ตอนที่ 59 จินตนาการล้ำเลิศกันจริงนะทุกคน! มันก็แค่กอริลลาอยากมีความรักเท่านั้นเอง

แค่ก~

พอได้สติและสังเกตเห็นคอมเมนต์ที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์เอาเสียเลยในห้องไลฟ์ ไป๋เยฺว่ก็กระแอมไอเบา ๆ หนึ่งที

"ต้องยอมรับเลยว่าจินตนาการของทุกคนล้ำเลิศมากครับ! จริง ๆ แล้วเสียงกับความเคลื่อนไหวนั่นก็แค่กอริลลาตัวผู้บางตัวมันอยากมีความรัก เลยใช้วิธีคำรามโชว์เสน่ห์ประจำตัวลิงเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรต้องตื่นตกใจเลยสักนิด!"

ในห้องไลฟ์

คนดู: !!!

"กอริลลาเนี่ยนะ? ในป่านี้มีกอริลลาด้วยเหรอ? แถมยังอยากมีความรักอีก?"

"พี่เยฺว่ อย่ามาหลอกกันนะ ผมเรียนมาน้อย!"

"เอ่อ... ผมเคยดูรายการ 'โลกของสัตว์' อยู่พักหนึ่ง มีเทปหนึ่งตอนกอริลลาหลังเงินคลั่ง มันร้องแบบนี้จริง ๆ นะ!"

"??? เชี่ย เอาจริงดิ?"

"เชี่ยเอ๊ย! เสียงโหยหวนสะเทือนฟ้าสะเทือนดินขนาดนี้ กินซิลเดนาฟิลไปเยอะจนตัวจะระเบิดรึไงวะ? / แปะมีมยิ้มกรุ้มกริ่ม"

"ผมว่าพี่เยฺว่ต้มคนดูแล้ว เสียงอย่างกับก็อดซิลล่าคำราม จะเป็นกอริลลาไปได้ยังไง?"

เมื่อเห็นคนดูจำนวนมากยังคงกังขา ไป๋เยฺว่จึงพูดต่อว่า "ทิวเขาและผืนป่าทั้งหมดนี้เป็นของบ้านผม มีอะไรที่ผมจะไม่รู้บ้างล่ะครับ?"

"เชื่อผมสิครับ นั่นมันกอริลลาชัด ๆ ผมไม่เคยโกหกใครอยู่แล้ว"

ห้องไลฟ์เงียบกริบลงในทันที

"เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้กูได้ยินอะไรนะ? พี่เยฺว่บอกว่าทิวเขาและผืนป่านี้เป็นของบ้านเขาเหรอ?"

"ถ้าหูพวกเราไม่ได้หนวก เมื่อกี้เขาพูดแบบนั้นจริง ๆ!"

"เชี่ย! พี่เยฺว่ ขี้โม้เปล่าเนี่ย? ป่าดงดิบแบบนี้ประเทศต้าเซี่ยของเราจะปล่อยให้คนมาเหมาสัมปทานได้ยังไง?"

ความสนใจของคนดูจำนวนมากถูกไป๋เยฺว่เบี่ยงเบนไปอย่างแนบเนียนโดยไม่รู้ตัว

"ไม่เชื่อเหรอครับ? เดี๋ยวผมเอาเอกสารให้ดู"

พูดจบ ไป๋เยฺว่ก็เดินเข้าไปในวิลล่า พอเปิดไฟ แสงสว่างเจิดจ้าก็สาดส่องการตกแต่งอันหรูหราของห้องรับแขกในวิลล่า ทำเอาเหล่าแฟนคลับและคนดูร้องอุทานด้วยความทึ่ง

"เชี่ย พี่เยฺว่ นี่มันพระราชวังชัด ๆ???"

"มิน่าล่ะวันนี้อุปกรณ์มายากลของพี่เยฺว่ถึงได้ดูซอมซ่อขนาดนั้น มีแค่กล่องพัง ๆ ไม่กี่ใบ! ที่แท้ก็เอาเงินทั้งหมดไปซื้อวิลล่านี่เอง!"

"พี่เยฺว่ขา วิลล่าหลังใหญ่ขนาดนี้ นอนคนเดียวหนาวไหมคะ หนูนมใหญ่ อุ่นเตียงให้ร้อนได้เร็วนะเออ?"

"พี่เยฺว่ พี่จำกัดเพศไหมครับ"

ไป๋เยฺว่ไม่สนใจพวกหื่นกามไร้สาระพวกนี้ เขาหยิบซองเอกสารขึ้นมาจากโซฟา แล้วหยิบเอาบรรดาเอกสารรับรองข้างในออกมาทีละใบ

หนังสือสิทธิการใช้ที่ดินทิวเขา XX

ใบอนุญาตล่าสัตว์

ใบอนุญาตปรับปรุงป่าไม้

ไป๋เยฺว่ระวังตัวอยู่บ้าง จึงเอามือบังชื่อสถานที่เอาไว้

"เชี่ย ของจริงเหรอวะเนี่ย?"

"เชี่ยเอ๊ย! ของจริงว่ะ บ้านกูก็เคยทำสัมปทานพื้นที่ป่า ตราประทับของกรมที่ดินเป็นแบบนี้เป๊ะเลย! ไม่สิ ตราประทับบ้านกูแค่ระดับเมือง แต่ของพี่เยฺว่นี่มันตราประทับระดับประเทศเลยนะเว้ย!!!"

"ชิบหายแล้ว พวกหมูป่ากับวัวดำยักษ์ซวยแน่ พี่เยฺว่มีใบอนุญาตล่าสัตว์ด้วย!"

"เชี่ยเอ๊ย! ใบอนุญาตล่าสัตว์นี่มันจะเถื่อนเกินไปแล้วมั้ง? ดูนั่นสิ สัตว์คุ้มครองระดับหนึ่งระดับสองของประเทศก็ล่าได้หมดเลย!!!"

"พี่เยฺว่ พี่เป็นลูกรักรัฐบาลปะเนี่ย? โคตรเทพเลยว่ะ!"

"พี่ใหญ่เยฺว่ ป่าของพี่มันกว้างแค่ไหนเหรอ?"

ชั่วพริบตา ชาวเน็ตทั้งห้องไลฟ์ต่างก็แตกตื่นฮือฮากันยกใหญ่

ไป๋เยฺว่เอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า "จริง ๆ ก็ไม่ได้กว้างเท่าไหร่หรอกครับ แค่ประมาณพันแปดร้อยกว่าตารางกิโลเมตรเท่านั้นเอง"

"พันแปดร้อยกว่าตารางกิโลเมตร!!!"

"ใหญ่พอ ๆ กับอำเภอหนึ่งเลยนะนั่น!!"

เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋เยฺว่ ทุกคนก็ตกใจจนอ้าปากค้างแทบคางตกถึงพื้น

"เชี่ย! พี่เยฺว่นี่มันมหาเศรษฐีเจ้าที่ดินชัด ๆ!"

"ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าป่าใหญ่ขนาดนี้มันจะมีมูลค่าเท่าไหร่กันวะ?"

"พ่อเยฺว่ บ้านพ่อยั่งขาดคนขัดส้วมไหมครับ?"

"คุณพ่อ โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนยังขาดทาสเก็บขี้อยู่ใช่ไหมครับ? พ่อให้ผมไปทำเถอะ มือผมไวตาว่อง รับขี้โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนได้ทันก่อนจะตกถึงพื้นแน่นอน ไม่ยอมให้เปรอะเปื้อนวิลล่าแม้แต่นิ้วเดียวเลยครับ!"

"เพื่อนเมนต์บน มึงโคตรใจเด็ด! กูยอมแพ้ แย่งตำแหน่งมึงไม่ได้จริง ๆ!"

"โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนเข้าห้องน้ำเองเป็นครับ แถมยังกดชักโครกเป็นด้วย ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

ไป๋เยฺว่เอ่ยพลางเก็บเอกสารเหล่านั้นเข้าที่

"ทีนี้ทุกคนเชื่อผมหรือยังครับ ข้างนอกนั่นก็แค่กอริลลาที่อยากหาแฟนนั่นแหละ สงสัยจะหาไม่เจอ อารมณ์เลยฉุนเฉียวไปหน่อย"

คนดู: เอออิ่มมมม

โฮก!!!

มอออ

เสียงคำรามเกรี้ยวกราดในผืนป่าด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง

"เดี๋ยวนะ ทำไมเหมือนกูจะได้ยินเสียงวัวร้องวะ??"

"กูก็เหมือนจะได้ยินเหมือนกัน!!"

ไป๋เยฺว่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "คงเพราะ... หิวจนไม่เลือกกิน หนาวจนไม่เลือกใส่ล่ะมั้งครับ?"

คนดู: !!!

เสี่ยวไตเมิ่งเบิกตากว้าง ใบหน้าเห่อร้อนแดงซ่านขึ้นมาทันที

ที่แท้พี่เยฺว่ก็ไม่ใช่คนเรียบร้อยอะไรขนาดนั้นนี่นา!!!

"เอาล่ะครับ! ไลฟ์วันนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อน ทุกคนพักผ่อนกันด้วยนะครับ เจอกันพรุ่งนี้"

"บ๊ายบายนะเสี่ยวไตเมิ่ง"

"บ๊ายบายค่ะพี่เยฺว่"

เสี่ยวไตเมิ่งตัดการเชื่อมต่อไมค์ร่วมในห้องไลฟ์ไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

เมื่อปิดห้องไลฟ์ลงแล้ว ไป๋เยฺว่ก็เดินออกไปที่ลานบ้าน สายตาจับจ้องไปยังภูเขาด้านหลังที่ยังคงเกิดความปั่นป่วนวุ่นวายไม่หยุด

เสี่ยวฟั่นถวนขี่อยู่บนหลังของโก่วตั้นที่ลู่หูลงด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจพลางเดินตามมาข้างๆ

ไป๋เยฺว่กระโดดตัวลอยขึ้นไปนั่งบนหลังของโก่วตั้นเช่นกัน ลำตัวของโก่วตั้นยาวกว่าสองเมตร การจะแบกทั้งไป๋เยฺว่และเสี่ยวฟั่นถวนจึงเหลือเฟือสบายๆ

"ไป ไปดูกันซิว่าตัวอะไรมันกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงกล้ามาอาละวาดแถวนี้!"