญาและความเฉลียวฉลาด มันทิ้งห่างเจ้าโก่วตั้นไปหลายช่วงตัวจริง ๆ!

"อิ้ง ๆ!!!"

พอดื่มน้ำยาพลังเวทหมดไปหนึ่งขวด ฤทธิ์ของยาสลบหรือยาอื่น ๆ ที่ยังตกค้างอยู่ในร่างก็ถูกพลังงานจากน้ำยาพลังเวทชะล้างจนสลายไปจนหมด ท่าทางของเสี่ยวฟั่นถวนจึงดูกระปรี้กระเปร่าและมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ไปกันเถอะ ไปหาเงินเข้าบ้านกันสักหน่อย"

"อิ้ง!!"

ไป๋เยฺว่สตาร์ตรถแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังสาขาย่อยในเมืองโม่วตูของร้านสมุนไพรไป่เฉาแห่งตี้ตู เขาได้ติดต่อนัดแนะกับทางนั้นไว้ล่วงหน้าแล้วว่า หลังจากจัดการธุระที่สถานีตำรวจเสร็จ จะแวะไปส่งมอบสินค้าให้

ขับรถไปได้ครึ่งชั่วโมง ไป๋เยฺว่ก็มาถึงหน้าร้านสาขาเมืองโม่วตูของร้านสมุนไพรไป่เฉาแห่งตี้ตู เขาปล่อยให้เสี่ยวฟั่นถวนรออยู่ในรถ ส่วนตัวเองถือโสมป่าชั้นเลิศที่บรรจุหีบห่อเรียบร้อยเดินเข้าไปในร้าน

"อิ้ง~"

ทันทีที่ไป๋เยฺว่เดินลับสายตาไป ท่าทีน่ารักน่าเอ็นดูของเสี่ยวฟั่นถวนก็เปลี่ยนเป็นดุดันป่าเถื่อนขึ้นมาในทันใด มันกวาดสายตามองรอบทิศอย่างระแวดระวัง

สิบกว่านาทีต่อมา ไป๋เยฺว่ก็เดินกลับออกมาจากร้านสมุนไพรด้วยสีหน้าเรียบเฉย การซื้อขายผ่านพ้นไปด้วยดี ทางร้านสมุนไพรไป่เฉาแห่งตี้ตูโอนเงินสามสิบห้าล้านให้เขาทันทีในที่เกิดเหตุ

ตอนนี้ยอดเงินในบัญชีธนาคารของเขามีมากกว่าเจ็ดสิบล้านแล้ว ส่วนรายได้หลักร้อยล้านจากโต่วอินนั้น ยังต้องรอให้ถึงสิ้นเดือนถึงจะถอนออกมาได้

ยอดเงินยังไม่แตะหลักร้อยล้าน มันทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยอุ่นใจเท่าไหร่ น้อยเกินไปจริง ๆ!

พอเห็นไป๋เยฺว่เดินกลับมา เสี่ยวฟั่นถวนก็พลันผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"สถานีต่อไป!"

ไป๋เยฺว่ออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่ของขนส่งเฟิงเฟิงประจำเมืองโม่วตู ส่งเห็ดหลินจือสองดอกนั้นไปให้หมอจีนผู้เฒ่าเยี่ยที่มณฑลสู่โจว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้เขาก็จะได้รับเงินค่าขนมสามล้านหยวนแล้ว!

จากนั้นเขาก็แวะไปซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันมาหลายกระสอบ

เดิมทีเขายังคิดจะไปตลาดซื้อวัวซื้อหมูสักสองสามตัว แต่พอนึกดูว่ารถเปิ่นฉือราคาเก้าล้านของตัวเองมันเล็กไปหน่อย ขนกลับไปไม่ได้ แถมภูเขาใหญ่หลังบ้านเขาก็เป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ผืนโต สัตว์ป่าชุกชุมจนล้นอยู่แล้ว จึงล้มเลิกความคิดงี่เง่านั้นไป!

ตอนเที่ยง ไป๋เยฺว่ก็พาเสี่ยวฟั่นถวนกลับมาถึงวิลล่ากูซิง

โฮ่งๆๆ!

โก่วตั้นเห็นรถของไป๋เยฺว่แล่นกลับมาแต่ไกล มันก็พุ่งพรวดออกมาจากแนวป่าหลังเขาทันที วิ่งควบเต็มเหยียดจนลิ้นห้อย

"โก่วตั้น มานี่เร็ว ฉันจะแนะนำสมาชิกใหม่ของครอบครัวเราให้รู้จัก เสี่ยวฟั่นถวน!"

ทว่า เมื่อไป๋เยฺว่อุ้มเสี่ยวฟั่นถวนลงมาจากรถ โก่วตั้นที่วิ่งถลาเข้ามาก็รีบเหยียบเบรกสี่ขาโก่งอย่างกะทันหัน ตาหมาเบิกกว้างจ้องเขม็งไปยังเสี่ยวฟั่นถวน ขนบนหัวและแผ่นหลังชี้ชันขึ้นมาทันที

คราวก่อนบนเกาะร้างไร้ผู้คน ภาพที่เสี่ยวฟั่นถวนตบมันบาดเจ็บด้วยการปัดมือเบาๆ เพียงครั้งเดียวนั้น มันไม่มีวันลืมเลือน! ถึงขั้นกลายเป็นปมฝังใจเลยทีเดียว!

เจ้าสัตว์ประหลาดสองขานี่ ไปพาไอ้สัตว์ร้ายตัวจิ๋วที่น่ากลัวตัวนี้กลับมาได้ยังไงกัน?

อิ๊ง!

เสี่ยวฟั่นถวนเห็นโก่วตั้น ตาแป๋วสีดำขลับพลันเป็นประกาย มันดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของไป๋เยฺว่ แล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กตรงรี่เข้าไปหาโก่วตั้น

หงิง~

โก่วตั้นหดคอถอยกริบ ตาเบิกกว้างขึ้นอีกหลายส่วน ขนทั่วร่างลุกชันอีกรอบ มันหนีบหางพลางล่าถอยกรูดอย่างรวดเร็ว

ทว่าพอเสี่ยวฟั่นถวนออกแรงวิ่ง ก็ตามโก่วตั้นทันในพริบตา อย่าดูถูกว่ามันแขนขาสั้นป้อมเชียว เพราะมันว่องไวเหลือเชื่อ เป็นไอ้อ้วนพริ้วตัวจริงเสียงจริง!

หงิง

เมื่อถูกเสี่ยวฟั่นถวนกระโจนเข้าใส่ โก่วตั้นก็ได้แต่นอนหงายท้องชี้ฟ้า มองดูเสี่ยวฟั่นถวนปีนขึ้นมาบนตัวมันด้วยความหวาดผวา

"โก่วตั้น เล่นกับเสี่ยวฟั่นถวนดีๆ ล่ะ ฉันจะไปทำกับข้าวแล้ว!"

"อย่ารังแกมันนะ!"

ไป๋เยฺว่พูดพลางหิ้วของหลายกระสอบเดินเข้าไปในวิลล่า

หงิง

มองตามแผ่นหลังของไป๋เยฺว่ไป แววตาของโก่วตั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พอมองเสี่ยวฟั่นถวนที่วิ่งเล่นอยู่บนร่างของมัน ผิวหนังสัมผัสได้ถึงกรงเล็บอันแหลมคม โก่วตั้นก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

หลังจากเก็บของเรียบร้อยแล้ว ไป๋เยฺว่ก็เดินไปยังห้องแช่แข็ง นำซากวัวสีเหลืองหนักหลายร้อยชั่งออกมา

เขาใช้พลังมิติขนย้ายซากวัวเข้าไปในห้องครัว ตลอดทั้งกระบวนการนั้นง่ายดายเหลือเกิน สะดวกกว่าใช้มือยกเสียอีก

ถ้าจะชำแหละซากวัว ก็ไม่ต้องใช้มือทำได้เหมือนกันหรือเปล่านะ?

ไป๋เยฺว่เกิดประกายความคิดแวบขึ้นมา เขาใช้พลังมิตรตรึงซากวัวให้อยู่กลางอากาศ พลางลองควบคุมมีดทำครัวดู

ได้จริงด้วย!

รอยยิ้มยินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไป๋เยฺว่

มีดทำครัวที่วางอยู่บนที่เก็บมีด ถูกเขาใช้พลังมิติค่อยๆ ยกลอยขึ้นมา จากนั้นภายใต้การควบคุมด้วยเจตจำนงของเขา มันก็เริ่มลงมือชำแหละซากวัว

แรกเริ่มเดิมที น้ำหนักมือยังไม่พอ ความแม่นยำก็ยังไม่ได้ การชำแหละจึงค่อนข้างช้า แต่หลังจากฝึกไปได้สักพัก ไป๋เยฺว่ก็เริ่มควบคุมได้อย่างชำนิชำนาญ

เขาบังคับมีดทำครัวจากระยะไกล ไม่นานนัก ขาหน้าของวัวก็ถูกเลาะออกมา โครงกระดูกเผยให้เห็นอย่างสมบูรณ์ ไร้เศษเนื้อติดแม้แต่น้อย เลาะเกลี้ยงชนิดที่หมาเห็นยังต้องร้องไห้!

เล่มเดียวมันช้าไป น่าจะเร็วกว่านี้ได้อีก

สายตาของไป๋เยฺว่หรี่ลงเล็กน้อย ที่เก็บมีดสั่นไหวเบาๆ มีดทำครัวอีกสองเล่มบินพรวดออกมา ร่วมวงชำแหละซากวัวทันที

การควบคุมมีดสามเล่มพร้อมกันทำให้ดูยุ่งเหยิงไปบ้าง แรงก็ดูเหมือนจะตกลงไปหน่อย ประสิทธิภาพจึงช้าลง แต่ในแววตาของไป๋เยฺว่กลับเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

หลังจากปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง ช้าๆ เข้า เขาก็สามารถใช้มีดสามเล่มชำแหละไปพร้อมกันได้อย่างคล่องแคล่ว

ขาหลังของวัวที่เหลืออยู่ ถูกมีดสามเล่มภายใต้การควบคุมของไป๋เยฺว่ชำแหละจนเสร็จสมบูรณ์ในชั่วพริบตา

พลังมิตินี่ มันคือสุดยอดวิชาสำหรับการทำอาหารชัดๆ!

ไป๋เยฺว่ทอดถอนใจเงียบๆ ในใจยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

การเข้าครัวทำอาหารนี่มันก็สนุกดีเหมือนกันนะ

จากนั้น ไป๋เยฺว่ก็รวบรวมสมาธิ เตาแก๊สสี่หัวกับเตาอบสองเตาถูกเขาใช้พลังมิติเปิดใช้งานขึ้นพร้อมกัน

ล้างผัก ปรุงเครื่องเทศ หมักเนื้อวัว ล้างกระทะตั้งไฟ

กระทะใหญ่ทั้งสี่ใบลงมือพร้อมกัน เตาอบทั้งสองเตาเริ่มทำงาน!

ไป๋เยฺว่ในยามนี้เปรียบประดุจวาทยกรของวงดนตรี คอยยกมือวาดไปมาเป็นระยะ ควบคุมการทำงานทุกอย่างในห้องครัว

งานครัวที่เทียบเท่ากับก้นครัวของโรงแรมระดับห้าดาวทั้งแผนก ถูกเขาจัดการอยู่คนเดียวได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่มีผิดพลาด!

หากคนภายนอกได้มาเห็นการกระทำของเขาในตอนนี้ รับรองว่าทุกคนจะต้องแหกปากร้องลั่นเป็นเสียงเดียวกันแน่ว่า นี่มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์เอาซะเลย!!!

ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ อาหารเจ็ดแปดอย่างก็ทยอยทำเสร็จ

ขาโคย่างชิ้นยักษ์สี่ขา สเต๊กเนื้อชิ้นโตระดับมีเดียมเวลล์ และเนื้อตุ๋นน้ำแดงจานใหญ่อีกจาน

กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อชวนน้ำลายสอจนยากจะลืมเลือน สามารถลักพาตัวกระเพาะของสายกินทุกคนไปได้สบายๆ!

โฮ่งๆ!!

อิงๆๆ!!

ไม่ต้องรอให้ไป๋เยฺว่เอ่ยปากเรียก โก่วตั้นกับเสี่ยวฟ่านถวนที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่ในลานบ้านก็พากันพุ่งเข้ามาทันที

สิ่งที่ทำให้ไป๋เยฺว่รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างก็คือ เสี่ยวฟ่านถวนขี่หลังโก่วตั้นเข้ามา ส่วนโก่วตั้นก็ทำตัวเหมือนลูกน้องผู้เชื่อฟังอย่างว่าง่ายไม่มีผิด!!

"กินข้าวได้แล้ว!"

หนึ่งคน หนึ่งหมา หนึ่งหมี นั่งล้อมโต๊ะอาหาร จัดการกวาดล้างของกินบนโต๊ะอย่างรวดเร็วปานพายุหมุน

พอมีเสี่ยวฟ่านถวนมาร่วมวงด้วย บ้านทั้งหลังก็ดูคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกหลายเท่า

"อิงๆๆ!"

"โฮ่งๆ!"

ขาโคสี่ขา แบ่งกันไปคนละขาตัวละขา ก็ยังเหลืออยู่อีกหนึ่งขา

เสี่ยวฟ่านถวนกับโก่วตั้นต่างจ้องมองขาโคชิ้นสุดท้ายพลางน้ำลายไหลยืด

หนึ่งหมีหนึ่งหมาพากันส่งสายตาละห้อยมองไป๋เยฺว่ ขอแค่ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าบอกว่าไม่กิน พวกมันก็พร้อมจะพุ่งแย่งชิงกันเป็นอันดับแรกทันที

แม้โก่วตั้นจะเกรงกลัวเสี่ยวฟ่านถวนอยู่บ้าง ทว่าต่อหน้าของอร่อยรสเลิศขนาดนี้ ต่อให้ต้องเจ็บตัวนิดหน่อยก็ไม่นับเป็นอะไรแล้ว!!!

เมื่อมองดูเจ้าตัวตะกละทั้งสอง ไป๋เยฺว่ก็ส่ายหน้าพลางยิ้มขำ

"สายกินกันทั้งนั้นเลยนะพวกแก!"

จากนั้น เขาก็ยกมือขึ้น ขาโคย่างบนโต๊ะพลันลอยเคว้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ

วินาทีถัดมา ด้านหลังของไป๋เยฺว่ก็ควบแน่นกลายเป็นมีดน้ำแข็งเล่มยักษ์ยาวหลายเมตร ก่อนจะฟันชับลงมาด้วยความเร็วสูง

พลึ่บ~

ขาโคย่างขนาดยักษ์ถูกผ่าออกเป็นสองซีกอย่างเรียบเนียน แล้วร่วงหล่นลงตรงหน้าโก่วตั้นและเสี่ยวฟ่านถวนพอดิบพอดี

"กินให้อร่อยล่ะ! เดี๋ยวเราต้องไลฟ์สดหาเงินมาประทังชีวิตกันต่อแล้ว"

"เฮ้อ ชีวิตคนเรานี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ!"

พูดจบ ไป๋เยฺว่ก็โบกมือทีหนึ่ง บรรดาชามอ่างบนโต๊ะต่างพากันลอยขึ้นพร้อมเพรียง ก่อนจะลอยตามหลังเขาเข้าไปในห้องครัว

"โฮ่ง..."

"อิง..."

โก่วตั้นกับเสี่ยวฟ่านถวนต่างตาค้างมองหน้ากัน มองตามแผ่นหลังของไป๋เยฺว่ด้วยสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด จากนั้นก็หันกลับมามองขาโคสองซีกบนโต๊ะ ตัวหนึ่งเริ่มสงสัยในชีวิตหมา อีกตัวก็เริ่มสงสัยในชีวิตหมี...